17 wrzesnia 2016 Rok Bożego Miłosierdzia Nowa Jerozolima

17 wrzesnia 2016  r Boża Opatrznosci Serca Jezusowego wspomóż Polskę Królestwo Maryji .

17 września 1701 roku zmarł w Nowej Jerozolimie (dzisiejszej Górze Kalwarii) św Stanisław od Jezusa Maryi PapczyńskiCzłowiek zawierzenia Bożej Opatrzności 


17 wrzesnia  1179   umiera św Hildelgard von Bingen- o czwartej nad ranem wśród ciemności na firmamencie rozbłyskają dwie promienne tęcze, które w najwyższym punkcie krzyżują się pod kątem prostym. W miejscu ich przecięcia widoczny jest okrąg i wpisany w niego krzyż. Rośnie on stopniowo, by w końcu sięgnąć ramionami aż po horyzont.Olbrzymi jaśniejący krzyż długo jeszcze widnieje na nocnym niebie, a po pewnym czasie zaczyna stopniowo maleć, by wreszcie stać się świetlnym punktem na wschodnim krańcu nieba. Właśnie wówczas, 17 września 1179 roku, około piątej nad ranem umiera przeorysza, Matka Hildegarda.W dniu swego powrotu do domu Ojca Niebieskiego ma 81 lat.Zjawisko świetlne z 17 września 1179 przemawia do tysięcy jego naocznych świadków o tym, że dusza posłuszna Bogu staje się światłem na podobieństwo Pana, który jest Światłością Świata.

17 września 1701 roku zmarł w Nowej Jerozolimie (dzisiejszej Górze Kalwarii) ojciec Stanisław od Jezusa Maryi Papczyński

Nowa Jerozolima w Warszawie  w 1670 r.na miejscu dzisiejszej Góry Kalwarii. -biskup  poznański Stefan Wierzbowski wybudowanł drogi na wzór Dróg Krzyżowych w Kalwarii Zebrzydowskiej czy Wejherowskiej. wybudowano klasztory dominikanów, pijarów i marianów. Ulice wysypano przywiezioną z Jerozolimy ziemią. Wyznaczono Drogę Krzyżową z końcem na wzgórzu nazwanym Kalwarią. Zabroniono osiedlać się Żydom. 

17 wrzesnia 1940  w Palmirach wsród 200 Polaków zostaje zamordowanym Ks Zygmunt Sajna z Góry Kalwarii 

Błogosławiony Zygmunt Sajna

Ks Zygmunt Sajna urodził się 20 stycznia 1897. W 1938 r. został proboszczem parafii Niepokalanego Poczęcia NMP i dziekanem w Górze Kalwarii 

Jan Papczyński urodził się 18 maja 1631 roku w Podegrodziu na Sądecczyźnie. –życie o. Papczyńskiego było pełne trudu i przeciwności, których wiek XVII nie szczędził Polakom. W ciągu 70-letniego życia o. Papczyńskiego panowało sześciu monarchów, Polska toczyła wojny z Turkami, Szwedami, Kozakami i Moskalami.

Na razie syn Papków uczył się w miejscowych szkołach, ale w miarę wzrastania, musiał oddalać się coraz bardziej od rodzinnego Podegrodzia. Trafił do Nowego Sącza i Lwowa, ale z powodu niedostatecznego przygotowania nie został przyjęty do kolegium ojców jezuitów. We Lwowie utrzymywał się z korepetycji, ciężko zachorował, wrócił do domu i znowu wyruszył po wykształcenie, tym razem do odległego o 60 km Podolińca, gdzie znajdowało się kolegium księży pijarów. Ostatecznie znalazł się znów we Lwowie, ale musiał się ewakuować z całym kolegium jezuickim do Rawy Mazowieckiej. Po wielu trudach, pokonując choroby, uciekając przed najeźdźcami, ukończył wreszcie w 1654 r. kurs filozofii. Miał wówczas 23 lata. W trakcie studiów ujawnił się kolejny jego dar – dar wymowy.

Po ukończeniu nauki wstąpił do Zakonu Pijarów. Charyzmat założonego w 1597 r. przez św. Józefa Kalasantego zakonu – prowadzenie szkół chrześcijańskich – nie mógł nie pociągać młodego człowieka, który zapłacił tak wielką cenę za zdobycie wykształcenia.W 1654 r. młody Papczyński (zmiana nazwiska świadczyła o nobilitacji, jaką dawało wykształcenie) otrzymał habit i nowe imię – od tej pory do końca życia był Stanisławem od Jezusa Maryi porosząc o wsparcie zmarłego Dominika od Jezusa Maryji  Podjął on studia teologiczne, przeżył inwazję i pobyt Szwedów w Warszawie (cudem ocalał z napaści żołnierza, który w dyskusji z katolickimi zakonnikami ostatecznie uciekł się do argumentu siłowego), opuścił w końcu stolicę. Po ślubach wieczystych wykładał dwa lata retorykę w klasztorze w Podolińcu, wreszcie w 1661 r., gdy miał 30 lat, otrzymał święcenia kapłańskie z rąk biskupa przemyskiego Stanisława Sarnowskiego.Był znakomitym spowiednikiem, a jego penitentami, obok zwyczajnych ludzi byli Król Michał Korybut Wiśniowiecki ,król Jan III Sobieski i Antonio Pignatelli, nuncjusz apostolski w Polsce, późniejszy papież Innocenty XII.-gdy o. Stanisław chciał wprowadzić w życie swej wspólnoty bardziej radykalne zasady ubóstwa i gorliwości, popadł w konflikt z częścią współbraci. Prowincjał o. Wacław Opatowski  kazał porwać gorliwego zakonnika i uwięził go w Podolińcu. Strony konfliktu nie dały się pogodzić – w 1670 r. o. Stanisław opuścił pijarów.

Zgromadzenie Niepokalanej o. Papczyński miał wizję założenie nowej wspólnoty zakonnej.- oddał się pod opiekę biskupa poznańskiego Stefana Wierzbowskiego,został kapelanem w rodzinie zamożnego szlachcica Jakuba Karskiego i zamieszkał w położonej ok. 80 km od stolicy Luboczy. Od biskupa otrzymał pozwolenie na noszenie białego habitu, gdyż zaczął planować założenie Zgromadzenia Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Biel miała symbolizować tę tajemnicę, która stała się dogmatem około 200 lat później. W domu swojego patrona o. Papczyński znalazł czas na napisanie podręcznika ascetycznego dla świeckich "Mistyczna świątynia Boża", czym znowu wyprzedził swoje czasy, gdyż nie miał wątpliwości, że świeccy są powołani do świętości, a nie grupą podwyższonego ryzyka, jak sądzono nieraz w ówczesnym Kościele.-zaczął szukać miejsca i ludzi do nowego zgromadzenia. Miejsce znalazł – była nim pustelnia w Puszczy Korabiewskiej, powoli zaczęli się zgłaszać kandydaci do nowej wspólnoty. Miała ona realizować trzy cele – szerzyć kult Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, modlić się za zmarłych, pomagać proboszczom w pracy duszpasterskiej.  Biskup poznański Stefan Wierzbowski był przychylny młodej wspólnocie, ale jego następca ją zlikwidował, więc o. Papczyński udał się do Rzymu po rozstrzygnięcie. Jednak właśnie wtedy zmarł papież Aleksander VIII, wybór nowego trwał bardzo długo, zakonnik się rozchorował i musiał wracać do ojczyzny.Mimo nieustających trudności dzieło o. Stanisława się rozwijało, zwłaszcza gdy ojcowie nowej wspólnoty objęli opiekę duszpasterską nad Nową Jerozolimą, zwaną dziś Górą Kalwarią Miewał wizje – 11 listopada 1673 r w dniu śmierci Króla Korybuta Wiśniowieckiego we Lwowie zobaczył wojska Rzeczpospolitej, odnoszące zwycięstwo nad Turkami pod wodzą hetmana Sobieskiego. Przepowiadał przyszłość ludziom, których spotykał, nawiedzały go proszące o modlitwę dusze czyśćcowe ludzi, którzy ginęli na licznych polach bitew. Najbardziej znanym jego cudem było wskrzeszenie córki właścicielki majątku Cedrowice, która była wrogo nastawiona do zakonników. Jednak gdy jej córka zmarła, błagała o. Papczyńskiego, by przywrócił jej życie. Dziecko ożyło w czasie Mszy, odprawionej przez "białego ojca".Kilka miesięcy przed śmiercią – w czerwcu 1701 r. założyciel marianów złożył śluby wieczyste na ręce nuncjusza apostolskiego Francesca Pignatellego. Zgromadzenie Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny miało już zatwierdzenie Stolicy Apostolskiej, działały trzy placówki mariańskieNiedługo po złożeniu ślubów, 17 września o. Stanisław od Jezusa Maryi Papczyński zmarł w Nowej Jerozolimie. "W ręce Twoje, Panie, oddaję ducha mojego"O. Stanisław Papczyński został beatyfikowany 16 września 2007 r. w Licheniu

17 września 2015 w Rzymie uznała cudowność uzdrowienia