13 kwietnia 2016 Rok Bożego Miłosierdzia Trzech Ostatnich Białych Muszkieterów

 

13 kwietnia 2016  Rok Bożego Miłosierdzia -Karol Wojtyłła w Prawdzie 

Jan Paweł II zasiał ziarno braterstwa z Żydami

13 kwietnia 1986 r.

to jedna z najważniejszych dat w jego pontyfikacie i w dziejach  Nowego Kościoła.

czytaj w Gazecie Wyborczej

a1,3Wielka Synagoga w RzymieTempio Maggiore di Roma

Marzec spotkanie  w Castel Gandolfo 

10 luty 1944 Warszawa niemcy zamordowali ponad 140 Polaków

10 luty 1944 Castel Gandolfo Aliańci zamordowali 500 dzieci i kobiet

Castel Gandolfo 2013  spotkanie   Benedykta i Franciszka 

Franciszek i Benedykt /AFP

4 lipca 2015  Castel Gandolfo 

Benedykt XVI, papież emeryt, przyjął tytuł doktora honoris causa

Akademii Muzycznej w Krakowie i Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie.

Jan Paweł II i żydowski kaganiec

Po raz pierwszy od czasów apostolskich następca Świętego Piotra wszedł do żydowskiego domu modlitwy,

modlił się i przemawiał do Żydów.

Pokonanie przez papieża kilometra, jaki dzieli Watykan od świątyni nad Tybrem,

było zdaniem komentatorów najdłuższą podróżą.

Na jej pokonanie przez biskupa Rzymu trzeba było czekać prawie 2 tysiące lat. 

a1,1

Aby go zrozumieć, należy przypomnieć 

16 października 1978 roku, dzień wyboru kardynała Karola Wojtyły.

Dla rzymian 16 października to przede wszystkim rocznica deportacji Żydów z  Rzymu  do Auschwitz w 1943 roku

 Papież czterokrotnie nazwał Żydów "braćmi", co wywołało  entuzjazm. 

Mówił, że jego wizyta w synagodze to dopiero początek drogi 

konsekwencją wizyty w synagodze były kolejne wielkie gesty Jana Pawła II w dziedzinie dialogu z innymi religiami. 

Rzymską synagogę odwiedził Papież Benedykt XVI  17 stycznia 2010 r

 oraz Papież Franciszek 17 stycznia 2016 r

a15

17 stycznia 2016 Dni Judaizmu w Toruniu trzeba wrócić do Dachau

Przełomową wizytę upamiętnia wystawa w Muzeum Żydowskim w Rzymie zatytułowana "1986-2016:

30 lat od historycznego uścisku między papieżem Janem Pawłem II i rabinem Toaffem". 

Cały tekst:

http://wyborcza.pl/1,91446,19908586,30-rocznica-historycznej-wizyty-jana-pawla-ii-w-synagodze-w.html#ixzz45k4NuXZg

Kim jest Rabin Izraela Israel Meir Lau przewodniczący Yad Vashem zwany,, Lolkiem,,

który razem z synem Rabinem Dawidem Lau uczestniczył 27.01.2014 r w Krakowie  w obradach

 Knesetu zapraszając obecnego Prezydenta Polski Andrzeja Dudę ?

Israel Meir Lau urodził się 1 czerwca 1937 w Piotrkowie Trybunalskim

Od 37 pokoleń przodkowie Meira Lau byli praktykującymi rabinami.

Spośród przodków rabin Meira Lau wymienia  Rabina  Saula Wahla,

który  miał być okrzyknięty przez szlachtę 18 sierpnia1587 królem Polski

21 września 1993 r  w Castel Gandolfo spotkał się po raz kolejny z Janem Pawłem II

Dzieciństwo spędził w Piotrkowie..

1943-1945 przebywał wraz z bratem w częstochowskim getcie

w styczniu 1945 wywieziony do obozu koncentracyjnego Buchenwald.

Od 1945 roku w Palestynie. 21 lutego 1993 roku wybrany na stanowisko naczelnego rabina Izraela,

pozostał nim do 2003 roku.

Czesław Ryszka w książce wydanej w 1995 r  ,,Papież końca czasów ,,na str 104  

W Krakowie podczas II wojny światowej pewien żydowski chłopiec został przygarnięty przez małżeństwo o nazwisku Jakowicz.Jego rodzice zgineli w Oswięcimiu .

 W 1948 r. Jakowiczowie chcieli formalnie adoptować chłopca, udali się też do kancelarii parafialnej przy kościele św. Krzyża w Krakowie.

W trakcie wypełniania formularza chrztu ksiądz zapytał o rodziców naturalnych chłopca i czy wyrazili jakoś swoją ostatnią wolę, gdy powierzali chłopca ich opiece.

Okazało się, że ich życzeniem było, aby ich syn po ukończeniu 18 lat udał się do kraju przodków i żeby zamieszkał w Jerozolimie.

 Wobec tego ów kapłan odmówił chrztu, stojąc na stanowisku rodziców naturalnych, których wolą było, by chłopiec – jako Żyd – wyznawał judaizm.

Owym kapłanem był… ks. Karol Wojtyła, a chłopcem…. Meir Lau aktualnie najwyższy rabin Jerozolimy.

Ich spotkanie nastąpiło podczas pielgrzymki papieskiej do Jerozolimy.

 

Dzień Judaizmu w Wyższej Szkole Filologii Hebrajskiej – Toruń  20 stycznia 2014 

„Dlaczego Kościołowi potrzebny jest Dzień Judaizmu".

Dzień Judaizmu w Wyższej Szkole Filologii Hebrajskiej - Toruń

Spotkanie relacjonowałay katolickie media ?: Radio Maryja oraz Telewizja Trwam.

21 kwietnia 1809 roku na trzy tygodnie Toruń stał się stolicą Księstwa  Warszawskiego 

czytaj

Fryderyk August I.jpg

Księże Warszawski Fryderyk August I-.praprawnuk króla Polski Jana III Sobieskiego ,

prawnuk Teresy Kunegundy Sobieskiej ,
prawnuk Króla Augusta II Sasa ,wnuk Króla Augusta III Sasa i wnuk Cesarza Karola VII

kuzyn 3 Królów Francji -elektor Saksonii, król Saksonii, książę warszawski
 Fryderyk August Józef Maria Antoni Jan Nepomucen Alojzy Ksawery Wettyn,
(ur. 23 grudnia 1750 w Dreźnie, zm. 5 maja 1827) 

książę warszawski (jako Fryderyk August) w latach 1807–1815.

sprowadził Bawarczyków dla obrony Torunia -zgineło ich ok 1000 

W życiorysie Jana Pawła II 

Jan Paweł II 

17 listopada 1980 w   Munster 

Biskupi Munster potomkowie Króla Władysława Jagiełły 

Ernest WittelsbachFerdynand BawarskiMaksymilian Henryk WittelsbachKlemens August Wittelsbach

           Ernst                                           Ferdynand           Maxymilian Henryk   Klemens August

Praprawnuk Króla Polski Kazimierza Jagielińczyka – Ernest Wittelsbach

książę bawarski, elektor i arcybiskup Kolonii, biskup MünsterHildesheimLiègeFryzyngi.

 „kto   spotyka Chrystusa,   ten   spotyka   judaizm”

Przemówienie do przedstawicieli wspónoty  żydowskiej   Munster  17.11.1980).

Dlaczego Papież przeprasza za Kościół katolicki?

MASKA WOJTYŁY

 Jan Paweł przeprasza 

Wielokrotnie już Jan Paweł II z uznaniem wypowiadał się o Marcinie Lutrze.

W 1980 r., będąc w  Munster  Papież porównał się do Lutra,

po kilku wiekach od tamtego wydarzenia przybył do Munster i, do „duchowych spadkobierców Marcina Lutra” jako pielgrzym.

Papież określił swoją obecność pośród „duchowych spadkobierców Marcina Lutra” mianem spotkania będącego

„znakiem jedności w centralnych tajemnicach wiary”.

W znanym liście z okazji pięćsetnej rocznicy urodzin Lutra (1983) Jan Paweł II napisał, że naukowe badania postaci Lutra ukazały

„głęboką religijność Lutra, którą powodowany stawiał z gorącą namiętnością pytania na temat wiecznego zbawienia”.

W grudniu 1983 r. w zborze luterańskim, Papież odmówił modlitwę „o jedność chrześcijan” ułożoną przez Lutra w ostatnich latach jego życia.

W czasie wizyty w Niemczech w czerwcu 1996 r. Papież mówił o winie katolików za to, że doszło do konfliktu katolicko-luterańskiego i zapewniał, że „nawoływanie do reformy Kościoła było w pierwotnym zamyśle Lutra wezwaniem do pokuty i odnowy”. „Po stuleciach bolesnej w obcości i sporów wspomnienie o nim pozwala nam dziś wyraźniej dostrzec wielką doniosłość jego postulatów, by teologia była bliższa Pismu świętemu, i jego dążenia do duchowej odnowy Kościoła” – kontynuował Papież. Accattoli przypomniał też słowa Papieża, wypowiedziane podczas podróży do Skandynawii w 1989 r., o tym, że „każda ekskomunika ustaje z chwilą śmierci obłożonego nią człowieka”, przez co Jan Paweł chciał dać wyraz swemu przekonaniu, że Lutra nie uważa już za ekskomunikowanego

wczesniej ,,

Paweł VI oddaje chorągwie spod Lepanto-mającym podkreślić uznanie dla świata islamu,

Podczas trwania obrad Soboru Paweł VI udał się z wizytą do Jerozolimy.

6 stycznia 1964 r., w Jerozolimie Paweł VI wymienił pocałunek z patriarchą Konstantynopola Atenagorasem.

14 grudnia 1975 r., w ramach ekspiacji za ekskomunikę rzuconą na cerkiew w 1054 r.,

Papież odziany w papieskie szaty liturgiczne przyklęknął i ucałował stopy metropolity Melitona, przedstawiciela schizmatyków wschodnich, prawosławnego wysłannika patriarchy Konstantynopola!


EMILIA ur. 26 III 1884, zmarła w Wadowicach 13 IV 1929, żona Karola Wojtyły, matka Papieża.
Około roku 1885 rodzina Kaczorowskich przeprowadza się do Krakowa i zamieszkuje pod adresem Droga nad Rudawą 17
W roku 1908 Feliks Kaczorowski jest powtórnie żonaty z Joanną
Kaczorowscy mieszkają wtedy w Krakowie przy ul. Smoleńsk 15.
Feliks Kaczorowski umiera 19 VIII 1908
Zakład rymarski przejmuje Robert. 
Przenosi się z ul. Smoleńsk na Zwierzyniecką, róg al. Krasińskiego (gdzie dziś znajduje się dom towarowy „Jubilat”). 

W czasie I wojny światowej Robert dostaje się do niewoli rosyjskiej,
Po powrocie z niewoli Robert kupuje plac na Dębnikach i buduje dom, w którym wraz z siostrami będzie mieszkał do śmierci. 
W tym domu zamieszka w 1938 Karol Wojtyła (senior) z synem Karolem, studentem Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Karol Wojtyła wpisuje na karcie wpisowej dla dziekanatu-ćwiczenia proseminaryjne z jęz. polskiego — asystent mgr St. Urbańczyk;
Na jeden z pierwszych wykładów profesora Pigonia na Gołębiej 20, w drelichowym ubraniu wszedł i usiadł w pierwszej ławce, obok Ireny Klemensiewicz
Karol Wojtyła czasem siedział w ostatniej ławce  z kolegami Hołujem, Żukrowskim i Tadeuszem Kwiatkowskim.
Karol Wojtyła bardzo często towarzyszył Ance Weber i pełnił wobec niej szczególną rolę -ochraniał ją,Żydówkę, przed ewentualną agresją wszechpolaków
Bliscy koledzy z ławy uniwersyteckiej: Tadeusz Kwiatkowski, Juliusz Kydryński, Jerzy Bober, Tadeusz Hołuj, Wojciech Żukrowski, Janina Garycka, 
Halina Królikiewicz (też z Wadowic), Krystyna Zbijewska. 

Jako żart przybijają na drzwiach Jego pokoju w Bursie Akademickiej (tzw. „Pigoniówka”, ul. Garbarska 6) wizytówkę: 
„Karol Wojtyła — początkujący święty”
.Lektorat jęz. rosyjskiego prowadzony przez lektora Stefana Bednarskiego, który potem zginął w Sachsenhausen.

18 V 1939 „Brał udział w pielgrzymce młodzieży akademickiej do Częstochowy prowadzonej przez kapelana akademickiego ks. Tadeusza Kurowskiego
Wigilię Bożego Narodzenia spędza Karol Wojtyła ze swoim ojcem u pp. Kydryńskich 
W tym czasie wstąpił do podziemnej organizacji „Unia” i został zaprzysiężony przez członka Komitetu Naczelnego Unii, „rezydenta” Krakowa i Warszawy, Stanisława Bukowskiego.
Ruch podziemny „Unia” powstał w pierwszych miesiącach okupacji. Założycielem i przywódcą był filozof i poeta Jerzy Braun. 
Karol Wojtyła działał w ramach „Unii Kultury”, której prezesem był Artur Górski, wiceprezesem Tadeusz Kudliński, pisarz i organizator życia kulturalnego w Krakowie.
Kudliński też był założycielem Teatru Rapsodycznego.

Karol Wojtyła złożył unijne ślubowanie na ręce Stanisława Bukowskiego
18 II 1941 Śmierć Karola Wojtyły — ojca.
22 II 1941 Pogrzeb ojca.na cmentarzu Rakowickim.
23  maja  1941 SS aresztuje wszystkich duszpasterzy salezjańskich (parafia św. Stanisława Kostki, Dębniki).
Lipiec 1941 Przybywa do Krakowa Mieczysław Kotlarczyk. w sierpniu Kotlarczykowie zamieszkali w mieszkaniu na Tynieckiej 10 przygarnięci przez Karola.
22 VIII 1941
Po południu spotykamy się w mieszkaniu pp. Dębowskich (ul. Komorowskiego 7
). 
Po kilku spotkaniach Kotlarczyk dokonuje selekcji zespołu Zaczęliśmy od rapsodów Króla-Ducha. Stąd nazwa naszego teatru. (…)Ponadto 100 prób (wieczorów pracy) w warunkach konspiracyjnych. (…)
W dniu 22 kwietnia 1945 r. nastąpiło w Krakowie w sali kina „Wolność” przy ulicy  Pomorskiej otwarcie Teatru Rapsodycznego.

 

Siostra Euthymia Üffing

 

«Tutaj w Münster znajdują się miejsca oraz Grób Siostry Marii Eutymii ze Zgromadzenia Św. Klemensa, do których pielgrzymują tysiące potrzebujących pomocy. Ta skromna Zakonnica przez swą ofiarną służbę w jakże zwyczajnych warunkach pokazała jak wielką moc przemieniania świata ma życie czerpane z wiary i Ewangelii. Czerpiąc siły z naśladowania Chrystusa potrafiła stworzyć jeńcom wojennym poczucie bezpieczeństwa i spokoju».

«Miłość zwycięża nienawiść» (Papież Jan Paweł II w czasie swojei wizyty pasterskiej w Münster w dniu 1 maja 1987).

Emma Üffing, tak nazywaa się z domu Siostra Euthymia. urodzia się 8 kwietnia 1914 roku w Halverde, w okręgu Steinfurt, ochrzczona została tego samego dnia w kościele Parafialnym w Halverde.

Jako dziecko z drugiego małżeństwa jej ojca Augusta Üffinga z Mari Schnitt wychowywała się wraz z dziesięciorgiem rodzeństwa na wsi. Głęboko religijna atmosfera tej wielodzietnej rodziny oraz życie zwiząne z kościołem wycisnęo piętno na jej dzieciństwie i latach modzieńczych.

Nabyta w dzieciństwie krzywica opóźniała jej rozwój fizyczny, pozostawiając ślady w jej życiu, bowiem cały czas pozostała słabego zdrowia. Jednak nigdy nie skarżyła się, nie sprzeciwiała się, jeśli działa się jej krzywda, wprost przeciwnie, zawsze kiedy mogła, przejmowała różne i nieprzyjemne prace od innych. Uczęszczała do Szkoły Powszechnej w Halverde. Także i tutaj musiała się bardzo wysilać. Jednak dzięki pilności i wytrwałości zdobywała sobie opinię dobrej uczennicy, prawie zawsze osiągając drugie miejsce w szkole.

W dniu 27 kwietnia 1924 r. przystąpia Emma do I Komunii św., a 3 września tego samego roku przyjęa Sakrament Bierzmowania z rąk Ks. Biskupa Johannesa Poggenburga. Codziennie uczęszczała na Mszę św., była pobożnym i cichym, ale radosnym dzieckiem, które dawao się zauważyć także przez niezwykle skupioną postawę podczas modlitwy. Mając już 14 lat wyraziła Emma swoje życzenie, aby wstpić do zakonu. 1 listopada 1931 roku rozpoczęła swoje ksztacenie zawodowe w zakresie prowadzenia gospodarstwa domowego w niedaleko położonym szpitalu św. Anny w Hopsten. Tutaj poznaje Siostry Miosierdzia z Münster, z Zakonu Sióstr Klementynek. Przełożona tego domu Siostra Euthymia Linnenkämper bardzo ceniła sobie stale chętn do pomocy i zawsze zadowoloną Ernmę Üffing. Jedna ze współuczennic wyznaje: «żadna praca nie była dla Emmy uciążliwa. Przez wszystkich w szpitalu bya bardzo poważna i lubiana Nikt nie widział jej kiedykolwiek niezadowolonej lub zgorzkniaej. Dlatego bya wszędzie mile widziana».

Dnia 8 grudnia 1932 roku zmarł ojciec Emmy. Na kilka dni przed jego śmiercią wróciła do domu rodzinnego, aby pomóc matce w opiece nad ciężko chorym ojcem. Był to pierwszy przypadek kiedy Emma mogła opiekować się chorym i mogła uczestniczyć w udzielaniu Sakramentu Chorych. 

Po ukończeniu nauki dnia 1 maja 1933 roku powróciŁa Emma do rodzinnego domu. W porozumieniu ze swoją matką skierowała pismo do Domu Macierzystego w Münster z prośbą o przyjęcie jej do Kongregacji Sióstr św. Klemensa. Emma, która wtedy miała 20 lat, ze względu na przebytą wcześniej krzywicę była słabego zdrowia, co te potwierdzają świadectwa lekarskie.

Po pocztkowych wątpliwościach władze klasztorne w Münster podjęy jednak decyzję, aby pozytywnie ustosunkować się do prośby Emmy. W dniu 23 lipca 1934 roku wstąpiła Emma Üffing jako jedna z 47 postulantek do Kongregacji Sióstr św. Klemensa w Münster. Otrzymała imię Euthymia, gdyż niezmiernie życzyła sobie tego ze względu na miłe wspomnienia o Siostrze Przełożonej Euthymii Linnenkämper z Hopsten. Jej wielkie pragnienie życia dla Boga i ludzi mogło się wypenić w dniu 11 października 1936 roku, kiedy złożyła swe pierwsze śluby czasowe. Na ten wielki dzień przygotowywała się intensywnie i sumiennie przez cały czas swego postulatu i nowicjatu. Z radością oznajmiła w liście swojej matce: «Znalazłam Tego, Którego kocha moja dusza, chciałabym Go zatrzymać i nigdy nie wypuścić» (por. Hld. 3, 4).

Siostra M. Euthymia została w dniu 30 października 1936 roku przeniesiona do Szpitala św. Wincentego w Dinslaken. Po krótkiej pracy na Oddziale Kobiecym zajęa siê chorymi na Oddziale Zakaźnym, znajdujcym się w drewnianym baraku, pw. św. Barbary. W międzyczasie z wielkim zapałem i dokładnością przygotowywała się do teoretycznego i praktycznego egzaminu z zakresu pielęgnacji chorych. 3 września 1939 roku otrzymała dyplom pielęgniarki z wynikiem bardzo dobrym. Rok później 15 września 1940 r. Siostra M. Euthymia zwizała się na zawsze z Bogiem i ze swoją wspólnotą  poprzez śluby wieczyste.

Okrucieństwa wojny utrudniały znacznie opiekę nad chorymi. W 1943 roku zostaje powierzona Siostrze M. Euthymii opieka nad chorymi jeńcami wojennymi i obcokrajowcami znajdującymi się przymusowo na terenie Niemiec, a w szczególności nad: Anglikami. Francuzami, Rosjanami, Polakami i Ukraiścami. Opiekowała się nimi z niezmierną troską i serdecznością.

Francuski duchowny Emile Eche, który jako jeniec wojenny przebywa przez wiele lata w szpitalu w Dinslake, wystawił jej oto takie wspaniałe świadectwo: « W obcowaniu z chorymi przejawiała bezgraniczną miołość bliźniego oraz życzliwość. Dla niej nic nie było za dużo. Wiedziała, e chorzy nie tylko cierpieli na ciele, ale take musieli znosić wiele innych cierpień. Przez to jakże ludzkie podejście i życzliwość do chorych przekazywała im poczucie bezpieczeństwa.

Modliła się z chorymi i troszczya się, aby mogli przyjmować sakramenty.

Wkrótce Siostrę M. Euthymię nazywano Aniołem ze św. Barbary. Wielu ludzi z otoczenia Siostry widziało w chorych jeńcach wojennych jedynie swoich przeciwników lub wrogów, natomiast dla Siostry M. Euthymii byli to ludzie, którzy potrzebowali pomocy. Kiedy zauważała, że głodni jeńcy szukali żywności w śmietnikach, sama żebrała o chleb i przygotowując kanapki wkładała je do wcześniej oczyszczonych śmietników, aby głodujący mogli je tam odnaleźć. Czyniła dobro narażając często swoje własne życie.

Po zakończeniu wojny Siostra M. Euthymia przejła prowadzenie pralni w Dinslaken a trzy lata później również w Domu Macierzystym i w Klinice św. Rafaela w Münster.

Pomimo tego, i tak bardzo kochała swoją pracę z chorymi, nowe powołanie przyjęa jako oczywiste. «Przecież to wszystko dla Wielkiego Boga» — taka była jej reakcja.

Pomimo nawału zadań i wytężonej pracy pozostała zawsze radosna i uśmiechnięta, chętna do pomocy; dla każdego znalazła dobre słowo i stała zawsze po stronie potrzebujcych. żyła codziennością w nadzwyczajny sposób. Każdą wolną chwilę, których w jej życiu nie byo zbyt wiele, spędzała modląc się przed Tabernakulum.

Wielu, którzy ją znali, już wówczas prosiło ją o wstawiennictwo w modlitwie.

Cięka choroba raka doprowadziła Siostrę M. Euthymię po dłuszym pobycie w szpitalu do przedwczesnej śmierci. Zmarła rano 9 września 1955 r. Natychmiast rozpoczął się jej kult. Ludzie, także z poza granic Niemiec — wypraszają u niej wstawiennictwo u Boga i doznają pomocy.