19 marca 2017 Sw Józef i Matka Boża Królowa Polski

19 marca 2017   św Józef i NMP Królowa Polski

Prymas Polski Sługa Boży August Hlond dn. 19  marca 1947 r. urzędowo ogłosił Maryję w rokitniańskim obrazie Królową Polski z nadaniem odpustów każdego 3 maja i 15 sierpnia. 

Królowa Polski marzyła o powrocie do Polski.

Jedynaczka Zofii i Jana Karola Opalińskich przyszła na świat 13 października 1680 rokuw Poznaniu . Była dziewczyną urodziwą, skromną i bardzo  bogatą.-kandydat do jej ręki mógł być jeden – Stanisław, pochodzący z równie bogatego i wpływowego rodu Leszczyńskich. Ślub magnackich dzieci odbył się w maju 1698 roku w Krakowie. Rok później przyszła na świat ich pierwsza córka Anna, zaś 23 czerwca 1703 roku  w trzebnicy Maria – późniejsza królowa Francji.

Pierwsze lata małżeństwa były najszczęśliwszym okresem w życiu Katarzyny Leszczyńskiej. Kochana przez męża, zaprzyjaźniona z jego matką Anną z Jabłonowskich, wiodła spokojny żywot. Polityka zmieniła jednak jej losy. Senior rodu Leszczyńskich Rafał, a za nim Stanisław, przeszli do opozycji wobec Augusta Wettina, sprzyjając Jakubowi Sobieskiemu. Wydarzenia nabrały tempa po śmierci teścia i detronizacji Sasa przez króla Szwecji Karola XII. Co więcej, Szwed doprowadził do obioru jej męża na króla. Tryb elekcji, pod szwedzkimi bagnetami, skromność i miejsce koronacji w Warszawie (tradycyjnym miejscem koronacji był Kraków) oraz prawa Augusta II do korony, wywołały niechęć rzesz szlachty wobec Stanisława. Zbyt jawna była ingerencja Szweda w sprawy Polski i rabunki jego armii. Nie bez znaczenia była tu także zawiść magnatów, którzy nie uznali królewskości Leszczyńskiego.

Niespodziewane wywyższenie zaskoczyło Katarzynę. Co prawda imponowały jej hołdy, ale szybko przekonała się, jak nikła jest władza jej męża władającego tam, gdzie akurat stacjonowało szwedzkie wojsko. Zamiast splendorów coraz częściej doznawała upokorzeń i to nawet od szwedzkiego sprzymierzeńca. Drastycznie trzeba było też ograniczyć wydatki, bowiem zwolennicy Wettina splądrowali majątki Leszczyńskich. Ponadto zaprzątnięty obowiązkami wojennymi Stanisław miał dla niej coraz mniej czasu. Tęskniła więc za ciepłem rodzinnym i spokojem, a także zwykłym bezpieczeństwem, bowiem rodzina królewska była w ciągłym ruchu, żyjąc w ustawicznym leku przed napaścią stronników Sasa.

Sytuacja poprawiła się po wymuszonej abdykacji Augusta II (układ w Altranstädt 24 IX 1706). Wzmocniło to pozycję Stanisława, ale wojna trwała nadal. Król zajęty był walką-odesłał Katarzynę i córki do Gdańska, a potem do Szczecina. Królowa nie przypuszczała, że opuszczając Gdańsk 20 listopada 1708 roku, już nie ujrzy ojczyzny.Szczecin zapewnił jej bezpieczeństwo tylko na pewien czas. Po klęsce Karola XII pod Połtawą (28 VI 1709) Szwedzi znaleźli się w defensywie, a rodzina Leszczyńskich została zmuszona do opuszczenia twierdzy i szukania schronienia w Szwecji. Królowa czuła się źle w tym protestanckim kraju. Szukała pocieszenia w religii. Ujawniły się wtedy jej słabe cechy charakteru, z nietolerancją i zgryźliwością na czele.

W 1714 roku dwór króla wygnańca udał się do ofiarowanego Leszczyńskiemu księstwa Dwu Mostów (Zweibrücken). Niewielkie księstwo nie zapewniło jednak odpowiednich dochodów, by zaspokoić nie tylko bieżące potrzeby, ale i ogromne długi Leszczyńskich. Wobec ruiny i sekwestru nałożonego na ich dobra w Polsce stali się bankrutami. Żyli ponadto w stałym napięciu. Nie bez słuszności obawiano się zamachu, inspirowanego przez Wettina. 20 marca 1717 roku Leszczyńska odebrała jednak najcięższy cios. Wtedy to zmarła jej ukochana córka Anusia. – tragicznym wydarzeniem dla Leszczyńskich była śmierć szwedzkiego protektora. Katarzyna tęskniła za krajem.. Dwór francuski gorączkowo poszukiwał żony dla młodocianego Ludwika XV. wbór padł na córkę Marię Leszczyńską

Nagle Leszczyńscy wyszli z politycznego niebytu- otrzymał w zarząd księstwo Lotaryngii, pozostawiając po sobie opinię światłego władcy. Jego żona nie sprzedała swoich majątków w Polsce, traktując pobyt na obczyźnie jako czasowySchorowana królowa zmarła 19 marca 1747  roku. jej zwłoki nie zostały sprofanowane podczas rewolucji i do dnia dzisiejszego spoczywają w kościele Notre-Dame de Bon Secours w Nancy.

44_nagrobek królowej katarzyny w nancy.jpgBp Gawlina 19 marca

W ostatnich trzech latach  myślała już tylko o powrocie do Polski. 19 marca 1747 r. polska królowa zmarła na udar mózgu. We wszystkich kościołach księstwa dzwony biły przez czterdzieści dni, a Stanisław Leszczyński rozkazał dać po sto liwrów francuskich wszystkim kościołom i probostwom w Nancy, Lunéville i Saint – Nicolas, by modlono się za królową.Pochowano ją w nowym kościele Notre Dame de Bonsecours w Nancy, gdzie król Stanisław zbudował kryptę. On też zlecił francuskiemu rzeźbiarzowi Nicolasowi Sébastienowi Adamowi (1705 – 1778), zwanemu Adam Cadet i wywodzącemu się z artystycznej rodziny, działającej w XVIII w., wzniesienie wspaniałego marmurowego grobowca w prezbiterium kościoła. Pomimo poważnej dewastacji świątyni podczas rewolucji 1789 r. i sprofanowania królewskich grobów, nagrobek królowej Katarzyny pod wschodnią ścianą wciąż można podziwiać. Usytuowany w niszy, w partii centralnej przedstawia zmarłą w pozie klęczącej na sarkofagu, prowadzoną przez Anioła do nieba.

W 1740r  Królowa Polski . Katarzyna Opalińska dobudowuje dwie wieże kościoła pw. NMP Niepokalanie Poczętej  w Sierakowie 

Nagrobek Jana i Zofii Opalińskich–Ustawiony w 1748 roku, na rok przed sprzedażą Sierakowa przez Marię Leszczyńską – ostatnią właścicielkę z rodu Opalińskich. Poświęcony pamięci Jana Opalińskiego (zm.1695) i jego żony Zofii z Czarnkowskich (zm.1701), którzy byli teściami króla Stanisława Leszczyńskiego i dziadkami królowej Francji Marii Leszczyńskiej. Ozdobiony jest dwiema postaciami niewolników – motyw popularny w okresie baroku w czasie ustawicznych wojen z Turkami. Długi łaciński napis głosi chwałę rodów Opalińskich, Leszczyńskich i Czarnkowskich.czytaj

Matka królów-Była żoną króla Francji Ludwika XV i matką jego dziesięciorga dzieci.
Maria Leszczyńska była jedną z najpopularniejszych kobiet swoich czasów, żoną króla Francji Ludwika XV i matką jego dziesięciorga dzieci. Często mówi się o niej "matka królów", bo jej potomstwo stanowiło trzon osiemnastowiecznej arystokracji europejskiej. Trzech jej wnuków było królami Francji, a jedna z córek królową Hiszpanii.Urodziła się w 1703 roku w Trzebnicy lub Wrocławiu, gdzie przebywali jej rodzice, późniejszy król Polski – Stanisław Leszczyński i jego żona Maria Opalińska. W 1725 roku została żoną Ludwika XV. To małżeństwo trwało do jej śmierci w 1768 roku. "Została pochowana w hrabstwie Saint-Denis, a jej serce spoczęło w Nancy, gdzie są pochowani jej rodzice".Portret, został namalowany, gdy "matka królów" miała 45 lat.

14 na 15 sierpnia 1568 r., Maryja Wniebowzięta w Rzymie brała do nieba swojego ulubieńca św. Stanisława Kostkę. – świadkiem jego życia i śmierci by o. Juliusz Mancinelli SJ. i Jakub Rem SJ 

14-sierpnia -1608 r. w Neapolu  Mancinelli widział Maryję przed którą klęczał  Święty Stanisław reprezentujący naszą Ojczyznę.

Maryja powiedziała: Dlaczego nie nazywasz mnie Królową Polski? Ja to królestwo bardzo umiłowałam i wielkie rzeczy dla niego zamierzam, ponieważ osobliwą miłością do Mnie płoną jego synowie. W krótkim czasie  Mancinelii przekazał tę radosną wiadomość ks. Piotrowi Skardze i jezuitom w Polsce. Oni z kolei donieśli o tym królowi. Wkrótce wiele zwycięstw jakie odnieśliśmy nad naszymi wrogami, dokonało się za wstawiennictwem św. Stanisława Kostki, którego wprost o to proszono, zwłaszcza w związku z Chocimiem, czy Beresteczkiem.

O. Juliusz miał już 72 lata,postanowił odwiedzić   kraj, który Maryja szczególnie umiłowała. Wybrał się więc piechotą do Polski. 8 maja 1610 r. doszedł do Krakowa,witany przez króla i wszystkie stany. Swoje pierwsze kroki skierował do Katedry Wawelskiej. Tutaj ponownie ukazała mu się Maryja w wielkim majestacie i powiedziała: Ja jestem Królową Polski. Jestem Matką Tego Narodu, który jest mi bardzo drogi więc wstawiaj się do Mnie za nim i o pomyślność tej ziemi błagaj Mnie nieustannie, a Ja będę ci zawsze, tak jak teraz miłosierną. Na pamiątkę tego wydarzenia w 10-tą rocznicę śmierci Sługi Bożego Mancinellego w 1628 r. mieszkańcy Krakowa umieścili na wieży kościoła Mariackiego koronę.

15 SIERPNIA 1617 r. i kończyła się uroczystość ku czci Wniebowziętej-w kościele Gesu Nuovo,   w Neapolu  zakończyła się uroczysta procesja wśród dźwięku dzwonów i śpiewu litanii do Bogarodzicy.  czytaj

Kiedy w 1655 roku w granice Polski wdarli się Szwedzi,  opuszczony król musiał uciekać poza granice kraju, zrozpaczeni biskupi pisali do papieża: „Zginęliśmy, jeśli Bóg nie zlituje się nad nami". Wtedy Ojciec Święty Aleksander VII, powołując się na objawienie o. Juliusza Mancinelli odpowiedział: „Nie, Maryja was uratuje, to Polski Pani. Jej się poświęćcie. Jej oficjalnie ofiarujcie. Ją Królową ogłoście, przecież sama tego chciała".

Król Jan Kazimierz, stosując się do rady papieża, 1 kwietnia 1656 r. złożył uroczysty ślub, ogłaszając Maryję Królową Polski.

Papież Aleksander VII  właśc. Fabio Chigi; ur. 13 lutego 1599 w Sienie, zm. 22 maja 1667 w Rzymie237. papież w okresie od 7 kwietnia 1655 do 22 maja 1667

W grudniu 1634 przyjął święcenia kapłańskie, a miesiąc później został mianowany biskupem Nardò i inkwizytorem Malty. W czerwcu 1639 udał się z misją nuncjusza apostolskiego do Kolonii, gdzie pozostawał aż do 1651. Odmówił wzięcia udziału w negocjacjach w Westfalii kończących wojnę trzydziestoletnią – argumentował, że nie może układać się w imieniu papieża z protestantami.W 1651 papież Innocenty X mianował go sekretarzem stanu, a 19 lutego 1652 obdarzył godnością kardynalską (z tytułem prezbitera Santa Maria del Popolo). 13 maja 1652 kardynał Chigi został biskupem Imoli[

7 kwietnia 1655 wybrano, mimo zdecydowanego sprzeciwu Francji, kardynała Chigiego, który przyjął imię Aleksandra VII (na cześć XII-wiecznego papieża Aleksandra III). Nowy papież został koronowany 18 kwietnia 1655, a 9 maja odbył uroczysty ingres do Bazyliki Laterańskiej.

 

Matka Boża wzięła losy naszego narodu w Swoje dłonie. Ocaliła Polskę od potopu szwedzkiego,wiele razy okazywała nam Swoją potęgę i miłosierdzie. Nuncjusz apostolski w Warszawie — Pignatelli przez naszym zwycięstwem nad Turkami pod Wiedniem, powiedział do hetmana Stanisława Jabłonowskiego  dziadka Króla Stanisława Leszczyńskiego : „Szczęśliwe narody, które mają taką historię, jak Polska, szczęśliwszego od was nie widzę państwa, gdyż wam jedynym zechciała być Królową Maryja, a to jest zaszczyt nad zaszczyty i szczęście niewymowne; obyście to tylko zrozumieli sami". Zaraz po tym zwycięstwie został papieżem Innocenty XII.

Pijar i założyciel marianów, bł. Stanisław Papczyński był spowiednikiem przyszłego króla Jana III Sobieskiego oraz w/w nuncjusza apostolskiego Antonio Pignatelliego (późniejszego papieża Innocentego XII).

Dlaczego w Bledzewie, patriotycznie wsławiony oryginalny obraz Matki Bożej,-w r. 1669 został „zesłany” do pobliskiego ROKITNA, filii ówczesnego cysterskiego opactwa Bledzew?

W  marcu 1671 r. „rehabilitował” go król Michał Korybut-Wiśniowiecki zabierając na pół roku do swej kaplicy w nowym zamku królewskim w Warszawie.

Pod koniec X-1671 r. zabiera go do miejscowości Gołąb k/Dęblina, gdzie jest wielki rokosz – kłótnia w naszych najwyższych władzach tam zgromadzonych. Robi dla tego obrazu specjalną namiotową kaplicę. I wkrótce ten wielki, narodowy rozgardiasz, za sprawą NMP Królowej Polski Bledzewsko-Rokitniańskiej, kończy się wielkim narodowym pojednaniem w XI-1671 r. pod opieką NMP WniebowziętejKrólowej Polski z ROKITNA

Z zamku królewskiego w W-wie, przez Gołąb wraca do Rokitna w uroczystej narodowej peregrynacji 22-XI-1671 jeszcze bardziej wsławiony dodatkowo jako znak POJEDNANIA NARODOWEGO. Odtąd ROKITNO po Bledzewie, staje się także stolicą NMP Królowej Polski WNIEBOWZIĘTEJ

15 sierpnia 1946 w Gorzowie Wlkp. administrator apostolski ks. Edmund Nowicki -więzień Dachau  oddawał w opiekę Matce Bożej w obrazie rokitniańskim całą Administrację Apostolską Kamieńską, Lubuską i Prałaturę Pilską. W „Akcie poświęcenia” wierni powoli powtarzali za ks. Administratorem: (…) Pani i Królowo nasza! Pod Twoją obronę uciekamy się. Macierzyńską opieką otocz rodzinę polską i strzeż jej świętości. (…) Narodowi polskiemu uproś stałość w wierze i bratniej miłości. Daj tej polskiej ziemi, przesiąkniętej krwią i łzami, spokojny i chwalebny byt w prawdzie sprawiedliwości i wolności. Rzeczypospolitej Polskiej bądź Królową i Panią, natchnieniem i Patronką (…).

Prymas Polski Sługa Boży August Hlond dn. 19  marca 1947 r. urzędowo ogłosił Maryję w rokitniańskim obrazie Królową Polski z nadaniem odpustów każdego 3 maja i 15 sierpnia. Dzisiaj są tego ślady w/w czci we mszale gdzie pod datą 15. sierpnia obok ogólnej uroczystości Wniebowzięcia NMP wspomniane jest tylko ROKITNO.

Zrównanie z ziemią cysterskiego wielkiego klasztoru w Bledzewie k/Rokitna w 1843 r. zupełnie zapomnianego dzisiaj jest symbolem całkowitego upadku kultu NMP Królowej Polski Wniebowziętej w czasie zaborów. Zastanawia mnie też fakt, dlaczego zwycięzcy powstańcy wielkopolscy zostali zatrzymani dosłownie kilka kilometrów przed Rokitnem, które wraz z Bledzewem pozostało w granicach Rzeszy do 1945 r. Czyżby Niemcy celowo, właśnie tamże stawiali największy opór, aby zatrzymać w swoich granicach miejsca tak wymownie w historii związane z Polską, i to z NMP Królową Polski Wniebowziętą?

Za czasów Bismarcka i Hitlera, nasze Godło na w/w oryginale bledzewsko-rokiniańskim było przesłonięte. Teraz tak nie jest. Czy dzisiaj jednak się go nie przesłania przez odwracanie od niego naszej uwagi, przez szczególne zauważanie wyłącznie ucha Maryi? Czy nasze Godło tam obecne, nie przypomina wspaniałej historii powiązanej z Wilnem, Neapolem a przede wszystkim ze o. Juliuszem Mancinellim SJ?

ks. Ksawery Wilczyński-Koszuty Małe 5, 62-400 Słupca 

Streszczenie w/w objawień Sługi Bożego Giulio Mancinellego SJ

Rodowód w Stolicy Apostolskiej u grobu św. Stanisława Kostki dn. 14-VIII-1568 r.
Najwięcej objawień we Włoszech i w języku włoskim: Neapol dn. 14-VIII-1608 i 15-VIII-1617 r.
Kraków — stolica Polski, dn. 8-V-1610 r., polski król ale o szwedzkim pochodzeniu, wita Włocha — Mancinellego, i zaraz „powtórka objawień” z Neapolu.
Litewskie Wilno po Neapolu, europejskim centrum rozgłaszania w/w objawień, i obraz Matki Bożej Ostrobramskiej pierwszym „wcieleniem” w/w objawień oraz Radziwiłłowy starodruk sławiący Maryję Królowę Polski i to trzykrotnie: w 1635 i 1636 oraz 1650 r.
Cysterskie Opactwo Bledzew 1639 r. w przeciwnym — zachodnim krańcu ówczesnej Rzeczypospolitej, gości siostry cysterki — Serbołużyczanki z St. Marienstern k/Bautzen, z dzisiejszych Niemiec — pamiątką „patriotyczny” obraz, kroniki i dokumenty z 1640 r.
Warszawa 1651 r. — pijarsko-jezuicki obraz Matki Bożej Łaskawej o włoskim rodowodzie zapowiedzią i symbolem wszystkich naszych zwycięstw: począwszy od Szwedów, ale najbardziej wobec bolszewików — Rosjan w 1920 r., którzy wtedy też widzieli Maryję.
W czasie szwedzkiego potopu, w 1655 r. Matka Boża Ostrobramska wraz z cysterskim Jej obrazem w Bledzewie jest absolutnie pierwszym znakiem naszej czci w godności Wniebowziętej Królowej Polski objawionej Mancinellemu. W dzisiejszych granicach Polski, tym pierwszym znakiem pozostaje teraz Rokitno. Zaraz potem widziałbym obraz Matki Bożej Łaskawej w Warszawie.
Rzym — Stolica Apostolska — 1656 r., papież Aleksandra VII w swym liście do naszego króla Jan Kazimierza autoryzuje objawienia Sługi Bożego Giulio Mancinellego SJ i mamy maryjne zwycięstwo nad Szwedami.
Lwów dn. 1-IV-1656 r. król Jan Kazimierz w asyście nuncjusza ogłasza Maryję naszą Królową — dzisiaj Ukraina.
Warszawa — zamek królewski, marzec 1671 r. bledzewsko-rokitniański obraz Matki Bożej znajduje się tamże, a więc w symbolicznym miejscu dla naszej Ojczyzny. I wkrótce zaraz w listopadzie tego samego roku, staje się symbolem Pojednania Narodowego z inicjatywy króla Michała Korybuta-Wiśniowieckiego. Natychmiast następuje też oficjalna, ogólnonarodowa, symboliczna peregrynacja z Gołębia do Rokitna Wniebowziętej Królowej Polski.
Wiedeń 1681 r., nasze zwycięstwo odbywa się tamże również w klimacie maryjnych objawień Mancinellego, na które wprost też powołuje się Pignatelli, ówczesny nuncjusz w Warszawie, który zaraz potem staje się papieżem Innocentym XII.
Gietrzwałd 1877 r. Kapłani siedzą we więzieniach za modlitwę w polskim języku w otwartych kościołach. Maryja, w wolnej przestrzeni, obok kościoła mówi do dzieci w absolutnie i to urzędowo zabronionym polskim języku. Czy nie dała tam wtedy nadziei, nie tylko na powrót polskiego języka, ale i niepodległej Polski. A więc, czy w ten sposób nie ujawniła swej królewskiej godności nad naszą Ojczyną w tak tragicznych warunkach, chociaż tak się wprost nie nazwała.
Warszawa 15-VIII-1920 r.. Czy nie za sprawą NMP Wniebowziętej Królowej Polski na oczach całego świata dokonał się „Cud n/Wisłą”, bez porównania większy od szwedzkiego potopu? Czy w ten sposób Maryja znowu osobiście nie potwierdziła w/w historii, począwszy od dnia śmierci św. Stanisława Kostki w Rzymie (obecny we wszystkich objawieniach Sługi Bożego Giulio Mancinellego) zawsze związanych z Jej Wniebowzięciem? Czy w/w cudzie Maryja nie potwierdziła swej królewskiej godności nad nami i to przede wszystkim w związku cudownym Jej wizerunkiem w Warszawie?
Jasna Góra 1983 r. Po koronacji przez papieża Jana Pawła II obrazu Matki Bożej ze Lwowa, został on umieszczony w Krakowie, gdzie wcześniej, bo dn. 8-V-1610 r. tamże również objawiając się osobiście zainicjowała swą godność Królowej Polski.
Gdańsk — Łęgowo, dn. 15-I-2008 r. Ks. abp Gocłowski rokitniańską kopię w Łęgowie swym dekretem ogłasza Królową Polski i Pojednania. Uważam, że identyczna godność przynależy także wizerunkom: w Rokitnie z naszym Godłem, i Gietrzwałdzie, gdzie Maryja w czasie najbardziej wrogim Polsce, mówiąc cały czas wyłącznie polsku, w ten sposób nie dawała nadziei na jej odrodzenie? Czy nie objawiała się wtedy też praktycznie właśnie Polski Królową, i nie potwierdzała polskości tych Ziem?

relikwie św. Wojciecha, głównego patrona Polski i „patrona duchowej jedności Europy” uratował sierżant Wehrmachtu Urban Thelen.- przyjaciel Polaków zmarł w wieku 94 lat.

Podkreślał zawsze, że w pierwszej kolejności jest katolikiem
Urban Thelen urodził się w 1915 roku w Nadrenii. Kochał  muzykę. -powołano go do paramilitarnej organizacji „Służba Pracy”, a stamtąd do Wehrmachtu. Pracował najpierw w urzędach poborowych. Po wybuchu wojny został szefem biura nadzoru i uzupełnienia wojskowego w Inowrocławiu.
W 1940 roku w Inowrocławiu Urban Thelen spotkał księdza Paula Mattauscha z Nadrenii i się z nim zaprzyjaźnił. Ksiądz Mattausch był duszpasterzem niemieckich katolików przesiedlonych na okupowane ziemie, ale prowadził też nielegalną działalność duszpasterską wśród pozostałych w Inowrocławiu Polaków.
– zapytał któregoś dnia Urbana Thelena, który często jeździł do Gniezdna, czy nie podjąłby się misji kuriera. Dzięki niemu mogli wymieniać między sobą listy i dokumenty wrocławski arcybiskup Adolf Bertram, niemiecki ksiądz Mattausch i polski wikariusz generalny Archidiecezji Gnieźnieńskiej, Edward van Blericq.W lipcu 1941 roku, dzień przed zajęciem katedry gnieźnieńskiej przez Gestapo, udał się tam, aby ratować przed zbeszczeszczeniem relikwie św. Wojciecha. Przewiózł je w mundurze Wehrmachtu, w opakowanej w papier skrzynce drewnianej do Inowrocławia. -jechał przepełnionym pociągiem, w puściutkim przedziale. Paczkę z relikwiami Urban Thelen oddał niemieckiemu księdzu Mattauszowi, a on schował je w kryjówce w kościele świętego Mikołaja.

 w 1980 roku, w czasie przygotowań parafii w Kleve do pielgrzymki na obchody 1000-lecia śmierci cesarza Ottona III przy grobie świętego Wojciecha w Gnieźnie Urban Thelen opowiedział przyjaciołom swoją historię, o której milczał ponad pół wieku. 

Koszuty Małe, dn. 13 maja 2008 r. ks. Ksawery Wilczyński

19 marca 1238 – Papież Grzegorz IX wydał bullę, w której potwierdził nadanie przez księcia Bogusława I posiadłości koło Stargardu zakonowi joannitów. W bulli po raz pierwszy pojawiła się wzmianka o Kaszubach (o Bogusławie I jako księciu Kaszub), na pamiątkę czego 19 marca jest obchodzony jako Dzień Jedności Kaszubów.
1454 – Książę oświęcimski Jan IV złożył hołd lenny królowi Kazimierzowi IV Jagiellończykowi.
1769 – Konfederacja barska: stoczono bitwę pod Pakością.

1848 – w nocy z 18 na 19 marca wybuchły walki uliczne w Berlinie.

1919:
Bolszewicy zdławili 5-dniowe zbrojne wystąpienie polskiej ludności Nieświeża.
Rada najwyższa konferencji wersalskiej postanowiła, że Gdańsk będzie Wolnym Miastem.
1920:Józef Piłsudski został pierwszym marszałkiem Polski.


1729 – Jan Nepomucen został kanonizowany przez papieża Benedykta XIII.
1783 – Król Ludwik XVI założył École nationale supérieure des mines de Paris, mającą kształcić zarządców królewskich kopalń.
1808 – Król Hiszpanii Karol IV Burbon abdykował na rzecz swego syna Ferdynanda VII.

1842 – W Turcji założono polską wioskę Adampol.
1937 – Papież Pius XI w encyklice Divini Redemptoris potępił antyreligijny charakter komunizmu.
1943 – W Tetowie założono Komunistyczną Partię Macedonii.
1944-W związku z próbami wycofania się z wojny przez Węgry rozpoczęła się niemiecka okupacja tego kraju.
1945-Adolf Hitler nakazał zniszczenie na terenie Niemiec wszystkiego, co przeciwnik mógłby wykorzystać do kontynuowania walki (tzw. rozkaz Nerona).
 w wyniku alianckiego nalotu bombowego na niemiecką Jenę zginęło około 140 osób.
 724 marynarzy zginęło, a 265 zostało rannych w wyniku japońskiego ataku bombowego na lotniskowiec USS Franklin.
1958 – Utworzono Europejskie Zgromadzenie Parlamentarne (poprzednika Parlamentu Europejskiego) z siedzibą w Strasburgu, będące organem opiniodawczym Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (EWG).
1970 – We wschodnioniemieckim Erfurcie doszło do pierwszego spotkania szefów rządów NRD i RFN Willi'ego Stopha i Willy'ego Brandta.

1981 – Milicja i SB brutalnie interweniowały wobec delegatów "Solidarności"  w Bydgoszczy (tzw. prowokacja bydgoska), co spowodowało gotowość strajkową Związku w całym kraju.

1986 – W nocy z 19 na 20 marca z Bazyliki Archikatedralnej w Gnieźnie skradziono z relikwiarza wykonaną w srebrze postać św. Wojciecha.

1542 – Jan Zamoyski, polski magnat, hetman wielki koronny, kanclerz wielki koronny (zm. 1605)

1768 – Jan Chrzciciel Aubert, francuski duchowny katolicki, męczennik, błogosławiony (zm. 1792)

1906Adolf Eichmann, niemiecki funkcjonariusz nazistowski, zbrodniarz wojenny (zm. 1962)

1906-Józef Obrembski, polski duchowny katolicki, prałat działający na Wileńszczyźnie (zm. 2011)

Zmarli[
1058 – Kazimierz I Odnowiciel, książę Polski (ur. 1016)
1238 – Henryk I Brodaty, książę wrocławski, krakowski i wielkopolski (ur. 1165-70)
1244 – Isnard z Chiampo, włoski dominikanin, błogosławiony (ur. ?)
1251 – Andrzej Gallerani, włoski błogosławiony (ur. ?)
1289 – Jan z Parmy, włoski franciszkanin, generał zakonu, błogosławiony (ur. ok. 1208)
1327 – Anna Habsburżanka, księżniczka austriacka, margrabina brandenburska, księżna wrocławska (ur. przed 1280)
1330 – Edmund Woodstock, angielski arystokrata, polityk (ur. 1301)
1367 – Sybillina Biscossi, włoska tercjarka dominikańska, błogosławiona (ur. 1287)
1496 – Marek z Montegallo, włoski gwardian, lekarz, błogosławiony (ur. 1425)
1581 – Franciszek I, książę saski na Lauenburgu (ur. 1510)
1619 – Jan Martínez Cid, hiszpański dominikanin, misjonarz, męczennik, błogosławiony katolicki (ur. ok. 1577)

1721 – Klemens XIpapież (ur. 1649)

1747 – Katarzyna Opalińskakrólowa Polski (ur. 1680)
1942-Narcyz Turchan, polski franciszkanin, męczennik, błogosławiony (ur. 1879)
1949-Wincenty Prennushi, albański biskup katolicki, męczennik, błogosławiony (ur. 1885)

Maria Leszczyńska (1703-68) poślubiła króla Francji Ludwika XV w 1725 r. 'Ciągle się kochać, ciągle chodzić w ciąży i rodzić' - mówiła o swoim losie. Urodziła władcy dziesięcioro dzieci. Trzech jej wnuków zostało królami Francji: Ludwik XVI - panował w latach 1774-92, Ludwik XVIII - w latach 1814-24, z trzymiesięczną przerwą spowodowaną wojną po ucieczce Napoleona z Elby, i Karol X - w latach 1824-30.

Królowa Maria Karolina Zofia Felicja Leszczyńska herbu Wieniawa (ur. 23 czerwca 1703 w Trzebnicy, zm. 24 czerwca 1768 w Wersalu) – królewna polskakrólowa Francji w latach 17251768 jako żona Ludwika XV. Młodsza córka króla polskiego Stanisława Leszczyńskiego i Katarzyny OpalińskiejŚlub Marii i Ludwika XV odbył się 4 września 1725. Ich małżeństwo było początkowo szczęśliwe, królowa urodziła 10 dzieci.Była gorliwą katoliczką, jej dzieci także zostały wychowane zgodnie z wiarą katolicką.Jej jedyny syn – Ludwik Ferdynand poślubił Marię Józefę Wettyn, córkę rywala ojca Marii o koronę polską – Augusta III Sasa. . Kilkoro wnuków Marii otrzymało nawet na jedno z imion, imię Stanisław np. późniejszy król Ludwik XVIII.Maria zmarła w 1768, sześć lat przed swoim mężem. Została pochowana w bazylice Saint-Denis pod Paryżem. Jej serce spoczęło obok rodziców w kościele Notre-Dame de Bon Secours w Nancy. 

Dwa lata później, wnuk Marii – Ludwik August poślubił młodą arcyksiężniczkę austriacką – Marię Antoninę, która w przyszłości miała zostać ostatnią królową Francji.

Dwoje wnuków Marii zostało zgilotynowanych podczas rewolucji francuskiejLudwik August – Ludwik XVI i Madame Elżbieta.

Dwoje innych wnuków po restauracji monarchii, w 1814, zostało kolejnymi królami Francji: Ludwik XVIII i Karol X.

Potomstwo
Maria Ludwika Elżbieta (Marie-Louise-Elisabeth) (14 sierpnia 1727 – 6 grudnia 1759), księżna Parmy, żona Filipa Burbona
Anna Henrietta (Anne-Henriette) (14 sierpnia 1727 – 10 lutego 1752),
Maria Ludwika (Marie-Louise) (28 lipca 1728 – 19 lutego 1733)
Ludwik Ferdynand (4 września 1729 – 20 grudnia 1765), delfin Francji, ojciec 3 królów Francji: Ludwika XVI, Ludwika XVIII i Karola X
Filip Ludwik (30 sierpnia 1730 – 17 kwietnia 1733), diuk Andegawenii
Maria Adelajda (30 marca 1732 – 27 lutego 1800)
Wiktoria Ludwika (Victoire-Louise) (11 maja 1733 – 7 czerwca 1799)
Zofia Filipa (Sophie-Philippine) (17 lipca 1734 – 3 marca 1782)
Teresa Felicja (Thérèse-Félicité) (16 maja 1736 – 28 września 1744)
Ludwika Maria (Louise-Marie) (5 lipca 1737 – 23 grudnia 1787), wstąpiła do klasztoru i zwana była jako Teresa od St-August
in

 

Ludwik Ferdynand Burbon, fr. Louis, dauphin de France lub Louis de France (ur. 4 września 1729, w Wersalu, zm. 20 grudnia 1765, w Fontainebleau)Urodził się jako czwarte dziecko i pierwszy długo wyczekiwany syn pary królewskiej. Wszystkie duże miasta Francji uczciły jego narodziny fajerwerkami. Od urodzenia nosił tytuł delfina – następcy tronu Francji,-został ochrzczony zaraz po urodzeniu bez nadania imienia, w prywatnej ceremonii przez kardynała Armanda de Rohan. 27 kwietnia 1737, w wieku 7 lat został ochrzczony w ceremonii publicznej i wtedy nadano mu imię Ludwik. Jego rodzicami chrzestnymi zostali: Ludwik I, książę Orleanu, i Ludwika Franciszka, księżna Burbon (wdowa po Ludwiku III, księciu Kondeuszu).
W 1745 16-letni Ludwik poślubił kuzynkę swojego ojca, 19-letnią infantkę Marię Teresę Burbon, . Maria Teresa zmarła 22 lipca 1746, kilka dni po urodzeniu ich dziecka.
W wieku 18 lat Ludwik zawarł związek małżeński z 16-letnią Marią Józefą Wettyn, córką Augusta III, księcia-elektora Saksonii i króla Polski.

Maria Józefa Karolina Saska (ur. 4 listopada 1731 w Dreźnie – zm. 13 marca 1767 w Paryżu) , była córką Augusta III, elektora Saksonii i króla Polski i Marii Józefy Habsburżanki (córki cesarza Józefa I).

9 lutego 1747 w Wersalu została delfiną Francji Maria Józefa pochowała swojego męża i bardzo przeżyła jego śmierć 20 grudnia 1765.  Zmarła półtora roku po Ludwiku Ferdynandzie i została pochowana w królewskiej krypcie w bazylice Saint-Denis.

Maria Józefa urodziła ośmioro dzieci, w tym aż trzech królów Francji:

Maria Zefiryna (1750–1755),
Ludwik, diuk Burgundii (1751–1761),
Ludwik-Ksawier, diuk Akwitanii (1753–1754),
Ludwik XVI (1754–1793), król Francji (zgilotynowany),
Ludwik XVIII (1755–1824), król Francji 1814-1824,
Karol X (1757–1836), król Francji 1824-1830,
Maria Klotylda (1759–1802), poślubiła Karola Emanuela IV – króla Sardynii i księcia Piemontu,
Elżbieta (1764–1794), znana również jako Madame Elisabeth (zgilotynowana).

Rok 1747 
1 lutego – Serafin Morazzone, włoski duchowny katolicki, błogosławiony (zm. 1822)
5 maja – Leopold II Habsburg, cesarz rzymsko-niemiecki (zm. 1792)
9 lipca – Maria Laurentyna od św. Stanisława Prin, francuska urszulanka, męczennica, błogosławiona katolicka (zm. 1794)
15 lipca – Teresa Małgorzata od Serca Jezusowego Redi, włoska karmelitanka, święta katolicka (zm. 1770)
29 lipca – Teresa Fantou, francuska szarytka, męczennica, błogosławiona katolicka (zm. 1794)
Karol Regis Mateusz de la Calmette, francuski męczennik, błogosławiony katolicki (zm. 1792)

Zmarli

19 marca – Katarzyna Opalińska, żona Stanisława Leszczyńskiegokrólowa Polskiksiężna Lotaryngii i Baru (ur. 1680)

26 maja – Piotr Sans i Yordà, hiszpański dominikanin, misjonarz, biskup, męczennik, święty katolicki (ur. 1680)

Objawienia św. Józefa zostały uznane przez Kościół. Miały one miejsce w Brazylii (miejscowość Itapiranga) w latach 1994-1998. Św. Józef pojawiał się tam wraz z Maryją i Jezusem.
 
W pierwszą środę marca 1994 roku 22-letni Edson Glauber otrzymał przesłanie, w którym Maryja Królowa Różańca i Pokoju prosiła o nawrócenie, modlitwę różańcem oraz o częste korzystanie z sakramentów Eucharystii i Pojednania. Maryja wskazała też na nabożeństwo do Przeczystego Serca św. Józefa.
 
W ciągu czterech lat trwania objawień świętej Rodziny, również sam św. Józef przekazał Edsonowi dwie obietnice: "Tak jak ja jestem sprawiedliwy i wierny w oczach Boga, tak też ci, którzy poświęcą się nabożeństwu do mojego serca, będą czyści, sprawiedliwi i święci w Jego oczach. Napełnię was łaskami i cnotami, wspierając was w codziennej drodze do świętości".
 
Święty Józef obiecał także, że "wszyscy, którzy będą czynić dobro najbardziej potrzebującym – szczególnie chorym i umierającym, których pocieszam i ochraniam – otrzymają w ostatnim momencie życia łaskę dobrej śmierci. Ja sam będę prosił o dusze [dobroczyńców] mojego Syna – Jezusa – wraz z moją małżonką, Najświętszą Maryją. Pocieszymy ich w ostatnich godzinach na ziemi, będziemy przy nich wtedy obecni, a oni spoczną w pokoju naszych serc". 
 
W przesłaniu świętego Józefa zawarta była również obietnica, że wszyscy grzesznicy, "nawet ci, którzy popełnili najgorsze grzechy, mogą ufać w Bożą miłość i przebaczenie, a także i we mnie, w moje wsparcie".
 
Na początku 2010 roku biskup, Carillo Gritti, w oficjalnym rozporządzeniu uznał Itapirangę jako miejsce objawień świętej Rodziny. Itapiranga położona jest ok. 1500 kilometrów na południowy zachód od Rio de Janeiro, przy granicy z Argentyną. Niedaleko – ok. 1000 km stąd – znajduje się sanktuarium w San Nicolas, gdzie w latach 80. XX wieku miały miejsce objawienia Maryi. 
 
W osobnym dokumencie biskup uznał również o objawienia Maryi, które miały miejsce w Itapirandze w latach 2005-2010. Maryja apelowała wówczas o oddanie się trzem świętym sercom: Jezusa, Maryi i Józefa. Kolejnym krokiem było zbudowanie sanktuarium, jako późniejszego celu pielgrzymek. 
 
Nabożeństwo do świętego Józefa jest obecne coraz bardziej w Kościele. W 1962 roku, po reformie liturgicznej papieża Pawła VI, imię św. Józefa po raz pierwszy zostało wprowadzone do pierwszej modlitwy eucharystycznej.
 
19 czerwca 2013 roku Kongregacja ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów wprowadziła imię św. Józefa do wszystkich modlitw eucharystycznych.

 

 

Dwaj pierwsi polscy Wazowie byli silnie związani ze styryjską linią Habsburgów. Przejawiało się to nie tylko układami politycznymi, ale także trzema austriackimi żonami. Pożycie małżeńskie Zygmunta III układało się znakomicie,

Cecylia Renata urodziła się w Grazu 16 lipca 1611 roku. Rodzicami przyszłej żony Władysława IV byli: arcyksiążę Ferdynand i Maria Anna Bawarska. Kiedy miała pięć lat osierociła ją matka, a jej dalszym wychowaniem zajęła się troskliwa macocha Eleonora Gonzaga. Młoda Habsburżanka, poddana wpływom jezuitów, wyrosła na gorliwą katoliczkę. 

Kiedy Cecylia Renata miała piętnaście lat, po raz pierwszy spotkała swego przyszłego męża. Trzydziestojednoletni królewicz Władysław zawitał do Wiednia w ramach swojej kawalerskiej podróży po Europie. Po królewską wybrankę ruszyło poselstwo, na czele którego stał Jan Kazimierz. On też 15 sierpnia 1637 roku w Wiedniu zawarł ślub per procura z Habsburżanką. Jeszcze tego samego miesiąca królewska wybranka przybyła do Krakowa. Uroczysty ślub, koronacja i wesele odbyło się w Warszawie. Wydarzenie to było o tyle wyjątkowe, że był to pierwszy królewski ślub, wesele i koronacja królowej w nowej stolicy państwa.Królowa zmarła  po urodzeniu martwej córeczki w dniu 24 marca 1644 roku, Liczyła zaledwie 33 lata.