17 grudnia 2016 – 80 rocznica urodzin Franciszka -3 rocznica zaprzysiężenia rządu żydówki Merkel -Blokada Sejmu Polskiego

17  grudnia 2016 Hamburg  -Warszawa …16  grudnia 2016 Sejm Polski uczcił rocznicę śmierci św Adelajdy prabaci Pierwszej Polskiej Królowej Rychezy ,rocznicę śmierci Polskiego Króla Jana Kazimierza który oddał Polskę i Litwę Matce Bożej Królowej Polski ( 8 maja 1610 objawienie na Wawelu )jak i 100 lecie śmierci Bł Honorata Kuźmińskiego 

17 grudnia 2013  Trzeci rząd Angeli Merkel zaproponowany 16 grudnia 2013 r  został zaprzysiężony 17 grudnia 2013 w urodziny Papieża Franciszka 

Papież Franciszek i św Faustyna? Boże Miłosierdzie w Hamburgu

011-juedin-Merkel-bundeskanzlerin-m-Israel-pass-hat-Deutschland-verschenkt-2008-2014 Spotkali się 12 -10-1986 r w Hamburgu 

Trzeci rząd Angeli Merkel– rząd niemiecki koalicyjny partii CDU/CSUSPD utworzony w wyniku wyborów parlamentarnych 2013 zaproponowany 16 grudnia 2013 r. zaprzysiężony 17 grudnia 2013

Układ z 21 maja 1949 roku z Ameryką sugeruje utrzymanie ograniczenia suwerennosci państwowej RFN aż do 2099 roku. Całe spektrum niemieckich partii politycznych znajduje się pod kontrolą specjalnej waszyngtonskiej komisji, a media niemieckie, licencjonowane przez USA, piorą niemieckie mózgi w bardziej skomplikowany sposób niż robiły to ich nazistowskie odpowiedniki.czytaj

22 marca 2016 zamach w Brukseli w obecności Donalda Tuska -21 marca 2016 poświęcenie Ostatniej Wieczerzy na lotnisku Lecha Wałęsy przez Arcybiskupa Lecha Głódzia nie był przypadkiem

Dowód  osobisty żyda Adolfa Hitlera wydany 30 kwietnia 1941 wydany we Wiedniu 

Dowód osobisty  IZRAELA   Angeli  Merkel żydówki z 8-10-2007 

011-juedin-Merkel-bundeskanzlerin-m-Israel-pass-hat-Deutschland-verschenkt-2008-2014

19 lipca 2016 Rok Bożego Miłosierdzia Hamburg -Gdańsk-Rzym -Kraków -Warszawa tylko w prawdzie

3 Królowa Polski Małgorzata Brandenburska i żydówka Angela Merkel w Hamburgu 

Video zu "w Knesecie  anela merkel"Video zu "w Knesecie  anela merkel"

18. marca 2008  Knesset.słuchaj   Israel-Freundin Merkel  patrz

patrz

Angela merkel ist jüdin  patrz 

Radio Watykańskie: kłamliwe insynuacje Merkel    5 luty 2009 

Papież  Benedykt XVI ( żyd B-16) jest zirytowany otwartą krytyką, wyrażaną w Niemczech pod jego adresem w związku ze zdjęciem ekskomuniki z biskupów lefebrystów, w tym negacjonisty Richarda Williamsona – powiedział odwiedzający Watykan polityk CDU Georg Brunnhuber . – W Watykanie panuje przerażenie z powodu dyskusji, jaka toczy się w Niemczech – dodał.

BENEDYKT XVI (ŻYD RATZINGER – TAUBER – PEINTNER) I JUDAIZM CZYLI APOKALIPSA

Angela Merkel gegen Deutschland – Ein unfassbares Video  13-10-2016 

Donald Trump

Donald Trump urodził się 14 czerwca 1946 r "w Nowym Jorku ….Angela Merkel jest szalona-14 czerwca 1987 roku w Warszawie przed Pałacem Kultury i Nauki – Papież Jan Paweł II dokonał beatyfikacji biskupa Michała Kozala aresztowanego 7 listopada 1939 r przez burmistrza Dachau Kramera i zamordowanego rytualnie w Dachau 

Angela Merkel przemawia na forum izraelskiego parlamentuNa początku swego wystąpienia w Knesecie kanclerz Angela Merkel podziękowała posłom w języku hebrajskim, że może przemawiać w parlamencie izraelskim: "Dziękuję Państwu, że mogę przemawiać przed tą Wysoką Izbą. Stanowi to dla mnie wielki zaszczyt", na co posłowie zareagowali głośnymi oklaskam wskazała na szczególne więzy łączące Niemcy z Izraelem:- Niemcy i Izrael są i pozostaną na zawsze związane wspomnieniem Szoah. Właśnie dlatego rozpoczęliśmy wczoraj pierwsze niemiecko-izraelskie konsultacje międzyrządowe uczczeniem w Jad Vaszem pamięci ofiar. Dokonana w imieniu Niemiec masowa zbrodnia na sześciu milionach Zydów przyniosła narodowi żydowskiemu, Europie i światu nieopisane cierpienia. Szoah napawa nas Niemców wstydem.

Angela Merkel była pierwszą zagraniczną szefową rządu, którą zaproszono do wygłoszenia przemówienia na forum Knesetu. Zaszczyt ten przysługiwał dotychczas tylko głowom państw. Prezydent Niemiec Johannes Rau przemawiał w parlamencie izraelskim w roku 2000, a prezydent Horst Köhler – w roku 2005. czytaj

16 grudnia 2016-w rodzinnym miescie żyda frankisty Helmuta Kohla Ludwigshafen   mistrza Angeli Merkel War Helmut Kohl ein Frankist?   Wer ist Ex Bundeskanzler Helmut Kohl

12-latek  mający niemieckie i irackie obywatelstwo dwukrotnie próbował dokonać zamachu za pomocą skonstruowanej przez siebie bomby

12-letni niedoszły zamachowiec z Ludwigshafen to szok dla niemieckiej opinii publicznej.Przykład Ludwigshafen ukazuje, jak ważne jest zapobieganie rozprzestrzenianiu się islamizmu. 

Deutschland Symbolbild Gewalt an Schulen (picture-alliance/dpa/O. Berg)12-latek próbował wysadzić jarmark i ratusz

Angela Dorothea Merkel z domu Kasner (ur. 17 lipca 1954 w Hamburgu, Niemcy) –od 2000 przewodnicząca Unii Chrześcijańsko-Demokratycznej, kanclerz Niemiec od 22 listopada 2005. Posłanka do niemieckiego parlamentu (Bundestagu) z powiatu Vorpommern-Rügen w kraju związkowym Meklemburgia-Pomorze 

 Dziadek Merkel ze strony ojca, Ludwig Kazmierczak (1896–1959), pochodził z Poznania i był nieślubnym dzieckiem Anny Kazmierczak i Ludwiga Wojciechowskiego.Jego syn, a ojciec Angeli Merkel, Horst Kasner (ur. 6 sierpnia 1926 w Berlinie, zm. 2 września 2011), był pastorem kościoła luterańskiego, a matka, żydówka  Herlind z d. Jentzsch (ur. 8 lipca 1928 w Gdańsku), nauczycielką łaciny i angielskiego[7]. Dziadkowie Merkel i jej matka do 1936 roku mieszkali w Elblągua następnie przeprowadzili się do Hamburga. Angela Merkel po zaprzysiężeniu na kanclerza, wstawiła do swego gabinetu portret carycy Katarzyny II pochodzącej z Pomorza (ze Szczecina)W 2007 poparła inicjatywę Nicolasa Sarkozy’ego polegającą na powołaniu „rady starszychUnii Europejskiej Przemawiając podczas obchodów 50. rocznicy powstania Związku Wypędzonych poparła ideę budowy Centrum przeciwko Wypędzeniom

Tag und Nacht kämpft sie gegen den Antisemitismus in Deutschland, wobei sie natürlich nicht erklärt, wer denn nun eigentlich ein Semit ist, denn bei den Juden scheint es ja schwer zu sein, die semitische Herkunft nachzuweisen. patrz

2005 wurde sie zur alljährigen Bilderberg-Konferenz eingeladen und „gebrieft" (wie man so schön im Denglischen sagt). Kurze Zeit später wurde sie zur Geschäftsführerin der BRD gewählt. Da die Wahlbeteiligung bei knapp über 66% lag, also die 2/3-Wählerstimmen, die man für eine erfolgreiche Wahl benötigt (was für ein Zufall auch), und von diesen 66% nicht mal die Hälfte CDU gewählt haben, besitzt unserer nette Kanzlerin gar keine Mehrheit mehr im Deutschen Volk. Aber Frau Merkel hat gar keine Zeit sich damit zu befassen, die Mehrheit des Volkes hinter sich zu bekommen. Ihre Reden im „öffentlich-rechtlichen" Fernsehen sind dann auch so langatmig und nervtötend, und vor allen oberflächlich (in vielen Fällen sogar schlicht erlogen). Wirklich Mühe scheint sich Frau Merkel aber für ihre jüdischen Freunde zu machen. Schließlich kommt eine Leo-Baeck-Auszeichnung nicht von ungefähr.

Und auch die B'nai-B'rith-Auszeichnung für ihren Kampf gegen den Antisemitismus hat sie schon eingeheimst. Wobei sich hier natürlich die Frage stellt, wieso eine Nichtjüdin wie Frau Merkel eine solche Ehre zuteil wird, schließlich wird dieser Orden hauptsächlich, wenn nicht sogar nur, an Juden verliehen. Unser Altkanzler Helmut Kohl, der ja angeblich Hennoch Kohn hieß, hat sich diese Auszeichnung damals auch unter den Nagel gerissen. Frau Merkel mag auch gerne Kaffeekränzchen halten. Sie trifft sich gerne mal mit Frau Knobloch vom Zentralrat der Juden und der Zionistin Liz Mohn von Bertelsmann (und wahrscheinlich wird da nur über die neusten Modetrends diskutiert). Etwas muss man ihr aber lassen: Sie spricht eigentlich öfter mal Klartext. Wenn Frau Merkel erklärt, dass Israel die Staatsraison der BRD ist und dass Wahlversprechen nur Lügen sind, dann hilft das hoffentlich anderen Deutschen aufzuwachen

4 lipca 2016 Hamburg 4 tys Mułzumanów obchodzi 1051 rocznicę śmierci św Papieża Benedykta V -Kielce Prezydent Andrzej Duda zdradza Naród Polski  czytaj

4 lipca 2016 Prezydent Polski Andrzej Duda w Żydowskim Teatrze Rapsodycznym w Kielcach

Haniebne antypolskie wystąpienie Dudy.

Od 6 sierpnia 2015 prezydent Rzeczypospolitej Polskiej.

1

wyniki  procesusepiscopalis w sprawie Kielc 4 lipca 1946 r  dla Papieża Pawła II  zostały przekazane Ks Dziwiszowi 9 stycznia 1981 r w Warszawie …9 stycznia 2006    Kraków Łagiewniki Niech w Polsce wygra katolicyzm łagiewnicki z katolicyzmem toruńskim" – zaapelował  żyd Izaak Goldwicht syn Zbigniewa Brzezińskiego jako  Jan Maria Rokita.Za symbol nowoczesnego polskiego katolicyzmu żyd Izak Goldwicht Jan Maria  Rokita obrał nowe Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Łagiewnikach.

 czytaj

Rabin Edgar Gluck (Baruch ) z Hamburga jest promowany od 15 listopada 2005 przez Kardynała Dziwisza "Pogrom kielecki – to była zbrodnia i hańba"  4 lipca 2006 r  czytaj  Rabin Edgar Gluck jako naczelny rabin Galicji  odśpiewał  nad grobem pomordowanych żydowskie modlitwy za zmarłych w obchodach 60. rocznicy pogromu 4 lipca 1946 roku. uczestniczyło kilkaset osób czytaj

Głos zabrał rabin naczelny Galicji Edgar Glück.

Hasłem pierwszej części kampanii wyborczej Dudy było: "Przyszłość ma na imię Polska!",następne tygodnie"Godne życie w bezpiecznej Polsce" "Dobra zmiana". –po przestępcy Bronisławie Maria Komorowskim ( Król Poloni w Gdańsku Ks Bronisław Komorowski został 22 marca 1940 zamordowany w KZ Stuthof w obecnosci Józefa Tuska dziadka Donalda Tuska obecniego 22 marca 2016 w Brukseli podczas aktów terrorystycznych 

Andrzej Duda i Donald TuskPrezydent Duda -Tuskw Brukseli (18.01.2016) Andrzej Duda i Donald Tusk spotkali się w Brukseli, by omówić m.in. kryzys migracyjny,

Obchody 1050 rocznicy powstania Brukseli zainaugurowano aktem terrorystycznym 22 marca 2016 r 

Michał Szczerba – wystąpienie z 16 grudnia 2016 r.   16.12.2016, Ks Piotr Natanek

Byli Komuniści okupują mównicę w Sejmie 16 Grudzień 2016  ktoś z opozycji zamówił na ten dzień 1000 kanapek.czytaj

Nocna blokada Sejmu przez demonstrację KOD 16-17 grudnia 2016

Konsekwncje  z 

13 grudnia  1981     Warszawa 

13 grudnia 1981   Güstrow   

Als Helmut Schmidt am Nachmittag des 13. Dezember 1981 Güstrow besuchte, befand sich die mecklenburgischen Kleinstadt bereits von sechs Uhr an fest in der Hand der "Sicherheitsorgane". Die Stadt war hermetisch abgeriegelt. Insgesamt waren 4.833 Mitarbeiter des MfS im Einsatz, um Kontakte zwischen der Bevölkerung und dem Bundeskanzler unter allen Umständen zu verhindern.

Kim był żyd Helmut Schmidt    Helmut Schmidt w Hamburgu 

16 grudnia 2016  Blokada Sejmu 

"Kaczyński to klon Hitlera!" 13 grudnia 2016- KOD, Esbecja, Jaruzelski, Kiszczak, Michnik i inne dziwy!

16 grudnia 1981 doszło do masakry górników strajkujących  przeciw ogłoszeniu stanu wojennego. -zginęło 9 górników, a 21 zostało rannych. Pacyfikacja Kopalni Wujek

czytaj

 

 

Goldman – Lenin był finansowany kwotą 10 milionów marek w złocie plus 5000 bandytów, Brat Warburga, Otto szef i założyciel najważniejszej instytucji w USA czyli FED-u, dołożył kolejne 20 milionów dolarów w złocie Podobnie było z II Wojną Światowa.

 Fundusze Hitlera i NSDAP.  Gdyby nie dostawy z USA, to Niemcy by do grudnia 1941 roku, zlikwidowałyby komunizm w Sowietach.Pani sędzia Anna von Reitz ujawniła, że Federacja  Rosyjska to po prostu prywatna korporacja zarejestrowana w Izbie Handlowej City of London w 1991 roku.Numer rejestracyjny tej Korporacji to DUNS@ numer 531 298 725.Minister Spraw Wewnętrznych Polski także stwierdził, że państwo polskie istnieje formalnie.Dr Brzeski w kilku wywiadach podkreślał, że Niemcy są korporacją zarejestrowana w księgach gospodarczych Frankfurtu jako Ltd od 1949/91.Podano także, ze do 2099 roku zarówno oświata niemiecka jak i wszystkie mass media będą pod kontrola USA……Państwo zwane City of London alias Corona Teemple istnieje od ok.1320 roku.Państwo to dysponuje 97% całego kapitału znajdującego się na kuli ziemskiej.I teraz pomyśl Dobry Człeku, dlaczego w rzekomo wolnym kraju o tym się w podręcznikach nie pisze?

Emma Goldmann  urodzona 15 czerwca 1869 w Kownie   zmarła  14 maja 1940 r w Toronto Kanada .Miała  dwie starsze siostry: Helenę i Lenę oraz trzech starszych braci: Louisa, Hermana oraz Mosze. Zmarła w Toronto (Kanada), pochowano ją na niemieckim cmentarzu Waldheim w Chicago (Illinois, USA). 

W latach 1923-1929 System Rezerwy Federalnej spowodował gwałtowny wzrost podaży pieniądza krajowego o 62%, a  na rok przed krachem upadło  ponad 500 banków w Stanach Zjednoczonych.  "To nie był przypadek. Było to zdarzenie starannie zaplanowane... Spadające ceny akcji zrujnowały wielu drobnych inwestorów, lecz najwyżsi "wtajemniczeni", jak John D.Rockefeller, Bernard Baruch, Paul Warburg czy Joseph P.Kennedy , "zbili ogromne fortuny poprzez wyprzedaż tuż przed Krachem Paul Warburg puścił w marcu 1929 roku ostrzeżenie przed nadciągającym Krachem, w dniu paniki zaprowadził żyda Winstona Churchila  syna żydówki z Nowego Jorku  na galerię dla gości,Pieniądze wyciśnięte z tego kryzysu w dużej części wypłynęły za granicę. Pewna ich część została  użyta na budowę machiny wojennej Trzeciej Rzeszy.  Krach na giełdzie nowojorskiej spowodował również  ciężką sytuację ekonomiczną  w Niemczech. Następuje  bankructwo wielu banków i firm, masowy wzrost bezrobocia  oraz spadek rezerw finansowych. Gdy latem 1929 roku jest 1 200 000 bezrobotnych, to przy końcu roku już 3 200 000 , a w listopadzie 1932 aż 5 200 000. W sytuacji , gdy głód i nędza zagrażały coraz większej części społeczeństwa poparcie zaczeli  osiągać  komuniści i narodowi socjaliści.  Niemcy stały się widownią krwawych walk ulicznych, stając na krawędzi wojny domowej 

W 1932 roku wzrastają wpływy narodowego socjalizmu, który zdobywa w wyborach 13 700 000 głosów i 230 deputowanych. Jednak po wielkich sukcesach politycznych hitlerowska NSDAP zaczęła przeżywać ostry kryzys, z powodu braku pieniędzy na utrzymanie aparatu partyjnego i bojówek -z powodu niedopełnienia formalności w głosowaniu wybory powtórzono 12 listopada 1932 roku, narodowi socjaliści notują spadek ilości głosów do 11 000 000 . Porażka NSDAP była również  "konsekwencją otwartego paktowania Hitlera z wielkim kapitałem oraz propagandy Strassera i Stennesa ." ([3] str. 107). Hitler jeżdżąc po kraju „nie skąpił swoich obietnic przemawiając zarówno do „kapitanów gospodarki” w Hamburgu lub Zagłębiu Ruhry, a w kilka dni później do tłumu bezrobotnych w berlińskim Pałacu Sportu, a w końcu przedstawiając swoje zamierzenia na przyszłość meklemburskim chłopom nękanych przez komorników. Nikt jednak nie wiedział dobrze, jak Hitler wyobraża sobie socjalizm . ”  ([3] str. 99). Owa rozbieżność między przedwyborczymi obietnicami dotyczącymi polepszenia losu najuboższych a codzienną praktyką polegającą na stałym korzystaniu ze wsparcia kapitału międzynarodowego nie uszła uwagi niektórych  przeciwników obozu socjalistycznego , którzy mówiąc o Hitlerze, stwierdzali otwarcie że  – „dziś jest on  tylko marionetką  w rękach wielkiego biznesu. czy ktoś wyobraża sobie , że magnaci stalowi i węglowi będą dawać swe cenne pieniądze na organizację , której celem byłoby ich wywłaszczenie i powieszenie na najbliższej latarni jako ofiar złożonych ku czci germańskich bogów ? „([3] str. 100). Co więcej partii hitlerowskiej groził rozłam , gdyż  niektórzy dotychczasowi  towarzysze Hitlera widząc ,że NSDAP coraz bardziej oddala od wcześniej głoszonych zasad, wzywali  do opuszczania jej szeregów. Otto Strasser opublikował manifest „Socjaliści opuszczają NSDAP”, zaś  Stennes  objął przywództwo buntu części oddziałów SA ([3] str. 104). Do tego wszystkiego zaczął dochodzić brak środków finansowych na prowadzenie dalszej działalności partyjnej, a „wygłodniali i od miesięcy nie opłacani członkowie SA i SS kwestowali na ulicach , zbierając datki na ubożejącą partię (…) Spadła znacznie popularność NSDAP w społeczeństwie niemieckim , a wzrosła rola komunistów .” ([7] str. 560). Jak pisał wówczas Gauleiter Berlina Goebbels ” Brak pieniędzy uniemożliwia jakąkolwiek sensowną pracę .”  Doszło do tego ,że partia Hitlera „nie płaciła  ani długów , ani pensji etatowym pracownikom (…) Obrzucani wyzwiskami wielcy przemysłowcy wyglądali przez okna swoich biurowców i widzieli jak rozwiewają się ich nadzieje (…) „Alarm” – rozdzwoniły się telefony kapitanów gospodarki i zaczęli się naradzać co robić dalej .” ([3] str. 108). W katastrofalnej sytuacji  z pomocą Hitlerowi  pośpieszył znowu międzynarodowy kapitał, zresztą ten sam , który współfinansował wcześniej rewolucję bolszewicką w Rosji w 1917 roku. Wkrótce  właściciele wielkich korporacji  skierowali swe pieniądze dla NSDAP. Byli to między innymi:  Henry i Edsel  Ford (Ford Motor Company),  J.D.Rockefeller, Otto Kahn, Marcus Samuel (Samuel & Samuel), Louis Morgan (L.Morgan & Co.), Max Breitung, Mendelsohn (Mendelsohn & Co.), Loeb (Kuhn, Loeb & Co.) oraz  Warburgowie i Oppenheimowie  ([7] str. 561). 4 stycznia 1933 roku odbyło się tajne spotkanie Hitlera z byłym kanclerzem Franzem Papenem , zaufanym człowiekiem prezydenta rzeszy Hindenburga. Miało ono miejsce w Kolonii w pałacyku barona Kurta von Schroedera, współwłaściciela wielu banków w Niemczech i za granicą. Kurt von  Schroeder -"bogaty finansista izraelskiego pochodzenia" – jak o nim napisał Otto Strasser ([3] str. 108), był ściśle związany z koncernem „ITT” i „Kołem Kepplera”. Co więcej był on także jednym ze sponsorów Hitlera i NSDAP oraz dyrektorem „J.H. Stein Bank” w Kolonii (wraz z Levim i Salem Oppenheimami – [2] str. 175), pozostającym w ścisłym związku z firmą jego krewnego czyli „J.Henry Shroder Banking Corporation” w Nowym Jorku. ([1] str. 129). W czasie tego spotkania osiągnięto porozumienie na mocy którego zdecydowano, że kanclerzem zostanie Hitler, a wicekanclerzem von Papen. 30 stycznia 1933 Hitler został legalnie powołany na kanclerza Rzeszy przez prezydenta Hindenburga.  Wkrótce Schroeder za swoje zasługi otrzymał od Hitlera stopień generała SS. Kiedy po wojnie Kurt  von Shroeder zeznawał przed Międzynarodowym Trybunałem Wojskowym w Norymberdze, tak uzasadnił swoje postępowanie: “Kiedy 6 listopada 1932 roku NSDAP poniosła porażkę i poparcie dla niej zaczęło maleć, pomoc dla niej stała się sprawą nie cierpiącą zwłoki. Wspólny interes całej gospodarki wynikał z lęku przed bolszewizmem” ([3] str. 109).   Jak pisze  A.L.Szcześniak  ([8] str. 34): "Schroeder, po zorganizowanym u niego spotkaniu von Papena z Hitlerem, stał się uprzywilejowanym członkiem hitlerowskiej elity władzy. Wstąpił do NSDAP. Jako członek Akademii Prawa Niemieckiego (Akademie fur Deutsches Recht) uczestniczył w opracowaniu Ustaw Norymberskich (1935), pozbawiających Żydów praw obywatelskich. Jako członek “Kręgu Przyjaciół Reichsfuhrera SS" (Freundenkreis Reichsfuhrer SS) brał udział w opracowaniu i nadzorze nad przebiegiem antyżydowskiej operacji pod nazwą “aryzacja". Jako członek Izby Gospodarczej Rzeszy (Reichswirtschaftskammer) brał udział w opracowaniu planów masowej eksploatacji więźniów wszystkich typów niemieckich obozów (ok. 19 mln ludzi) oraz darmowej pracy przymusowych robotników sprowadzanych do Rzeszy z podbitych krajów Europy (w 1944 roku było to 7,1 mln ludzi). W XI 1947 roku Brigadefuhrer SS, baron Kurt von Schroeder, przestępca wojenny, skazany został na karę pieniężną i… 3 miesiące aresztu (Lexikon der deutschen Geschichte…, s. 1120)." 

Swoją dyktaturę Hitler rozpoczął  27 lutego 1933  podpaleniem  parlamentu Rzeszy – Reichstagu. Winą za to obarczono komunistów, co dało pretekst do wydania "Zarządzenia o ochronie narodu i państwa" umożliwiającego hitlerowcom opanowanie wszystkich instytucji i zlikwidowanie wszelkiej opozycji Winą za to obarczono komunistów, co dało pretekst do wydania "Zarządzenia o ochronie narodu i państwa" umożliwiającego hitlerowcom opanowanie wszystkich instytucji i zlikwidowanie wszelkiej opozycji  później rozprawiono się także z kierownictwem SA z Ernstem Roehmem na czele, które było rozczarowane hitlerowską polityką ugody z wielkim kapitałem. W "noc długich noży" 30 czerwca 1934  roku oddziały SS wymordowały całe kierownictwo SA przebywające na ogólnokrajowym zjeździe. Jednocześnie w Niemczech dokonywano szeroko zakrojonych aresztowań i mordów przeciwników faszyzmu. 

Fundusze Hitlera i NSDAP   w czasie procesu Norymberskiego Hjalmar Schacht twierdził ,że Hitler i jego funkcjonariusze żyli tylko ze składek członków NSDAP. Jednak było to kłamstwo, gdyż nawet proste wyliczenia pozwalają stwierdzić ,że takie środki nie pozwoliłyby na utrzymanie ekipy przybocznej Hitlera, nie mówiąc o tysiącach pracowników etatowych i  ogromnej propagandzie rozkręconej przez hitlerowców. Dla przykładu można wymienić tylko Rudolfa Hessa , zatrudnionego jako osobisty sekretarz Hitlera z pensją 3600 marek rocznie , towarzyszącą mu sekretarkę , od  1925 roku – stałego szofera  oraz 20 000 marek przeznaczonych na zakup nowego mercedesa w 1926 r.  Hitler otrzymywał honorarium autorskie za "Mein Kampf" , ale było to zbyt mało by pokryć  wydatki związane z funkcjonowaniem jego partii   Z odnalezionych deklaracji podatkowych Hitlera można się dowiedzieć o tym, że : -dostawał on swój miesięczny żołd Służby Politycznej wojska od września 1919 do  kwietnia 1920 roku.– istnieje  "dziura"  aż do nieudanego puczu 9 listopada 1923 roku

 Hitler przebywa 11 miesięcy w więzieniu , zamiast pięciu lat na które został skazany.– po wyjściu z więzienia dysponuje już poważnymi środkami finansowymi  już w latach 1920-1923 istniała spora grupa bogatych i wpływowych osób zapełniających te "dziury".  wśród pierwszych finansistów ruchu nazistowskiego można znaleźć między innymi Hugo Stinnesa, Fritza Thyssena, Alberta Voeglera, Adolfa Kirdorfa, Kurta von Schroedera. -protokoły procesu puczu z listopada 1923 roku wskazują, że  NSDAP otrzymała  20 000 dolarów ze środowisk przemysłow(– w 1929 roku  niemiecki przemysłowiec Kirdorf daje 100 000 marek  na ten cel, zaś w 1931 roku gwarantuje Hitlerowi 50 fenigów od tony sprzedanego węgla. Tylko w samym regionie Ruhry "wyprodukował" on w roku następnym 73 miliony ton węgla. Do tego wszystkiego Kirdorf dokłada  w 1933 roku 600 000 marek na fundusz wyborczy Hitlera  – "Nationale Treuhand" ([2] str. 184). Kolejnym przedstawicielem  przemysłu , który już od lat 1920-tych zaangażował się w finansowanie hitlerowskiego socjalizmu był  niemiecki magnat stalowy Fritz Thyssen. W 1931 roku załatwia on kredyt w wysokości 250 000 marek dla Hitlera w „Bank Voor Handel en Scheepvaart N.V.” , który miał swą siedzibę w Rotterdamie w Holandii. Bank ten założony w 1918 roku, był w istocie filią „August Thyssen Bank” z Niemiec. Co więcej wspomniany bank z Roterdamu miał także ścisłe powiązania z „Union Banking Corporation” w Nowym Jorku, przez co łączyły się w nim wspólne interesy Harrimanów i Thyssenów. Tak się bowiem składa, że dyrektorem „Union Banking Corporation” był E.Rolland Harriman będący bratem Averella Harrimana, mocno zaangażowanego poprzez swoją funkcję dyrektora „Guaranty Trust” Morgana w finansowanie rewolucji bolszewickiej w Rosji w 1917 roku.  [1] str. 102-103). Takie powiązania nie  powinny już specjalnie dziwić, gdyż jak już wspomniano w poprzednich rozdziałach, nawet rodzime firmy i banki wspierające aktywnie rozwój gospodarczy hitlerowskich Niemiec nie były zwykle reprezentowane przez czysto niemiecki kapitał i w większości przypadków miały one charakter międzynarodowy jak choćby "I.G.Farben", "AEG", "DAPAG". Ponadto kartele te  zostały zbudowane w oparciu o ogromne pożyczki zagraniczne w latach 1920-tych, mając do tego w swoich zarządach także wielu zagranicznych dyrektorów ([1] str. 101). W 1922 roku pojawiają się wśród  sponsorów Hitlera dwie osoby ze Stanów Zjednoczonych: amerykański przemysłowiec Henry Ford oraz Ernst Hanfstaengl. O udziale tego pierwszego w finansowaniu ruchu hitlerowskiego świadczyć może wypowiedź wiceprzewodniczącego bawarskiego sejmu krajowego, Auera, udzielona w czasie procesu  nazistowskiego puczu z 1923 roku, który oświadczył: "Wiedzieliśmy od długiego czasu, że Hitler był częściowo finansowany przez Henry Forda z Dietrichem Eckartem w roli pośrednika ." W każdym razie Ford musiał wystarczająco pomóc Hitlerowi skoro za swoje zasługi  został odznaczony w 1938 roku niemieckim Orderem Wielkiego Orła. Był on pierwszym cudzoziemcem, który dostąpił tego zaszczytu ([2] str. 185-186).

Drugi z lewej : Ernst S.Hanfstaengl, zwany "Putzi", przyjaciel Franklina D.Roosevelta i gorący wspomożyciel Hitlera. Dalej stoją: Goering, Hitler, Roehm – zdjęcie z 1933 roku. ([2] str. 306).

Druga z wymienionych osób – Ernst Sedgewick Hanfstaengl zwany "Putzi", był absolwentem Harvardu i osobistym przyjacielem Roosevelta. "Putzi" odbywał część swych studiów w College Royal w Bawarii, mając jako jednego z profesorów ojca Heinricha Himmlera. Będąc dziedzicem bogatej niemiecko-żydowskiej rodziny  wrócił, do Niemiec na początku lat dwudziestych, gdzie amerykański attache wojskowy w Berlinie przedstawił go Hitlerowi ([2] str. 184).  Wkrótce "Putzi" stał się jego zwolennikiem, obejmując między innymi funkcję szefa wydziału NSDAP do spraw kontaktów z prasą zagraniczną ([3] str. 69). W 1934 roku Roosevelt "polecił mu być w stałym kontakcie z amerykańskim ambasadorem w Berlinie Williamem Doddem.  Przez ten kanał "Putzi" każe przesyłać prezydentowi różne poufne informacje, ale pewnie nie tą , która dała klucz do podpalenia Reichstagu… był on w rzeczy samej, wraz z marszałkiem Goeringiem , jednym z bezpośrednich świadków tego podpalenia, ponieważ znajdował się na końcu tego tunelu, przez który wpuszczono prawdziwych podpalaczy." W 1941 roku "Putzi"  uciekł z Berlina z powodu zerwania paktu "Ribbentrop-Mołotow" i został internowany w kanadyjskim obozie dla jeńców  ([2] str. 184-185). Wkrótce zaoferował on swe usługi, swemu przyjacielowi z okresu studiów na Harvardzie, Franklinowi Delano Rooseveltovi, tym razem  stając po stronie USA w wojnie przeciw Niemcom. Propozycja została przyjęta i "Putzi" został doradcą prezydenta Roosevelta. Dopiero w 1944 , na skutek protestów republikanów, sprzeciwiających się takiemu faworyzowaniu byłego nazisty , Hanfstaengl został odesłany do Wielkiej Brytanii gdzie do końca wojny pozostał internowany ([1] str. 118). Co ciekawe to właśnie "Putzi" miał ponoć skomponować sztandarowy marsz "S.A.", robiąc plagiat z uniwersyteckiej pieśni Harvardu. Ponadto jak dowodził sam  Hanfstaengl  pierwowzorem hitlerowskiego pozdrowienia "Sieg Heil, Sieg Heil" było wywodzące się właśnie z tego uniwersytetu zawołanie "Harvard, Harvard, Harvard, rah, rah, rah" ([1] str. 116).  "Putzi"  brał udział  w finansowaniu  "Volkische Beobachter" i wedle niektórych autorów także "Mein Kampf" Hitlera ([1] str. 117). Warto dodać, że partyjna gazeta "Volkische Beobachter" (VB) miała także innych sponsorów. Wcześniej należała ona do tajnego stowarzyszenia "Thule", po czym stała się własnością Hitlera w grudniu 1920 roku ([3] str. 66). Jak wiadomo w tym okresie Hitler nie miał praktycznie żadnych własnych  dochodów. Jednak zdołał on uzyskać pomoc finansową, gdyż jak podaje Dietrich Bronder  "W 1921 roku Hitler dzięki pieniądzom pożyczonym  między innymi od Żydów , odkupił od "mistrza zakonnego" Sebottendorfa "Volkische Beobachter" za 100 000 marek w gotówce, z których 30 000 wniósł jego przyjaciel Moses Pinkeles alias Trebitsch-Lincoln ." ([3] str. 204). Wśród owych pożyczkodawców był również  producent fortepianów  – Bechstein , którego żona Helena, pomogła Hitlerowi nawiązać rozległe znajomości wśród "śmietanki towarzyskiej" Berlina. Dzięki temu  Hitler poznał między innymi berlińskiego producenta kawy – Franka , u którego  uzyskał kredyt w wysokości 60 000 franków szwajcarskich, przy czym zabezpieczenie pożyczki stanowiły liczne cenne przedmioty (biżuteria) otrzymane od Heleny Bechstein  ([3] str. 68).  Kierownictwo nad przejętą VB objął Dietrich Eckart i wkrótce gazeta otrzymała okresowy zakaz publikacji z powodu treści antyżydowskich. Owe zakazy  spowodowały, że w ciągu najbliższych kilku lat, nastąpił wzrost jej nakładu do ponad 100 000 egzemplarzy ([3] str. 66). Nieco później, bo w 1925 roku w finansowanie VB zaangażowany był także żydowski  przemysłowiec Hugo Stinnes , którego środki przyczyniły się do tego, że z tygodnika pismo to stało się dziennikiem ([1] str. 100).

Początek lat dwudziestych, obok "Wodza" Adolfa Hitlera,w środku: Julius Streicher, po prawej z brodą: Trebitsch-Lincoln (Moses Pinkeles) , który finansował "Volkische Beobachter"  . ([3] str. 302).

 Kolejną z zagranicznych  postaci , zaangażowanych w finansowanie nazizmu, był naturalizowany w Anglii w 1915 roku i nobilitowany w 1920, Holender Henry Deterding, podstawiony przez "Royal Dutch Shell" ([2] str. 166). Jak zapewnia amerykański autor Glyn Roberts w 1922 roku Deterding przekazał  Hitlerowi, poprzez swego agenta George Bella co najmniej cztery miliony guldenów holenderskich. Między rokiem 1929 i 1933 Deterding wpłacił Hitlerowi kolejne 50 milionów marek ([2] str. 166), a w 1937 roku  10 milionów guldenów. W przekazywaniu tych środków finansowych pośredniczył londyński bank "Samuel & Samuel" . Człowiekiem , który faktycznie stał za sir Henry Deterdingiem był  założyciel firmy "Shell" Marcus Samuel –  Żyd , który zbierał muszle w Azji Wschodniej i spieniężał w Londynie. Stąd znak i nazwa jego firmy. Na naftowej fali z okresu I wojny światowej z Samuela zrobił się lord Bearstedt. W 1928 roku Sowieci  wywłaszczyli z Baku "Shella" bez odszkodowania. W Trzeciej Rzeszy zabroniono sowieckim spółkom naftowym eksportować ropę do Niemiec. W lukę na rynku weszła firma "Shell"  ([3] str. 91). Pieniądze od międzynarodowych bankierów odbierał albo osobiście sam Hitler albo Gregor Strasser. W całą tą sprawę był także wtajemniczony szef wywiadu Reichswehry generał von Bredow. Później w "noc długich noży" 30 czerwca 1934 roku zarówno Strasser jak i von Bredow zostali zamordowani ([3] str. 92). Jak podaje w swoim raporcie ambasador amerykański w Berlinie William Dodd  w 1933 roku Hitler otrzymał 200 000 marek od  bankiera Eberharda von Oppenheim  ([1] str. 142). Według  P.Vilemaresta ([2] str. 309): 

" Najstarszy z Oppenheimów miał od 1940 do 1944 dwa biura w Reichsbank (Banku Rzeszy). Był on od 1934 doradcą Ernsta Kaltenbrunnera, osobistości numer trzy w hierarchii SS, w tym samym czasie zresztą co Schacht i Funk (dyrektor Reichsbank). Miał on prawo podpisu wszystkich ewentualnie podejmowanych sum z tajemniczego konta nr 31.611 niejakiego Maxa Heiligera … który nigdy nie istniał (!) Fakt ten figuruje w archiwach procesu w Norymberdze. W rzeczywistości to specjalne konto służyło od 1937 roku dla deponowania pieniędzy w gotówce i biżuterii skonfiskowanych Żydom. Bank Oppenheim/Pferdmenges wzbogacił się między innymi w maju 1936 dzięki konfiskacie grupy L. Halevy'ego z Kolonii – 500 milionów ówczesnych marek za „odszkodowanie" dla tegoż w wysokości miliona 100 tysięcy marek…" 

Należy pamiętać także o tym, że przez cały czas trwała owocna współpraca międzynarodowych firm z przemysłem niemieckim. Przytaczany już wcześniej William Dodd podaje w kolejnym swoim raporcie z 1936 roku ,że " tylko w bieżącej chwili ponad setka korporacji amerykańskich utrzymuje tutaj swoje filie i stosuje umowy o współpracy …" ([2] str. 175).  Równie ważnym czynnikiem w umożliwieniu  przejęcia władzy w Niemczech przez narodowych socjalistów , było finansowanie funduszu wyborczego  Hitlera, przeznaczonego do pokrycia wydatków związanych z wyborami w marcu 1933 roku. Jak podaje Sutton ponad 3 000 000  marek zostało przekazane na ten cel przez różne firmy i prominentne osobistości([1] str. 108), podczas gdy równie poważne sumy przepłynęły przez "Koło Keplera". Płatności na wspomniany fundusz wyborczy były dokonywane poprzez specjalne konto – "Nationale Treuhand" założone w prywatnym banku "Delbruck Schickler" w Berlinie, które było administrowane przez Hjalmara Schachta i Rudolfa Hessa  ([1] str. 111). Spotkanie założycielskie tego funduszu   odbyło się 20 lutego 1933 roku w domu Goeringa. Jego gospodarzem był Hjalmar Schacht, a poza Hitlerem uczestniczyli w nim także tacy przedstawiciele niemieckiego przemysłu jak: Krupp von Bohlen, Albert Voegler ("Vereinigte Stahlwerke"), Von Loewenfeld i Dr Stein ([1] str. 108), Największe płatności na konto "Nationale Treuhand" zostały dokonane  przez  "I.G. Farben" i stanowiły one ponad 30% całego funduszu wyborczego (500 000 marek). Wliczając w to kwoty przelane przez inne oddziały tego kartelu – jak choćby 200 000 marek wpłacone przez A.Steinke – dyrektora BUBIAG ("Braunkohlen-u Brikett-Industrie A.G."- filia "I.G. Farben") daje to w przybliżeniu 45% udziału w całości funduszu. Pamiętać należy , że w zarządzie "American I.G. Farben" (amerykańskiego oddziału "I.G. Farben") zasiadało także wielu międzynarodowych finansistów, którzy przez to byli również  odpowiedzialni za finansowanie Hitlera i jego partii. Należeli do nich między innymi: Edsel B.Ford ("Ford Motor Company"), C.E.Mitchell ("Federal Reserve Bank of New York"), Walter Teagle ("Federal Reserve Bank of New York"), prezydent Franklin Delano Roosevelt ("Georgia Warm Spring Foundation") i Paul Warburg ("Federal Reserve Bank of New York" i  "Bank of Manhattan"), którego brat Max Warburg był dyrektorem "I.G. Farben" w Niemczech. Niestety z całego zarządu "American I.G." jedynie trzej niemieccy dyrektorzy tj. W.Schmitz, F.T.Meer, M.Ilgner  zostali uznani za winnych w procesie w Norymberdze, zaś o udziale pozostałych jakoś dziwnie "zapomniano" ([1] str. 109-110).

Koronowana 26 czerwca 1295 r w Gnieznie Polska Królowa Małgorzata zmarła 10 kwietnia 1315 r w Ratzenburgu jej przodkowie mieli funacje -w Oliwie – Gdańsku – Pelplinie- Tczewie – Berlinie- -Razenburgu  czytaj

2007 06 26 lech kaczynski a01.jpg26 czerwca 2007 Polska  -Warszawa ponowna okupacja żydowska .

Królowa Polski Małgorzata ,,Córką Albrechta III Welfa Askańczyka margrabiego brandenburskiego i Matyldy Estridsen, córki Krzysztofa I Estridsena króla Danii.Praprawnuczka Elżbiety Mieszkówny .Praprawnuczka Ottona I Praprawnuczka Przemysława Ottokara .Praprawnuczka Schauenburga zalożyciela Nowego Miasta w Hamburgu ,Lubeki 
 13 kwietnia 1293 r  w Poznaniu  wyszła za krewnego Przemysława II"Pogrobowiec" (urodzony 14 października 1257 roku, zmarł 8 lutego 1296 roku)
Trzecia żona księcia poznańskiego była spokrewniona ze swą poprzedniczką: dziadkowie jej i Ryksy szwedzkiej byli braćmi.24 września 1302 roku w Hamburgu została żonąkrewnego Albrechta III Welf Askańczyka (zmarł w październiku 1308 roku) księcia saskiego na Ratzeburgu.czytaj