19 marca 2017 Królowa Polski Katarzyna z Poznania i jej rodzina

 

19 marca 1747 w Lunéville umiera 67 letnia Katarzyna Opalińska Królowa Polski księżna Lotaryngii i Baru z Poznania  żona Stanisława Leszczyńskiego,Była córką kasztelana poznańskiego – Jana Karola Opalińskiego i starościanki międzyrzeckiej Zofii Anny Czarnkowskiej-prababcią Trzech Francuskich Królów m.in. Ludwika XVILudwika XVIII i Karola X

19 na 20 marca 1793 r  jej prawnuk Król Ludwik XVIII i cała rodzina królewska uciekli z Paryża

,Katarzyna  w wieku 15 lat ,odziedziczyła po ojcu około 60 miast i 150 wsi.

13 maja 1698 r. w Krakowie wyszła za mąż za starostę odolanowskiego – Stanisława Leszczyńskiego.Slub 18 letnie Katarzyny odbył się w Kościele Matki Boskiej Śnieżnej w Krakowie ufundowanym przez jej praprabacię  Annę z Branickich Lubomirską.

25 maja 1699 urodziła się ich córka Anna, a 4 lata później 23 czerwca 1703 r  w Trzebnicy -Maria od 15 sierpnia 1725 r Królowa Francji.W wyniku poparcia króla szwedzkiego – Karola XII, po detronizacji Augusta II przez konfederację warszawską Stanisław i Katarzyna koronowali się 4 października 1705 r. w Warszawie na władców Polsk-była to 42 koronacja Władców Polski

W wyniku niepomyślnego obrotu spraw Leszczyńskiego ( walki  o tron Króla Augusta II Sasa ) zmuszona była wraz z dziećmi opuścić Rzeczpospolitą w 1708 roku.W latach 1708-1711 przebywała w Szczecinie, 1711-1714 rezydowała w szwedzkim Kristianstad.Po kilkuletniej tułaczce Katarzyny z dziećmi po północnej Europie, cała rodzina wyjechała w 1714 do nadanego Leszczyńskiemu Księstwa Dwóch Mostów. W 1719 r. Leszczyńscy osiedlili się we Francji w Wissembourgu W 1725 ich córka Maria Leszczyńska została żoną Ludwika XV i królową Francji. Leszczyńscy zamieszkali w Chambord.W 1733 r. Stanisław wyjechał do Polski po koronę, a Katarzyna pozostała w tym czasie na obczyźnie. Po powrocie męża, Leszczyńscy uzyskali, na mocy traktatu w Wiedniu pomiędzy Austrią, Rosją i Francją (1735 r.), księstwo Lotaryngii i Baru i zamieszkali w Lunéville.

Córka  Królowej Katarzyny –Królowa Francji od 1725 r Maria Karolina Zofia Felicja Leszczyńska  ma 44 lata ..

Ślub jej córki Marii i Ludwika XV odbył się 4 września 1725. Ich małżeństwo było początkowo szczęśliwe, królowa urodziła 10 dzieci.Jej jedyny syn – Ludwik Ferdynand poślubił Marię Józefę Wettyn, córkę rywala ojca Marii o koronę polską – Augusta III Sasa.- okazało się, że Maria Józefa podziwia byłego króla Stanisława Leszczyńskiego. Kilkoro wnuków Marii otrzymało na jedno z imion, imię Stanisław np. późniejszy król Ludwik XVIII.Maria zmarła w 1768, sześć lat przed swoim mężem. Dwa lata później, wnuk Marii – Ludwik August poślubił młodą arcyksiężniczkę austriacką – Marię Antoninę, która w przyszłości miała zostać ostatnią królową Francji.Dwoje wnuków Marii zostało zgilotynowanych podczas rewolucji francuskiej: Ludwik August – Ludwik XVI i Madame Elżbieta. Dwoje innych wnuków po restauracji monarchii, w 1814, zostało kolejnymi królami Francji: Ludwik XVIII i Karol X.

  Dzieci Królowej Marii -Wnukowie  Królowej Katarzyny 

nastarsze wnuczki miały 20 lat ,najmłodsza Ludwika Maria 10 lat
Maria Ludwika Elżbieta (Marie-Louise-Elisabeth) (14 sierpnia 1727 – 6 grudnia 1759), księżna Parmy, żona Filipa Burbona
Anna Henrietta (Anne-Henriette) (14 sierpnia 1727 – 10 lutego 1752),
Maria Ludwika (Marie-Louise) (28 lipca 1728 – 19 lutego 1733)
Ludwik Ferdynand (4 września 1729 – 20 grudnia 1765), delfin Francji, ojciec 3 królów Francji: Ludwika XVI, Ludwika XVIII i Karola X
Filip Ludwik (30 sierpnia 1730 – 17 kwietnia 1733), diuk Andegawenii
Maria Adelajda (30 marca 1732 – 27 lutego 1800)
Wiktoria Ludwika (Victoire-Louise) (11 maja 1733 – 7 czerwca 1799)
Zofia Filipa (Sophie-Philippine) (17 lipca 1734 – 3 marca 1782)
Teresa Felicja (Thérèse-Félicité) (16 maja 1736 – 28 września 1744)
Ludwika Maria (Louise-Marie) (5 lipca 1737 – 23 grudnia 1787), wstąpiła do klasztoru i zwana była jako Teresa od St-Augustin

W tym czasie 

Elektorem Bawarii jest prawnuk Króla Jana III Sobieskiego Maksymilian III Józef Karol Jan Leopold Ferdynand Nepomuk Aleksander Wittelsbach (ur. 28 marca 1727 w Monachium, zm. 30 grudnia 1777 tamże) – elektor Bawarii w latach 1745–1777.9 czerwca 1747 roku w Monachium poślubił kuzynkę królewnę polską Marię Annę Wettyn, córkę króla Polski Augusta III i Marii Józefy Habsburg.

Królem Polski był August III Sas (ur. 17 października 1696 w Dreźnie, zm. 5 października 1763 tamże) – w latach 1733–1763 król Polski syn Augusta II z saskiej dynastii Wettynów i Krystyny Eberhardyny Bayreuckiej.August III, z Bożej łaski król Polski, wielki książę litewskiruskipruskimazowieckiżmudzkikijowskiwołyńskipodolskipodlaskiinflanckismoleńskisiewierskiczernihowski, a także dziedziczny książę saski i książę-elektor

Maria Józefa Karolina Saska(ur. 4 listopada 1731 w Dreźnie – zm. 13 marca 1767 w Paryżu)

9 lutego 1747 w Wersalu została druga żona syna Marii Leszczyńskiej – Ludwika XV –  Maria Józefa urodziła mężowi ośmioro dzieci – aż trzech ich synów zostało później królami Francji. Na dworze swojego teścia była osobą wpływową i snuła liczne intrygi razem z Mesdames Tantes (córkami króla: Madame AdelajdąMadame Wiktorią i Madame Zofią).Maria Józefa pochowała swojego męża i bardzo przeżyła jego śmierć 20 grudnia 1765.-król Ludwik XV dyskutował z nią o planowanym małżeństwie jej najstarszego żyjącego syna – Ludwika Augusta z arcyksiężniczką austriacką – Marią Antoniną Habsburg

Prawnukowie Królowej Katarzyny 
Potomstwo Marii Józefy i Ludwika Ferdynanda
Maria Zefiryna (1750–1755),
Ludwik, diuk Burgundii (1751–1761),
Ksawery, diuk Akwitanii (1753–1754),
Ludwik August, książę de Berry (1754–1793), przyszły Ludwik XVI – król Francji (zgilotynowany),
Ludwik Stanisław, hrabia Prowansji (1755–1824), przyszły Ludwik XVIII – król Francji od 1814,
Karol Filip, hrabia d'Artois (1757–1836), przyszły Karol X – król Francji 1824-1830,
Maria Klotylda (1759–1802), poślubiła Karola Emanuela IV – króla Sardynii i księcia Piemontu,
Elżbieta (1764–1794), znana również jako Madame Elisabeth (zgilotynowana).

Ojciec  

Jan Karol Opaliński herbu Łodzia (ur. 1642, zm. 26 marca 1695) – kasztelan poznański od 1687starosta międzyłęski i osiecki.Syn Krzysztofa Opalińskiego i Teresy Konstancji z Czarnkowskich herbu Nałęcz (córka Adama Sędziwoja Czarnkowskiego).Żonaty przed 1673 rokiem z Zofią Anną z Czarnkowskich (1660-1701), córką Adama Uriela Czarnkowskiego i Teresy Zaleskiej. Po śmierci swojego ojca w 1655 roku został właścicielem Sierakowa, gdzie m.in. gościł króla polskiego Jana Kazimierza i jego żonę Marię Ludwikę.Zmarł 26 marca 1695 roku. Pochowany został w kościele Bernardynów w Sierakowie.

Dziadek 

Krzysztof Opaliński (ur. 21 stycznia 1611, zm. 7 grudnia 1655 od 1637 wojewoda poznański, marszałek Trybunału Głównego Koronnego w 1641 rokuSyn Piotra Opalińskiego. Poślubił Teresę Czarnkowską 28 maja 1634 r. Miał dwóch synów: Piotra Adama Opalińskiego i Jana Karola Opalińskiego i 4 córki. Razem ze swoim bratem Łukaszem Opalińskim studiował w Akademii Lubrańskiego w Poznaniu (1620-1625). Następnie w latach 1626-1630 przebywał za granicą (min. LeuvenOrleanPadwa). Po powrocie do Polski objął stanowisko starosty śremskiego. Rozpoczął także aktywny udział na scenie politycznej. W 1637 r. przejął pozycję wojewody poznańskiego po zmarłym wuju Janie Opalińskim. W 1644 roku stał na czele polskiego poselstwa do Paryża. Był wysłannikiem króla, zastępował go podczas zawarcia małżeństwa per procura z Ludwiką Marią Gonzagą i przywiózł młodą królową do Polski. W 1647 roku odkupił miasteczko Sieraków od swojego brata Łukasza i przeprowadził się tam. W 1650 otworzył pierwsze gimnazjum wspólnie z Janem Amosem Komeńskim. W kolejnych latach współzawodniczył z Bogusławem Leszczyńskim o starostwo nad Wielkopolską. Był elektorem Jana II Kazimierza w 1648 roku z województwa poznańskiego.Zmarł w 1655 r. we Włoszakowicach w wieku 45 lat. Pochowany razem ze swoim ojcem w katakumbach kościoła w Sierakowie. W 1995 r. sarkofag przeniesiono do Zamku w Sierakowie.

Pradziadek 

Piotr Opaliński herbu Łodzia (ur. w 1586, zm. 17 stycznia 1624) – syn Jana Opalińskiego i Barbary z Ostroroga Lwowskiej herbu Nałęcz.Po śmierci swojego ojca w 1598 roku został właścicielem Sierakowa. Uczył się w Poznaniu w kolegium jezuickim, a później w Ingolstadt oraz w 1604 w Padwie. Przebywał w Rzymie, a w 1605 powrócił do kraju. Posłował na sejm 1606[. W 1611 drogą cesji dostał starostwo śremskie, a miał już wówczas i pobiedziskie. Był jednym z delegatów, których w 1613 wyznaczył sejm i wysłał do skonfederowanego wojska w Lublinie. W 1616 był członkiem poselstwa wysyłanego do Moskwy. Dworzanin i sekretarz królewski. W 1617 wraz ze swoją rotą brał udział w wyprawie Władysława IV przeciw Moskwie. W 1620 mianowany został kasztelanem poznańskim, a w 1621 dowodził pułkiem w czasie wyprawy chocimskiej. Wojewodą poznańskim został w 1622.. W Sierakowie lokował bernardynów, ale już im nie zdążył wystawić klasztoru i kościoła.Powiększając  swój majątek, zgromadził 3 miasta: Sieraków, Bnin i Czerniew oraz 50 wsiZmarł 17 stycznia 1624 i pochowany został w Kościele Bernardynów w Sierakowie

Prapradziadek 

Jan Opaliński starszy herbu Łodzia (15461598), kasztelan rogoziński, Syn Jana (1519-1561), kasztelana santockiego i Anny Borek Gostyńskiej. Straciwszy ojca w wieku 15 lat, wychowywał się pod opieką matki. Ożeniony z Barbarą z Ostroroga Lwowską, kasztelanką santocką. Ojciec wojewody Jana (1581-1637).W latach (1578-1598) kasztelan Rogoźna.

Początki kasztelanii rogozińskiej przypadają na połowę XII wieku,Pod koniec 1. połowy XIII wieku Rogoźno było siedzibą dobrze funkcjonującej kasztelanii, potwierdza to dokument z roku 1248 w którym wymieniony jest kasztelan Gniewomir – "Gneomir castelanus de Rogozna". Kasztelania rogozińska posiadała charakter terytorialny. Graniczyła, rozpoczynając od północy, z kasztelaniami: ujskążońskągnieźnieńskąradzimskąobrzycką i czarnkowską.-lokacja miasta w Rogoźnie nastąpiła w 1280 wraz z o dokumentem wystawionym przez Przemysła II[ Przemysł II wybudował w Rogoźnie zamek modrzewiowy.Król Przemysł II często przebywał w Rogoźnie, o czym świadczą dokumenty z lat 1284 i 1286. Miejscowość jako miasto  wymieniona jest w jednym z łacińskich dokumentów wydanym w Gnieźnie w 1278 roku sygnowanym przez Przemysła II. Miasto na trwale weszło do historii Polski 8 lutego 1296, kiedy Przemysł zginął tu zamordowany w zasadzce W 1427 roku prawa przyznane mieszkańcom Rogoźna zostały  poszerzone w dokumencie relokacyjnym wystawionym miastu przez króla Władysława Jagiełłę.W 1750 roku starosta Jakub Szołdrski lokował Nowe Miasto Rogoźno.  Podczas II wojny światowej hitlerowcy zamordowali w pobliskich lasach rożnowickich ok. 12 tysięcy osób, m.in. pacjentów szpitala psychiatrycznego w podpoznańskich Owińskach i 100 jeńców angielskich.

 

Pierwsza  wzmianka w źródłach pisanych pochodzi z roku 1249 z dokumentu sygnowanego przez Przemysła I-Miejscowość pod zlatynizowaną nazwą Ovensko oraz Owensk wymieniona jest w łacińskim dokumencie wydanym w Poznaniu w 1280 roku sygnowanym przez króla polskiego Przemysła II.. Nazwę miejscowości w zlatynizowanej staropolskiiej formie "Ouenzko" wymienia spisany ok. 1300 roku średniowieczny łaciński utwór opisujący żywot świętej Jadwigi Vita Sanctae Hedwigis -prababci  Przemysława II Od założenia w połowie XIII wieku do kasaty zakonu w 1797 roku własność klasztoru cysterek, później rodziny von Treskow.

Klasztor został ufundowany w latach 1242 – 1252 przez księcia Przemysła I oraz jego brata księcia Bolesława Pobożnego dla sióstr pochodzących z Trzebnicy. W ciągu wieków dzięki licznym darowiznom majątek klasztorny bardzo się powiększył i obejmował wiele okolicznych wsi (m.in. BarcinekBiedruskoBolechowoChludowoCzerwonak (?), DębogóraMiękowoRadojewoRadzimSkorzęcinTrzuskotowoWierzonka). Na terenie klasztoru siostry prowadziły szkołę żeńską.Po II rozbiorze Polski w 1793 Owińska znalazły się pod panowaniem Prus. Nastąpiło odebranie własności ziem klasztorowi i sprzedanie ich w 1797 berlińskiemu bankierowi Zygmuntowi Ottonowi von Treskow. Zakonnice przebywały w klasztorze do 1835, kiedy nastąpiła ostateczna kasata klasztoru 1838 w budynkach poklasztornych otwarto zakład dla psychicznie chorych, który w latach 1870-73 powiększono o zespół zabudowań w innej części Owińsk.11 listopada 1939 hitlerowcy w ramach akcji T4 zamordowali 1000 pacjentów szpitalaW Owińskach działał obóz koncentracyjny będący filią obozu Groß-Rosen wcześniej po nowym ośrodku eutanazji dla dorosłych przy ul. Kolejowej, mieściła się szkoła SS im. Adolfa Hitlera. Pomieszczenia przyklasztorne zajął natomiast Wehrmacht– kościół był  magazynem. W lasach mieścił się poligon dla niemieckich żołnierzy

Droga Sw Jakuba 

 

Sw Józef 


Le Puy-en-Velay, sanktuarium – katedra Matki Bożej i ogromna (22,70 m wysokości, ważąca 835 ton) statua Matki Bożej Królowej Francji. Niepodal, w Espaly-Saint-Marcel, powstała druga bazylika-sanktuarium św. Józefa Dobrej Nadziei. W miejscu, w którym w X wieku wzniesiono twierdzę, zniszczoną w roku 1591, na skałach wulkanicznych stworzono w 1910 r. ogromną statuę św. Józefa tulącego Pana Jezusa. Jest to największa statua świętego na świecie, ma 22,40 m wysokości wraz z cokołem i waży 70-80 ton, wykonana została z uzbrojonego betonu. Model tej statuy zatwierdził osobiście w sierpniu 1908 r. Papież Pius X.

 

Objawienia św. Józefa miały  miejsce w Brazylii (miejscowość Itapiranga) w latach 1994-1998. Św. Józef pojawiał się tam wraz z Maryją i Jezusem.

W pierwszą środę marca 1994 roku 22-letni Edson Glauber otrzymał przesłanie, w którym Maryja Królowa Różańca i Pokoju prosiła o nawrócenie, modlitwę różańcem oraz o częste korzystanie z sakramentów Eucharystii i Pojednania. Maryja wskazała też na nabożeństwo do Przeczystego Serca św. Józefa.biskup uznał również o objawienia Maryi, które miały miejsce w Itapirandze w latach 2005-2010. Maryja apelowała wówczas o oddanie się trzem świętym sercom: Jezusa, Maryi i Józefa. 19 czerwca 2013 roku Kongregacja ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów wprowadziła imię św. Józefa do wszystkich modlitw eucharystycznych."Objawienia Naszej Pani miały ponadnaturalny charakter" Objawienia rozpoczęły się 25 września 1983 r Maryja pojawiła się podczas odmawiania różańca. Pierwszy raz miała przemówić do Gladys  13 października – w rocznicę ostatnich objawień w Fatimie.27 listopada 1983 roku spowiednik Gladys – o. Perez – po raz pierwszy usłyszał o objawieniach. Zdał sobie sprawę, że w wieży kościoła w San Nicolas znajduje się rzeźba Maryi, która bardzo przypomina postać opisaną przez penitentkę. Była to rzeźba poświęcona przez papieża Leona XIII i pierwotnie umieszczona w zaszczytnym miejscu w katedrze w 1884. Potem jednak trafiła do wieży.Gladys po zobaczeniu rzeźby potwierdziła, że jest ona wizerunkiem Maryi, którą widziała w objawieniach. Podczas kolejnego widzenia, Matka Boża odwołała się do słów Księgi Wyjścia: "I uczynią Mi święty przybytek, abym mógł zamieszkać pośród was" (25, 8). Maryja miała poprosić o budowę nowej świątyni, gdzie należało umieścić wspomnianą rzeźbę. Komisja diecezjalna po dokładnym zbadaniu sprawy, zdecydowała się na budowę sanktuarium w 1989 roku. Ukończono je 2 lata później.Ogółem Gladys w okresie od 13 października 1983 do 11 lutego 1990 roku otrzymała ponad 1800 przesłań. Ostatnią wiadomością Maryi było zdanie: "Zapraszam was, byście żyli według moich wskazówek. Róbcie to krok po kroku: módlcie się, naprawiajcie i ufajcie".Różaniec Święty jest bronią, której wróg boi się najbardziej. Jest on również schronieniem dla tych, którzy go szukają oraz bramą, przez którą wejdą do mojego serca. Chwała Panu za światło, które On daje światu.– Wielu obecnie ignoruje łaski Boże. Musicie iść i nieść Dobrą Nowinę. Nie patrzcie na to komu i gdzie. Gdziekolwiek jesteście, ewangelizujcie swoich bliźnich, którzy nie wiedzą nic o Słowie Boga. Nie zapominajcie o tym. Ewangelizujcie.– Kiedyś świat został zbawiony dzięki arce Noego. Dziś tą arką jest Moja Matka. Z jej pomocą dusze będą zbawione, bo to Ona przyprowadzi je do Mnie. Kto odrzuca moją Matkę, odrzuca też Mnie.

Słońsk leży 12 km od granicy przy drodze nr 22 łączącej Berlin i Kostrzyn nad Odrą z Poznaniem i Gorzowem Wielkopolskim

20 marca 1426 miasto i zamek Słońsk zostały nabyte i wyznaczone na siedzibę brandenburskich joannitów. W latach 1427-1429 zakon wybudował potężny zamek

W 1933 roku utworzono tu  ciężkie hitlerowskie więzienie. W nocy z 30 na 31 I 1945 r. grupa SS-manów przy pomocy załogi więzienia rozstrzelała na jego terenie 819 więźniów podczas przechodzenia przez niego wojsk radzieckich w kierunku na Berlin w nocy z 17 na 18 stycznia 1945 znaleziono  1500 więźniów rozstrzelanych lub spalonych żywcem)