10 kwietnia 1947 Moc Bożego Miłosierdzia w prawdzie

10 kwietnia 2016  Boże Miłosierdzie  w prawdzie 

Kościół Jubileuszu Miłosierdzia  Wadowice 

W Wadowicach w archiwum prafialnym Bazyliki Ofiarowania NMP

zachowały się dokumenty świadczące o tym, że 10 kwietnia 1947 r 

zbrodniarz z  Auschwitz  Rudolf  Höss  dokonał konwersji na wiarę Katolickę 

11 kwietnia1947 r  o. Lohn przyniósł z kościoła parafialnego w Wadowicach wiatyk

i udzielił Hössowi  Komunii Świętej. przyjmując Komunię św Rudolf Höss

ukląkł na środku celi i płakał.

Kościół Bożego Miłosierdzia w Krakowie   kościół filialny kapituły katedralnej na Wawelu.

Znajduje się w Krakowie na Smoleńsku, przy ul. Bożego Miłosierdzia 1,

na rogu z ul. Felicjanek 2 i ul. Smoleńsk.

Wzniesiony został po 1555 jako wypełnienie ostatniej woli Jana Żukowskiego z Bystrzycy.

7 października  1584 r. Kraków przy kościele św. Barbary ks Piotr Skarga

zakłada Bractwo Miłosierdzia 

W 1587 r. przy Bractwie Miłosierdzia ks. Skarga założył „Mons Pietatis".  (późniejszy Bank Pobożny).

Za patronkę Arcybractwa Miłosierdzia i Banku Pobożnego obrano Matkę Boską Bolesną.h.

Do końca XVI wieku  Kosciół  Bożego Miłosierdzia był świątynią drewnianą.

Jako kościół murowany wzniesiony został ze składek wiernych w latach 16261629.

Od 1649 jest prebendą kapituły katedralnej na Wawelu,zniszczony  w 1655,

Uroczystej konsekracji dokonał biskup sufragan krakowski Mikołaj Oborski w 1665.

10 kwietnia 1947   Nawrócenie Rudolfa Höss

12 kwietnia 1945 r   Święta Maria Krescencja Höss  

ratuje rodzinne miasto Kaufbeuren przed bombami Aliantów 

 Sw  Maria Krescencja Höss urodziła się 20 października 1682 r. w Bawarii

była  doradczynią Polskich i Niemieckich władców i wszyskich ,

którzy zwracali się do niej po pomoc i pociechę
Maria Krescencja zmarła w Wielkanoc 1744 r.

Beatyfikowana 7 października 1900 r w dniu urodzin Henryka Himmlera

 kanonizowana  w 101 rocznicę urodzin nawróconego

 10 kwietnia 1947 r  w Wadowicach  Rudolfa Höss 

15 kwietnia 1946 r.gdzie jego zeznanie wywołało sensację,

jego zeznania były wymuszone przez tortury brytyjczyków

W 1983 roku poznano tożsamość oprawców i rodzaj zadawanych mu tortur.

Nie ma dokumentu, który dowodzi, że Niemcy zamierzali przeprowadzić zagładę Żydów

15 kwietnia 1946 roku, uruchomiono kłamstwo o wymiarach światowych:

kłamstwo o Auschwitz-centrum religii holokaustu.

10 kwietnia 1947 r 

12 kwietnia 2016 Rok Bożego Miłosierdzia Rzym -Monachium-Wadowice

12 kwietnia 1945 

 12 kwietnia 1947   Matka Boża w Rzymie 

 

 

 

 

 

Stanisław Jan Stefan Starowieyski herbu Biberstein –

Stanisław Starowiejski.JPG (ur. 25 grudnia 1866 w Bratkówce – zm. 9 kwietnia 1926 w Krakowie

 – poseł do Sejmu Krajowego Galicji i austriackiej Rady Państwa, właściciel dóbr Bratkówka i Korabniki.

Był synem Stanisława Michała.

W 1884 zdał maturę w III Gimnazjum im. Sobieskiego w Krakowie w Krakowie a następnie ukończył studia prawnicze uzyskując tytuł doktora obojga praw.

Został wybrany posłem 18 czerwca 1909 na miejsce zmarłego w marcu posła

Jana Trzecieskiego z I kurii obwodu sanockiego do Sejmu Krajowego Galicji kadencji IX (1909-1913).

Został wybrany z kurii wiejskiej na posła do austriackiej Rady Państwa w Wiedniu ostatniej kadencji XII (1911-1918).

Od 1883 do 1887 pełnił funkcję prezesa Towarzystwa Wzajemnych Ubezpieczeń w Krakowie

Stanisław Starowieyski był szambelanem papieża Leona XIII oraz jednym z założycieli Sodalicji Mariańskiej w Starej Wsi w 1892

. Był również redaktorem dziennika Ruch Katolicki we Lwowie.

16 września 1890 ożenił się z hrabianką Amelią Krystyną Łubieńską (1870-1943).

Był ojcem sześciorga dzieci w tym Zofii Morstinowej iStanisława Kostki Starowieyskiego.

Jego wnukiem był Franciszek Starowieyski oraz jest Marek Starowieyski.

Wielkanoc 13 kwietnia 1941 Dachau umiera Stanisław Starowiejski,syn Stanisława

Bł. Stanisław Starowieyski urodził się 11 maja 1895 r. w Ustrobnej (obecnie parafia w diecezji rzeszowskiej), jako syn Stanisława i Amelii z Łubieńskich. Państwo Starowieyscy byli mocno przywiązani do wiary i Kościoła,. Angażowali się czynnie w akcję katolicko-społeczną, inspirowaną przez papieża Piusa X, który na progu swego pontyfikatu wezwał katolików świeckich, aby – przy boku duchowieństwa – wypowiedzieli walkę cywilizacji antychrześcijańskiej i „wprowadzili z powrotem Chrystusa do rodziny, do szkoły, do społeczeństwa” (

Naukę Stanisław pobierał w domu rodzinnym i w Kolegium Jezuitów w Chyrowie, gdzie też wstąpił do Sodalicji Mariańskiej. 

W 1921 r. S. Starowieyski poślubił w Łabuniach k. Zamościa Marię Szeptycką (1894-1976) i zamieszkał z nią w majątku swego teścia Aleksandra w Łaszczowie ( W małżeństwie przyszło na świat sześcioro dzieci, z których żyje do dziś dwoje: Elżbieta, mieszkająca w Australii, i Andrzej – w Krakowie.

Stanisław Starowieyski kochał swoją ziemię . Był dobrym administratorem majątku rodzinnego;.Sporą część dochodów z majątku przeznaczał dla ubogich i na działalność katolicko-społeczną.

Gorliwa praca apostolska S. Starowieyskiego w Akcji Katolickiej zawsze była skierowana ku Bogu i człowiekowi. W jednym ze swych rozmyślań zapisał: „Czegoż nie warto zrobić i poświęcić, by tyle dusz ginących ratować, o Panie Jezu! Choć sam godny potępienia, proszę Cię, Panie, za siebie i innych (…). Zmiłuj się, Panie, i mnie tonącemu pozwól innych z toni ratować” (tamże). Jego troska o innych ludzi, zwłaszcza o ubogich i potrzebujących, łączyła się zawsze z prawdziwie chrześcijańską caritas. Wieść o S. Starowieyskim dotarłado papieża Piusa XI, który „za działalność katolicką i gorliwą pracę w Akcji Katolickiej” mianował go swoim „Tajnym Szambelanem”. 19 czerwca 1940 r. został on aresztowany, wraz z ks. Dominikiem Majem i Aleksandrem Szeptyckim, przez gestapo i przewieziony do Rotundy zamojskiej. Następnie przez Zamek Lubelski i obóz w Sachsenhausen trafił we wrześniu do Dachau.- skatowany w Wielki Piątek 1941 r. zmarł tegoż dnia w nocy 12 / 13 kwietnia 1941 r

13 kwietnia 1941 w Dachau (KL)  Wielkanoc zmarł 46 letni  Stanisław Starowiejski ,wuj Ks Stanisława Starowiejski.,
 Wnuk Stanisława ,bratanek  Stanisława   Sarowiejskiego urodził się 30 grudnia 1922 r 
15 listopada 1946 r 24 letni Stanisław Starowiejski , już po święceniach ks. Karola Wojtyły, wraz z nim został wysłany przez kard. Adama Sapiehę na studia do Rzymu.

Święcenia kapłańskie przyjął 24 lipca 1949 r. z rąk kard. A. Sapiehy.

Mszę prymicyjną odprawił w kościele parafialnym w Sędziszowie Małopolskim.

Następnie ponownie udał się na studia do Rzymu, gdzie uzyskał doktorat z teologii w 1952 .

W roku szkolnym 1942/43 rozpoczął studia jako kleryk zakonspirowanego Seminarium Archidiecezji Krakowskiej.

Przerwał je, aby ukończyć szkołę podchorążych w Warszawie (1943-44).

Po śmierci starszego brata Jana, który zginął w Powstaniu Warszawskim, Stanisław w 1944 r. ponownie wstąpił do tajnego seminarium duchownego w Krakowie,

prowadzonego przez kard. Adam Sapiehę. Jak wiemy, wychowankiem tego seminarium od 1942 r. był Karol Wojtyła i Ks Maliński 
15 listopada 1946 r., już po święceniach ks. Karola Wojtyły, wraz z nim został wysłany przez kard. Adama Sapiehę na studia do Rzymu. Dotarli tam przez Pragę, Norymbergę, Strasburg i Paryż. Mieszali razem w Kolegium Belgijskim, studiując na Instituto Internazionale Angelicum (obecnie Papieski Uniwersytet Świętego Tomasza z Akwinu). 
Obaj w czasie studiów odwiedzili w 1947 r. Belgię, Holandię i Francję oraz spotkali się w 1947 r z Ojcem Pio w San Giovanni Rotondo. 
Po ukończeniu studiów ks. S. Starowieyski powrócił do Polski. Święcenia kapłańskie przyjął 24 lipca 1949 r. z rąk kard. A. Sapiehy. Mszę prymicyjną odprawił w kościele parafialnym w Sędziszowie Małopolskim. Następnie ponownie udał się na studia do Rzymu, gdzie uzyskał doktorat z teologii w 1952 r. Władze komunistyczne, przygotowując karierę Karola odmówiły mu powrotu do Polski.

ks. S. Starowieyski zdecydował się wyjechać w 1953 r. na misje do Brazylii. Tam był kapelanem kolegium Małych Braci Maryi (Braci Marystów od Szkół) w Porto Alegre (1954-58), przez rok wykładał teologię w Wyższym Seminarium Duchownym w Viamăo (1959-60). Kolejne dwa lata pracował jako ojciec duchowny i profesor Niższego Seminarium Duchownego w Gravataí (1961-62). Od 1960 r. współpracował z parafią w Porto Alegre, gdzie w latach 1963-65 r. był wikariuszem. Brazylię nazywał drugą ojczyzną. Tam został proboszczem w Vila Primo i San José (1968-72), a następnie archiwistą prowincji Kongregacji Najświętszego Sakramentu w Rio de Janeiro. Ważnym momentem w życiu ks. Starowieyskiego był dzień 10 lutego 1973 r., w którym postanowił wstąpić do Zgromadzenia Najświętszego Sakramentu. Śluby wieczyste złożył 13 lutego 1977 r. Opiekował się także imigrantami z Polski. Odznaczał się wielką pobożnością eucharystyczną oraz budzeniem powołań kapłańskich i zakonnych. 
Ks. Stanisław Starowieyski zmarł 22 maja 1986 r. w Rio de Janeiro, pochowany w Laskach .

 

Marek Starowieyski

Ks Marek Starowieyski (ur. 25 stycznia 1937 w Krakowie) – polski duchowny katolicki, prałat.. Brat Franciszka Starowieyskiego.Pochodzi z rodziny ziemiańskiej, jego rodzice mieszkali w Bratkówce, posiadali też majątek Ustrobna. Na początku II wojny światowej jego ojciec z racji pochodzenia został skazany przez władze radzieckie na śmierć- został rozstrzelany

Ks. Starowieyski wojnę przeżył wraz z matką w Kieleckiem, w majątku swego wuja pod Włoszczową.

W obawie przed represjami ze strony komunistów jeszcze przed ich nadejściem przygotowano go do pierwszej komunii świętej, do której przystąpił 28 września 1944.

Niedługo później jego wuj został aresztowany przez UB i wywieziony za wspomaganie AK w czasie wojny, podobny los spotkał jego dziadka.

Dwór zrabowano, spalono bibliotekę zawierającą cenne pozycje, tylko nieliczne książki udało się ocalić. Rodzina żyła w ciężkich warunkach w innym, zrujnowanym dworku, matka musiała podjąć się pracy fizycznej. Po jakimś czasie przeniosła się z rodziną do Szczekocin, gdzie została nauczycielką angielskiego. Z racji złego stanu zdrowia wywołanego przez ciężkie warunki Starowieyski leczył się w PorąbceZakopanem, znalazł się w domu dziecka w Krzeszowicach, aby wreszcie podjąć naukę w Sosnowcu, w liceum im. Staszica. Maturę zdał w 1954, następnie studiował filologię klasyczną na Uniwersytecie Warszawskim. -, wstąpił do warszawskiego seminarium duchownego (1955).Święcenia kapłańskie otrzymał 26 czerwca 1960 (było to możliwe dzięki dyspensie papieskiej na wiek) z rąk kard. Stefana Wyszyńskiego. Po święceniach pracował w parafii w Józefowie k. Otwocka.Po trzech latach pracy w parafii wrócił na Uniwersytet Warszawski, aby kontynuować studia filologiczne (nie zaprzestał jednak pracy duszpasterskiej). Od 1968 do 1971 student Papieskiego Uniwersytetu Gregoriańskiego w Rzymie, które to studia skończyły się uzyskaniem przez niego stopnia doktora (praca z mariologii bizantyjskiej). Po skończonych studiach przez trzy lata pracował w Kongregacji ds. Wychowania Katolickiego. Po powrocie do kraju zajął się pracą dydaktyczną i naukową, zaczął budowanie biblioteki patrystycznej przy Seminarium Duchownym w Warszawie.  Od 1993 profesor zwyczajny w Instytucie Filologii Klasycznej UW – obecnie emerytowany. Wykładał też w Papieskim Instytucie Patrystycznym Augustinianum w Rzymie[1] oraz w Papieskim Instytucie Wschodnim w Rzymie. Mieszka na Bielanach w Dobrym Miejscu sąsiadującym z UKSW i parafią p.w. Bł. E.Detkensa w Warszawie.

 

NIEZNANY KAROL Wojtyłła 

 

13 stycznia 1964 roku papież Paweł VI mianował biskupa Karola Wojtyłę arcybiskupem metropolitą krakowskim.

Uroczysty ingres do Katedry Wawelskiej odbył się 8 marca 1964 roku.

W przeddzień ingresu, a zarazem święta bł. Wincentego Kadłubka, ks. abp Wojtyła udał się do Jędrzejowa do opactwa cysterskiego 

W dzień ingresu Arcybiskup Karol Wojtyła ubrany był we fioletową togę rzymską (cappa magna) z białym gronostajowym kołnierzem.

Pod baldachimem wśród śpiewu „Kto się w opiekę”  przeszedł przez plac katedralny do schodów katedry.

W progu Katedry na Wawelu powitany został przez biskupów pomocniczych i Kapitułę.

Przemówienie powitalne w imieniu społeczeństwa krakowskiego wygłosił dr Franciszek Bielak, docent Uniwersytetu Jagiellońskiego

. Dziekan Kapituły ks. infułat Bogdan Niemczewski, podał nowemu metropolicie kropidło, okadził go i wręczył klucze do katedry.

Chór podjął śpiew „Ecce sacerdos magnus”. Nastąpiło symboliczne wręczenie kluczy na znak władzy i troski.

W Katedrze Wojtyła zatrzymał się między innymi przy konfesji Świętego Stanisława oraz sarkofagu Królowej Jadwigi.

Po wejściu do prezbiterium ks. abp Wojtyła przyklęknął na klęczniku przed ołtarzem wielkim,

a dziekan kapituły ks. infułat Bogdan Niemczewski odśpiewał modlitwę „Protector noster”.

Po modlitwie abp Wojtyła zasiadł na faldistorium, po lewej stronie ołtarza, czyli po stronie Ewangelii, naprzeciw tronu biskupiego, na jednostopniowym podwyższeniu. Na filarze za jego plecami  znajdował się gobelin z herbem biskupa Jakuba Zadzika. Po jego bokach zasiedli obaj biskupi pomocniczy Julian Groblicki i Jan Pietraszko. Po chwili wszyscy powstali, by uczcić osobę i słowa Pawła VI. Kanclerz kurii metropolitalnej ks. Mikołaj Kuczkowski odczytał tekst bulli nominacyjnej, najpierw w oryginale łacińskim, potem w tłumaczeniu polskim. Następnie padły słowa tekstu listu papieskiego do kapituły, do duchowieństwa i wiernych Archidiecezji. Po odczytaniu bulli ks. kanclerz Kuczkowski odczytał list prymasa Polski kard. Stefana Wyszyńskiego z życzeniami i błogosławieństwem dla nowego metropolity krakowskiego. Ks.infułat Niemczewski stojąc naprzeciw Ks. Metropolity, wygłosił  przemówienie powitalne w imieniu kapituły i duchowieństwa, a następnie  zaprosił arcybiskupa do objęcia wielkiego ołtarza i tronu arcybiskupiego. Wtedy abp Wojtyła w otoczeniu biskupów pomocniczych, podszedł do mensy ołtarzowej i ucałował ołtarz. Następnie podszedł  do tronu biskupiego i zasiadł  na nim. Rozpoczęło się homagium. Księża biskupi podchodzili do tronu i stojąc dali znak pokoju swemu Metropolicie. Reszta duchowieństwa przyklękała całując pierścień arcybiskupi. Kolejno podchodzili prałaci i kanonicy Kapituły, profesorowie Wydziału Teologicznego, po usunięciu z UJ istniejącego przy  Seminarium Duchownym, dziekani z Archidiecezji i proboszczowie miasta Krakowa, przełożeni klasztorów, klerycy po dwóch z każdego rocznika, a za nimi świeccy. Za duchowieństwem kroczyła  delegacja sławetnego Bractwa Kurkowego z insygniami. Król Kurkowy dr Wincenty Bogdanowski, niósł srebrnego kura. Obecni byli także krakowiacy, górale, górnicy i żywczanie – wszyscy w strojach regionalnych.

W czasie homagium śpiewano „Te Deum laudamus” oraz „My chcemy Boga”. Dzwonił „Zygmunt”. Po homagium od  tronu arcybiskup Wojtyła wygłosił przemówienie. Pierwszą jego część poświęcił miejscu swojego ingresu – królewskiej katedrze na Wawelu (…):

"Zdajemy sobie wszyscy dobrze sprawę, że wejść do tej katedry nie można bez wzruszenia.

Więcej powiem: nie można do niej wejść bez drżenia wewnętrznego, bez lęku, bo zawiera się w niej –jak w mało której katedrze świata- ogromna wielkość, którą przemawia do nas cała nasza historia, cała nasza przeszłość (…)".

Katedra Wawelska – to było miejsce dla niego szczególne, od lat gimnazjalnych. Tu się spowiadał. Tu wielokrotnie wygłaszał kazania. Tu został kanonikiem. Tu był konsekrowany na biskupa, a po śmierci abp. Baziaka tu został  wybrany wikariuszem kapitulnym. W drugiej części przemówienia przedstawiony został program dla Archidiecezji Krakowskiej na następne lata, zgodnie z duchem Soboru Watykańskiego II.

Po zakończeniu obrzędu abp Wojtyła ubrał się do Mszy Świętej. Przygotowano najpiękniejsze szaty liturgiczne katedry. Niedziela Laetare wyjątkowo dopuszczała różowy kolor szat  które włożył. Były to: altembasowy ornat z daru Anny Jagiellonki, racjonał królowej Jadwigi, dwie mitry, biskupa Andrzeja Lipskiego i kard. Jana Aleksandra Lipskiego, pierścień biskupa Maura, pastorał biskupa Małachowskiego, gremiale biskupa Małachowskiego, kielich biskupa Samuela Maciejowskiego. Diakon i subdiakon ubrani byli w dalmatyki bp Szaniawskiego, a archidiakon w kapę bp Szaniawskiego. Suma była bez kazania. Msza św. została odprawiona przy wielkim ołtarzu katedry. Po mszy św. ks. arcybiskup metropolita udzielił błogosławieństwa i wśród śpiewu „Gaude Mater Polonia” wrócił dłuższą drogą do skarbca, gdzie zdjął szaty pontyfikalne i po krótkim dziękczynieniu udał się do kaplicy Najświętszego Sakramentu, a potem opuścił katedrę żegnany przez dziekana Kapituły.

Następnie wszyscy udali się do Seminarium Duchownego przy ul. Podzamcze 8.

Najpierw arcybiskup odebrał hołd od delegacji przybyłych z Archidiecezji Krakowskiej. Potem w auli seminarium  był uroczysty obiad, podczas którego przemawiali bp Julian Groblicki, prof. Czesław Strzeszewski, Jerzy Turowicz. Na końcu wszystkim podziękował arcybiskup metropolita krakowski Karol Wojtyła.

Lista gości zaproszonych  na ingres przez arcybiskupa Karola Wojtyłę zawierała około 40 nazwisk. Na pierwszym miejscu umieścił pięciu profesorów Uniwersytetu Jagiellońskiego. To prof. Stanisław Pigoń, prof. Tadeusz Milewski, prof. Adam Vetulani, prof. Adam Bochnak i prof. Marian Plezia. Kolejnych  pięciu profesorów reprezentowało Katolicki Uniwersytet Lubelski. To ks. prof. Marian Rechowicz, rektor KUL, prof. Czesław Strzeszewski, dziekan Wydziału Filozofii Chrześcijańskiej, prof. Stefan Swieżawski, ks. prof. Józef Majka i o prof. Albert Krąpiec. Kolejne trzy osoby na liście to redaktorzy Tygodnika Powszechnego: Jerzy Turowicz, Jacek Woźniakowski i Antoni Gołubiew. Dalej trzej lekarze: prof. Jan Stanisław Olbrycht, dr Stanisław Kownacki i  dr Marian Kusiak. Zaraz za nimi prawnicy: dr Józef Święcicki, dr Stanisław Kowenicki i mgr Andrzej Rozmarynowicz. Za nimi bliscy sercu:  Zbigniew Siłkowski, Stanisław Rybicki, Jan Kuś, Gabriel Turowski, Tomasz Romański, dr Jerzy Ciesielski, dr Franciszek Bielak, dr Mieczysław Kotlarczyk, prof. Jelonek ze Skawiny i Marian Wójtowicz z Lasek k. Warszawy. Potem księża: ks. Edward Zacher z Wadowic, ks. Jan Pawela rezydent z Wadowic, ks. Zygmunt Lustofin, ks. Władysław Majda, ks. Jan Sidełko, ks. Kazimierz Suder, ks. Karol Targosz-brat Ks Stanisława Targosza 

, ks. Marian Kumela, ks. Leonard Harędziński, a także ks. prof. Stanisław Olejnik z Włocławka. Świeckich pracowników kurii reprezentowali; Tadeusz Nowak, Józef Machalica, Jan Kotysa, Józef  Sieńko. Listę kończą nazwiska dwu osób z parafii w Borku Fałęckim. Listę gości Księdza Arcybiskupa uzupełniała lista kurialna. Liczy 115 nazwisk. To biskupi pomocniczy (2), Kapituła na Wawelu (7), Seminarium Duchowne (7), profesorowie (22), Kuria metropolitalna i Sąd Biskupi (14), dziekani ((22), prowincjałowie zakonni (24) i proboszczowie parafii krakowskich (15).


źródło: ks. Jacek Urban, "Ingres arcybiskupa metropolity krakowskiego Karola Wojtyły do katedry na Wawelu, 8 III 1964"

 

W Kościele, który was wychowuje, wami się opiekuje i prowadzi was, 
znajdziecie ufną nadzieję, która zapewni wam życie dobre, pracowite i radosne 
Paweł VI do Polaków, 1971 r.

Dnia 17 października 1971  beatyfikowano  o. Maksymiliana Marii Kolbego.
Paweł VI, pozdrawiając obecnych na spotkaniu po uroczystości beatyfikacyjnej, wymienił na początku kilku polskich biskupów. Na pierwszym miejscu – „ze czcią i miłością” kard. Stefana Wyszyńskiego, „który tak wiele uczynił w sprawie beatyfikacji o. Maksymiliana Kolbego”. Następnie zwrócił się do kard. Karola Wojtyły. Niezwykle znamienne jest, że przywitał go jako „następcę sławnego kardynała arcybiskupa księcia Adama Stefana Sapiehy, należącego ongiś do Domu Papieskiego”. Ojciec Święty Paweł VI przypomniał w tym miejscu, że miał szczęście spotkać go latem 1923 r. w Oświęcimiu z okazji poświęcenia dzwonów w Kolegium prowadzonym tam przez księży salezjanów.

Zwiedzaliśmy wówczas wspaniałą katedrę na Wawelu, w której są groby królów Polski”.

Kończąc swoje słowo do kard. Wojtyły, podziękował mu za „obecność i za prace, które wykonuje w różnych kongregacjach Kurii Rzymskiej”. Spośród biskupów polskich powitał jeszcze kard. Jana Króla, Polaka z pochodzenia, arcybiskupa Filadelfii w Stanach Zjednoczonych, i bp. Władysława Rubina, sekretarza synodu biskupów.

Ojciec Święty zrealizował to, czego pragnął dokonać 5 lat wcześniej, w ramach jubileuszu tysiąclecia chrztu Polski, kiedy to marionetkowe władze komunistyczne PRL nie pozwoliły mu na przybycie na uroczystości milenijne.

powiedział: „Przede wszystkim przyjmujemy was i witamy w imieniu waszych tysiącletnich dziejów, które czynią z was naród wielki, mężny, chrześcijański, o wysokiej kulturze. Witamy was, odwołując się do uroczystości związanych z przyjęciem wiary świętej przez waszego pierwszego władcę chrześcijańskiego Mieszka I z dynastii Piastów”.

Potem nawiązał do Bolesława Chrobrego, św. Wojciecha, wezwanych z Italii kamedułów. Wezwał także na to ważne spotkanie narodu polskiego z namiestnikiem Chrystusa św. Czesława i św. Jacka, związanego też z historią Oświęcimia, „św. Stanisława Biskupa i Męczennika, patrona Polski, oraz wszystkich, którzy przez swoją wiarę zwiększyli przyrodzone i chrześcijańskie cnoty Polski”. Następnie w szczególny sposób wezwał naszą „Matkę Bożą Częstochowską”,

Na koniec pozdrowień dla ukazania wagi spotkania powiedział, że wita Polaków w imieniu świętych Piotra i Pawła.

Przesłanie Pawła VI do narodu polskiego
 „I oto teraz tak do was przemawiamy. Niechaj wszystko, co w sercu dla was przechowujemy, streści się w jednym słowie, a jest ono takie: Dzieci katolickiej Polski, bądźcie wierni! Wierni waszej wierze katolickiej, wierni waszym tradycjom religijnym i obywatelskim, wierni waszej postawie narodu zdrowego, narodu zjednoczonego, narodu mocnego. Nie sądźcie, aby to nasze wezwanie miało zahamować was na drodze do rozwoju ekonomicznego, społecznego i kulturalnego, do którego jesteście powołani. Wręcz przeciwnie, mówimy wam: umiejcie czerpać z wierności dla waszej tradycji duchowej i kulturalnej oraz dla waszej osobowości narodowej i obywatelskiej; umiejcie czerpać moc dla waszego postępu i zdolności rozwiązywania coraz to nowych zagadnień, jakie przynoszą dzisiejsze czasy. Bądźcie wierni, a więc postępujcie jako szczerzy katolicy! Bądźcie wierni, a więc miejcie świadomość waszej przynależności do współczesnej rodziny międzynarodowej i waszego powołania: narodu zjednoczonego, zgodnego, o wysokiej kulturze. Bądźcie wierni w wydobywaniu wartości moralnych z waszych minionych cierpień, przez przebaczenie i wytrwałość, a zwłaszcza przez dostrzeganie duchowych potrzeb młodzieży oraz społecznych potrzeb waszego pracującego ludu! Bądźcie wierni, a znajdziecie w Kościele, który was wychowuje, wami się opiekuje i prowadzi was do nieprzemijających celów Królestwa Bożego, już tu obecnego i wiecznego, ufną nadzieję, która zapewni wam życie dobre, pracowite i radosne.

Żyjąc pod okupacją sowiecką byliśmy odcięci od wielu wiadomości na temat Pawła VI

 

Ks. dr Luigi Villa  pamiętał  czasy Jana XXIII i Pawła VI.

 Był  sekretarzem słynnego kard. Ottavianiego – czołowego obrońcy Tradycji i Wiary katolickiej na Soborze Watykańskim II. 

„Prawda was wyzwoli”(J 8, 32)

„Bracia, jako strażnicy Bożych tajemnic powstańcie i przystąpcie do działania,wy, którzy macie przed oczyma zniszczenie,jakie inni nam gotują!”

(św. Atanazy, PG 27, 219)

SEMPER SUB SEXTO ROMA PERDITA FUIT
„Słyszę wokół siebie głosy nowinkarzy, którzy chcą zburzyć Przybytek Świątyni, zagasić płomień powszechności Kościoła, zrzucić jego ozdoby, kazać mu się kajać za swą heroiczną przeszłość!

Otóż, moi drodzy, jestem przekonany, że Kościół Piotrowy powinien w pełni przyznawać się do swojej przeszłości, w przeciwnym bowiem razie sam wykopie sobie grób… Nadejdzie dzień, gdy cywilizowany świat zaprze się swojego Boga i gdy Kościół zwątpi tak, jak zwątpił Piotr. Przyjdzie nań pokusa, aby wierzyć, że człowiek stał się Bogiem i że jego Syn jest jedynie symbolem albo filozofią, jakich wiele. W swych kościołach chrześcijanie na próżno będą szukać tej czerwonej lampy, gdzie oczekuje na nich Bóg; [będą] jak owa grzesznica, która na widok pustego grobu wykrzyknęła: gdzie go położyli?”

(„Pius XII wobec historii”)

 „religia” głoszona przez Pawła VI nie zawsze pokrywała się z autentyczną nauką wiary, przepowiadaną przez wszystkich Świętych i Doktorów Kościoła.

11 października 1962 roku,,Nade wszystko niechaj ta doktryna chrześcijańska będzie studiowana i prezentowana zgodnie z metodami badawczymi i ujęciami właściwymi dla myśli współczesnej”.

Na 261 papieży, którzy stali na czele Kościoła katolickiego, tylko 76 zostało „kanonizowanych”. Ostatnim z nich był św. Pius X.zwierzenie, wypowiedziane przez Pawła VI do pielgrzymów podczas środowej audiencji generalnej dnia 12 kwietnia 1967 roku:„Ale oto ujawnia się w Nas dziwny fenomen: chcąc dodać wam otuchy, udziela się Nam poniekąd woń niebezpieczeństwa, któremu chcielibyśmy zaradzić; przychodzi Nam na myśl zarówno świadomość Naszej ograniczoności, jak i wspomnienie słabości Szymona, syna Jana, powołanego przez Chrystusa i uczynionego przezeń Opoką. Wątpliwość… lęk… pokusa nagięcia wiary do nowoczesnej mentalności…”.29 czerwca 1972 r. jego ocena na temat tego, co dzieje się w Kościele, była jeszcze bardziej pesymistyczna:Przez jakąś szczelinę do świątyni Boga przedostał się dym Szatana:Paweł VI rozpoznał dzieło Szatana w Kościele soborowym i posoborowym!Ale co uczynił, by uratować ten Kościół przed panowaniem Szatana, którego niszczycielską rzeczywistość dostrzegał? -to on rzucił łódź Piotrową w te szalejące odmęty.

 Paweł VI nie zorientował się, czym stała się Ziemia po wygnaniu Boga przez Wielką Rewolucję Francuską, a więc odkąd królują Wolność, Równość i Braterstwo, czyli trzy zwodnicze zasady roku 1789, które w miejsce Bożego Prawa wprowadziły Prawa Człowieka? Może zapomniał o przykazaniu Jezusa: „Starajcie się naprzód o królestwo Boga i o Jego sprawiedliwość, a to wszystko będzie wam dodane” Zapomniał, że przyszłość należy do Boga, do Jezusa Chrystusa, Syna Bożego, Zbawcy świata, i że na końcu czasów „władca tego świata zostanie precz wyrzucony” , by zrobić miejsce wyłącznie Kościołowi Boga: Świętemu, Katolickiemu, Apostolskiemu Kościołowi Rzymskiemu!

 Paweł VI byłby zatem „osobą świecką” (a nie „duchowną”), uczynioną papieżem. –„osoba świecka” – czyli Giovanni Battista Montini – została „papieżem” Pawłem VI!

W lipcu 1944 roku – bez wiedzy Piusa XII – Montini poprzez gabinet swojego przyjaciela z dzieciństwa Togliattiego (wówczas przewodniczącego partii komunistycznej we Włoszech) zaproponował swoje usługi Związkowi Radzieckiem.Osobisty sekretarz Montiniego, jezuita Tondi, był rosyjskim agentem i człowiekiem odpowiedzialnym za przekazywanie sowietom nazwisk katolickich duchownych, którzy byli wysyłani do Rosji byli  natychmiast przechwytywani i mordowani-Montini został skazany  przez Piusa XII  na wygnanie do Mediolanu , bez tradycyjnego czerwonego kapelusza

W 1944 roku, wiedziano że wprowadzi Kościół w nową erę.

ks. Battista Montini "kolejne pokolenie nie przeminie nim nastanie pokój pomiędzy tymi dwiema religijnymi społecznościami [tj. masonami a Kościołem]", a po jego śmierci pewien masoński przegląd stwierdził w pośmiertnym nekrologu, że "to po raz pierwszy przywódca jednego z największych religijnych organizmów na zachodzie przeminął nie uważając masonów za wrogą organizację" 

Montini uczynił wszystko co mógł by chronić Roncalliego, skoro tylko Jan XXIII zasiadł na Watykanie, oddał przysługę Montiniemu przyznając mu czerwony kapelusz i wzywając go z powrotem do Rzymu jako "kardynała nie-rezydenta".

By zabezpieczyć jego wybór Jan XXIII mianował 23 nowych kardynałów, "ustawiając" w ten sposób następne konklawe.

http://www.ultramontes.pl/posoborowi_2.htm

Idąc śladami Jana XXIII, Paweł VI zerwał z wieloma papieskimi tradycjami. Jednym z jego pierwszych czynów było pozbycie się Papieskiej Tiary  symboliczne zrzeczenie się praw przedstawiciela Chrystusowego do posiadania pierwszeństwa nad królami i książętami tego świata.- urządził wielki pokaz sprzedawania Tiary w celu przekazania pieniędzy na biednych 

Następnie oddał pastorał i pierścień rybaka (swój?) U Thantowi (przewodniczącemu ONZ), który z kolei sprzedał je żydowskiemu biznesmenowi ze środkowego-zachodu USA (

Później zamiast pastorału zaczął nosić coś co musi być jednym z najbrzydszych krucyfiksów świata. (Tradycyjnie Krucyfiks był noszony przed Papieżem, tak żeby mógł on zawsze patrzeć na swojego Boskiego Mistrza)Następnie nakłonił wszystkich biskupów posoborowego Kościoła do porzucenia tradycyjnych pierścieni i każdemu z nich dał nowy, złoty, symbolizujący nowy Kościół.

Poprosił ich o zrezygnowanie z pastorałów .Montini osiągnął apogeum skandalicznych przykładów wraz z wizytą w Fatimie. Oto widzimy "papieża" spędzającego czas "medytując" w "pokoju medytacji" ONZ, zawierającemu ołtarz poświęcony "bezimiennemu Bogu"; oto widzimy człowieka, przyjmującego z uszanowaniem przywódców masońskiej B'nai B'rith w Watykanie; oto widzimy człowieka, który obiecał modlić się o powodzenie Pani Hollister i jej "Świątyni Zrozumienia" okultystycznego przedsięwzięciem Iluminatów, których celem jest założenie «Światowej Religii Ludzkiego Braterstwa»");

wraz z kardynałem Willebrandsem przyłączył się do "wspólnej modlitwy Światowej Rady Kościołów" 17 stycznia 1971 

W Fatimie nie odwiedził kaplicy w Cova da Iria, gdzie miały miejsce objawienia, ani nie odmówił jednego Zdrowaś Maryjo!– nie zgodził się nawet na prywatną rozmowę z siostrą Łucją, pięćdziesięcioletnią zakonnicą, jednym z dzieci, które były naocznymi świadkami objawień w Fatimie, która twierdziła, że ma dla niego prywatne przesłanie od Najświętszej Panny

 Yves Marsaudon, minister rządu, członek Najwyższej Rady Francji (szkockiego rytu), powiedział:"Zrodzona w naszych masońskich lożach wolność wypowiedzi wspaniale rozprzestrzenia się obecnie ponad bazyliką Świętego Piotra…To Rewolucja Pawła VI. Oczywiste jest, że Paweł VI, nie zadowalając się jedynie kontynuacją polityki swojego poprzednika zamierza w rzeczywistości pójść znacznie dalej" 

Jego ojciec, bankier zatrudniony przez Watykan, pochodził z żydowskiej rodziny a jego matka była konwertytką z judaizmu w czasie gdy zawierała małżeństwo. Znaczące jest  że nie można znaleźć żadnego zapisu dokumentującego jego chrzest. Jeżeli faktycznie nigdy nie został chrzczony, to jego święcenia są całkowicie nieważne (Myra Davidoglou, La Voie, Cahier No. 5. France, Imbert-Nicolas, Dec. 1982).

Papież Paweł VI 

Giovanni Battista Montini urodził się 26 września 1897 r. w Concesio koło Brescii. Jego ojciec Giorgio był dziennikarzem

Święcenia kapłańskie przyszły papież przyjął 28 maja 1920 r. w Brescii, kontynuował naukę i studia w Mediolanie i Rzymie, m.in. w Papieskiej Akademii Kościelnej

W maju 1923 r. rozpoczął pracę w nuncjaturze apostolskiej w Warszawie, jako sekretarz nuncjusza abp. Lorenzo Lauriego. W Polsce spędził niespełna pół roku, poznawał kraj (był m.in. na Jasnej Górze), uczył się języka,

Po powrocie do Rzymu ks. Montini rozpoczął pracę w Sekretariacie Stanu,

W 1937 r. został substytutem do spraw zwyczajnych w Sekretariacie Stanu, którym kierował wówczas kard. Eugenio Pacelli (późniejszy papież Pius XII).

Na stanowisku substytuta ks. prałat Montini pozostał także po wyborze kardynała na papieża w marcu 1939 r. W latach II wojny światowej był odpowiedzialny za pomoc i opiekę nad uchodźcami.

Po wojnie Pius XII Papież powołał go więc w 1954 r. na arcybiskupa Mediolanu. 

Następca Piusa XII, Jan XXIII już na pierwszym konsystorzu 15 grudnia 1958 r. mianował 61-letniego wówczas arcybiskupa Mediolanu kardynałem. i ogłosił 25 stycznia 1959 r., decyzję o zwołaniu Soboru Watykańskiego II, nowy kardynał znalazł się w Głównej Komisji Przygotowawczej i w Komisji Techniczno-Organizacyjnej przyszłego Soboru.

Po śmierci Jana XXIII kard. Montini 21 czerwca 1963 r. został jego następcą, przyjmując imię Pawła VI. Nowy papież wznowił obrady Soboru

Zmarł w święto Przemienienia Pańskiego 6 sierpnia 1978 w wieku 81 lat. 

Jeszcze w środę 2 sierpnia spotkał się z wiernymi w Castel Gandolfo, nazajutrz przyjął nowego prezydenta Włoch Sandro Pertiniego

7 grudnia 1965 r. ogłosił przeobrażenie dotychczasowej Kongregacji Świętego Oficjum – spadkobierczyni Świętej Inkwizycji – w Kongregację Nauki Wiary.

Od 15 sierpnia 1967 r. Papież zmieniał, likwidował jedne, tworzył inne urzędy centralne, 

W 1969 r. przeprowadzono reformę Kalendarza Rzymskiego,

Paweł VI był też pierwszym Biskupem Rzymu, który odwiedził w 1965 r. nowojorską siedzibę ONZ i wygłosił tam przemówienie nt. pokoju, sprawiedliwości i bezpieczeństwa na świecie

Paweł VI rozpoczął "podbój świata", odbywając w latach 1964-70 dziewięć podróży do niemal 20 państw.

Pierwszą wizytę złożył w dniach 4-6 stycznia 1964 r. w Ziemi Świętej: w Izraelu i Jordanii. Podróż ta  miała  charakter ekumeniczny

W latach 1964-77 odbył też 14 podróży do 20 miejscowości i regionów Włoch.

Za pontyfikatu tego Papieża rozpoczęły się oficjalne dialogi m.in. z anglikanami i luteranami oraz ożywione kontakty z Patriarchatem Moskiewskim.

Na sześciu konsystorzach mianował łącznie 143 kardynałów (w tym 3 Polaków: Karola Wojtyłę – 26 czerwca 1967, Bolesława Kominka – 5 marca 1973 i Bolesława Filipiaka – 24 maja 1976).

Gdy w 1966 r. trwały obchody milenijne,-ówczesne władze sprzeciwiły jego przybyciu 

28 czerwca 1972 r. Paweł VI wydał bullę "Episcoporum Poloniae coetus", która ustanawiała diecezje na ziemiach zachodnich i północnych: we Wrocławiu, w Opolu, Gorzowie, Szczecinie-Kamieniu Pomorskim, Koszalinie-Kołobrzegu i Olsztynie.W lutym 1967 mianował bp. Władysława Rubina pierwszym sekretarzem generalnym Synodu Biskupów, w 1973 powołał bp. Andrzeja Deskura na przewodniczącego Papieskiej Komisji ds. Środków Społecznego Przekazu, a kard. Karola Wojtyłę zaprosił w marcu 1976 do wygłoszenia rekolekcji wielkopostnych dla papieża i Kurii Rzymskiej. Paweł VI beatyfikował w 1971 r. o. Maksymiliana Kolbego, a w 1975 r. s. Marię Teresę Ledóchowską.

 

Prymas Wojciech Polak

Urodził się 19 grudnia 1964 roku w Inowrocławiu.

W 1983 roku, po zdaniu  matury  w Toruniu, rozpoczął studia w Gnieźnie; ukończył je 21 czerwca 1988

Święcenia kapłańskie przyjął 13 maja 1989 roku w katedrze gnieźnieńskiej  z rąk kard. Józefa Glempa, prymasa Polski.

W latach 1989-1991 był wikariuszem w parafii farnej w Bydgoszczy i jednocześnie sekretarzem rezydującego tam gnieźnieńskiego biskupa pomocniczego Jana Nowaka, wikariusza biskupiego dla miasta Bydgoszczy.

Dekretem Prymasa Polski w 1991 roku skierowany został na studia Papieskiego Uniwersytetu Laterańskiego w Rzymie.

Studia doktoranckie uwieńczył 13 listopada 1995 roku obroną pracy doktorskiej 

Abp Henryk Muszyński, metropolita gnieźnieński 1 września 1995 roku mianował go prefektem Prymasowskiego Wyższego Seminarium Duchownego w Gnieźnie

wykładowcą  w tymże seminarium oraz w  Bydgoszczy.

Od 1 października 1996 roku podjął także wykłady w WSD Misjonarzy Ducha św. w Bydgoszczy.

1 grudnia 1998 roku powołany został  profesorem  Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu n

1 sierpnia 1999 roku został rektoremSeminarium Duchownego w Gnieźnie i

Był rektorem kościoła św. Jerzego na Zamku Gnieźnieńskim i kanonikiem gremialnym Kapituły Kolegiackiej.

8 kwietnia 2003 roku Jan Paweł II mianował go biskupem pomocniczym archidiecezji gnieźnieńskiej

4 maja 2003 roku w katedrze gnieźnieńskiej konsekrowany został na biskupa przez abp. Henryka Muszyńskiego.

Od 8 maja 2003 roku pełnił funkcję wikariusza generalnego archidiecezji gnieźnieńskiej

21 czerwca 2003 roku mianowany został dyrektorem Archidiecezjalnego Studium Pastoralnego dla Kapłanów i członkiem Rady Programowej Studium.

1 stycznia 2004 roku powołany na przewodniczącego Rady Wydawniczej Prymasowskiego Wydawnictwa

1 marca 2005 roku został ustanowiony przewodniczącym Rady Ekonomicznej tegoż wydawnictwa.

W Konferencji Episkopatu Polski w 2005 roku został wybrany odpowiedzialnym za duszpasterstwo powołań w Polsce,

wybrała go w 2006 roku delagatem CCEE do spraw powołań w Europie

7 października 2009 roku, został wybrany członkiem Rady Stałej,

26 listopada 2009 Delegatem Konferencji Episkopatu Polski ds. Duszpasterstwa Emigracji.

w wieku 47 lat został sekretarzem generalnym KEP – kontynuował  rozmowy z przedstawicielami Kościoła Prawosławnego Rosji. 

Z bp. Polakiem, jako sekretarzem generalnym KEP, kontaktowali się przedstawiciele parlamentu i rządu RP. uczestniczył w pracach w sprawie przekształcenia Funduszu Kościelnego.

Był współorganizatorem pielgrzymki biskupów do Ziemi Świętej w 2013 roku. -głosił katechezy na Przystanku Jezus. Wiele razy brał udział w spotkaniach młodych nad Lednicą

W wieku 49 lat został arcybiskupem metropolitą gnieźnieńskim i prymasem Polski.

 

Papież Jan Paweł  II

1920

 

18 maja Urodził się Karol Józef Wojtyła, syn Karola i Emilii z Kaczorowskich, zamieszkałych w Wadowicach, Rynek 2, m. 4 (dziś Kościelna 7), w domu należącym do żyda Chaima Bałamutha.

 

20 czerwca Chrzest w kościele parafialnym w Wadowicach udzielony przez ks. Franciszka Żaka, kapelana wojskowego. Rodzice chrzestni: Józef Kuczmierczyk, szwagier matki i Maria Wiadrowska, siostra matki.

 

1926 –15 września Zaczyna uczęszczać do męskiej Szkoły Powszechnej im. Marcina Wadowity w Wadowicach.

 

1929 –13 czerwca Śmierć matki.

 

1930 –Początek nauki w Państwowym Gimnazjum Męskim im. Marcina Wadowity w Wadowicach (na ulicy Wiedeńskiej).

 

1932-5 grudnia Śmierć brata Edmunda Wojtyły (ur. 23 VIII 1906), lekarza.

20 czerwca – 17 lipca Służba w 7 Batalionie 9 Kompanii Junackich Hufców Pracy.

 

Sierpień 1938  Przeprowadzka wraz z ojcem do Krakowa. Zamieszkali w domu rodziny Kaczorowskich w dwóch pokojach z kuchnią, na Dębnikach, ul. Tyniecka 10.

 

27 września – 2 października Sześciodniowy kurs wstępny do Legii Akademickiej.

 

Październik Początek studiów na Uniwersytecie Jagiellońskim (polonistyka).

 

1939 –6 lutego Otrzymuje legitymację Sodalicji Mariańskiej Akademików UJ w Krakowie

18 maja Udział w pielgrzymce młodzieży akademickiej do Częstochowy.

1 września Wybuch II wojny światowej.

 

Październik U Korczyńskich spotykają się na czytanie literatury polskiej,Z tego powstanie przyszły Teatr Rapsodyczny.

 

6 listopada Niemcy aresztują profesorów UJ. Zawieszenie pracy Uniwersytetu.

 

1940 Luty Poznaje Jana Tyranowskiego  wiele zawdzięcza jeśli chodzi o powołanie kapłańskie.

 

11 października Początek pracy w fabryce Solvay w Borku Fałęckim. 

 

Październik – grudzień Spotkania w mieszkaniu dr. Tadeusza Kudlińskiego (ul. Słoneczna 15, obecnie Bolesława Prusa 15).

 

1941 –18 lutego Śmierć Karola Wojtyły – ojca. Tego dnia przeprowadzka do państwa Kydryńskich (ul. Felicjanek 10), gdzie mieszka do września.

 

22 lutego Pogrzeb ojca. Msza św. godz. 11.30 w kaplicy na cmentarzu Rakowickim.

 

1942 Październik Studia na tajnych kompletach Wydziału Teologicznego UJ – jako kleryk zakonspirowanego Seminarium Archidiecezji Krakowskiej. Mieszka i pracuje jak poprzednio.

 

21 – 23 listopada Udział w obchodach czterechsetnej rocznicy urodzin św. Jana od Krzyża. Zaprzyjaźnił się z ówczesnym prowincjałem karmelitów bosych o. Józefem Prusem 

 

1944 –29 lutego Wracając z Solvayu, zostaje potrącony przez ciężarowy samochód niemiecki. Przebywa w szpitalu na ul. Kopernika w klinice chirurgicznej. Zostaje wypisany 12 marca. Rekonwalescencję przechodzi w domu zaprzyjaźnionej rodziny Szkockich.

 

Lato Wakacje w parafii Raciborowice. Kleryk Karol Wojtyła mieszka na plebani zaproszony przez wikariusza ks. Adama Bielę, pochodzącego z Wadowic.

 

9 września Otrzymuje z rąk Księcia Metropolity tonsurę.

 

1945 1 kwietnia Podejmuje obowiązki młodszego asystenta na Wydziale Teologicznym UJ (do 31 VIII 1945 r.)..

 

1946 13 października Święcenia subdiakonatu.

1 listopada Święcenia kapłańskie z rąk Księdza Kardynała Sapiehy w kaplicy Domu Biskupiego w dzień Wszystkich Świętych.

2 listopada Msza św. prymicyjna na Wawelu w krypcie św. Leonarda.

11 listopada Po raz pierwszy udziela sakramentu chrztu św. Chrzci Monikę Katarzynę – córkę swoich przyjaciół Tadeusza Kwiatkowskiego i Haliny z Królikiewiczów.

15 listopada Wyjazd na studia do Rzymu wraz z ks. Stanisławem Starowieyskim.

26 listopada Składa podanie o przyjęcie na Papieski Uniwersytet Angelicum.

 

1947 –3 lipca Egzamin licencjacki. Lato Podróż do Belgii i Holandii.

1948 –14 czerwca Egzamin doktorski.

19 czerwca Obrona pracy doktorskiej.

8 lipca Dekret nominacyjny tzw. aplikata na wikarego w Niegowici k. Gdowa.

28 lipca Przyjazd do Niegowici. 

1949 –17 marca Przeniesienie z Niegowici do parafii św. Floriana w Krakowie.

Marzec Debiut publicystyczny artykułem Mission de France w „Tygodniku Powszechnym”.

 

1950 –1 stycznia Zostaje członkiem zwyczajnym Towarzystwa Teologicznego w Krakowie.

1951-1 października Urlop naukowy dla przygotowania habilitacji.

 

1952 –Drugi rok urlopu naukowego. Kontynuacja pracy w duszpasterstwie akademickim w kościele św. Floriana.

 

1953 –30 września – 3 grudnia Zakończenie przewodu habilitacyjnego na Wydziale Teologicznym UJ.

1954-Sierpień Lublin, kurs duszpasterski dla księży. Konferencja Matka Boża w życiu kapłana. 

 

Październik prowadzi wykłady dla studentów trzech seminariów (Krakowskiego, Śląskiego, Częstochowskiego). 

1955 –Zostaje członkiem-współpracownikiem Towarzystwa Naukowego KUL.

1956 –Październik W roku akademickim 1956/57 wykłada w Seminarium Krakowskim

1957 –31 listopada Oficjalne pismo CKK zawierające uchwałę o nadaniu ks. dr Karolowi Wojtyle tytułu docenta.

 

1958 –4 lutego Śmierć biskupa sufragana Stanisława Rosponda.

 

12 marca Arcybiskup Eugeniusz Baziak prosi Stolicę Apostolską o nominację nowego biskupa sufragana – ks. dr Karola Wojtyłę.

 

26 czerwca Na KUL-u obrona pracy doktorskiej s. Marii Kasperkiewicz Przyjaźń i jej miejsce i zadanie w arystotelesowskim systemie etycznym, promotor: Ks. doc. Karol Wojtyła. (Pierwsza obrona pracy doktorskiej, której promotorem był ks. doc. K. Wojtyła).

 

4 lipca Nominacja na biskupa sufragana krakowskiego przez Papieża Piusa XII.

 

5 września Ksiądz Prymas powitał nowych biskupów: Wronkę, Plutę, Drzazgę, Blecharczyka i Wojtyłę. Poinformował również, że księża biskupi Pluta i Wojtyła zostali powołani do Komisji Duszpasterstwa Ogólnego.

 

28 września Konsekracja biskupia w Katedrze Wawelskiej. Konsekratorem Wojtyły był arcybiskup Baziak, współkonsekratorami biskupi: Franciszek Jop z Opola i Bolesław Kominek z Wrocławia. Nowy biskup przyjął za dewizę słowa św. Ludwika Marii Grignion de Montforta – Totus Tuus (Cały Twój).

 

1959 

 

19 lutego Lublin, referat Natura ludzka podstawą etycznej formacji człowiekawygłoszony w ramach II Tygodnia Filozoficznego na KUL-u.

 

19 – 22 sierpnia Posiedzenie Komisji Duszpasterskiej Episkopatu. Wykład:Charakterystyczne trudności i napięcia w dzisiejszym duszpasterstwie parafialnym.

 

3 października Jako biskup pomocniczy (i tytularny Ombitanus) wysyła „animadversiones” (uwagi) w odpowiedzi na ankietę Papieskiej Komisji Przedprzygotowawczej Soboru Watykańskiego II.

 

1960 –23 – 25 sierpnia Referat: Wychowanie do małżeństwa wygłoszony w cyklu organizowanych przez Rektorat KUL-u letnich wykładów dla duchowieństwa

 

I wydanie książki Miłość i odpowiedzialność.

 

1961 –18 – 19 stycznia Zakopane, „Księżówka”. Spotkanie duszpasterzy krajowych. Ks. bp K. Wojtyła w zastępstwie nieobecnego ks. Romana Lena SAC, krajowego duszpasterza pisarzy (wydawnictw) poinformował o sytuacji w tej dziedzinie.

 

9 września 1961 W Katedrze na Wawelu Msza św. na 20-lecie Teatru Rapsodycznego.

 

1962 –15 marca Uzupełniono skład komisji Konferencji Episkopatu Polski. Do Komisji Studiów dokooptowano ks. bpa K. Wojtyłę.

 

22 – 24 sierpnia Wykłady dla duchowieństwa na KUL-u, poświęcone problematyce: kapłan w świecie współczesnym. Referat bpa Wojtyły: Kapłan na tle przemian współczesnych.

 

11 października – 8 grudnia Udział w I sesji Soboru Watykańskiego II.

 

Przemawia na XXIV kongregacji Soboru w związku z I rozdziałem schematu o źródłach Objawienia.

 

Wypowiedź na piśmie odnosząca się do schematu o środkach przekazu społecznego.

 

Wypowiedź na piśmie w związku ze schematem De Ecclesia.

 

1963 –11 stycznia Na KUL-u obrona pracy doktorskiej ks. Tadeusza Stycznia Promotor: Ks. prof. bp Karol Wojtyła

 

3 czerwca Śmierć papieża Jana XXIII.

 

6 czerwca W Katedrze Wawelskiej Msza św. i egzekwie za Jana XXIII.

 

30 czerwca W Katedrze Wawelskiej Msza św. i kazanie z okazji koronacji papieża Pawła VI. "

 

15 sierpnia Uczestnictwo w koronacji figury Matki Bożej Ludźmierskiej z Dzieciątkiem.

 

7 października – 4 grudnia Udział w II sesji Soboru Watykańskiego II.

 

5 – 15 grudnia Pielgrzymka do Ziemi Świętej.

 

30 grudnia Nominacja na metropolitę krakowskiego przez papieża Pawła VI.

 

1964 18 stycznia Urzędowa nominacja bpa Wojtyły na arcybiskupa krakowskiego.

 

12 lutego Uroczyste spotkanie Rady Papieskiego Wydziału Teologicznego w Krakowie z nowo mianowanym księdzem arcybiskupem.

 

8 marca Ingres do Katedry Wawelskiej; przemówienie powitalne ks. infułata Bohdana Niemczewskiego.

 

19 kwietnia Sesja środowiskowa „Tygodnika Powszechnego” i „Znaku”. 

9 września List do księży archidiecezji przed wyjazdem na III sesję Soboru.

10 września – 20 listopada Udział w III sesji Soboru Watykańskiego.

Powołany do Subcommissio Centralis, która składała się początkowo z ośmiu biskupów, później z kilkudziesięciu ekspertów, także świeckich, a która miała się zająć przygotowaniem soborowego schematu XIII De Ecclesia in mundo huius temporis (O Kościele w świecie współczesnym).

 

6 grudnia Powrót z Rzymu.

 

1965 31 stycznia – 6 lutego Arccia. Przygotowanie w zespołach roboczych konstytucji o Kościele w świecie współczesnym; uczestniczy w zespole, do którego należą m. in. ks. J. Daniélou, H. de Lubac.

 

29 marca – 6 kwietnia Rzym, sesja zespołu roboczego opracowującego Konstytucję o Kościele w świecie współczesnym.

 

8 maja Kraków, sesja omawiająca wyniki ekspertyzy relikwii św. Stanisława.

 

9 maja W kościele na Skałce w Krakowie koronacja obrazu Matki Boskiej Świętojańskiej, Matki Boskiej Niewolników.

 

22 – 23 czerwca Konferencja Episkopatu Polski w Warszawie.

 

14 września – 8 grudnia Udział w IV sesji Soboru Watykańskiego II.

 

21 października Decyzja rozpoczęcia procesu informacyjnego Sługi Bożej s. Faustyny Kowalskiej.

 

1966 

 

31 stycznia W kaplicy Domu Biskupiego konkluzja procesu informacyjnego Celiny i Jadwigi Borzęckich.

 

27 lutego W Katedrze Wawelskiej Msza św. z kazaniem dla parafii przybyłych w pielgrzymce z racji Jubileuszu Tysiąclecia Chrztu Polski.

 

16 kwietnia Gniezno, Msza św. przy grobie św. Wojciecha, nieszpory na zakończenie uroczystości milenijnych.

 

6 maja W Katedrze Wawelskiej powitanie wędrującego obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej.

 

7 maja Publiczna sesja Episkopatu Polski w Katedrze Wawelskiej poświęcona dziejom Kościoła krakowskiego.

 

8 maja Kazanie na Skałce w Krakowie po procesji z Wawelu.Tegoż dnia na Wawelu pożegnanie obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej.

 

13 maja W kaplicy domowej msza św. z kazaniem dla ss. Felicjanek oraz otwarcie procesu beatyfikacyjnego Sługi Bożego ks. Pawła Smolikowskiego CR.

 

29 maja W Bydgoszczy udział w koronacji obrazu Matki Pięknej Miłości.

 

5 – 6 czerwca Uroczystości milenijne w Lublinie. Kazanie podczas Mszy św. koncelebrowanej przez profesorów KUL, udział w sesji naukowej KUL.

1967 

 

21 – 23 lutego W Lublinie X Tydzień Filozoficzny KUL na temat: „Filozofia a teologia”. Referat inaugurujący: Etyka a teologia polska.

 

6 kwietnia Zebranie Komisji ds. Apostolstwa Świeckich

13 – 20 kwietnia W Rzymie na posiedzeniach Consilium de Laicis.

 

18 kwietnia Rozpoczęcie obrad komisji Iustitia et Pax.

 

8 maja Posiedzenie Rady Papieskiego Wydziału Teologicznego w Krakowie.

 

17 maja Rejonowy zjazd księży w sanktuarium w Kalwarii Zebrzydowskiej. Przedmiotem obrad była odnowa liturgiczna.

 

18 maja W Seminarium Duchownym po adoracji kapłańskiej konferencja na temat Consilium.

 

29 maja Urzędowa wiadomość o powołaniu do Kolegium Kardynalskiego.

 

13 czerwca Zebranie Komisji ds. Apostolstwa Świeckich – sprawozdanie z prac rzymskich organizatorów apostolstwa świeckich Consilium de Laicis, Iustitia et Pax.

 

31 czerwca Obrona pracy doktorskiej Jerzego Gałkowskiego Analiza normowania moralnego u Jana Dunsa Szkota. Promotor: ks. abp K. Wojtyła. 

 

21 czerwca Kazanie w Katedrze Wawelskiej przed wyjazdem na konsystorz na którym „arcybiskupa krakowskiego Ojciec Święty ma powołać do grona kardynałów św. Kościoła Rzymskiego”.

 

23 czerwca Wyjazd do Rzymu.

 

26 czerwca W Aula Pia wręczenie nominacji kardynalskiej.

 

28 czerwca O godz. 17 w Kaplicy Sykstyńskiej inwestytura kardynalska przez Pawła VI.

 

9 lipca Powrót z Rzymu po otrzymaniu godności kardynalskiej. Kazanie powitalne wygłoszone przed Katedrą Wawelską.

 

31 sierpnia Likwidacja Teatru Rapsodycznego.

 

10 września W Gietrzwałdzie koronacja obrazu Matki Bożej Gietrzwałdzkiej.

 

13 – 14 września Zebranie Komisji ds. Apostolstwa Świeckich. Sondaż na temat pierwszych realizacji Vaticanum II.

 

15 września Msza św. w Domu Biskupim z udziałem ss. Albertynek i rozpoczęcie procesu apostolskiego Brata Alberta Chmielowskiego.

 

16 – 24 września Soborowy Tydzień Modlitw w Bydgoszczy.

 

20 września Zakończenie procesu diecezjalnego Sługi Bożej s. Faustyny Kowalskiej.

 

29 września – 29 października Pierwsza sesja zwyczajna Synodu Biskupów w Rzymie. Kardynał Karol Wojtyła nie wyjechał, solidaryzując się z kardynałem Stefanem Wyszyńskim, któremu władze cywilne odmówiły paszportu.

 

1968 

 

17 – 18 czerwca Kokoszyce (diecezja katowicka). Posiedzenie Komisji Duszpasterstwa Episkopatu Polski. Ks. kard. K. Wojtyła zapoznał uczestników z pracami Komisji Apostolstwa Świeckich.

 

24 – 25 czerwca Zebranie Komisji ds. Apostolstwa Świeckich – analiza wypowiedzi na temat Kongresu – program prac nad „Dyrektorium dla apostolstwa świeckich” w Polsce, nad aspektami apostolstwa bierzmowania, kontaktami z diecezjami, nad radami duszpasterskimi z udziałem świeckich.

 

29 czerwca Koronacja obrazu Matki Bożej w Poznaniu.

 

11 sierpnia Koronacja obrazu Matki Bożej w Świętej Lipce.

 

18 sierpnia Koronacja obrazu Matki Bożej Święto-rodzinnej w Studziannej.

 

25 września Wyjazd do Rzymu.

 

6 października W Bazylice św. Piotra udział w beatyfikacji męczenników koreańskich.

 

7 października Audiencja w Congregazione dei Vescovi „ad limina”.

 

8 października Msza św. w Bazylice w Rzymie przy grobie św. Piotra.

 

13 – 15 października podróż do Francji.

 

Paryż, msza św. w Seminarium Polskim.

 

Taizé, Odwiedziny wspólnoty, udział w modlitwie chóralnej.

 

20 października Lublin, udział w uroczystościach z okazji 50-lecia KUL-u.

 

7 listopada Posiedzenie Rady Papieskiego Wydziału Teologicznego w Krakowie. Ksiądz kardynał przedłożył projekt 4 studiów: liturgicznego (którym się bliżej zajęto), rodziny, katechetycznego i studium dialogu.

 

24 – 25 listopada Sympozjum naukowe Polskiego Towarzystwa Teologicznego na temat: „Professio fidei Ojca Świętego Papieża Pawła VI”. Inicjatorem i gospodarzem był ks. kard. K. Wojtyła, on też podsumował sympozjum.

 

9 grudnia w kaplicy domowej zakończenie procesu beatyfikacyjnego (apostolskiego) Brata Alberta.

 

12 grudnia Posiedzenie Rady Papieskiego Wydziału Teologicznego w siedzibie ks. kard. K. Wojtyły, Kanclerza Wydziału – tytuł ten od tej chwili będzie używany w protokołach posiedzeń Rady Wydziału.

 

15 grudnia W Bazylice Mariackiej w Krakowie, uroczyste zakończenie peregrynacji Obrazu w archidiecezji krakowskiej. Koronacja obrazu Matki Bożej Mariackiej i przekazanie nawiedzenia diecezji tarnowskiej.

 

16 grudnia W Katedrze na Wawelu nabożeństwo błagalne o beatyfikację królowej Jadwigi, Brata Alberta i innych polskich kandydatów na ołtarze z udziałem ks. Prymasa i Episkopatu.

 

1969 

 

16 stycznia Kraków, posiedzenie Komisji Duszpasterstwa i wszystkich przewodniczących Komisji Episkopatu Polski. Przedmiotem obrad jest przedłożony przez ks. kard. K. Wojtyłę problem realizacji Soboru w Polsce. Druga część obrad: przedłożenia dotyczące planu duszpasterskiego realizacji Soboru w Polsce, jego założeń. Trzecia ukazywała „modus procedendi”, rysując plan tematów, które mają być przedmiotem nauczania.

 

23 – 25 stycznia W Krakowie ogólnopolska sesja teologów poświęcona encyklice Humanae vitae. Sesji przewodniczy ks. kard. K. Wojtyła, referat:Nauka encykliki o miłości.

 

1 – 2 lutego Zebranie Komisji ds. Apostolstwa Świeckich. Relacja na temat apostolstwa świeckich w Kościele powszechnym na tle Consilium de Laicis – problem: dialog wewnątrz Kościoła.

 

28 lutego Odwiedziny synagogi w Krakowie na ul. Szerokiej podczas wizytacji kanoniczej parafii Bożego Ciała na Kazimierzu.

 

9 marca Wyjazd przez Wiedeń do Rzymu na sympozjum w Papieskiej Komisji ds. Dialogu z Niewierzącymi.

 

11 – 12 marca Rzym, posiedzenie Consilium de Laicis. Tego dnia audiencja u Papieża Pawła VI. Również w tym dniu zatwierdzenie statutu Konferencji Episkopatu – zostaje formalnie zastępcą przewodniczącego Konferencji.

 

11 kwietnia Lublin, referat Osoba ludzka a prawo naturalne, wygłoszony na sesji z okazji 50-lecia KUL-u.

 

29 kwietnia W kaplicy domowej zakończenie procesu Sługi Bożego Pawła Smolikowskiego.

 

4 – 5 maja Konferencja Episkopatu Polski na Jasnej Górze.

 

5 maja Jasna Góra, posiedzenie Podkomisji ds. realizacji Soboru Watykańskiego II w Polsce.

 

2 czerwca Zebranie Komisji ds. Apostolstwa Świeckich. Ostateczna redakcjaDyrektorium – Pro memoria dla duszpasterzy na temat apostolstwa świeckich.

 

11 – 28 października I sesja nadzwyczajna Synodu Biskupów w Rzymie na temat ściślejszej łączności pomiędzy konferencjami biskupimi i Stolicą Apostolską oraz samymi konferencjami biskupimi.

 

25 października Przewodniczący delegowany kard. Angelo Rossi zakomunikował Ojcom synodalnym, że powołano specjalną komisję do zredagowania deklaracji końcowej o pracach synodalnych. Członkiem jej został także ks. kard. K. Wojtyła.

 

28 listopada Kraków, posiedzenie Podkomisji ds. realizacji Soboru w Polsce.

 

1 – 3 grudnia Sympozjum na KUL-u poświęcone kulturze chrześcijańskiej. Referat ks. kard. K. Wojtyły: Wychowanie do pełni kultury ludzkiej. 

 

Grudzień ukazuje się książka: Osoba i czyn, PTT, Kraków.

 

1970 

 

5 marca habilitacja ks. Tadeusza Stycznia: Problem możliwości etyki jako empirycznie uprawomocnionej i ogólnie ważnej teorii moralności, recenzentem ks. kard. prof. K. Wojtyła.

 

12 – 13 maja Posiedzenie Komisji Episkopatu ds. Nauki Katolickiej. Ks. Kardynał poinformował o przekształceniu Podkomisji Studiów w Komisję ds. Nauki Katolickiej i dołączeniu do niej dwóch nowych członków: bpa Kazimierza Majdańskiego i bpa Walentego Wójcika.

 

20 sierpnia Krościenko, przed kaplicą Dobrego Pasterza pierwsze bezpośrednie spotkanie ks. Kardynała z ruchem Oaz. W formie rozmowy – wywiadu ks. Kardynał zorientował się w założeniach, programie i życiu Oazy Żywego Kościoła.

 

4 października Rzym, Bazylika św. Piotra, udział w ogłoszeniu św. Katarzyny doktorem Kościoła.

 

1971 

 

Ukazuje się księga pamiątkowa poświęcona ks. kard. K. Wojtyle w 25-lecie otrzymania święceń kapłańskich: Logos i Ethos. Rozprawy filozoficzne, PTT Kraków.

 

12 marca Wyjazd do Rzymu na sesję Concilium de Laicis.

 

25 marca Watykan, audiencja u papieża Pawła VI.

 

8 maja Powołanie Komisji Przygotowawczej Synodu Archidiecezji Krakowskiej.

 

26 maja I posiedzenie Komisji Przygotowawczej Synodu. Ks. Kardynał przedstawia swoje opracowanie: Problem 900 rocznicy św. Stanisława oraz Synodu Prowincjalnego.

 

23 czerwca II posiedzenie Komisji Przygotowawczej Synodu Krakowskiego.

 

28 czerwca Kaplica ss. Urszulanek. Msza św. z kazaniem, konferencja na 20-lecie Wyższego Instytutu Katechetycznego. Od tej chwili WIK, mocą decyzji Kongregacji ds. Nauki Katolickiej, został związany z Papieskim Wydziałem Teologicznym w Krakowie.

 

6 września III posiedzenie Komisji Przygotowawczej Synodu Krakowskiego. Omawianie systemu i znaczenia pracy w zespołach studyjnych, których opracowania staną się podstawą redagowania schematów synodalnych dokumentów.

 

21 – 23 września Lublin, KUL, Kongres Teologów Polskich na temat: "Teologia a antropologia chrześcijańska". Ks. kard. K. Wojtyła przewodniczył całemu kongresowi oraz wygłosił referat Zadanie teologów w Kościele posoborowym.

 

27 września IV zebranie Komisji Przygotowawczej Synodu. Opracowanie zgłoszonych tematów synodalnych oraz tekstu informacji o pracach przygotowawczych do odczytania w środowiskach księży i świeckich.

 

30 września – 6 listopada Udział w II sesji zwyczajnej Synodu Biskupów na temat kapłaństwa i sprawiedliwości w świecie. Ks. kard. K. Wojtyła wziął w niej udział z ramienia Konferencji Episkopatu Polski.

 

17 października Rzym, Bazylika św. Piotra, beatyfikacja o. Maksymiliana Kolbego, Msza św. koncelebrowana z Ojcem Świętym.

 

5 listopada Rzym, Synod Biskupów. Ks. kard. K. Wojtyła został wybrany jako kandydat z Europy do Rady Sekretariatu Synodu Biskupów obok kardynałów Vicente Enrique y Tarancón i Josepha Höffnera.

 

20 listopada Kraków, uroczyste posiedzenie Rady Wydziału Teologicznego w Krakowie z racji uroczystego obchodu 25-lecia kapłaństwa J. E. Ks. Kard. K. Wojtyły, Wielkiego Kanclerza Wydziału, z udziałem zaproszonych gości z KUL-u i Krakowa.

 

1972 

 

28 kwietnia Posiedzenie Rady Papieskiego Wydziału Teologicznego w Krakowie. Ks. Kardynał dokonuje przeglądu całości problemów dotyczących Wydziału w chwili obecnej.

 

8 maja Inauguracja Synodu Archidiecezji Krakowskiej. Przemówienie programowe.

 

15 – 16 maja Posiedzenie Komisji ds. Nauki Katolickiej.

 

22 maja Posiedzenie Rady Papieskiego Wydziału Teologicznego w Krakowie. Sprawy organizacyjne, m.in. afiliacji częstochowskiego Studium Dokumentów Soborowych. Ks. kardynał wskazuje na potrzebę powołania w przyszłości specjalnej komisji, która rozpatrzyłaby wszechstronnie problem instytutów, a szczególnie ich relacje i związek z Wydziałem Teologicznym.

 

27 – 28 czerwca Kraków, 131 Konferencja Plenarna Episkopatu Polski. Zostaje zatwierdzony statut nowo powstałej Rady Naukowej Episkopatu Polski.

 

2 lipca Jana Góra, Msza św. koncelebrowana z 15 duszpasterzami z kazaniem do pielgrzymów: nauczycieli i wychowawców. Ks. kard. K. Wojtyła dokonał aktu oddania w macierzyńską niewolę Maryi.

 

22 sierpnia Referat Służebność kapłaństwa w ramach letnich wykładów dla duchowieństwa na KUL-u.

 

5 września Poznań-Żabikowo, poświęcenie miejsca ofiar II wojny światowej, uroczysta Msza św. w intencji beatyfikacji Edmunda Bojanowskiego.

 

4 października Częstochowa, inauguracja Studium Dekretów Soborowych.

 

15 października Oświęcim, uroczystość ku czci bł. o. Maksymiliana Kolbego w rocznicę beatyfikacji. Obecni: ks. kard. Jan Józef Król – przewodniczący Episkopatu Stanów Zjednoczonych, ks. kard. Paolo Bertoli – prefekt Kongregacji do spraw Beatyfikacji, który prowadził do końca proces beatyfikacyjny, ks. kard. John Wright – prefekt Kongregacji do spraw Duchowieństwa. Tego dnia w Katedrze Wawelskiej, Msza św. i modlitwy o beatyfikację królowej Jadwigi – pod przewodnictwem ks. kard. Jana Króla.

 

Ukazuje się książka U podstaw odnowy. Studium o realizacji Vaticanum II, PTT Kraków.

 

1973 

 

9 – 10 stycznia Kraków, posiedzenie Komisji Episkopatu ds. Duszpasterstwa Ogólnego. Wybrano podkomisję do przygotowania sześcioletniego planu duszpasterskiego.

 

24 – 25 stycznia Warszawa, konferencja plenarna Episkopatu Polski. Konferencja powołała kościelny komitet dla uczczenia 500-lecia urodzin Mikołaja Kopernika, przewodniczącym komitetu – ks. kard. K. Wojtyła.

 

6 lutego – 1 marca Podróż na Filipiny (Manila), do Australii, Gwinei i Nowej Zelandii. Uczestnictwo w Międzynarodowym Kongresie Eucharystycznym w Mellbourn.

 

11 marca W pierwszą niedzielę Wielkiego Postu odczytano z ambon we wszystkich kościołach archidiecezji list pasterski ks. kardynała O pierwszym i największym przykazaniu Bożym.

 

10 maja Zebranie Komisji ds. Apostolstwa Świeckich. Prace nad dialogiem, nad bierzmowaniem w aspekcie apostolskim, problem ministeriów w przygotowaniu do kapłaństwa i w apostolstwie świeckich (lektorat, akolitat).

 

15 maja Kraków, pierwsze posiedzenie Rady Naukowej Episkopatu Polski. Referat inauguracyjny i przedstawienie statutu Rady, zatwierdzonego przez konferencję plenarną Episkopatu.

 

11 czerwca Krościenko. Wizyta ks. kard. K. Wojtyły w centrali ruchu oazowego. Poświęcenie na Kopiej Górce figury Niepokalanej i powierzenie dzieła ruchu Niepokalanej Matce Kościoła. Ruch traktuje to wydarzenie jako początek swego intensywnego rozwoju.

 

17 października Udział wraz z Prymasem Polski i pozostałymi członkami Rady Głównej Episkopatu w uroczystościach powtórnego pogrzebu króla Kazimierza Jagiellończyka i jego żony Elżbiety w Katedrze Wawelskiej.

 

Październik – listopad Powołanie dekanalnych duszpasterzy ds. duszpasterstwa rodzinnego, duszpasterstwa młodzieży i duszpasterstwa służby liturgicznej.

 

1974 

 

19 – 20 lutego Kraków, spotkanie ze współautorami pracy Teologia rodziny. Ks. Kardynał napisał wstęp wyjaśniający pojęcie „teologia rodziny” oraz rozdziały: Rodzina jako communio personarum, Próba interpretacji teologicznej.

 

23 lutego Obrona pracy doktorskiej ks. Zbigniewa Majchrzyka pt. Problem alienacji u polskich marksistów. Recenzent – ks. kard. K. Wojtyła.

 

12 marca Referat: Osobowa struktura samostanowienia w ramach XVII Tygodnia Filozoficznego KUL na temat: "Aktualność tomizmu, w 700-lecie śmierci św. Tomasza".

 

8 maja Odezwa do Kapłanów Archidiecezji Krakowskiej, poświęcona problematyce ochronie życia dzieci zagrożonych w łonach matek. Tego samego dnia Odezwa do Wiernych Archidiecezji Krakowskiej w obronie życia nienarodzonych.

 

11 maja W Katedrze Wawelskiej nabożeństwo ku czci bł. królowej Jadwigi w obecności ks. kard. Wyszyńskiego i Šepera – prefekta Kongregacji Nauki Wiary oraz bpa Emila De Smedta z Brugii, polskich biskupów i przedstawicieli wydziałów teologicznych z całej Polski. Ks. kard. Wojtyła mówi o kanoniczności kultu królowej Jadwigi pochodzącego sprzed konstytucji Urbana VIII Caelestis Jerusalem z roku 1634, i zapowiada złożenie prośby o potwierdzenie świętości królowej Jadwigi przez Stolicę Apostolską per viam cultus.

 

24 maja Posiedzenie Rady Papieskiego Wydziału Teologicznego w Krakowie. Propozycja umowy o współpracy z Seminarium Duchownym w Przemyślu, projekt memoriału do władz w sprawie Wydziału. Zwrócono się także do ks. kard. K. Wojtyły o objęcie katedry teologii moralnej i ogólnej.

 

17 – 22 września Podróż do Republiki Federalnej Niemiec (Frankfurt, Monachium, Dachau).

 

25 września Rzym, obrady Kongregacji pro Institutione Catholica

 

27 września – 26 października Rzym, III sesja zwyczajna Synodu Biskupów na temat: "Ewangelizacja współczesnego świata". Ks. kard. K. Wojtyła uczestniczy jako jeden z trzech członków polskiej Konferencji Episkopatu. Jest relatorem części doktrynalnej prac synodalnych.

 

8 października Konferencja prasowa w Watykańskiej Sala Stampa. Obecnych ok. 200 dziennikarzy. Ks. kard. K. Wojtyła streścił relację, wygłoszoną przed południem w auli synodalnej i odpowiedział na postawione pytania. Tego dnia udzielił również wywiadu dla Radia i Telewizji Włoskiej na temat prac synodalnych.

 

13 października Konferencja prasowa dla Centro Romano di Incontri Sacerdotali (CRIS). Tego dnia ks. kard. K. Wojtyła wygłasza wykład w CRIS na pt. Ewangelizacja i człowiek wewnętrzny. Wykład ten zostaje wydany drukiem w 1975 r. po włosku, pod tytułem L'Evangelizzazione e l'uomo interiore.

 

14 października Ks. kard. K. Wojtyła przedstawia syntezę dyskusji Ojców synodalnych nad drugą częścią schematu (autorstwa o. Domenico Grasso) i własną relację. Ks. kard. Wojtyła wymienił następujące problemy, które były szczególne zauważalne w dyskusji synodalnej: temat indigenizacji, tzn. wzajemnych odniesień pomiędzy Ewangelią i życiem oraz kulturą rodzimą narodów czy kontynentów (Afryka); temat wielkich religii niechrześcijańskich (Bliski Wschód, Azja); temat wyzwolenia w sensie teologicznym, moralnym i społecznym (Ameryka Łacińska); temat sekularyzacji i niebezpieczeństwo sekularyzmu (Europa Zachodnia, Ameryka Północna); temat ateizmu zaprogramowanego albo totalnej negacji Ewangelii i religii w życiu osobistym i zbiorowym ludzi.

 

21 października Stolica Apostolska zatwierdza statut i Ratio studiorum dla Papieskiego Wydziału Teologicznego w Krakowie.

 

22 października W czasie trwania XX kongregacji generalnej zostały podane wyniki głosowania na członków Rady Sekretariatu Synodu Biskupów. Ks. kard. K. Wojtyła został wybrany jako jeden z trzech reprezentantów Europy: 115 głosów na 192 głosujących.

 

20 listopada – 1 grudnia Komisja ds. Apostolstwa Świeckich. Tekst Dyrektorium przekazany do podkomisji. Przyjęcie instrukcji w sprawie duszpasterskich rad parafialnych. Bierzmowanie: tekst dla Komisji Duszpasterskiej jako uzupełnienie instrukcji duszpasterskiej. Apostolstwo międzynarodowe: zreferowany udział w ekumenicznej konsultacji na temat formacji apostolstwa świeckich w Asyżu IX 1974 i na Forum Europejskim w Londynie VIII 1974. Spotkanie z przedstawicielami zagranicznych środowisk katolików świeckich.

 

20 grudnia Kraków, trzecie zebranie Komisji Ekspertów Synodu Prowincjalnego. Przewodniczył ks. kard. Wojtyła. Postanowiono powołać Komisję Koordynacyjną Synodu Prowincjalnego. W jej skład weszli eksperci z dotychczasowej komisji oraz po dwóch przedstawicieli każdej diecezji znających środowisko duszpasterskie i jego problemy.

 

1975 

 

8 – 9 stycznia Kraków, posiedzenie Komisji Episkopatu ds. Duszpasterstwa Ogólnego. Referat ks. kard. K. Wojtyły Duszpasterstwo polskie w świetle IV Synodu Biskupów poświęconego ewangelizacji świata współczesnego.

 

15 stycznia Powołanie przez 145 Konferencję Plenarną Episkopatu Polski ks. kard. K. Wojtyły na przewodniczącego Komisji ds. Apostolstwa Świeckich. W tym samym dniu ks. bp Bronisław Dąbrowski zawiadomił ks. kard. Wojtyłę, o powołaniu go na wniosek Rady Głównej przez 145. Konferencję Episkopatu Polski na: Przewodniczącego Komisji ds. Nauki Katolickiej; na członka Komisji ds. Instytucji Polskich w Rzymie; na członka Komisji ds. Duszpasterstwa Ogólnego.

 

3 – 14 lutego W sześciu punktach archidiecezji odbyły się konferencje rejonowe kapłanów, wszystkie pod przewodnictwem ks. Kardynała (z udziałem księży biskupów). Referowano i dyskutowano zagadnienia apostolskiej formacji młodzieży.

 

8 – 9 lutego W sali klasztoru oo. Franciszkanów w Krakowie I ogólnopolska sesja naukowa lekarzy i teologów na temat: "Specjalistyczne aspekty problemu przerywania ciąży". Referentami byli: doc. dr Tomasz Cieszyński, doc. dr Maria Rybakowa, doc. dr Włodzimierz Fijałkowski, dr Wanda Półtawska, ks. bp Stanisław Smoleński, ks. Kazimierz Górny. Ks. kard. Wojtyła – przemówienie inauguracyjne.

 

18 – 19 lutego Kraków, klasztor oo. Dominikanów, sympozjum pod patronatem ks. kard. Wojtyły poświęcone omówieniu programu prac i wydawnictw, które realizowane będą w najbliższych latach w ramach Atlasu chrześcijaństwa w Polsce.

 

27 lutego – 1 marca Szwajcaria (Fryburg), udział w Międzynarodowym Kolokwium Fenomenologicznym na temat: "Soi et autrui – la crise de l'irréductible dans l'homme". Referat Patricipation or Alienation? 

 

3 – 8 marca Udział w pierwszym zebraniu nowej Rady Sekretariatu Synodu Biskupów w Rzymie.

 

8 maja W Katedrze na Wawelu odbyło się IV zebranie plenarne Synodu Krakowskiego pod przewodnictwem ks. kard. Wojtyły, który wygłosił przemówienie wstępne. Ogłoszenie dekretu ks. Kardynała o powołaniu duszpasterskich rad parafialnych w archidiecezji krakowskiej.

 

20 maja Zebranie Komisji ds. Nauki Katolickiej, wspólnie z przewodniczącymi sekcji. Sprawa Kongresu Teologów – informacje komisji przygotowującej Kongres. Sprawa uczelni katolickich w Białymstoku i Olsztynie. Dziesięciolecie II Soboru Watykańskiego. Zadania Komisji ds. Nauki na odcinku „doctrina fidei”. Komisja zwraca się do ks. Kardynała z prośbą o przygotowanie referatu na temat zagrożeń moralności i wiary w Polsce.

 

24 maja Komisja ds. Apostolstwa Świeckich. Opracowanie statutu Komisji.

 

31 maja Ks. Jan Piątek (z Kielc) broni w Rzymie pracę doktorską La Formazione della persone umana all'amore allo luce del pensiero filosofio del Card. Karol Wojtyła. Promotor: o. Feliks Bednarski.

 

13 – 14 czerwca Międzynarodowe kolokwium w Paryżu, na które ks. kard. Wojtyła przesłał referat Subiectivity and the Irreductible in Man.

 

19 sierpnia Słowo wstępne w ramach wykładów dla duchowieństwa na KUL-u: Katolicy świeccy w parafii.

 

31 sierpnia Koronacja obrazu Matki Bożej w Jodłówce k. Jarosławia (diecezja przemyska).

 

6 września Koronacja obrazu Matki Bożej w Sejnach.

 

7 września Koronacja statuy Matki Bożej w Sejnach.

 

10 września Śląskie Seminarium Duchowne, zjazd księży rektorów, referat Kapłaństwo a celibat.

 

19 – 23 września podróż do NRD (Görlitz, Budziszyn, Crostwitz, Drezno, Naumburg, Erfurt).

 

25 września Kraków, w związku z przygotowaniami do III Sympozjum Biskupów Europy, spotkanie dyskusyjne pod przewodnictwem ks. kard. Wojtyły nad problematyką sympozjum. W spotkaniu uczestniczą księża biskupi wydelegowani na sympozjum (J. Ablewicz, K. Majdański, S. Smoleński) oraz dwaj teologowie: S. Nagy i A. Kubiś.

 

8 – 22 października Rzym, udział w Sympozjum Biskupów Europejskich poświęconemu problemowi: Biskup w służbie wiary. Wygłasza jeden z trzech głównych referatów: Biskup sługą wiary. Podstawy teologiczne problemu.

 

19 października Rzym, Bazylika św. Piotra, udział w beatyfikacji Marii Teresy Ledóchowskiej.

 

28 października I posiedzenie Komisji Koordynacyjnej Synodu Prowincjalnego Krakowskiego – 50. rocznica powstania metropolii krakowskiej, bulli Vixdum Poloniae unitas.

 

5 listopada Ołtarzew, sympozjum teologiczne Odpowiedzialność za świat, zorganizowane przez Wyższe Seminarium Duchowne xx. Pallotynów z okazji 40. rocznicy śmierci Siostry Faustyny. Referat.

 

14 listopada Posiedzenie Rady Papieskiego Wydziału Teologicznego. Ks. Kardynał zabiega o utworzenie Instytutu Historycznego przy Papieskim Wydziale Teologicznym jako placówki naukowo-badawczej.

 

24 – 28 listopada Rzym, udział w następnym posiedzeniu Rady Sekretariatu Biskupów, wchodzi w skład małej komisji, która wypracowała drugą redakcję dokumentu na temat katechezy, zaproponowanego Radzie przez ekspertów.

 

1 grudnia Wizyta w Mediolanie, Ambrosianum – konferencja i referat: Prawa osoby ludzkiej w świetle ostatniego Synodu Biskupów.

 

1976 

 

8 stycznia Kraków, drugie posiedzenie Komisji Koordynacyjnej Synodu Prowincjonalnego. Zatwierdzenie tekstów Informacja o pracach wstępnych I Synodu Prowincji Krakowskiej i Tematyka prac I Synodu Prowincji Krakowskiej ukazana przez Komisję Ekspertów. Powołanie podkomisji statutowej.

 

10 stycznia Zebranie Komisji ds. Apostolstwa Świeckich. Powołanie podkomisji do redakcji dokumentu na temat wychowania do dialogu.

 

13 – 14 stycznia Obrady Komisji Episkopatu ds. Duszpasterstwa Ogólnego. Referat: Ewangelizacja jako temat duszpasterstwa w Polsce. 

 

7 – 8 lutego Kraków, w klasztorze oo. Dominikanów – II ogólnopolska sesja naukowa lekarzy i teologów na temat: Specjalistyczne aspekty problemu antykoncepcji. Referat: Personalistyczna koncepcja człowieka 

 

7 – 14 marca Rekolekcje w Watykanie dla Ojca Świętego i Kurii Rzymskiej. Polski tekst rekolekcji watykańskich ukazał się pt. Znak, któremu sprzeciwiać się będą, Pallotinum, Poznań-Warszawa 1976.

 

26 marca Rzym, udział w pracach Kongregacji Rzymskiej pro Institutione Catholica.

 

27 marca Gregorianum, Introduzione del punto di wisita di una fenomenologia dell'azione: wprowadzenie do dyskusji na temat I gradi dell'essere nella fenomenologia e nella metafisica classica.

 

5 maja Kraków, sesja na temat konferencji Światowej Rady Kościołów w Nairobi.

 

7 maja Odsłonięcie pomnika Księcia Kardynała Adama Stefana Sapiehy przy licznym udziale duchowieństwa i społeczeństwa Krakowa. Rzeźbę wykonaną w brązie ustawiono na placu kościelnym koło bazyliki oo. Franciszkanów.

 

21 – 22 maja Lublin, KUL, udział w spotkaniu z Radą Międzynarodowej Federacji Uniwersytetów Katolickich (FIUC) oraz w konferencji rektorów europejskich uniwersytetów katolickich, na której przedstawia w obszernym wystąpieniu sytuację Kościoła katolickiego w Polsce ze szczególnym uwzględnieniem wyższego szkolnictwa katolickiego.

 

31 maja Kraków, spotkanie z grupą byłych studentów tajnego Uniwersytetu, którzy wręczyli egzemplarz książki Ne cedat Academia, zawierającej dzieje tajnego Uniwersytetu, oraz medal 600-lecia UJ.

 

1 czerwca Kraków, III posiedzenie Komisji Koordynacyjnej Synodu Prowincjalnego. Przyjęcie projektu statutu i regulamin Synodu.

 

4 czerwca Zebranie Komisji ds. Apostolstwa Świeckich. Przygotowanie zebrania na temat formacji apostolskiej. Dyskusja nad pierwszą redakcją dokumentu o formacji do bierzmowania; dyskusja na temat współczesnej sytuacji apostolstwa. Spotkanie z zaproszonymi na temat formacji apostolskiej w ruchu „Światło-Życie”.

 

6 czerwca W uroczystość Zesłania Ducha Świętego w Katedrze Wawelskiej akt ponowienia modlitwy Ojca Świętego Pawła VI do Maryi Matki Kościoła z 8 XII 1975, w której Ojciec Święty zawierzył świat Matce Najświętszej.

 

24 lipca – 5 września Podróż do Stanów Zjednoczonych i Kanady. Udział w Międzynarodowym Kongresie Eucharystycznym w Filadelfii.

 

8 września Genua. Wykład inauguracyjny na Kongresie Filozoficznym, poświęconym problemowi "Teoria e prassi". Tytuł wykładu: Teoria – praxs: un tema umano e cristiano. 

 

26 października Kraków, IV posiedzenie Komisji Koordynacyjnej Synodu Prowincji Krakowskiej. Powołanie zespołów konsultacyjnych.

 

22 listopada – 3 grudnia Rzym, udział w II Międzynarodowym Kongresie Uniwersytetów i Wydziałów Studiów Kościelnych.

 

6 – 5 grudnia Posiedzenia Komisji Episkopatu ds. Apostolstwa Świeckich. Prezentacja ruchu „Światło–Życie” w aspekcie działalności formacyjnej świeckich. Ks. Kardynał zaprosił na to spotkanie ks. F. Blachnickiego i jego współpracowników.

 

1977 

 

17 stycznia Kraków, V posiedzenie Komisji Koordynacyjnej Synodu Archidiecezji Krakowskiej. Ks. Kardynał wskazał jako pierwsze zadanie wprowadzenie w życie działalności synodalnych zespołów konsultacyjnych. Wskazał również zadania każdego z zespołów.

 

5 – 6 lutego Kapitularz klasztoru oo. Dominikanów, sesja naukowa Studium Instytutu Rodziny na temat czystości przedmałżeńskiej. Referat: Problematyka dojrzewania człowieka – aspekt antropologiczno – teologiczny. 

 

7 – 15 marca Rzym, zebranie Rady Sekretariatu Synodu Biskupów, zajmującego się przygotowaniem prac synodalnych: Instrumentum laboris, Calendarium, Panorama.

 

18 marca Mediolan, Uniwersytet Katolicki Sacro Cuore, spotkanie ze studentami na temat Kościoła w Polsce. Wykład: Il problema del costituirsi deela cultura attraverso la praxis umana. 

 

31 marca List Rektora KUL-u M. A. Krąpca do Departamentu Studiów i Badań Uniwersyteckich i Pedagogicznych Ministerstwa Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki w Warszawie: prośba o zatwierdzenie uchwały Senatu KUL-u z dnia 10 XII 1976 by nadać ks. kard. K. Wojtyle tytuł (przewidziany Statutem KUL-u) profesora honorowego KUL-u. Odpowiedzi Ministerstwa brak w dokumentach KUL-u.

 

10 maja Kraków, zebranie Komisji ds. Nauki Katolickiej z przewodniczącymi sekcji. Projekt utworzenia sekcji wykładowców literatury religijnej w seminariach duchownych. Projekt przygotowania do publikacji dokumentu o stanie nauki katolickiej w Polsce. Sprawa nowego regulaminu.

 

15 maja Konsekracja kościoła w Nowej Hucie-Bieńczycach.

 

23 czerwca Monguncja, nadanie doktoratu honoris causa Uniwersytetu Jana Gutenberga. Wykład doktorski: Podmiot i wspólnota. Myśli na temat współczesnego sporu o człowieka. 

 

1 – 4 lipca Podróż do Paryża. Ośrodek xx. Pallotynów Centre du Dialogue. Odczyt pt. Kościół w Polsce w 900-lecie śmierci biskupa Stanisława. 

 

30 września – 29 października Rzym, udział w IV sesji zwyczajnej Synodu Biskupów.

 

21 listopada Lublin, KUL, referat Od ewangelizacji do katechizacji na sympozjum katechetycznym Katecheza na V Synodzie Biskupów.

 

1978 

 

6 sierpnia Zmarł w Castel Gandolfo papież Paweł VI.

 

10 sierpnia Msza św. w Katedrze Wawelskiej w intencji zmarłego papieża.

 

12 sierpnia Wyjazd do Rzymu na pogrzeb papieża. Konklawe.

 

26 sierpnia Wybór patriarchy Wenecji, kard. Albino Lucianiego na papieża, który przybrał imię Jana Pawła I.

 

noc z 28 na 29 września Śmierć papieża Jana Pawła I.

 

29 września – 1 października Wizytacja kanonicza parafii Opatrzności Bożej na Złotych Łanach w Bielsku-Białej (ostatnia wizytacja w diecezji).

 

1 października Msza św. w intencji zmarłego papieża w bazylice Mariackiej w Krakowie.

 

4 października Pogrzeb papieża Jana Pawła I.

 

14 października Początek konklawe.

 

16 października (poniedziałek) podczas siódmego głosowania, około godz. 17.15, Metropolita Krakowski Kardynał Karol Wojtyła zostaje wybrany papieżem. Przybiera imię Jana Pawła II. Przyjęta dewiza – „Totus Tuus” (Cały Twój) i prosty herb, zawierający znak krzyża oraz literę „M” stanowi wyraz oddania Chrystusowi i zawierzenia Matce Najświętszej.

Wydawnictwo M

 

 

Papież Benedykt XVI  

16 kwietnia 1927: w Marktl am Inn w diecezji pasawskiej w Bawarii patrz

Dzieciństwo i młodość spędza on w Traunstein nieopodal granicy austriackiej.

1945: J. Ratzinger zostaje wcielony do wojska 

1946-51: studia filozofii i teologii we Fryzyndze i Monachium.

1951: święcenia kapłańskie – 29 czerwca.

1953: zdobył stopień doktora pracą o św. Augustynie, zatytułowaną "Lud i Dom Boży w nauce św. Augustyna o Kościele" i zostaje wykładowcą dogmatyki i teologii fundamentalnej we Fryzyndze.

1957: habilitacja na podstawie rozprawy pt. „Teologia dziejów u św. Bonawentury”.

1958: profesor kolegium we Fryzyndze.

1959-66: profesor w Bonn.

1962-65: podczas Soboru Watykańskiego II ks. Ratzinger jest teologicznym doradcą kard. Josefa Fringsa, arcybiskupa Kolonii

Później zajmuje ważne stanowiska w episkopacie Niemiec i w Międzynarodowej Komisji Teologicznej w Watykanie.

1966-69: profesor w Tybindze.

1969-77: profesor w Ratyzbonie, gdzie jest także wicerektorem uniwersytetu.

1977: 25 marca Paweł VI mianuje ks. J. Ratzingera arcybiskupem Monachium i Fryzyngi. Jego zawołaniem biskupim są słowa: "Współpracownik prawdy".

Sakrę nowy biskup przyjmuje 28 maja 1977

27 czerwca 1977 zostaje kardynałem.

1978: w dniach 16-24 września był wysłannikiem papieskim na III Międzynarodowy Kongres Mariologiczny w Guayaquil (Ekwador); w sierpniu i październiku brał udział w dwóch konklawe, które wybrało najpierw Jana Pawła I, a następnie Jana Pawła II.

1981: 25 listopada Jan Paweł II powołuje go na prefekta Kongregacji Nauki Wiary

1982: 15 lutego kardynał ustępuje z urzędu arcybiskupa Monachium i Fryzyngi.

1983-W kwietniu 1986 r. ukazuje się "Instrukcja o niektórych aspektach teologii wyzwolenia", która łagodzi konflikty i toruje drogę dla teologii wyzwolenia nie ukierunkowanej na marksizm.

2000: ogłoszona przez kard. Ratzingera deklaracja "Dominus Iesus" (6 sierpnia) o jedyności i powszechności zbawczej Jezusa Chrystusa i Kościoła wywołuje burzliwą debatę na całym świecie.

2002: 30 listopada zostaje dziekanem Kolegium Kardynalskiego.

25 marca – na prośbę papieża przygotowuje teksty rozważań Drogi Krzyżowej i prowadzi ją, w zastępstwie chorego Ojca Świętego, w Wielki Piątek wokół rzymskiego Koloseum.

2 kwietnia: umiera Jan Paweł II. Kard. J. Ratzinger jako dziekan Kolegium przewodniczy 8 kwietnia Mszy św. żałobnej i od 18 kwietnia kieruje obradami konklawe mającego wybrać nowego papieża.

19 kwietnia: zostaje wybrany 265. papieżem, przybierając imię Benedykt XVI. -. Jest pierwszym Niemcem na tym urzędzie od czasów Wiktora II (1055-57).

13 maja: wyraża zgodę na otwarcie procesu beatyfikacyjnego swego poprzednika Jana Pawła II.

18-21 sierpnia: pierwsza zagraniczna podróż papieża – do Kolonii z okazji XX Światowego Dnia Młodzieży, odprawia tam Mszę św. dla miliona młodych ludzi. Jest to najliczniejsza liturgia w historii Niemiec.

2006

25 stycznia: Benedykt XVI ogłasza swoją pierwszą encyklikę "Deus caritas est" (Bóg jest miłością).

1 marca: papież rezygnuje ze stosowanego przez 1500 lat tytułu „patriarchy Zachodu”.

24-28 maja: druga podróż zagraniczna Benedykta XVI prowadzi do Polski – ojczyzny Jana Pawła II. Odwiedził Warszawę, Częstochowę, Kalwarię Zebrzydowską, Wadowice i Kraków, gdzie odprawił Mszę św. dla około miliona wiernych, a na zakończenie wizyty udał się na teren byłego niemieckiego obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau, gdzie złożył hołd ofiarom hitleryzmu.

 

Kalendarium pontyfikatu Benedykta XVI