16 grudnia 2016 ze św Adelajdą -Królem Polskim Janem Kazimierzem i Bł O Honoratem Kuzmińskim zaczynamy Nowennę do Dzieciętka Jezus

16  grudnia 2016 Nowenna do Dzieciątka Jezus

Wszechmogący wiekuisty Boże, Panie nieba i ziemi, który objawiasz się maluczkim; spraw, prosimy, abyśmy z należną czcią uwielbiając święte tajemnice Dzieciątka Jezus, Twojego Syna, i wiernie wstępując w Jego ślady mogli dojść do królestwa niebieskiego obiecanego maluczkim. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen.

Dzieciątko Jezus z Pragi

16 grudnia 1 dzień nowenny wspomagają nas św Adelajda Cesarzowa,Król Polski Jan Kazimierz i Bł Honorat w 100 rocznicę śmierci 

25 grudnia   352 – Pierwsze obchody święta Bożego Narodzenia w Cesarstwie rzymskim.

25 grudnia   800 – Koronacja Karola Wielkiego na Świętego Cesarza Rzymskiego.( przybyłego z Padeborn)

25 grudnia  962 r  Rzym  Papież Jan XII,dokonał uroczystej koronacji Ottona I na cesarza i jego małżonki św Adelajdy  w bazylice św. Piotra

25 grudnia    983 – Koronacja Ottona III ( wnuka św Adelajdy i Ottona I ) na króla niemieckiego.

25 grudnia 1000 – Koronacja Stefana I na króla Węgier.


25 grudnia 1013 – Koronacja Swena Widłobrodego ( męża Córki Mieszka I )na króla Anglii.
25 grudnia 1025 r w Gnieznie  Mieszko II i  bł Rycheza prawnuczka św Adelajdy i Ottona I zostaje Królową Polski 

25 grudnia 1046-Klemens II został papieżem.
25 grudnia 1046 -Król niemiecki Henryk III Salicki został koronowany przez papieża Klemensa II na cesarza. w 1036 ożenił się z prawnuczką Mieszka I- Gunhildą, córką Kanuta  króla Anglii, Danii i Norwegii
ich córką była -Beatrycze (1037-13 lipca 1061) – opatka w Gandersheim i Quedlinburgu

25 grudnia 1076 – Bolesław II Szczodry wnuk Mieszka II i bł Rychezy  został koronowany w Gnieźnie na króla Polski.( 940 rocznica)

Sw  Adelajda była babcią Ottona III  urodzonego 23 czerwca 980 po śmierci dziadka Ottona I który 23 czerwca 964 r wygnał z Rzymu do Hamburga 132 Papieża Benedykta V

Adelajda była córką króla Burgundii Rudolfa. W 16. roku życia poślubiła Lotara, króla Włoch, z którym miała córkę Emmę. Owdowiała mając 20 lat. Jej drugim mężem był Otton I, z którym miała troje dzieci, wśród nich następcę tronu, OttonaII.2 lutego 962r. razem z mężem  Ottonem I  z rąk papieża Jana XII otrzymała koronę cesarską. Kiedy w 973 r. Adelajda po raz drugi została wdową, zaznała wielu cierpień ze strony synowej, cesarzowej Teofany, żony Ottona II. W czasie, gdy Otton II i Otton III byli małoletni, była regentką. Ujawnił się wtedy jej zmysł organizacyjny, mądrość i roztropność. Usprawniła administrację i finanse państwa. Wyróżniała się przy tym wielkim miłosierdziem i hojnością na cele kościelne. Wystawiła kilkanaście kościołów i klasztorów, wśród nich opactwa w Peterlingen, w Pavii i w Selz nad Renem. W tym klasztorze  benedyktynów w 995 r. osiadła, spędzając ostatnie lata życia jako mniszka i tam zmarła 16 grudnia 999 r. Od początku doznawała czci. Jej duchowy kierownik św. Odylon, opat z Cluny, napisał jej "Żywot". Kult jej zatwierdził papież bł. Urban II, wynosząc ją do chwały ołtarzy w 1097 r. Martyrologium Rzymskie wspomina ją 16 grudnia. 

ilustracja

Król Polski Bolesław Chobry ur 967  r wychowanek św Adelajdy córka Bolesława  Regelinda ur 989 r –

Prawnuczka św Adelajdy -Polska Królowa Rycheza 

Dzięki przyjaźni cesarza Ottona III z królem Bolesławem Chrobrym oraz małżeństwu wywodzącej się z Nadrenii księżniczki Rychezy z Mieszkiem II, dynastia Piastów należała w XI wieku do najważniejszych w Europie.

default

 Opactwo benedyktyńskie Brauweiler  gdzie Polska Królowa zmarła 21 marca 1063 roku.

Abtei Brauweiler {{{nazwa klasztoru}}}

Księżniczka Rycheza była córką lotaryńskiego palatyna Ezzo i Matyldy, córki cesarza Ottona II. Kiedy jej wuj, cesarz Otton III, spotkał się w Gnieźnie przy grobie św. Wojciecha z polskim księciem Bolesławem Chrobrym, obaj władcy złożyli przyrzeczenie zaślubin Mieszka, syna Chrobrego i siostrzenicy Ottona, Rychezy, przypieczętowując w ten sposób wzajemne ”braterskie związki”. Przyrzeczenie to spełniło się po 13 latach. Kiedy Mieszko został królem, Rycheza stała się pierwszą królową Polski.W czasie kryzysu politycznego Rycheza i Mieszko opuścili Polskę.Po zawarciu pokoju Mieszko zrezygnował z godności królewskiej. Przez 40 lat nie używano tytułu króla Polski. Rycheza tytuł zachowała i po śmierci Mieszka rządziła wraz z synem Kazimierzem. Po wybuchu powstania, Rycheza, opuściła Polskę udając się do rodzinnej Nadrenii. Przyjeżdżał do niej syn, który później wrócił do kraju. Kraków stał się za jego sprawą główną siedzibą króla.
Kazimierz nazywany „Odnowicielem”, odbudował kraj i struktury polskiego Kościoła przy wsparciu arcybiskupstwa w Kolonii. W Polsce nastąpił za jego życia rozkwit działalności klasztornej, w czym bardzo wspierała go Rycheza przysyłając mu m.in. mnichów z zakonu benedyktynów. U siebie Rycheza ufundowała w Brauweiler kościół klasztorny i hojnie obdarowała opactwo benedyktynów posiadłościami nad Mozelą.
Krypta kościoła klasztornego była miejscem jej pochówku,-najpierw złożono do niej szczątki jej ukochanego brata Ottona.Rycheza zmarła w Turyngii. Jej zwłoki sprowadzono do Kolonii i wbrew jej ostatniej woli nie złożono ich w Brauweiler, ale w kościele-kolegiacie św. Marii ad Gradus, a potem przeniesiono do kolońskiej katedry. Spór o doczesne szczątki zmarłej królowej mnisi z opactwa Brauweiler toczyli z arcybiskupem Kolonii przez prawie 30 lat i w końcu go przegrali. – jej grobowiec znajduje się niedaleko relikwiarza  Trzech Króli 

Opactwo Brauweiler tak jak  pałac Witelsbachów w Monachium stało się po dojściu Hitlera do władzy siedzibą gestapo. Więziono w nim także Polaków. Po wojnie zamieszkało tam ponad 2,5 tys. tzw. Dipisi. 

Czy Henryk I Ptasznik był królem Polski w 936 n.e.?  czytaj

Czy Henryk Ptasznik był królem Polski od ok. 929 do 936 n.e.? Rocznik wielkopolski pod rokiem 936 n.e. wyraźnie notuje:Henricus rex Polonie obiit-Henryk, król Polski, umarł

W 973 roku Bolesława po zjazdu w Kwedlinburgu-został oddany   na wychowanie  do   Kwedlinburga W 984 jego ojciec Mieszko I zaaranżował małżeństwo Bolesława z córką margrabiego Miśni Rygdaga-siostrą Gerburgi  Opatki Kwedlinburga.-objął władzę nad MałopolskąPo śmierci Mieszka I (25 maja 992), Bolesław  przejął władzę nad całym krajem, wygnał macochę i swoich przyrodnich braci. Już w czerwcu był w pełni samodzielnym władcą (Niemcy poprosili go o posiłki wojskowe).Dążąc do ekspansji na tereny Prusów, popierał misje chrystianizacyjne, między innymi misję wygnanego biskupa Pragi Wojciecha z rodu Sławnikowiców, która miała miejsce w 997 roku. Gdy Wojciech został zabity, Chrobry wykupił jego zwłoki za równą wadze jego ciała ilość złota i złożył je w kościele w Gnieźnie. Kanonizacja 41 letniego Wojciecha w 999 roku którego zamordowano w piętek 23 kwietnia 997 r  miała ogromne znaczenie dla polskiego Kościoła oraz dla Bolesława, którydoprowadził  do powstania archidiecezji w Gnieźnie, niezależnej od metropolii niemieckich 

Bolesław Chrobry wymieniony jako „Bolizlauonem Poloniae ducem” w Annales Quedlinburgenses spisanych w latach 1008-1030.Roczniki poświęcone są  historii Świętego Cesarstwa Rzymskiego; zawierają pierwszą pisemną wzmiankę Litwy („Litua”) zapisaną pod rokiem 1009.Roczniki rozpoczynają się od przedstawienia historii świata od czasów biblijnego Adama aż po Sobór konstantynopolitański III (680-681), opartej na kronikach Izydora z Sewilli, Hieronima z Strydonu i Bedy Czcigodnego.W Rocznikach Kwedlinburskich, w opisie męczeńskiej śmierci biskupa misyjnego św. Brunona z Kwerfurtu, znalazła się pierwsza pisemna wzmianka o Litwie („Litua”)9 marca 1009 r. czytamy:„Święty Brunon, drugiego imienia Bonifacy, arcybiskup i mnich w 11 roku swego wyświęcenia zginął 9 marca, ścięty przez pogan na granicach Rusi i Litwy z 18 towarzyszami i wzięty został do niebios”.W 1009 roku Bruno z Kwerfurtu, wraz towarzyszami, udał się w podróż misyjną do Prus, w trakcie której udało mu się nawrócić na wiarę chrześcijańską króla Nethimera wraz z trzystu mężczyznami. – inny książę z tej ziemi nakazał Brunona i jego towarzyszy pozbawić życia.Ocalał tylko jeden – Wipert  autor relacji o męczeństwie biskupa zapisek ten odnotowuje pierwszą próbę ochrzczenia Litwy

Stary Zamek  Książ był własnością Funkensteina rycerza cesarza Henryka Ptasznika,

Zamek został spalony przez Rosjan w 1945 czytaj

Kwedlinburg  miasto założone w 922 roku przez Henryka I Ptasznika, zyskało na znaczeniu gdy Otton I Wielki wybudował tu palatium królewskie – rezydencję władców Saksonii.Duży wpływ na politykę i gospodarkę Kwedlinburga miało ufundowane w 936 przez Ottona I, z inicjatywy jego matki Matyldy, wdowy po Henryku I Ptaszniku, żeńskie opactwo dla kobiet wywodzących się głównie z arystokracji.

Królowa Matylda została przełożoną klasztoru i sprawowała tę funkcję przez 30 lat. W 966 roku córka Ottona I Matylda objęła funkcję ksieni w klasztorze. Cesarz Otton III nadał klasztorowi przywilej targowy, celny oraz prawo bicia własnej monety. Klasztor kwedlinburski otrzymał także wiele darów od saskiego domu królewskiego co przyczyniło się do szybkiego rozwoju gospodarczego miasta. Kwedlinburg był położony niedaleko Magdeburga, miejsca narad królewskich,W ok. 1089–92 w klasztorze przebywał Zbigniew, syn polskiego księcia Władysława I Hermana wnuka Króla Polski Mieszka II i Królowej Bł Rychezy  

Święty Wojciech – pierwszy patron i obrońca Polski 

12 marca 1000  w Gnieznie Otton III koronując Bolesława na Króla Polski podarował Chrobremu kopię włóczni św. Maurycego i relikwię gwoździa z Krzyża Pańskiego, a w zamian otrzymał ramię św. Wojciecha (zachowane do dziś) i 300 zbrojnych. Bolesław też towarzyszył Ottonowi III do Akwizgranu gdzie otrzymał złoty tron Karola Wielkiego, którego grób  Otton III kazał odnaleźć i otworzyć.- po niespodziewanej śmierci młodego cesarza w 1002 roku. Bolesław ajął ważny rejon przedpola Odry: MiśnięMilsko i Łużyce.-władzę w Niemczech  przejął Henryk II wnuk Króla Hemryka Ptasznika ,który  zaakceptował  zdobycze Chrobrego, przekazując mu je na zasadzie lenna.

Założycielem dynastii Ludolfingowów  był Ludolf (zm. 866książę Saksonii. Od jego imienia pochodzi nazwa dynastii, zwanej także czasami saską. Jego wnuk Henryk I Ptasznik (zm. 936) został wybrany w 919 na króla niemieckiego. Jego syn Otton I Wielki (zm. 973) w 962 został koronowany na cesarza. jest to  data początku Świętego Cesarstwa Rzymskiego.

Ostatnim z głównej linii był Otton III (zm. 1002). Dążył do stworzenia uniwersalistycznego imperium obejmującego wszystkie kraje chrześcijańskiej Europy. Władcą słowiańskiej miał być polski książę Bolesław I Chrobry wychowyany do tej roli przez św Adelajdę  Spotkał się z nim przy okazji pielgrzymki do grobu św. Wojciecha w Gnieźnie w 1000. Ustanowiono tam (w porozumieniu z papieżem) m.in. samodzielną organizację kościelną z arcybiskupstwem w Gnieźnie.Po śmierci Ottona III tron przejął Henryk II Święty z linii bawarskiej. Boczna linia rodu panowała w Bawarii w latach 9471017 (z przerwami). Wywodziła się od Henryka I, brata cesarza Ottona I. Henryk IV (zm. 1024) został wybrany na króla niemieckiego jako Henryk II (od 1014). Wraz ze śmiercią jego brata Brunona, biskupa Augsburga w 1029 wygasła dynastia. Tron niemiecki przypadł dynastii salickiej.

Zwano ciebie Chrobrym, po wieki bądźŸ błogosławionym Choć z ojca pogana, lecz matką twą chrześcijanka Krople œświętej wody sprawiły, żeśœ sługą bożym Gdy cię postrzyżono, w Rzymie twe włosy złożonoOdtąd poœśród waœśni tyśœ był Chrystusa zapaśnik Zwyciężałeśœ ziemie walk i wojen czyniąc wiele

Imię twoje w sławie, więc chwała ci Bolesławie Tak królestwo Słowian, Jaćwingów, a także Polan Cesarz wyniósł wyżej, byœ księciem już nie był dłużej Za to tyœś z wdzięczności hojnych mu darów nie skąpiąc I jakie sam chciałeśœ, z radością ofiarowałeś By przydać ci sławy Otto koroną obdarzył Za czyny wspaniałe obyœś zbawiony był. Amen.

PRZEPOWIEDNIE Widzenie św. Adelajdy (X wiek)

Św. Adelajda, cesarzowa

"Widziałam lasy i góry w udręczeniu, a trwogą zmrożone narody. Te widoki ukażą się w tych czasach, kiedy Germania uznana zostanie za najbardziej wojowniczy naród świata. Wyda ona wówczas wojowników, którzy staną się przekleństwem matek, jak Rachel, opłakujących swe dzieci – matek dla których nie będzie pocieszenia... Ich zdobyczny wódz wyjdzie znad brzegu Dunaju, a wojna, którą rozpęta będzie najstraszliwszą ze wszystkich, jakie kiedykolwiek ludzkość dotknęły. Weźmie w niej udział 20 rozmaitych narodów.
Armia germańskiego zdobywcy będzie ognistą: hełmy jego rycerzy iskrzyć będą świetlistymi promieniami, oni zaś sami dzierżyć będą w rękach płonące pochodnie. Wódz Germanów odniesie nie tylko zwycięstwo na ziemi, ale i na morzu, a nawet w powietrzu. Jego uskrzydleni wojownicy w harcach przedziwnych wznosić się będą po firmamentach niebieskich, aby tam zrywać gwiazdy i rzucać je na miasta, wzniecając olbrzymie pożary.
Przerażone narody wołać będą: – Skąd jego siła?
Świat cały zostanie wstrząśnięty straszliwymi ciosami tej wojny. Rzeki zaczerwienią się od krwi ludzkiej, która ściekać będzie z gór, a przerażone potwory morskie ukryją się w głębinach oceanów. Przyszłe pokolenia ludzkie dziwić się będą, że przeciwnicy Germana nie zdołali powstrzymać tego krwawego pochodu. Będzie to jednak ostatnia wojna.Zwycięzca osiągnie szczyt swych tryumfów około 6 miesiąca drugiego roku wojny. Będzie to okres zwany początkiem klęski jego zwycięstwa.Drugi okres wojny będzie się równał połowie pierwszego. Zwać go będą czasem załamywania się. Okres ten płodny będzie w niespodzianki, którymi świat zostanie zaskoczony. W połowie tego okresu narody ujarzmione przez najeźdźcę wołać będą: – Pokój! Pokój! Lecz pokój nie nastanie, a wojna trwać będzie dalej, mimo że to już będzie początek końca. Walka wtedy toczyć się będzie w mieście miast. W tym czasie wielu ze swoich będzie chciało ukamienowania wodza Germanii. Zajdą cudowne wypadki na wschodzie.
Następny okres będzie krótkotrwały. Zwać go będą okresem najazdu, ponieważ kraj zdobywcy zostanie najechany ze wszystkich stron, a dzięki sprawiedliwym koleją losu, wojsko jego będzie zdziesiątkowane przez wielkie nieszczęścia. A cały świat powie: – Oto palec Boży! I uwierzy ze koniec jest bliski. Berło przejdzie w inne ręce, a narody będą się radować. Wszystkie najechane narody odzyskają nie tylko to co utraciły, ale dostaną nieco więcej. Okolice Lutacji zostaną uratowane dzięki górom i swym pobożnym niewiastom.Wszyscy odzyskają swoją własność. Wielkie rzesze ludzi udadzą w góry, aby złożyć dziękczynienie Bogu. Ludzkość nabierze takiego wstrętu do wojen, że następne pokolenia nigdy już nie będą jej toczyły."

Święta Adelajda-Jej imię jest wybite na odwrocie monety Bolesława Chrobrego którego wchowywała  Kanonizował ją Urban II (1097).

Żywot Adelajdy Burgundzkiej, małżonki dwóch władców – księcia Lotara II Włoskiego i cesarza Ottona I Wielkiego – jest dowodem na to, iż posiane na dobrej glebie ziarno łaski Bożej może wydać plon stokrotny nawet wśród cierni burzliwego światowego życia na najwyższym szczeblu politycznym.Jej germańskie imię oznacza „dobrze urodzona”, co ma zapewne związek z rodową dumą jej rodziców – króla Burgundii Rudolfa II i księżniczki szwabskiej Berty. Urodziwa Adelajda została wydana za Lotara, syna Hugona Włoskiego, w ramach polityki dynastycznej – dla pojednania dwóch zwaśnionych rodów. Z małżeństwa tego urodziła się jedna córka, Emma.Po kilku latach Lotar zmarł, zamordowany przez jednego z rywali do tronu włoskiego.  Margrabia Berengar z Ivrei, który uczynił Adelajdę wdową, miał jeszcze czelność prosić o jej rękę dla swego syna Adalberta, aby umocnić swą pozycję w Italii. Święta oczywiście odmówiła, a wtedy dumny władca uwięził ją i chciał zmusić do małżeństwa. Dzięki Bogu, udało jej się uciec.Schroniła się we włoskiej Canossie, na zamku hrabiego Adalberta Atto. Berengar nie dawał jednak za wygraną. Przystąpił do oblężenia zamku. Adelajda zwróciła się wówczas do króla niemieckiego Ottona I (późniejszego odnowiciela Świętego Cesarstwa Rzymskiego), który wyruszył do Italii bronić honoru napastowanej niewiasty. Rozgromiony w orężnym starciu Berengar był zmuszony złożyć hołd Ottonowi, król Niemiec zaś poprosił piękną Adelajdę o rękę i wkrótce ich związek został pobłogosławiony przez Kościół.Pan Bóg pobłogosławił królewskie stadło czworgiem potomków, z których dwóch dożyło lat sprawnych – Matylda, która została ksienią klasztoru w cesarskim Kwedlinburgu, oraz następca tronu Otto II. W roku 962 Adelajda towarzyszyła mężowi w podróży do Rzymu, gdzie z rąk namiestnika Chrystusa Jana XII oboje otrzymali korony cesarskie. „Zaszczycona najwyższą godnością, jaką ziemia dać może, pozostała skromną i pokorną”.

Wierna małżonka towarzyszyła cesarzowi i w innych wyprawach, lecz ich szczęśliwe pożycie przerwała przedwczesna śmierć Ottona w 973 roku. Rok przed śmiercią cesarza na dwór przybyła bizantyńska księżniczka Teofano, którą Otto II pojął za żonę.Dumna księżniczka osiągnęła od razu duży wpływ na sprawy publiczne. Jednocześnie zapałała zawiścią wobec swej roztropnej i świątobliwej teściowej, przywiązanej do Kościoła i skromnego stylu życia. Rychło doprowadziła do wygnania Adelajdy z dworu. Święta uznała w tym wolę Bożą, porzuciła pałac swego syna, którego dotychczas wspomagała w rządach i odeszła z westchnieniem: „Boże, Ty znasz miłość moją, Ty mnie nie odepchniesz! Zesłałeś na mnie ten cios, abym z miłości dla dziecka nie zapomniała o Tobie!”.W roku 983 zmarł nagłą śmiercią Otto II. Wezwano wtenczas Adelajdę z powrotem na dwór, jednakże nie zabawiła tam długo, ponownie wygnana przez Teofano. W czasie spędzonym z dala od pałacu, w którym odbierała niegdyś najwyższą na ziemi cześć, korzystała z dostępnych jej środków pomnożenia chwały Bożej i zbawienia bliźnich. Prowadziła działalność dobroczynną, budowała klasztory i popierała reformę Kościoła we współpracy ze słynnym opactwem Cluny.Po śmierci cesarzowej Teofano w roku 991 po raz trzeci znalazła się na dworze i pełniła rządy regencyjne w imieniu nieletniego Ottona III. Po usamodzielnieniu wnuka usunęła się z życia politycznego i zamieszkała w ufundowanym przez siebie klasztorze w Seltz obok Kolonii. Poświęciła się modlitwie, kontemplacji i przygotowaniu do pobożnej śmierci. Nie pozostała jednak obojętna na dobro publiczne i wspomogła swego bratanka Rudolfa III, wyruszając do rządzonej przezeń Bawarii podczas buntu feudałów.Adelajda Burgundzka, pani Świętego Cesarstwa Rzymskiego i wdowa, została kanonizowana przez papieża bł. Urbana II w roku 1097. Z powodu bogatego życiowego doświadczenia i równie obfitego plonu ofiarowanych Bogu cierpień jest czczona przez wiernych w rozmaitym stanie – jako patronka cesarzowych, osób znieważanych, panien młodych, ojczymów i macoch, wygnańców i więźniów oraz wdów i powtórnych małżeństw.

 

Kult Świętego Wojciecha  był przez wieki najskuteczniejszą katechezą kształtującą świadomość eklezjalną i narodową — wszystkich katolików w Polsce, a tym bardziej wiernych, którzy mieszkali na ziemi utrwalającej ślady jego misyjnych wędrówek.

Wydarzenia sprzed tysiąca lat nie są dla mieszkańców Bydgoszczy i całej archidiecezji tylko historycznym wspomnieniem. Łączą się wyraźnie z kultem Pierwszych Polskich Braci Męczenników.10 listopada 1003  

Zrozumienie nauki Chrystusa,  pogłębiają  świadectwa współczesnych męczenników. W pamięci bydgoszczan obecna jest postać skromnego kapłana, który zdążając do gimnazjum na katechezę oraz do licznych kościołów z kapłańską posługą, wielokrotnie przemierzał ulice tego miasta. Jego dalsze drogi prowadziły do Gniezna, gdzie był rektorem Seminarium Duchownego oraz do Włocławka, gdzie od 13 sierpnia 1939 r pełnił posługę biskupią, a w końcu do Dachau,aresztowany 7 listopada 1939 przez Burmisterza Dachau CrameraObok bł. Michała Kozala stają inni męczennicy kandydaci na ołtarze: ks. Franciszek Dachtera i ks. Antoni Świadek związani z Bydgoszczą. Wśród ofiar  jest  ks. Stepczyński, którego postać, utrwalona na fotografii przedstawiającej zakładników na bydgoskim rynku, stała się symbolem. Jest również kapłan, który pozostawił ślad swojej ręki na murach kościoła jezuitów. Kościół już dawno nie istnieje, ale wieść o tym świadectwie nadal żyje w pamięci mieszkańców. Są wśród nich księża misjonarze z bydgoskiej bazyliki, którzy w czasie wojny złożyli daninę krwi, a wraz z pasterzami życie dla sprawiedliwości poświęcały nieprzeliczone rzesze wiernych Kościoła w Bydgoszczy, bo trudno jest policzyć mogiły rozstrzelanych i pochowanych w Dolinie Śmierci, na Wzgórzu Wolności i na innych miejscach kaźniTa historia jest ciągle żywa w świadomości tego męczeńskiego miasta, a jej szczególnym uaktualnieniem jest świadectwo męczennika naszych czasów — ks. Jerzego Popiełuszki. To stąd, z kościoła Pierwszych Polskich Braci Męczenników rozpoczęła się jego ostatnia droga na tamę we Włocławku.

Bł Ks Antoni Świadek

Bł. ks. Franciszek Dachtera (1910-1944)Urodził się 22 września 1910 r w Bydgoszczy. 10 czerwca 1933 roku przyjął święcenia kapłańskie z rąk kardynała Augusta Hlonda. W sierpniu 1939 został mianowany proboszczem parafii Łubowo koło Gniezna, niestety nie zdążył jej objąć.  17 września 1939 trafił do niewoli podczas Bitwy nad Bzurą. Przez pół roku był więziony w obozie jenieckim Totheberg koło Fuldy. 25 kwietnia 1940 ks. Franciszek wraz z innymi kapelanami został wywieziony do obozu zagłady w Buchenwaldzie. W 1942 roku przewieziony został do Dachu.  Padł ofiarą doświadczeń pseudomedycznych. Cztery razy zaszczepiano mu malarię.
22 sierpnia 1944 r. został dobity trującym zastrzykiem

Był synem nauczyciela, Leona (1885, Duliniewo – 1961, Bydgoszcz), i Hilarii z domu Karnowskiej.W 1922 r. rodzina przeniosła się do Bydgoszczy, ojciec został bowiem rektorem (kierownikiem) Szkoły Powszechnej im. Świętej Trójcy. Po maturze w 1928 r. pojawił się u bram Seminarium Duchownego w Gnieźnie.Mszę św. Prymicyjną odprawił w kościele Najświętszego Serca Pana Jezusa w Bydgoszczy.Wykorzystując swoje – i swojego ojca – doświadczenia w szkołach średnich napisał podręcznik „Nauka wiary” dla szkół tego typu.W 1937 r. podjął zaoczne studia z zakresu historii Kościoła w Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie
Tuż przed wybuchem wojny, w viii.1939 r., został mianowany administratorem wiejskiej parafii Łubowo pod Gnieznem.Nie zdążył już jej objąć, powołano go bowiem na kapelana wojskowego 17.IX.1939 r. podczas Bitwy nad Bzurą – symbolicznie w dniu napaści sowieckiej na Rzeczpospolitą – dostał się do niewoli. Przez pół roku więziony był w oficerskim obozie jenieckim w Oflagu IX A/Z Rotenburgu koło Fuldy (Rotenburg an der Fulda), jako jeniec nr 176.Zawieziono go najpierw, 24.IV.1940 r., do obozu koncentracyjnego KL (niem. Konzentrationslager) Buchenwald, gdzie niewolniczo pracował w kamieniołomachZ Buchenwaldu 7.VII.1942 r. trafił do KL Dachau. „Nie było gorszego miejsca na ziemi” Został numerem 31199Czterokrotnie zarażano go malarią i testowano na nim rozmaite syntetyczne specyfiki,Strasznie cierpiał.Zachowało się kilka jego listów do rodzin Emanowały optymizmem, dodając czytelnikom otuchy i wiary. Prosił w nich tylko o lekarstwa, zwłaszcza o chininę. Przed śmiercią zdołano mu udzielić Sakramentów św. Zapamiętano jego ostatnie słowa: „Pozdrów [moją rodzinę]… Niech nie płaczą. Bóg tak chce. Zgadzam się [z Jego wolą].”Zmarł 22.VIII.1944 r.  przez  zastrzyk z trucizny

Urodził się 27 marca 1909 r. w Pobiedziskach, w Poznańskiem. po maturze zgłosił się do seminarium duchownego w Poznaniu, gdzie 10 czerwca 1933 r. przyjął święcenia kapłańskieW lipcu 1933 r. został wikariuszem w bydgoskim kościele farnym i pozostał w nim do chwili aresztowania w 1942 r. -we wrześniu 1939 r. dobrowolnie zgłosił się jako kapelan. Potem przez pewien czas pracował w szpitalu dla polskich jeńców, dopóki nie powrócił do Bydgoszczy. Wbrew zakazom władz hitlerowskich, aby wszystkie obrzędy liturgiczne sprawować w języku niemieckim, podczas nabożeństw i pogrzebów często posługiwał się językiem polskim. Spowiadał po polsku, przygotowywał potajemnie dzieci do Pierwszej Komunii Świętej. Zadenuncjowany przez jedną z mieszkanek dzielnicy, której spowiedzi wysłuchał po polsku, latem 1942 r. został aresztowany przez gestapo i osadzony w bydgoskim więzieniu. W październiku 1942 r. został wywieziony do niemieckiego obozu koncentracyjnego Dachau (KL), gdzie otrzymał numer 37193. – był szczególnie brutalnie traktowany oraz zmuszany do ciężkiej pracy. . Na początku stycznia 1945 r. zachorował na tyfus plamisty.zmarł 25 stycznia 1945 r. 

 

 NOWENNA  do Dzieciątka Jezus Koletańskiego    13 grudnia 1981 r Moskwa -Czas Apokalipsy 

 

KS. PRAŁAT PAWEŁ PTASZNIK – HOMILIA – ŚWIĘTO MIŁOSIERDZIA BOŻEGO – 3.04.2016

Homilia podczas Mszy Świętej w Święto Miłosierdzia Bożego w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach.

Ks Paweł Ptasznik (ur. 15 czerwca 1962 w Węgrzcach Wielkiwysoki urzędnik Kurii Rzymskiej. Kierownik Sekcji Polskiej watykańskiego Sekretariatu Stanu, bliski współpracownik Jana Pawła II i Benedykta XVI. Od 2007 rektor kościoła Św. Stanisława Biskupa Męczennika w Rzymie i duszpasterz polskiej emigracji w tym mieście.. Święceń kapłańskich udzielił mu 17 maja 1987 w katedrze wawelskiej kardynał Franciszek Macharski.W latach 1990–1994 studiował na Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie.W latach 1994–1995 pełnił funkcję ojca duchownego w Wyższym Seminarium Duchownym Archidiecezji Krakowskiej.Redaktor m.in. serii „Dzieła zebrane Jana Pawła II” oraz watykański konsultant filmów Jan Paweł II oraz Karol. Człowiek, który został papieżem. Współscenarzysta filmu Świadectwo.W listopadzie 2009 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.

7 luty 2011  Rzym  soptkałam Ks Ptasznika zwracając mu uwagę że w Rzymie jest Kosciół dla Polaków 

 16 grudnia 1672 r w Nevers umiera  63 letni Król Polski  Jan Kazimierz 

16 grudnia 1916 r umiera Bł Honorat  Kuzminski

Błogosławiony Honorat Koźmiński (1829-1916), kapucyn

  Bł. Honorat Koźmiński urodził się 16 października 1829 r. w Białej Podlaskiej.W kwietniu 1846 r. Wacław został  oskarżony o udział w spisku przeciwko carowi i osadzony w Cytadeli Warszawskiej.Na skutek modlitw swojej matki, 15 sierpnian1846 r samego roku, w święto Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, przeżył nawrócenie – zdecydował się na poświęcenie swojego życia Bogu. 

8 grudnia 1848 r. wstąpił do klasztoru kapucynów. 21 grudnia 1848 przyjął habit zakonny i otrzymał imię Honorat- przyjął święcenia kapłańskie 27 listopada 1852 

 W 1867 r., podczas corocznych rekolekcji odbytych w Zakroczymiu, wraz z postanowieniem pisania "Notatnika duchowego", oddał się o. Honorat Matce Najświętszej w niewolę miłości: Ciebie przeto, Przebłogosławiona Matko Jezusa i moja, przez którą wszelkie dobro nam z nieba przychodzi, z której Serca pochodzą te wszystkie zbawienne natchnienia, obieram sobie za moją Mistrzynię i Matkę Dobrej Rady w tym moim zajęciu, prosząc Cię przez Serca Syna Twego, abyś mi dyktowała to wszystko, co widzisz do poprawy mojej potrzebne, a potem abyś mnie łaskawie przestrzegała, przypominała i dopomagała do dopełnienia tego, co sobie postanowię. To wszystko, co tu piszę, składam dzisiaj w Przenajświętsze Serce Twoje, prosząc Cię, abyś te moje niedołężne pragnienia ofiarowała P. Bogu razem z najgorętszymi uczuciami i pragnieniami, którymi to Serce przy Twoim ofiarowaniu się przejęte było i abyś mi uprosiła przez to obfitsze błogosławieństwo Boże. Siebie samego także w to Serce przeczyste zamykam i razem z Tobą ofiaruję się dzisiaj P. Bogu naszemu na służbę szczerą i gorliwą, z tym się oświadczając, że odtąd w tym Sercu chcę żyć i Jego cnoty naśladować, i Jego uczuciami się przejmować, abym przez to Serce Bogu najmilsze mógł się stać miłą Jemu ofiarą… (…) Wybieram Ciebie dzisiaj wobec całego Dworu Niebieskiego za moją Matkę i Mistrzynię, Tobie oddaję i poświęcam tytułem niewolnika moje ciało i moją duszę, moje dobra wewnętrzne i zewnętrzne, i wartość samych nawet dobrych moich uczynków przeszłych, teraźniejszych i przyszłych; dając Ci całkowite i zupełne prawo rozrządzać mną i wszystkim, co do mnie należy, bez wyjątku, według Twego upodobania, na większą chwałę Boga, w czasie i w wieczności.

  W październiku 1916 r. o. Honorat poważnie zachorował. Zmarł w Nowym Mieście nad Pilicą 16 grudnia 1916 r. w opinii świętości. Uroczystości pogrzebowe odbyły się 21 grudnia i były wielką manifestacją.   Powołanie dane od Boga Wacław Koźmiński dobrze odczytał i realizował przez całe życie. Honorat w swoim "Testamencie" pisze: Dziękuję szczególnie za łaskę powołania do Serafickiego Zakonu, za wprowadzenie do tego raju rozkoszy, w którym nigdy żadnej boleści nie doznałem i za to niewymowne szczęście, iż mi pozwolił tyle lat przeżyć pod jednym dachem ze sobą i służyć sobie, dając mi zrozumieć wielki zaszczyt tej służby, którą sobie cenię nad wszystko.