16 października 2016 Rok Bożego Miłosierdzia św Michał Archanioł – Królowa Francji Maria Antonina

 
16 października 2016  Rok Bożego Miłosierdzia  1308 rocznica objawienia się św Michała we Francji    
Video zu "sw michała we francji"

16 października 708  roku biskupowi Avranchesświętemu Aubertowi, objawił się Michał Archanioł, prosząc o zbudowanie kościoła na skale.

 Podczas budowy  poranna rosa wyznaczyła zarys fundamentów, skradziona krowa ukazała się nagle tam gdzie powinien lec pierwszy złom granitu, trzymane na rękach niemowlę odsunęło stopami głaz zagradzający drogę -ukazanł  się święty Michał Archanioł  który wskazał źródło słodkiej wody.

Książę Ryszard I Nieustraszony (943–996)  w 966 roku, wraz z mnichami przybyłymi z Saint-Wandrille, założył nowe opactwo benedyktyńskie (Fontenelle).W 1256 i 1264 roku, pielgrzymkę do opactwa na Mont Saint-Michel odbył święty  Ludwik IX.W 1622 roku klasztor Michała Archanioła przeszedł w ręce benedyktynów ,w  trakcie rewolucji francuskiej.W  1791 r  opat  kardynał Louis-Joseph de Montmorency-Lavala z  mnichami zostali wydaleni z opactwa, które zostało zmienione w więzienie dla ponad 300 księży odmawiających przyjęcia nowej konstytucji cywilnej. wyspa zmieniła nazwę na Mont-Michel i Mont-Libre.

 

Święty Ludwik Król „król ziemskich królów” który w 1256 i 1264 pielgrzymował na górę św Michała  

zmarł 25 sierpnia 1270 –25 sierpnia 1270 r w  Berlinie urodziła się praprawnuczka św Jadwigi z Andeks 

 Królowa Polski Małgorzata Brandenburska

koronowana 26 czerwca 1295 r w Gnieznie na Królową Polski 

25 sierpnia 2016  Rok Bożego Miłosierdzia  -Święta siostra Faustyna Kowalska

SEKRETARKA BOŻEGO MIŁOSIERDZIA obchodzi w Niebie 111 rocznicę urodzin 

 
Święta Jadwiga Śląska
św Jadwiga wnuczka Jadwigi Wittelsbach zmarłej 16 maja 1176 r w Dachau  
urodziła się   1178  na zamku w Bawarii zmarła 15 października 1243 r
 Kanonizowana w kościele dominikanów w Viterbo 26 marca 1267 r.
Na prośbę Jana III Sobieskiego papież bł. Innocenty XI rozciągnął kult św. Jadwigi na cały Kościół w 1680
Córka Króla Teresa Kunegunda miała 4 lata .
17 sierpnia 1700 w Brukseli w rocznicę urodzin ojca Jana -Teresa Kunegunda  urodziła synka Klemensa Augusta
wyswięconego na biskupa 9 listopada 1727 r w Viterbo w Kosciele Dominikanów gdzie kanonizowano św Jadwigę .
46 letni Arcybiskup Klemens August wnuk Króla Jana III Sobieskiego  współfinansował budowę Katedry św Jadwigi zbombardowanej przez Aliantów 2 marca 1943 r

Data 16 października skłania nas do spojrzenia na dwoje Świętych: Jadwigę Śląską, i młodszego od niej o osiemset lat św  Jana Pawła II.

W dzień wspomnienia Jadwigi Karol Wojtyła został wybrany na papieża

Opatrzność Boża w swoich niewypowiedzianych zrządzeniach wybrała 16 października 1978 r. jako dzień przełomowy w moim życiu. W dniu 16 października Kościół w Polsce czci św. Jadwigę Śląską. I dlatego też poczytuję za mój szczególny obowiązek złożyć dzisiaj na ręce Kościoła w Polsce, na ręce Metropolity Wrocławskiego to wotum dla tej Świętej, która jest patronką sąsiadujących narodów, jest również patronką dnia wyboru pierwszego Polaka na Stolicę Piotrową”. Papież pisał o tym także w liście do abp. Henryka Gulbinowicza z 16 października 1979 r.

16 października 1793 w Paryżu zostaje zgilotynowana Królowa Francji Maria Antonina

Kat już czeka z gilotyną. Maria Antonina wspomina przeszłość…
Nigdy wcześniej pozycja królowej Francji nie została tak poniżona jak stało się to za życia Marii Antoniny Joanny Józefy, arcyksiężniczki austriackiej, córki cesarzowej Marii Teresy .
Żadna z królowych francuskich nie była dotąd tak znienawidzona jak ta nieszczęsna monarchini.
Królowie Francji szukali sobie żon głównie na obcych dworach, ich małżonki były mniej lub bardziej popularne, jedną z nich nawet kochano i uważano za osobę świętą.
Była nią… nasza rodaczka, Maria „księżniczka” Leszczyńska -babcia Króla Ludwika XVI  zgilotynowanego 21 stycznia 1793 r  męża Marii ANTONINY

Królowa Francji-prawnuczka Królowej Polski –Maria Antonina Habsburg

urodziła się  2 listopada 1755 podczas trzęsienia ziemi w Lizbonie i  w pałacu Hofburg, w Wiedniu.

Była piętnastym dzieckiem i zarazem jedenastą (ostatnią) córką cesarza Franciszka I Lotaryńskiego

 ( wnuka Królowej Polski Eleonory -bratanicy  Polskiej Królowej Cecyli Renaty i Marii Teresy Habsburg.

26 lutego 1670 r. ( dzień przed swoim ślubem na Jasnej Górze ) król Michał Korybut Wiśniowiecki nadał prawa miejskie Nowej Jerozolimie.27 lutego 1670 r jedyny ślub królewski na Jasnej Górze. 

 ślub Króla Polski Michała Korybuta Wiśniowieckiego z austriacką księżniczką Eleonorą Marią prababcią Królowej Francji Marii Antoniny – którego udzielał nuncjusz papieski Galeazzo Marescotti
Królowa Polski Eleonora Maria Józefa Habsburżanka (ur. 31 maja 1653 w Wiedniu, zm. 17 grudnia 1697 w Innsbrucku) –córka cesarza Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego, króla Czech i Węgier Ferdynanda III Habsburga( brata Królowej Polski Cecylii  i Eleonory Gonzagi.  19 października1670 r  została koronowana na królową Polski w kolegiacie św. Jana w Warszawie.  Po śmierci  Króla Michała Korybuta Wiśniowieckiego we Lwowie  11 listopada 1673 r  królowa przebywała jeszcze kilka lat w Polsce, po czym powróciła do Austrii.6 lutego 1678 Eleonora poślubiła swojego dawnego narzeczonego, Karola V Lotaryńskiego .Była królowa polska urodziła Karolowi sześcioro dzieci. Po wyprawach na Turków pod dowództwem Jana III Sobieskiego i śmierci Karola w 1690, Eleonora ponownie została wdową. Zmarła siedem lat później. Została pochowana w krypcie Habsburgów w kościele Kapucynów w Wiedniu
Prawnuczka Królowej Polski  Eleonory  – Maria Antonia Josefa Johanna von Österreich
 była piętnastym dzieckiem i zarazem jedenastą (ostatnią) córką cesarza Franciszka I Lotaryńskiego i Marii Teresy Habsburgurodziła się  1/2 listopada 1755, w pałacu Hofburg, w Wiedniu gdy w Lizbonie trzęsienie ziemi zniszczyło największe kościoły Katedrę Świętej Marii, Bazyliki: Św. Pawła, Św.Katarzyny, Św.Wincentego i Zmiłowania Misericordia.Klasztor Do Carmo w centrum miasta został zniszczony, zaginął w całości i bez śladu grobowiec św  Alvaresa Pereiry . Spłonął szpital królewski "Wszystkich Świętych", a w nim setki pacjentów.Rodzina królewska -rodzice chrzesni Matii Antoniny cudownym zbiegiem okoliczności ocalała. Król Józef I i dwór opuścili tego dnia miasto, aby wziąć udział w porannej mszy w podlizbońskiej miejscowości Belém

17 czerwca 1808 r w Hamburgu w Kosciele św Józefa umiera ostatni opat Mont Saint-Michel  

 kardynał Louis-Joseph de Montmorency-Lavala

Kardynał Louis-Joseph de Montmorency-Laval urodził się  11 grudnia 1724 r w pałacu Bayers był ostatnim  opatem  zamku św Michała we Francji  Od 1796 roku aż do śmierci w 1808 roku przez 12 lat sprawował posługę duszpasterską w kościele św. Józefa francuski kardynał, książę-biskup diecezji Metz Louis-Joseph de Montmorency-Laval (1725–1808), żyjący po 1791 na wygnaniu w krajach niemieckich.Kiedy tam przybył, miał 72 lata. Zapamiętano go, jak chodził ulicami miasta w czerwonym płaszczu rozdając czasem dzieciom pieniądze. Przy ołtarzu usługiwał mu Aloys Kleyser, który prowadził  tawernę na Grosse Freiheit, w pobliżu kościoła św. Józefa.Kardynał do pomocy miał gosposię i zakonnicę ze Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia.Kiedy papież Pius VII zawarł konkordat z Napoleonem, wezwał do powrotu wszystkich biskupów francuskich przebywających na wygnaniu. Kardynał Montmorency-Laval pozostał na emigracji zachowując aż do śmierci tytuł biskupa Metzu.Zmarł 17 czerwca 1808 roku. Jego ciało zostało pochowane w krypcie kościoła św. Józefa.Prawie sto lat później, w 1900 roku szczątki kardynała zostały przeniesione do Metzu i w dniu 4 lipca złożone w krypcie miejscowej katedry. Krypta pod kościołem św. Józefa w Altonie bombardowanwgo trzykrotnie przez Anglików została zniszczona w czasie II wojny światowej w wyniku bombardowania  

 

9 czerwca 1660 r ślub Królowej Francji Marii Teresy ( praprawnuczki Anny Jagielonki-kuzynki Polskich Królów  Władysława IV i Jana Kazimierza ) z Ludwikiem XIV

Marie Antoinette z  dziecmi Marią Teresą i Ludwikiem 1785r 

W 1792 kardynał Louis-Joseph de Montmorency-Lavala przybył do  Düsseldorfu-

po zgilotynowaniu Królowej Marii Antoniny 16 pazdziernika  1793 w Kosciele Jesuitenkirche w  Mannheim

 odprawił  Novene za dusze zgilotynowanej Królowej Marie-Antoinette.

Münster  przebywał wraz z  108   uchodzców z Francji -wsród nich Koadjutor Henri de Chambre d’Urgons (1748–1802)die bischöflichen Brüder Jean-Baptiste du Plessis d’Argentré von Sées (1720–1805)  undLouis-Charles du Plessis d'Argentré von Limoges (1723–1808), ] mehrere Adelige beiden Geschlechtes (darunter die Witwe des Herzogs Claude-Victor de Broglie mit Tochter und Schwiegersohn), Offiziere, zahlreiche Geistliche und 11 Nonnen. 1796  przybył do Hamburga Altona, Er übte die Seelsorge an der Hamburger St. Josephskirche .

Auf Bitten des ebenfalls im Exil lebenden, späteren französischen Königs Ludwig XVIII. traute Kardinal Montmorency-Laval am 10. Juni 1799, in MitauMarie Thérèse Charlotte von Frankreich mit dem Herzog Louis-Antoine de Bourbon.

ilustracjailustracja

Król Ludwik XVII, właściwie: Ludwik Karol Burbon (ur. 27 marca 1785, zm. 8 czerwca 1795)

Królowa Francji Maria-Teresa Charlotta Burbon

Zgilotynowana Francja

21 stycznia 1793 roku przed południem w centrum Paryża został zamordowany król Francji Ludwik XVI mąż <Marii Antoniny .Prawnuk Polskich Królów Augusta II Sasa i Stanisława Leszczyńskiego –wnuk  Króla Augusta  III Sasa i Królowej Francji Marii Leszczyńskiej urodzonej 23 czerwca 1703 r w Trzebnicy ( 500 rocznica fundacji klasztoru św Jadwigi )

Dziadek Króla Ludwika XVI -Polski Król August III Sas  który zawierzył 31 maja 1744 r całą rodzinę Matce Bożej na Jasnej Górze –

był prawnukiem  Króla Danii Fryderyka III który 12 pazdziernika 1658 r w Hamburgu powitał żołnierzy  Czarnieckiego przysłanych przez Króla Jana Kazimierza na prośbę Królowej Krystyny przebywającej w Rzymie 

 Ogłoszona 10 sierpnia 1792 roku po rzezi w królewskim pałacu Tuilierie republika posadziła na ławie oskarżonych w osobie Ludwika XVI monarchię francuską, monarchię chrześcijańską, Francję czterdziestu królów. To  monarchia  miała zostać zgilotynowana i to przede wszystkim jej krew przelano. Król musiał zginąć Proces, który rozpoczął się w grudniu 1792 roku, był farsą..Ludwik XVI umierał jak chrześcijański król. Przekonuje o tym sporządzony przez niego w Dzień Bożego Narodzenia 1792 roku testament, w którym w obliczu wyznawał swoją wiarę katolicką i potwierdzał synowską więź łączącą go z Kościołem świętym i Jego Widzialną Głową w Rzymie. Przebaczał swoim prześladowcom. W przeddzień egzekucji odbył spowiedź u „niezaprzysiężonego” (tj. nieschizmatyckiego) księdza, a rankiem 21 stycznia 1793 roku w celi swojego więzienia w Temple po raz ostatni wysłuchał Mszy Świętej i przyjął Komunię świętą.Stracony król znał tylko jedną stronę królewskiego powołania – miłosierdzie. Egzekucja króla była iskrą, która wywołała ludowe powstanie w Wandei pod sztandarami Armii Katolickiej i Królewskiej. Jednocześnie zgilotynowanie Ludwika XVI jakby wyzwoliło satanistyczne siły tkwiące w zakamarkach dusz budowniczych „nowej Francji”.Pozostała jeszcze do wymordowania rodzina królewska: król – dziecko Ludwik XVII, jego matka i żona Ludwika XVI królowa Maria Antonina (siostra cesarza Leopolda II Habsburga) oraz siostra królewska Madame Elisabeth. Przed śmiercią trzeba ich było pohańbić (znowu „podstawy godnościowe”). Stąd sfingowane oskarżenia pod adresem królowej i jej szwagierki (siostry króla) o molestowanie następcy tronu, a od 21 stycznia 1793 roku króla Ludwika XVII. Zrozpaczonej matce (Marii Antoninie) nie oszczędzono niczego.Taki sam los spotkał dziesięcioletniego króla, którego oddano na sankiulocką reedukację jakiemuś szewcowi, funkcjonariuszowi jakobińskiemu. Tam chowano go w nienawiści do własnych rodziców, pozbawiono wszelakiej opieki duchowej, w zamian zachęcając do demoralizacji.Dramat syna Ludwika XVI zakończył się w 1795 roku. Wcześniej (16 października 1793) zamordowano jego matkę, a 10 maja 1794 jego ciotkę.Jak wiadomo zbiorową pamięć Francuzów ma odpowiednio formatować dzień 14 lipca jako święto narodowe. Wspomnienie rzezi bezbronnych obrońców Bastylii ma legitymizować „idee 1789 roku”. Mało kto dziś pamięta, że mocnym konkurentem dla 14 lipca w charakterze „edukacyjnego święta narodowego Francuzów” był dzień 21 stycznia.

26 czerwca 1941 z  Krakówa Montelupich wywieziono  12 Salezjanów z parafii Karola Wojtyły skutych z żydami do Auschwitz zamordowano ich bestialsko 27 czerwca 1941 r 

26 czerwca 1941 r z  Warszawy  z Klasztoru  ,,Przemienienia Pańskiego ,,fundacji Króla Jana III Sobieskiego wywieziono  22 Kapłanów Kapucynów 

 

16 października 1941 r.  Auschwitz  umęczony pallotyn ks Józef Jankowski odszedł do Pana.Na kapłana wyświęcił go biskup gnieźnieński Antoni Laubitza w dniu 2 sierpnia 1936 r. 16 maja 1941 r. został aresztowany przewieziony na warszawski Pawiak, a po dwóch tygodniach okrutnych tortur zabrany, tym samym transportem co o. Maksymilian Kolbe ( 28 maja 1941 r w dniu zamordowania Arcybiskupa Juliana Nowowiejskiego ) do obozu zagłady w Oświęcimiu. Dostał numer 16895. Przez pięć miesięcy pracował ponad siły o głodzie i w ciągłych upokorzeniach-był wierny zapisanym kiedyś przez siebie słowom: "Pragnę kochać Boga nad życie. Oddam je chętnie w każdym czasie, ale bez gorącej i wielkiej miłości Boga nie chciałbym iść na drugi świat".Miał zaledwie 31 lat, z czego 5 lat przeżył w kapłaństwie.Był przykładem – w słowie i czynie – szczególnej miłości do Jezusa Eucharystycznego i szczerego zawierzenia Matce Bożej, Królowej Apostołów.bł. Józef Jankowski został ogłoszony patronem miasta i gminy Brusy.

Błogosławiony Józef Jankowski

16 października 1941 r.  Auschwitz zamordowano O Aniceta Koplińskiego 

Ufamy „staremu Bogu”
Przed Nim klęczymy w pokornym błaganiu,
Wierzymy w najwyższy skarb Sprawiedliwości,
Że pewnie dojdziemy z Nim do zwycięstwa.
Więc w górę do zwycięstwa flagi:
Pozdrawiam was, moje Niemcy, pozdrawiam Cię Austrio…
Wielu dzielnych mężczyzn już przelało
Za prawą, świętą rzecz z radością swą krew,
Oby wkrótce zrodził ten krwawy siew
Trwały pokój narodów – wspaniałe dobro!

Bł. ANICET antoni adalbert KOPLIŃSKI

W nocy z 26 na 27 czerwca 1941 r., w dzień po nalocie alianckim na Warszawę, został razem z 21 współbraćmi – kapucynami klasztoru warszawskiego aresztowany przez gestapo i zawieziony na Pawiak.

Na Pawiaku kapucyni spotkali się z ośmieszaniem i prześladowaniem. Ogolono im głowy, usunięto brody, zabrano habity, choć zostawiono brewiarze. Urządzano im wycieńczające „ćwiczenia gimnastyczne”. Oprawcy szczególnie upodobali sobie 66-letniego o. Aniceta. Zerwali z niego sutannę, pozostawiając tylko w bieliźnie i koszuli -po kilku dniach dali mu cywilne ubrania.
Kapucynów torturowano, by wyciągnąć zeznania. Anicet nie załamał się. mówił  „Jestem kapłanem i wszędzie tam, gdzie są ludzie będę pełnił posługę kapłańską: niezależnie czy wśród Żydów czy Polaków. Szczególnie wśród biednych i cierpiących”…Mimo szykan i prześladowania nie wykorzystał swego niemieckiego obywatelstwa dla ratowania życia…
Przewieziony na początku września 1941 r. do Auschwitz, otrzymał numer obozowy 20376 oraz oznaczenie „P”.Przy wysiadaniu z wagonu został pobity i pogryzł go pies esesmański. Umieszczono go,  w bloku nr 19 gdzie codziennie umierało  100 więźniów…W tych swoich ostatnich dniach był  nieustannie  zanurzony w modlitwie”.  „Musimy wypić ten kielich, do dna…”
Do Pana odszedł 16  pazdziernika .1941 r. 


W Auschwitz zginęło 11 zakonników kapucyńskich, aresztowanych 26-27. czerwca 1941 r. w Warszawie wraz z o. Anicetem.

Byli to:
o. Damian Jan Anuszkiewicz (1919, Suwałki – 1941, Auschwitz)
br. Szczepan Feliks Bogusz (1900, Kamionka – 1942, Auschwitz)
o. Symforian Feliks Ducki (1888, Warszawa – 1942, Auschwitz)
br. Dominik Feliks Golec (1903, Józefów – 1941, Auschwitz)
br. Kazimierz Kołodziejek (1900, Leonów – 1941, Auschwitz)
br. Antoni Maruszak (1897, Miedziana Góra – 1941, Auschwitz)
br. Błażej Pietruszka (1890, Rzeczyca – 1942, Auschwitz)
br. Władysław Stańczak (1910, Wysokin – 1942, Auschwitz)
br. Czesław Wrzos (1917, Lublin – 1942, Auschwitz)
o. Aleksander Wincenty Zaręba (1912, Niewodowo – 1941, Auschwitz)
br. Roman Zawada (1910, Ludwików – 1942, Auschwitz)

 

16 października 1983 kanonizacja Apostoła  sakramentu pojednania, św Leopolda  Mandica 

 (ur. 12 maja 1866 w Hercegu Novim, zm. 30 lipca 1942 wPadwie) .

 Do zakonu kapucynów wstąpił 2 maja 1884 roku – przyjął imię Leopold.-święcenia kapłańskie przyjął 20 września 1890 w bazylice Santa Maria della Salute (w Wenecji)..

Od 1906 roku na stałe przebywał w Padwie w klasztorze Świętego Krzyża- przez rok przebywał w więzieniu za odmowę zrzeczenia się swojej przynależności narodowej po jego śmierci  14 maja 1944 r. w wyniku bombardowania przez Aliantów , padewski klasztor został całkowicie zniszczony. Ocalała jedynie cela, pełniąca funkcję konfesjonału o. Leopolda.Leopold zmarł w wieku 76 lat

Święty Leopold Mandić

czytaj

27 czerwca 1941 mord Salezjanów  z Koscioła św Stanisława Kostki z Krakowa w Oswięcimiu 

 26 czerwca 1295 r  „Sam wszechpotężnyzwrócił Polakom ich zwycięskie znaki” 

26 czerwca 1968  św Papież  Karol Wojtyła  został Kardynałem z nominacji bł  Pawła VI   mistrzem duchowym  21 letniego  Karola Wojtyłły  w 1941 r  został   krawiec Jan Tyranowski

26 czerwca 2013 r Heretyk Kiko za 2 miliony otrzymuje Doktora Honoris Causa KUL ,,Jana Pawła II  w Lublinie 

 

26 czerwca 2007   Warszawa Rabin Lau zwany,, Lolkiem,,( którego nie ochrzcił w 1948 r ks Karol Wojtyła ) jest przy poświęceniu Kamienia węgielnego  Muzeum żydów w Warszawie umieszczonego na terenie KZ Warschau 

2007 06 26 lech kaczynski a01.jpg

Konzentrationslager Warschau. Zapomniany obóz koncentracyjny w centrum Warszawy

KL Warschau zaczął działać 19 lipca 1943 r gdy bombardowano  Rzym  podczas spotkania Hitlera z Mussolinim .

Pierwszy transport więźniów Niemcy przywieźli 31 sierpnia 1943 

O Albert Antoni Koplin urodził się 30 lipca 1875 roku, w Debrznie (dawniej Frydland) na Pomorzu Zachodnim.  Był drugim dzieckiem w zgermanizowanej, mazurskiej rodzinie Koplinów. Jego ojciec Lorenz był Niemcem o polskich korzeniach, a matka o imieniu Berta była z pochodzenia Niemką.  Jako nastolatek poważnie zachorował i lekarze byli bezsilni w starciu z jego chorobą. Młody Koplin złożył ślubowanie, że jeżeli wyzdrowieje to wstąpi do zakonu.Tak też postąpił i mając 18 lat przekroczył próg klasztoru  w Alzacji. W dniu obłóczyn wybrał imię Anicet. Sakrament kapłaństwa otrzymał 15 sierpnia 1900, w święto Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny.Okazał się znakomitym kaznodzieją i homiletą (zajmował się wygłaszaniem kazań i interpretacją tekstów biblijnych). Znajomość spraw polskich spowodowała oddelegowanie go do pracy z polskimi emigrantami, którzy przyjeżdżali do Nadrenii i Westfalii w celach zarobkowych. Od 1916 roku o. Anicet został kapelanem polskich więźniów i jeńców wojennych. W 1918 roku przybył do Polski, W kapucyńskim klasztorze w Warszawie miał uczyć się języka polskiego. W latach 30 otrzymał polskie obywatelstwo i jednocześnie spolszczył nazwisko na Kopliński. Tutaj też spędził na posłudze kolejne lata swojego życia.Był charyzmatycznym i bardzo gorliwym spowiednikiem. Spowiadał nie tylko świeckich, ale także kapłanów i dostojników kościelnych. Przy konfesjonale wszystkich wierzących traktował jednakowo. Ponoć Kardynałowi Kakowskiemu w ramach pokuty, nakazał dostarczenie wózka z węglem dla ubogich. Do jego konfesjonału przychodził m.in. Achille Ratti – przyszły papież Pius XI.Często zagubionych dusz poszukiwał także na ulicach Warszawy, wkraczając w świat marginesu społecznego. Nie pozostawiłby żadnego warszawskiego biedaka bez wsparcia materialnego, czy tez pojednania z Bogiem. Jednocześnie opisywany jest jako kapucyn, który ze szczególnym namaszczeniem celebrował Eucharystię, podczas Przeobrażenia jakby zapominając o otaczającym go świecie. Jednak duża część jego posługi odbywała się jakby w obrzeżach wspólnoty monastycznej. Był jałmużnikiem działającym poza klasztorną furtą.Ponad 20 lat swojego życia spędził w Warszawie. Nazywany był św. Franciszkiem z Warszawy. Pracował przede wszystkim z ubogimi, bezrobotnymi, bezdomnymi, których odnajdywał na marginesie społecznym tego miasta. Pomagał im w nauce i znalezieniu pracy. W swojej posłudze ofiarował im swoje myśli, uczucia, siły oraz umiejętności.Zapracował tym sobie na miano ojca ubogich. Potrafił oddać nawet swoje buty. Zbierał co dawali – byleby dawali.o. Anicet Kopliński pozostawił po sobie nie tylko historyczną już postać  warszawskiego jałmużnika, ale również wiele tekstów pisanych. Były to szkice na kościelne tematy, wierszowane teksty, artykuły publicystyczne i noty dotyczące ówczesnych spraw z życia kościelnego, zakonnego i stołecznego.W 1941 roku, w nocy z 26 na 27 czerwca 1941 o. Anicet został aresztowany przez gestapo wraz z innymi 22 zakonnikami. Nie ratował się pochodzeniem niemieckim. Aresztowani zostali przewiezieni na Pawiak, a w dniu 3 września trafili do transportu więźniów do hitlerowskiego obozu zagłady KL Auschwitz.Najstarszym z nich był właśnie o. Anicet Kopliński – liczył sobie wtedy 66 lat. W obozie został mu przypisany numer 20376 oraz oznaczenie literą „P”, czyli Polen. Został on umieszczony w  19 bloku, gdzie wymyślona przez hitlerowców codzienna „gimnastyka” oraz zastrzyki z fenolu przyśpieszały zgon i tylko w tym bloku przyczyniały się do śmierci około stu osób dziennie.  Często mówił do współbraci więźniów: "Musimy do końca wypić ten kielich goryczy". O. Anicet Kopliński według zapisów księgi kostnicy, zmarł 16 października 1941 roku – w 48 roku powołania kapłańskiego. Prawdopodobnie nastąpiło to na skutek wyniszczenia organizmu lub też zejścia gwałtownego np. na skutek pobicia lub też zagazowania w komorze.

Kapucyn – O  Henryk Krzysztofik 

Beatyfikowany z czterema innymi kapucynami: Anicetem Koplińskim, Fidelisem Hieronimem Chojnackim, Florianem Stępniakiem i Symforianem Duckim, 13 czerwca 1999 r., w gronie 108 polskich męczenników II wojny światowej.

świadek ……

17 kwietnia 2002 r. zmarł Ojciec Kajetan Ambrożkiewicz – kapucyn.Ojciec Kajetan urodził się 6 stycznia 1914 r. – 14 sierpnia 1932 r. przywdział habit i otrzymał imię zakonne Kajetan. 25 stycznia 1940 r. został aresztowany w klasztorze oo. kapucynów w Lublinie i do 29 kwietnia 1945 r. przebywał w więzieniach i obozach, głównie w Dachau. 12 sierpnia 1945 r. otrzymał święcenia kapłańskie w Wersalu, we Francji. W marcu 1946 r. wrócił do kraju. Pracował w trzech klasztorach: w Lublinie, Lubartowie i Zakroczymiu. W wolnych chwilach zajmował się tłumaczeniem książek o treści religijnej z języka niemieckiego, włoskiego, holenderskiego i z łaciny.Jego pogrzeb odbył się 19 kwietnia 2002 r w Zakroczymiu. 

W nocy 24/25 sierpnia 1940 podczas jednego z nalotów niemiecki samolot, którego pilot został wprowadzony w błąd nieprawidłowym wskazaniem urządzenia nawigacyjnego, zrzucił bomby na londyńską dzielnicę East EndBrytyjski premier Winston Churchill uzyskał pretekst odwetowego  nalocu  na Berlin i następnej nocy  26 sierpnia 1940 r brytyjskie samoloty zrzuciły bomby na dzielnice mieszkaniowe Berlina. W efekcie Adolf Hitler i Hermann Göring zaczęli bombardować angielskie miasta naloty na Wielką Brytanię osłabły, gdy Niemcy zaczęli przygotowywać się do ataku na ZSRR (plan Barbarossa).W latach 30. Amerykanie rozwinęli teorię wyszukiwania obiektów i likwidowania ich bombardowaniem precyzyjnym. 17 sierpnia 1942 8. Armia Lotnicza USA przeprowadziła w okupowanej przez Niemców Francji pierwszą akcję lotniczą w czasie wojny. Podczas konferencji w Casablance w styczniu 1943 przywódcy aliantów zdecydowali o bombardowaniu Włoch .Rzymu i Niemiec Kampania rozpoczęła się w 1943-swoje apogeum osiągnęła jesienią 1944,- bombardowania dokonały ogromnych spustoszeń.Przed wybuchem II wojny światowej wielkie mocarstwa posiadały ogromne zapasy broni chemicznej. Adolf Hitler nie zdecydował się na użycie broni chemicznej. Do końca wojny Brytyjczycy wyprodukowali 3 500 000 pocisków artyleryjskich i ponad 1 800 000 bomb lotniczych napełnionych gazem.Naloty dywanowe stanowiły podgrupę nalotów strategicznych. Zrzucenie bomb atomowych na Hiroszimę i Nagasaki w 1945 także zalicza się do grupy nalotów strategicznych.

Sowieckie naloty na Warszawę ? 

Pierwszy nalot sowieckiego lotnictwa na Warszawę miał miejsce wieczorem 23 czerwca 1941 ro w drugim dniu niemieckiej inwazji na ZSRR o godzinie 19:17  Bomby spadły m.in. na ruiny Teatru Wielkiego (zbombardowanego przez Niemców w 1939 roku) oraz na domy przy ul. Focha 6 i Krakowskim Przedmieściu 55. . ok. 50 ofiar śmiertelnych Niemców –zginęło 42 warszawiaków, a 55 odniosło rany. Na Pradze sowiecka bomba trafiła w wypełniony ludźmi tramwaj, który mijał akurat kościół św. Floriana. Zginęły wówczas 34 osoby,Kolejne naloty na Warszawę nastąpiły 24 czerwca i  25 czerwca. – w stolicy zbombardowano okolice ul. Towarowej i most kolejowy.  po dwóch dniach od pierwszego bombardowania gadzinowy „Nowy Kurier Warszawski” zamieścił niewielką notkę na temat nalotu. 30 czerwca 1941 gubernator dystryktu warszawskiego Ludwig Fischer wydał zarządzenie zabraniające fotografowania obiektów uszkodzonych podczas bombardowania.Kolejny nalot sowieckiego lotnictwa na Warszawę nastąpił  13 listopada 1941.około godziny 11:00, kilka samolotów  zaatakowało węzeł kolejowy w rejonie dzisiejszego pl. Zawiszy. Osiem bomb zrzuconych z dużej wysokości spadło na tory kolejowe i bocznicę przy ul. Towarowej, a także na domy mieszkalne w rejonie ulic Srebrnej i Miedzianej zginęło 54 cywilów, a kolejnych 100 odniosło rany. . Wybuchy bomb wybiły szyby w setkach okien.Pod koniec lata 1942 roku sowieckie lotnictwo zintensyfikowało działania bojowe nad Warszawą.  Pierwszy z nich miał miejsce w nocy z 20 na 21 sierpnia 1942 r  Ofiarą ataku padły przede wszystkim dzielnice mieszkaniowe – GrochówMokotówWola i Żoliborz. Tylko nieliczne bomby spadły  w obrębie dzielnic niemieckich. W wyniku nalotu zginęło ok. 60 Niemców, a ok. 300 odniosło ranystraty poniosła ludność cywilna ok. 800 osób.Jedną z ofiar śmiertelnych był prof. Józef Patkowski – fizyk, były rektor Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie (1887-1937), wykładowca na tajnymUniwersytecie Warszawskim. sowieckie bomby trafiły blisko 130 budynków mieszkalnych i wznieciły 40 pożarów –uszkodzono warsztaty tramwajowe przy ul. Młynarskiej na Woli nastąpiła także przerwa w działalności sieci elektroenergetycznejliczba pożarów była większa niż w „lany poniedziałek” 25 września 1939 roku, kiedy to miał miejsce najcięższy niemiecki nalot na stolicęW związku z uszkodzeniem jednego z pawilonów Domu ks. Boduenaprzy ul. Nowogrodzkiej 75 około 200 dzieci musiano ewakuować do przytułku Górze Kalwarii-Nowej Jerozolimy 

Kolejny nalot – nastąpił w  nocy z 1 na 2 września1942  kilkadziesiąt bombowców należących do 3. gwardyjskiego pułku lotnictwa bombowego zrzuciło  ok. 300 bomb bomby uszkodziły m.in. tory i tabor kolejowy przy Dworcu Wileńskim na Pradze.-na tyłach Sejmu spłonęło 45 samochodówbomby ponownie spadły także na cele cywilne. Około 100 budynków zostało zniszczonych lub poważnie uszkodzonychbombardowano zajezdnię tramwajową na Wol. Bomby spadły także na getto warszawskiecmentarz powązkowski oraz w okolicach Szpitala pw. Przemienienia Pańskiego i Szpitala Dzieciątka Jezus[zniszczeniu uległo popularne targowisko „Kercelak”, gdzie spłonęło blisko 1000 straganów i towary o czarnorynkowej wartości 500 tys. dolarów.Zbombardowanie „Kercelaka” doprowadziło do gwałtownego zwiększenia cen żywnośc- było ok – 400 zabitych.  Jedną z ofiar śmiertelnych nalotu był pułkownik Leopold Rudke (weteran Legionów Polskich, lekarz w Szpitalu Ujazdowskim)jak to miało miejsce w 1941 roku niemiecka propaganda bagatelizowała skutki nalotów. Dopiero 4 września „Nowy Kurier Warszawski” zamieścił pierwszą wzmiankę na ten temat

13 września miał miejsce ostatni w 1942 roku sowiecki nalot na Warszawę. – samotny bombowiec celnie zrzucił serię bomb na warszawski most średnicowy.Sowieckie naloty z lata 1942 roku wywołały w mieście panikę, silniejszą  niż niemieckie bombardowania w 1939 roku „tysiące osób opuściło na stałe Warszawę i zameldowało w jej okolicach. Tysiące innych wyjeżdża co wieczór na noc poza miasto, lub też przenosi na jego peryferia, uważane za bezpieczniejsze od gęsto zabudowanych dzielnic”.- tłumy ludności próbowały znaleźć miejsce w nielicznych pociągach. Wśród niemieckiej ludności i funkcjonariuszy aparatu okupacyjnego była m.in. tendencja do odsyłania rodzin w głąb III Rzeszy.

Najsilniejszy nalot sowieckiego lotnictwa na Warszawę miał miejsce w nocy z 12 na 13 maja 1943.Atak przeprowadziły  pułki lotnictwa bombowego wyposażone w amerykańskie bombowce B-25 „Mitchell” (dostarczone w ramach umowyLend-Lease). Kilkadziesiąt sowieckich maszyn pojawiło się nad miastem ok. godziny 23:30.-rozpoczęli bombardowanie, które trwało do godz. 1:30 na stolicę spadły bomby o łącznym wagomiarze ok. 100 ton, w tym wiele 500-kilogramowych bomb służących do niszczenia budynków. Razem z bombami sowieccy piloci zrzucili także setki ulotek propagandowych, na których znalazła się odezwa wzywająca Polaków do walki z Niemcami oraz przedruk listu Stalina wystosowanego do korespondenta „New York Timesa” w dniu 4 maja 1943.

Gdyby zrzucono na Hamburg bombę atomową, taką jak na Nagasaki, nie dałoby się stworzyć większych zniszczeń niż te, które spowodowały alianckie naloty dywanowe

Kronikarz okupacyjnej Warszawy,żyd  Ludwik Landau, oceniał  że uszkodzenia obiektów o charakterze wojskowym były „dość niewielkie, niewspółmierne z rozmiarami nalotu”. W Śródmieściu sowieckie bomby spadły m.in. na kamienice przy ul. Marszałkowskiej i pl. Zbawiciela oraz w rejonie ulic Emilii Plater i 6 Sierpnia. Zbombardowano domy mieszkalne przy ul. Grójeckiej na Ochocie oraz gęsto zamieszkałe kwartały Woli i Pragi. Kilka bomb spadło na ruiny getta, gdzie dogasało żydowskie powstanie.Częściowemu zniszczeniu uległa hala targowa na Koszykach.Spłonęły także stragany targowiska na pl. Kazimierza Wielkiego sowieckie bomby uszkodziły warszawskie Filtry, co na pewien czas pozbawiło warszawiaków dostępu do bieżącej wody. Gaszenie wywołanych nalotem pożarów trwało do 14 majana skutek nalotu zginęło jednak ok. 300 osób, a kolejnych 1000 odniosło rany.Setki rodzin straciły dach nad głową. W jednej z piwnic wszyscy ukrywający się ludzie utonęli, gdy eksplozje bomb uszkodziły wodociąg, zasypując jednocześnie drogę wyjścia..Po dywanowym nalocie w maju 1943 roku sowieckie lotnictwo na kilkanaście miesięcy zrezygnowało z prowadzenia działań bojowych nad Warszawą. 

Jedna z największych zbrodni na kulturze w dziejach ludzkości. zburzenie Monte Cassino  15 lutego 1944 r 

W styczniu 1944 roku pierwsze oddziały alianckie dokonały próby przełamania tej zapory w rejonie miasteczka Cassino.

Klasztor Monte Cassino taki, jaki był przed idiotyczną decyzją aliantów o nalocie. Na ilustracji: rysunek opactwa pochodzący prawdopodobnie z XVIII wieku.... a do takiego stanu doprowadziło go wyzwalanie przez aliantów. (Zdjęcie pochodzi z Bundesarchiv; lic. CCA 3.0, Bundesarchiv, Bild 146-2005-0004 / Wittke / CC-BY-SA).

W  ostatniej dekadzie lipca 1944 roku,Lotnictwo Armii Czerwonej atakowało wycofujące się na zachód niemieckie kolumny

 W nocy z 27 na 28 lipca 1944  (ok. godziny 22:00) sowieckie lotnictwo przeprowadziło silny nalot na prawobrzeżną Warszawę Bomby spadły m.in. w okolicach Dworca Wileńskiego  na Bródno i Grochów – zwłaszcza rejon ul. Wiatracznej. Na skutek nalotu poważne uszkodzenia odniosła sieć tramwajowa w rejonie ulic WaszyngtonaGrenadierów i Zygmuntowskiej. Bombardowane były także Wola, Okęcie i Ursus Następnej nocy sowieckie samoloty bombowe i szturmowe ponownie zbombardowały Pragę, a także warszawski Dworzec Zachodnimiędzy 29 a 31 lipca sowieckie myśliwce atakowały z lotu koszącego stanowiska niemieckiej artylerii przeciwlotniczej na terenie miasta.Po wybuchu powstania warszawskiego (1 sierpnia 1944) Armia Czerwona wstrzymała ofensywę w kierunku Warszawy. – po 10 września,podczas szturmu na Pragę blisko 40 samolotów bombardowało okolicę al. Waszyngtona (13 września 1944 r ) 

13 wrzesnia 1944 gdy umierała Rozalia Celakówna Kraków – Amerykanie bombardują Oswięcim  po raz 35  Osnabuck-a Rosjanie amerykańskimi samolotami Warszawę 

W kolejnych dniach sowieckie lotnictwo przeprowadziło szereg lotów bojowych nad ogarniętą powstaniem lewobrzeżną Warszawą. Celem nalotów były – m.in. Cytadelabudynki Sejmuokolice siedziby Gestapo w al. Szucha, koszary przy ul. Rakowieckiej, koszary szwoleżerów przyul. 29 Listopada, gmach Muzeum Narodowego, okolice Ogrodu Saskiego. Bombardowano dworce kolejowe (GłównyGdański i Zachodni). Najsilniejsze, trwające cały dzień naloty miały miejsce 19 i 21 września 1944 r . Między 22 czerwca 1941 a 31 lipca 1944 ogłoszono w Warszawie blisko 100 alarmów lotniczych. -lotnictwo sowieckie przeprowadziło kilkanaście nalotów, w tym trzy o szczególnie silnym natężeniu (20/21 sierpnia i 1/2 września 1942 oraz 12/13 maja 1943)w wyniku sowieckich nalotów zginęło ok. 1000 warszawiaków, kilka tysięcy odniosło rany, a wiele tysięcy straciło dach nad głową. Powyższe liczby odnoszą się przy tym wyłącznie do ofiar narodowości polskiej i nie uwzględniają strat poniesionych przez zamkniętą w getcie ludność żydowską. Co najmniej 300 budynków uległo doszczętnemu zniszczeniu, a kolejnych kilkaset zostało poważnie uszkodzonych. W ten sposób na skutek sowieckich bombardowań ucierpiało ok. 3 proc. przedpowstaniowej zabudowy Warszawy.Naloty sowieckiego lotnictwa amerykańskimi  bombowcami  B-25 „Mitchell” na Warszawę jest  nieznana. Niemiecka propaganda  bagatelizowała ich skutki, a w czasach PRL był to de facto temat zakazany. Ofiary nalotów nie zostały w jakikolwiek sposób upamiętnione najcięższe sowieckie naloty na Warszawę miały miejsce przy okazji momentów kryzysowych w stosunkach polsko-sowieckich – tj. po wyprowadzeniu z ZSRR armii generała Andersa (sierpień 1942) oraz po odkryciu grobów katyńskich i zerwaniu przez ZSRR stosunków dyplomatycznych z rządem RP na uchodźstwie (koniec kwietnia 1943) celem owych nalotów było sterroryzowanie polskiej ludności.

Bomby Royal Air Force