2 czerwiec 2016 Rok Bożego Miłosierdzia – 181 rocznica urodzin Polskiego Papieża Piusa X i 172 rocznica urodzin Polskiego Nobla Erazma Jerzmanowskiego który oswietlił Amerykę

2 czerwca 2016  Rok Bożego Miłosierdzia 

 

2 czerwca 1835 r urodził się Giuseppe Melchiorre Sarto-Polski Papież 

2 czerwca 1844 r urodził się Erazm Jerzmanowski-Polski Nobel 

 

Erazm Józef Jerzmanowski; fotografia ze zbiorów Towarzystwa Przyjaciół Prokocimia im. Erazma i Anny Jerzmanowskich /Archiwum autora

Polski baron", "ten, który oświetlił Amerykę", "polski Nobel", powstaniec, emigrant, wynalazca, filantrop, milioner, przyjaciel św. Brata Alberta, abpa Mieczysława Ledóchowskiego, odznaczony najwyższym papieskim odznaczeniem.W 1866 roku rozpoczął studia  w Metz,Rozpoczął karierę wojskową w armii francuskiej, przerwaną na skutek wybuchu wojny francusko-pruskiej w 1870 roku.odznaczony został Krzyżem Legii Honorowej. W 1871 roku zdecydował się na wyjazd do Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej (obywatelstwo USA otrzymał w 1879 roku).Przyczynił się do założenia Miejskiej Kompanii Gazowej w Nowym Jorku, zaś w 1883 roku wraz z grupą amerykańskich finansistów, na czele z Williamem Rockefellerem, założył kompanię gazową "The Equitable Gas Light Company". Na jej czele stał przez niemal 13 lat.wszedł do amerykańskiego grona milionerów, stając się tym samym pierwszym i jedynym wówczas Polakiem wśród najbogatszych ludzi Ameryki.Tęskniąc za ziemią przodków zdecydował się, kiedy był u szczytu biznesowej kariery, sprzedać swoje udziały w prowadzonych spółkach i w 1896 roku, wraz z żoną Anną (Amerykanką niemieckiego pochodzenia), opuścił USA. Osiedlił się w zakupionym rok wcześniej podkrakowskim majątku Prokocim. Tutaj też zmarł na skutek komplikacji po zapaleniu płuc 7 lutego 1909 roku.czytaj  za pontyfikatu Polskiego Papieża Piusa X .

Pałac w Prokocimiu na pocz. XX wieku. Fotografia ze zbiorów Towarzystwa Przyjaciół Prokocimia im. Erazma i Anny Jerzmanowskich /Archiwum autora

 

 

2 czerwca 1835 roku we wsi Riese w diecezji Treviso w Górnej Italii urodził  Giuseppe Melchiorre Sarto

Polski Papież -Pius X -; miał trzech braci i sześć sióstr. Jego ojciec, Giovanni Battista pracował jako listonosz.Po ukończeniu w roku 1846 szkoły ludowej Józef Sarto wstąpił do gimnazjum  ( rzeż galicyjska-wybór  Piusa IX ,ojawienie w La Salette  , a następnie do seminarium, które ukończył w roku 1858 i został wyświęcony na kapłana. Pełnił obowiązki wikariusza w Tombolo, a następnie proboszcza w Salzano. W roku 1875 został powołany na kanonika w Treviso i objął wykłady w tamtejszym seminarium.

W roku 1884 Józef Sarto został biskupem Mantui, gdzie dbał o seminarium duchowne, duszpasterstwo emigrantów i troszczył się o zachowanie czystej nauki katolickiej wobec głosów domagających się niczym nie ograniczonej wolności doktrynalnej. Cel swej pracy biskup Sarto ujął w dewizie Instaurare omnia in Christo (‘Wszystko odnowić w Chrystusie’), która pozostała jego najważniejszym hasłem również później, już na stolicy św. Piotra.

Leopold Moczygemba

10 wrzesnia 1880 r z Chicago do Rzymu pisze ks Leopold Moczygęba kuzyn Giuseppe Sarto –

obecnie jesteśmy zmuszeni obecnie bronić ludo polskiego od zarazy żydów i frankomasonów 
którzy pod płaszczem patriotyzmu chcieliby dostać moc kierowania ludu polskiego .Organem tej bezczelnej kliki jest ,,Przyjaciel ludu ,,

W roku 1893   Giuseppe Satro został kardynałem i patriarchą Wenecji.

W roku 1897 zorganizował w Wenecji Kongres Eucharystyczny,

a w swych listach pasterskich podejmował ciągle najpoważniejsze problemy współczesnego świata: indyferentyzm religijny oraz kryzys w życiu rodziny i społeczeństwa.

20 lipca 1903 roku w wieku 93 lat, po przeszło 25. letnim pontyfikacie zmarł papież Leon XIII i już dnia 1 sierpnia 63 kardynałów rozpoczęło konklawe

Jan kardynał Puzyna, biskup krakowski, w imieniu cesarza Austro-Węgier Franciszka Józefa złożył (zgodnie ze starym prawem) veto na tę kandydaturę.

2  sierpnia 1903 r kardynał Jan Maurycy Paweł Kniaź z Kozielskich Puzyna wstrzymał wybór kandydata na Stolicę Piotrową 

4 sierpnia 1903 roku, został on wybrany papieżem i przyjął imię Piusa X. -w czasie konklawe kardynał Sarto obawiał się przyjąć na siebię trudną misję najwyższego kapłana Kościoła Chrystusowego.

Obrona prawdy katolickiej

Program nowego pontyfikatu został przez Papieża przedstawiony w wydanej dnia 4 października 1903 roku inauguracyjnej encyklice E Supremi Apostolatus, w której naszkicował największe bolączki współczesności, z którymi przychodzi zmagać się pasterzowi Kościoła. Jako najgorsze zło Papież wymienia apostazję od wiary katolickiej i przystępuje do przedstawienia środków zaradczych wobec postępujących wszędzie procesów laicyzacji świata katolickiego. Program, który winien sprostać tym zagrożeniom, daje się wedle Papieża streścić w haśle: Instaurare omnia in Christo, znanym już jako cel posługi biskupiej Józefa Sarto, zaś obecnie na Stolicy Piotrowej winien służyć integralnej i tradycyjnej reformie, aby, jak pisze św. Paweł w liście do Kolosan, „Chrystus był wszystkim we wszystkich”. Można nawet – za jednym ze znawców tego pontyfikatu – powiedzieć, że celem i zamysłem Papieża było nie tylko instaurare (‘odnowienie’), ale nawet recapitulare (‘przywołanie [do Niego]’) wszystkiego w Chrystusie, to znaczy uczynienie z Chrystusa ośrodka historii i remedium na problemy współczesnej ludzkości. W miejsce spodziewanej więc w kręgach liberalnych reformy zmierzającej w kierunku świata oddalającego się od Kościoła, Ojciec Święty Pius X podjął plan działania zmierzający w przeciwnym kierunku – aby świat skierować ponownie ku Chrystusowi. U podstaw tego myślenia znalazło się głębokie przekonanie Piusa X o niezbywalnym znaczeniu obiektywnego porządku wyznaczonego przez Boga, nie zaś ludzkich roszczeń do samowolnego ustanawiania zasad dobra i zła wedle doraźnych pragnień i liberalnej równowagi sił politycznych czy społecznych. To przekonanie o niesprowadzalności porządku obiektywnego do form subiektywnych stanowi oczywisty wyznacznik nie tylko tego pontyfikatu, ale całej autentycznie katolickiej teologii.

Przechodząc do konkretnych metod realizacji powziętego planu, Ojciec Święty obficie czerpał z zasad określonych na Soborze Trydenckim, chociażby w dziele umocnienia formacji katolickich kapłanów, w szczególnej mierze odpowiedzialnych za kondycję Kościoła i ludu katolickiego. Ponadto istotne znaczenie przypisywał Papież świeckim wiernym i rozmaitym ich zrzeszeniom, w ścisłym wszakże powiązaniu z nadającym kierunek duszpasterzom, zgodnie z zasadą hierarchiczności Kościoła. Jednym z najistotniejszych środków działania pozostawała przy tym modlitwa i łaska sakramentalna.

Zatroskany o sprawy wagi najwyższej Papież w życiu osobistym i w swym urzędowym postępowaniu na Stolicy Piotrowej zachowywał skromność i prostotę. Jedną z pierwszych reform (jeżeli słowo to naznaczone w dzisiejszej epoce piętnem nieustannej żądzy nowości może być w tym miejscu użyte) nowego pontyfikatu było podjęte przez Piusa X dzieło zreformowania muzyki kościelnej w duchu chorału gregoriańskiego. Na tym polu Ojciec Święty położył już pewne zasługi jeszcze przed objęciem Stolicy Apostolskiej, w swej pracy biskupiej. W związku z tą reformą w roku 1904 wydane zostały nowe księgi liturgiczne. Warto oczywiście pamiętać, że nie zostały przy tym dokonane żadne istotne zmiany samych obrzędów mszalnych, bowiem zgodnie z bullą Quo primum wydaną w roku 1570, wkrótce po Soborze Trydenckim, przez św. papieża Piusa V, Ordo Missae, czyli porządek Mszy św. pozostawał trwały i niezmienny. Papieżowi chodziło więc o pełniejsze korzystanie z istniejącej, niezmiernie cennej liturgii, nie zaś o kształtowanie nowej. Wszelkie w tej materii eksperymenty papież traktował jako wywrotowe działania wywodzące się z inspiracji liberalnej i protestanckiej.

Zdrowe reformy katolickie

W tym samym 1904 roku Papież polecił rozpocząć prace nad skodyfikowaniem prawa kościelnego. Wobec narastających nurtów liberalnych w ówczesnym świecie, w tej ważnej dziedzinie położony został nacisk na umocnienie centralizacji i utwierdzenie hierarchii, która zdolna jest przeciwdziałać tendencjom odśrodkowym w Kościele. Nowy Kodeks Prawa Kanonicznego, wynik wieloletnich prac i prowadzonych w całym katolickim świecie konsultacji pod kierunkiem Piotra kardynała Gasparriego, ukazał się dopiero po śmierci Piusa X, już za pontyfikatu Benedykta XV, w roku 1917.

W roku 1908 Papież ogłosił reformę Kurii Rzymskiej (konstytucja Sapienti consilio) wzmacniając zakres swej władzy, co w świetle zamierzeń papieskich odnośnie sprawnego kierowania wszystkimi aspektami życia kościelnego było niezbędnie konieczne. Na czele wszystkich kongregacji znajdowała się Kongregacja Świętego Oficjum, dbająca o czystość nauki wiary, której prefektem był sam Papież. Obok umocnienia kurii dokonano także uproszczenia procedury obowiązującej w jej pracach. Ważne reformy nie przesłoniły Papieżowi także innych spraw. W szczególny sposób Ojciec Święty zasłużył się na polu pracy charytatywnej i np. w założonych czy też finansowanych przez Piusa X domach dla sierot znalazło miejsce pięć tysięcy dzieci.

Papież Pius X był także opiekunem studiów naukowych, zwracając szczególną uwagę na znaczenie tomizmu w teologii katolickiej, polecając zakonowi benedyktynów dokonanie ulepszonego wydania łacińskiego tekstu Pisma świętego, czyli Wulgaty, czy też zakładając Instytut Biblijny w Rzymie. W dziedzinie życia religijnego szczególne znaczenie dla Papieża miała praktyka regularnej, nawet codziennej, Komunii św. i rozwój kultu eucharystycznego.

Za pontyfikatu Piusa X miało miejsce 48 beatyfikacji. Papież ogłosił m. in. beatyfikację Jana Marii Vianneya, proboszcza z Ars, czy też Joanny d’Arc, która odbyła się w Bazylice św. Piotra w roku 1909, przy udziale 40 tysięcy pielgrzymów z Francji, ale w obliczu otwartej wrogości liberalnych władz Francji. Przy okazji 1300. rocznicy śmierci papieża św. Grzegorza Wielkiego w roku 1904, Pius X porównał czasy tego Świętego, będące okresem budowania społeczeństw katolickich w Europie, z czasami mu współczesnymi, kiedy dzieło gregoriańskie spotykało się wszędzie ze skutecznie niszczącym wpływem liberalizmu, oddalającego, a nawet odrywającego Europę od chrześcijańskich korzeni i od nadprzyrodzonego działania łaski Bożej.

Międzynarodowa sytuacja Kościoła

Szczególnie trudna dla Kościoła sytuacja panowała we Francji. Prześladowania Kościoła francuskiego, np. zakaz nauczania wydany wszystkim katolickim zakonom w roku 1903 przez premiera Emila Combesa doprowadziły wreszcie w roku 1904 do zerwania stosunków dyplomatycznych ze Stolicą Apostolską. W roku 1905 parlament francuski przyjął ustawę o rozdziale państwa i Kościoła, który został zepchnięty do roli prywatnego stowarzyszenia. W odpowiedzi na ten krok Pius X wydał dnia 11 lutego 1906 roku encyklikę Vehementer nos, w której ostro potępił antykatolickie regulacje prawne podjęte przez siły politycznej lewicy we Francji.

Dramatyczne zdarzenia rozgrywały się w Hiszpanii, gdy w roku 1910 na czele rządu stanął liberał Jose Canalejas. Rząd wydał wiele ustaw wymierzonych w Kościół, zaś w różnych miejscowościach dochodziło do brutalnych wystąpień antyklerykalnych, zwłaszcza w ciągu tak zwanego „krwawego tygodnia”, kiedy to wrogowie Kościoła spalili 68 świątyń i zamordowali 138 kapłanów. W lipcu 1910 rząd zerwał stosunki z Watykanem.

Wiele trudności spotkało Ojca Świętego także w jego staraniach o Kościół w innych krajach, a liberalna prasa wykorzystywała wszelkie okazje, aby zdyskredytować Piusa X i jego konsekwentną postawę. Stało się tak między innymi w roku 1910, kiedy były prezydent Stanów Zjednoczonych Teodor Roosevelt w planie swej wizyty w Rzymie umieścił audiencję u Papieża, ale także odwiedziny w rzymskim zborze metodystycznym.

Z racji na relatywistyczny wydźwięk tego programu, Pius X (wraz z sekretarzem stanu Rafaelem Merry del Val) odmówił przyjęcia prezydenta Roosevelta.

Walka z modernizmem

Największym doświadczeniem dla Kościoła i samego papieża Piusa X był jednak modernizm. Tym mianem określa się szereg poglądów rozpowszechniających się w teologii katolickiej na przełomie wieków z niewątpliwej inspiracji liberalno-protestanckiej. Modernizm był zjawiskiem bardzo zróżnicowanym i przybierającym różne nasilenie w różnych aspektach i w różnych dziedzinach nauk teologicznych. Niewątpliwie jednak wspólną cechą tego nurtu było oparte na subiektywistycznych prądach filozofii nowożytnej sprzeczne z nauką katolicką przekonanie o istotnej niepoznawalności świata nadprzyrodzonego, a także o ewolucji dogmatów wiary katolickiej, wyrażających rzekomo zmienne „uczucie” ukształtowane w sumieniu „wierzącego”. Liczni moderniści wyrażali sprzeczne z liczącym XIX wieków Magisterium poglądy na dzieje wczesnego Kościoła, którego powstanie i historię pojmowali w kategoriach nierzadko czysto ludzkich, doczesnych i doraźnych.

Na czele tego kierunku stał z całą pewnością profesor egzegezy biblijnej w Instytucie Katolickim w Paryżu, ks. Alfred Loisy, ekskomunikowany w roku 1908. Obok niego poglądy te głosiła grupa innych autorów, takich jak Auguste Sabatier, Georg Tyrell czy Friedrich von Hügel, których droga intelektualna wiodła niejednokrotnie od głoszenia nowinek w Kościele aż po otwarte zerwanie z Kościołem i wiarą katolicką. Ojciec Święty Pius X dostrzegł grożące niebezpieczeństwo. Aby uchronić Kościół od wpływów tych w swej istocie radykalnie protestanckich, wręcz agnostycznych poglądów, podjął zakrojoną na szeroką skalę akcję przeciwdziałania. Walce tej poświęcił większą część swego pontyfikatu. Już w roku 1903 na indeksie znalazła się książka Loisy’ego Ewangelia i Kościół, a później inne książki tego autora. W roku 1904 Papież powołał specjalną komisję kardynałów w celu stwierdzenia jakie są najgroźniejsze dla nauki katolickiej treści nauczane i głoszone w różnych miejscach i w różnej postaci przez modernistów. W wyniku szczegółowych prac w gronie ekspertów, po kilku latach, dnia 17 lipca roku 1907 wydany został dekret św. Oficjum Lamentabili sane exitu, dokument o pierwszorzędnym znaczeniu doktrynalnym, ogłoszony następnie w zbiorze orzeczeń doktrynalnych Kościoła wśród dekretów Soborów Powszechnych i najważniejszych encyklik. Dekret ten wymienia 65 tez sprzecznych z Magisterium, pochodzących zwłaszcza z pism ks. Loisy’ego. Rangę tego dokumentu potwierdza fakt, iż Papież ogłosił ekskomunikę na każdego akceptującego potępione poglądy. Świadczy to o dogmatycznej randze Lamentabili, gdyż wyłączenie z Kościoła następuje w sytuacji herezji, czyli błędu dogmatycznego. Wśród potępionych błędów znalazły się poglądy dotyczące Objawienia, takie jak: teza o nieustannym trwaniu Objawienia w historii, również po śmierci ostatniego Apostoła (nr 21), o czysto ludzkim pochodzeniu dogmatów (22), czy o tylko prawdopodobnej wartości Objawienia (25); następnie opinie na temat Kościoła i Jego Magisterium: o ustawicznym ewoluowaniu ustroju Kościoła (53), odrzucające prymat Piotra (55), a także o czysto przypadkowym pierwszeństwie stolicy rzymskiej w Kościele (56); ale również błędy odnoszące się do nauk biblijnych, chrystologii i sakramentów.

We wrześniu 1907 roku Papież ogłosił encyklikę Pascendi dominici gregis, w której podjął całościowo problemy modernizmu nazwanego „zbiorem wszystkich herezji” wskazując jednocześnie na środki zaradcze, a więc wierne akceptowanie depozytu Wiary oraz troskę o katolickie wykształcenie przede wszystkim w seminariach duchownych.

Ukoronowaniem walki z modernizmem było wydanie przez Papieża w dniu 1 września 1910 motu proprio Sacrorum antistitum, które ustanawiało Przysięgę antymodernistyczną, do której składania zobowiązano całe duchowieństwo. Tekst przysięgi opierał się przede wszystkim na nauce trydenckiej, oraz na dekrecie Lamentabili i na encyklice Pascendi. Szczególnie podkreślone zostały te prawdy, które atakowali moderniści. W ten sposób Papież nie ograniczył się tylko do przypominania doktryny, ale zadbał także o zabezpieczenie przed szerzeniem się błędów. W tym samym bowiem roku 1910 we Włoszech zwolennicy „reform” założyli „Międzynarodową ligę modernistyczną”. Przysięga wprowadzona przez Piusa X składana była odtąd w Kościele aż do lat 60-tych. W jej ramach zawarte zostało również podporządkowanie najistotniejszym dokumentom antymodernistycznym, jak głosi fragment przysięgi: „Poddaję się też z należytym uszanowaniem i całym sercem wyrokom potępienia, orzeczeniom i wszystkim przepisom zawartym w encyklice Pascendi i w dekrecie Lamentabili”.

W tym samym okresie, kiedy na „lewicy” kwitł modernizm, konserwatywni katolicy stworzyli organizację Sodalitium Pianum (‘Stowarzyszenie Piusowe’), zwaną także La Sapiniere, założoną przez prałata Umberto Begniniego, której celem była troska o wierność Rzymowi w całej Europie. Całościową odpowiedź nauki katolickiej, podejmującą wszystkie najważniejsze problemy wywołane przez modernizm, sformułowali w swych pracach tacy uczeni jak Léonce de Grandmaison, twórca periodyku „Recherches de sciences religieuses”, czy Ambroise Gardeil OP, metodolog apologetyki katolickiej, autor m.in. dzieła La crédibilité et l’apologétique.

Posłanie dla przyszłości

Wiele jeszcze można by powiedzieć o pontyfikacie Ojca Św. Piusa X, zwłaszcza w takich dziedzinach jak polityka międzynarodowa, czy studia biblijne. Chociaż pontyfikat ten należał do krótszych w XX wielu, to jednak zapisał się w historii Kościoła trwałym dążeniem, aby rzeczywiście – w myśl papieskiej dewizy Omnia instaurare in Christo – „odnowić wszystko w Chrystusie” w świecie, który od Chrystusa coraz bardziej się oddala. Dzieło umacniania Kościoła we współczesnym świecie papież św. Pius X pozostawił swym następcom na Stolicy Piotrowej, gdy 20 sierpnia 1914 roku życie zakończył. Papież Pius XII beatyfikował Piusa X w roku 1951 i kanonizował w roku 1954. W dzisiejszych czasach św. Pius X powinien stanowić symbol wiernego trwania przy Prawdzie Objawionej, przy niezmiennym Magisterium Kościoła katolickiego oraz znak jednoznacznego stanowiska wobec wszystkich błędów, nawet gdy są one głoszone przez teologów katolickich

2 czerwca 1844 w 9 rocznicę urodzin Józefa Sarto  Polskiego Papieża  przyszedł na świat Polski Nobel  Erazm Jerzmanowski 

2 czerwca 1844 r. w Tomisławicach w Kaliskiem urodził się Erazm Jerzmanowski-Polski Nobel . W 1870 r. walczy jako oficer w Wojnie francusko-pruskiej. W roku 1873 francuskie przedsiębiorstwo prowadzące eksploatację gazu świetlnego na kontynencie amerykańskim, wysyła go do Stanach Zjednoczonych. Wkrótce po przybyciu tam Jerzmanowski żeni się z amerykanką Anną Koester, a w 1879 r. otrzymuje obywatelstwo amerykańskie. W USA zajmuje się sprawami gazyfikacji i produkcji karbidu, patentuje 17 wynalazków w dziedzinie gazownictwa, inwestuje.Z czasem Jerzmanowski staje się właścicielem ogromnego majątku, posiadaczem trzeciej co do wielkości fortuny w Stanach Zjednoczonych, a pierwszej wśród Polonii.Zostaje nazwany "człowiekiem, który oświetlił Amerykę".Jerzmanowski hojnie wspierał Polonię amerykańską, a zwłaszcza jej działalność oświatową. Przeznaczał duże sumy na finansowanie działalności naukowej, kulturalnej i oświatowej wśród emigracji.Opiekował się emigrantami, w Nowym Jorku zbudował kościół katolicki, utrzymywał Czytelnię Polską, brał udział w działalności Związku Polskiego w Stanach Zjednoczonych, kierując w utworzonym w 1886 r. Komitetem Centralnym Dobroczynności.W roku 1889, papież Leon XIII, w dowód uznania wielu zasług, odznaczył go – wiernego syna Kościoła katolickiego i wielkiego filantropa Komandorią Krzyża św. Sylwestra (Order nosi również nazwę Orderu Złotego Rycerstwa, czyli Złotej Ostrogi).E. Jerzmanowski był pierwszym człowiekiem na kontynencie amerykańskim, który otrzymał tak wielkie odznaczenie papieskie.W 1896 roku powrócił ze znaczną fortuną do kraju. Osiadł w Galicji, gdzie zakupił majątek (zespół pałacowo-parkowy) w Krakowie – Prokocimiu.Nie zaprzestał swojej działalności charytatywnej. Wspomagał materialnie chłopów, w szczególności rodziny wielodzietne. Znane są przypadki kiedy potrzebujących obdarowywał działką ziemi lub materiałem na budowę domu. Wspierał muzeum i skarb narodowy w Raperswilu, ufundował wawelskie witraże autorstwa Mehoffera. Przeznaczał subwencje dla Banku Ziemskiego w Poznaniu, Kasy im. Mianowskiego i ochronki imienia jego rodziców w Warszawie, gimnazjum w Cieszynie, szkoły w Białej, Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania 1863 r. Duże wsparcie na cele dobroczynne otrzymał również Adam Chmielowski – brat Albert.Zmarł w swoim majątku7 lutego  1909 r. i został pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie ( w bobliżu kaplicy Jana Matejki ) w powszechnie znanym ze względu na artystyczną wartość grobowcu, którego autorem jest znakomity rzeźbiarz Wacław Szymanowski.Na mocy jego testamentu Akademia Umiejętności w Krakowie otrzymała 1 200 000 koron (365 kilogramów złota) na utworzenie Fundacji im. Erazma i Anny Jerzmanowskich. Zgodnie z zapisem, nagrodę mógł otrzymać tylko Polak i katolik, pochodzący z przedrozbiorowych terenów Polski, naukowiec, twórca kultury lub społecznik. Nagrody wypłacano corocznie – stypendia w wysokości czterdziestu tysięcy koron każda. Suma ta pozwalała na swobodną pracę twórczą przez wiele lat. Laureaci wybierani byli przez Polską Akademię Umiejętności.Wyróżnienie to otrzymali:1915 kardynał Adam Stefan Sapieha, metropolita krakowski-Polak,Katolik .

3 czerwca 1951 r. odbyła się w Rzymie beatyfikacja papieża, Piusa X.

Pius X – papież polskiego pochodzenia – Mirosław Dakowski

Ks Emil Szramek świadek Piusa X

Polski Nobel który oświetlił Amerykę

Kardynał Adam Stefan Stanisław Bonifacy Józef Sapieha herbu Lis urodzony 14 maja 1867 w Krasiczynie

Odbył studia prawnicze na Uniwersytecie Wiedeńskim (w latach 1886–1887), Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie (w latach 1887–1888) oraz ponownie na Uniwersytecie Wiedeńskim (w latach 1888–1890), gdzie otrzymał absolutorium w 1891. Jednocześnie był (wraz z bratem Janem Piotrem) słuchaczem Instytutu Katolickiego w Lille. W 1890 rozpoczął studia teologiczne na uniwersytecie jezuickim w Innsbrucku i uzyskał inkardynację do archidiecezji lwowskiej, gdzie w 1892 został wpisany na trzeci rok studiów w seminarium duchownym we Lwowie. Studia teologiczne ukończył na Uniwersytecie Lwowskim w 1894.Święcenia diakonatu otrzymał 15 lipca 1893 w kaplicy seminaryjnej we Lwowie z rąk ówczesnego biskupa pomocniczego lwowskiego Jana Puzyny, a święcenia kapłańskie 1 października 1893 tamże również z rąk biskupa Jana Puzyny. W 1894 został skierowany do pracy w parafii w Jazłowcu, gdzie pełnił obowiązki kapelana panien z rodzin ziemiańskich przy domu Zgromadzenia Sióstr Niepokalanego Poczęcia NMP. W 1895 głosił rekolekcje dla ludności polskiej na Górnym Śląsku. W październiku tego roku wyjechał na studia specjalistyczne do Rzymu, gdzie 10 lipca 1896 uzyskał stopień doktora obojga praw (kanonicznego i cywilnego) w Papieskim Ateneum Laterańskim. Równolegle studiował dyplomację w Kościelnej Akademii Szlacheckiej, doskonaląc przy tym znajomość języków: francuskiego, niemieckiego, włoskiego. Podczas pobytu w Watykanie zacieśnił więzi ze środowiskami watykańskimi: papieżem Leonem XIII oraz polskimi hierarchami przebywającymi w Rzymie – arcybiskupem Franciszkiem Symonem i kardynałem Mieczysławem Ledóchowskim.W 1896 odbył podróż do Bośni, aby zapoznać się z warunkami życia zamieszkujących na tych terenach Polaków. Po powrocie do kraju w 1897 został wicerektorem seminarium duchownego we Lwowie. Rezygnację z tej ostatniej funkcji złożył 27 października 1901 z powodu zniechęcenia do narzucanych mu reguł wychowania młodych księży i lekceważenia przez przełożonych jego uwag odnośnie do tego problemu. Następnie odbył półroczną podróż po Stanach Zjednoczonych w sprawach rodzinnych. W październiku 1902 został przez arcybiskupa Józefa Bilczewskiego mianowany wikariuszem parafii św. Mikołaja we Lwowie oraz kanonikiem kapituły katedralnej, podjął także działalność jako duszpasterz sodalicji oraz organizator Związku Katolicko-Społecznego, stowarzyszenia katolickiego inspirowanego encykliką Leona XIII Rerum novarum.Tajny szambelan Polskiego Papieża Piusa X.19 lutego 1906 został powołany do Rzymu na stanowisko szambelana papieskiego papieża Piusa X z poleceniem pełnienia misji nieformalnego ambasadora spraw polskich przy Stolicy Apostolskiej. Do jego zadań należało doradzanie w sprawach Kościoła polskiego na terenie zaborów. Była to realizacja pomysłu lwowskiego arcybiskupa ormiańskiego Józefa Teodorowicza, z którym Sapiehę łączyła wieloletnia przyjaźń. Podejmował interwencje w sprawach m.in.:strajku dzieci polskich we Wrześni,nominacji biskupich w Królestwie Polskim (odbył w związku z tym misję dyplomatyczną w Petersburgu w lipcu 1906),ograniczenia działalności prałata Umberta Benigniego, prowadzącego nie po myśli polskiej formalności Kościoła polskiego w Królestwie Polskim.W 1911 współorganizował polskie biuro prasowe w Rzymie. 8 listopada 1911 cesarz Franciszek Józef mianował go biskupem diecezjalnym diecezji krakowskiej. Konsystorz papieski przyjął tę nominację 27 listopada 1911 i tego samego dnia Polski papież Pius X ogłosił bullę nominacyjną. Sakrę biskupią Sapieha otrzymał z rąk papieża Piusa X w Kaplicy Sykstyńskiej 17 grudnia 1911. W ceremonii uczestniczyli także arcybiskup Józef Teodorowicz, arcybiskup greckokatolicki Lwowa Andrzej Szeptycki, biskup pomocniczy lwowski Władysław Bandurski, biskup pomocniczy krakowski Anatol Nowak oraz biskup przemyski Józef Sebastian Pelczar.Ingres do katedry wawelskiej Sapieha odbył 3 marca 1912 w obecności rodziny, ośmiu biskupów, dwóch ministrów, marszałka krajowego Galicji Stanisława Badeniego oraz namiestnika Galicji Michała Bobrzyńskiego. Z okazji ingresu zorganizował poczęstunek dla ubogich w Domu Pracy na Kazimierzu.W 1912 utworzył pierwsze w Krakowie duszpasterstwo akademickie przy kolegiacie św. Anny. W 1913 powołał przyparafialne komitety do spraw opieki nad ubogimi. Po wybuchu I wojny światowej założył komitet ratunkowy dla dotkniętych klęską wojny. W 1917 interweniował u władz w sprawie zniesienia Twierdzy Kraków w celu umożliwienia mieszkańcom obrzeży miasta odbudowy domów oraz w sprawie panującego głodu.W 1916 nie zezwolił na pochówek frankisty Henryka Sienkiewicza w katedrze wawelskiej. 24 grudnia 1916 odwiedził umierającego w schronisku albertynów Adama Chmielowskiego (Brata Alberta). 3 listopada 1918 przewodniczył nabożeństwu z okazji wyzwolenia Krakowa.14 grudnia 1919 interweniował w Watykanie w sprawie wizytatora apostolskiego w Rzeczypospolitej Achille Rattiego ze względu na jego proniemieckie stanowisko w sprawie przynależności państwowej Górnego Śląska. Spierał się z Rattim, wówczas już nuncjuszem apostolskim, sprzeciwiając się jego dążeniom do podpisania z Polską konkordatu. Sapieha był zdania, że Kościół polski powinien być całkowicie niezależny od władzy świeckiej. Domagał się uznania tradycyjnego prymatu arcybiskupa gnieźnieńskiego wśród polskich biskupów. Podczas pierwszego wspólnego powojennego zjazdu polskich biskupów w Gnieźnie (26–30 sierpnia 1919) poprosił Rattiego o opuszczenie sali obrad, gdyż, jak twierdził, „Kościół polski chce rozstrzygać swoje sprawy bez wpływów zewnętrznych” po niespodziewanym wyborze Rattiego na papieża Piusa XI 6 lutego 1922 biskup krakowski nie otrzymał kapelusza kardynalskiego przez cały okres jego pontyfikatu.12 listopada 1922 Sapieha został wybrany na senatora z listy Chrześcijańskiego Związku Jedności Narodowej. 9 marca 1923 złożył mandat, podporządkowując się papieskiemu zakazowi przyjmowania godności publicznych przez hierarchów kościelnych.3 czerwca 1924 w trakcie zebrania Konferencji Episkopatu Polski głosował przeciw utworzeniu metropolii krakowskiej.14 grudnia 1925, półtora miesiąca po podniesieniu diecezji krakowskiej do rangi archidiecezji (28 października 1925), mianowany został przez papieża Piusa XI pierwszym arcybiskupem metropolitą krakowskim. 17 stycznia 1926 odbył ingres do katedry wawelskiej i otrzymał paliusz z rąk najstarszego sufragana metropolii, biskupa tarnowskiego Leona Wałęgi.. W 1924 utworzył Ratunkowy Komitet Biskupi dla Niesienia Pomocy Biednym, w 1926 Komitet Pomocy dla Dotkniętych Klęską Bezrobocia, a w 1934 Caritas Archidiecezji Krakowskiej (sprzeciwiał się następnie kontrolowaniu tej instytucji przez władze świeckie). Po aresztowaniu we wrześniu 1930 przywódców opozycji i osadzeniu ich w twierdzy brzeskiej wraz z arcybiskupem Józefem Teodorowiczemostro potępił działania władz.W 1923 powołał Komitet Artystyczno-Doradczy Restauracji Katedry Wawelskiej.

W 1927 wydał zgodę na złożenie sprowadzonych z Paryża zwłok Juliusza Słowackiego w Krypcie Wieszczów Narodowych w katedrze wawelskiej i postanowił, że będzie to ostatni pochówek na Wawelu. W maju 1935 wydał jednak pozwolenie na złożenie zwłok marszałka Józefa Piłsudskiego w Krypcie Świętego Leonarda, zastrzegając przy tym, iż jest to lokalizacja tymczasowa, a po przygotowaniu godniejszego miejsca w podziemiach katedry trumna zostanie tam przeniesiona. Dwukrotnie zwoływał synod diecezjalny (w 1923 i 1938).2 lutego 1939 poprosił papieża Piusa XI o zwolnienie z urzędu arcybiskupa metropolity .Po śmierci papieża ponowił prośbę u jego następcy Piusa XII podczas audiencji 19 kwietnia 1939. 7 maja 1939 prośbę wycofał i wyraził gotowość kontynuowania posługi.Podczas II wojny światowej, pod nieobecność przebywającego we Francji prymasa Augusta Hlonda, był przywódcą Kościoła w Generalnym Gubernatorstwie i jednym z przywódców narodu. Odrzucił możliwość opuszczenia Krakowa i Polski na czas okupacji. 3 listopada 1939 otrzymał od władz okupacyjnych zakaz wstępu na Wawel, a 9 listopada przekazał klucze Wawelu posłańcowi generalnego gubernatora Hansa Franka. 4 września 1939, powołał Obywatelski Komitet Pomocy z sekcjami: charytatywną, gospodarczą i sanitarną. Na jego prośbę Stolica Apostolska przekazała RGO darowiznę pieniężną, za którą następnie – także dzięki zabiegom Sapiehy – nuncjatura apostolska w neutralnym Bernie zakupiła żywność, odzież i leki przeznaczone do rozdysponowania przez RGO.Wielokrotnie apelował do władz okupacyjnych oraz podejmował próby interwencji w sprawie traktowania ludności polskiej pod okupacją. 2 listopada 1942 wystosował do generalnego gubernatora Hansa Franka list sprzeciwiający się terrorowi stosowanemu przez okupanta wobec Polaków i Żydów. W czerwcu 1943 był inicjatorem ogłoszenia przez Komisję Episkopatu Polski orędzia do władz Generalnego Gubernatorstwa odnośnie do ograniczania swobód Polaków.

9 listopada 1943 ponownie skierował do gubernatora Franka list w tej sprawie.

17 grudnia 1943 odbył konferencję z szefem rządu Generalnego Gubernatorstwa Josefem Bühlerem oraz wyższym dowódcą SS i policji Wilhelmem Koppe, podczas której poruszył kwestię częstego stosowania przez Niemców metody odpowiedzialności zbiorowej wobec ludności polskiej.

27 marca 1944 ogłosił odezwę w sprawie masowych rzezi Polaków dokonywanych przez Ukraińską Powstańczą Armię w porozumieniu z Niemcami na wschodnich kresach Generalnego Gubernatorstwa. 5 kwietnia 1944 odbył jedyne w czasie okupacji spotkanie z generalnym gubernatorem Hansem Frankiem, podczas którego gubernator domagał się od niego oficjalnego wystąpienia antybolszewickiego. 2 sierpnia 1944 interweniował w sprawie uznania Krakowa za miasto otwarte, co miało ocalić je od zniszczenia podczas działań wyzwoleńczych,:Prowadził stale tajną korespondencję ze Stolicą Apostolską, referując problemy Kościoła i ludności polskiej, i prosząc o wsparcie. Pięciokrotnie pisał do papieża Piusa XII, sugerując konieczność otwartego potępienia niemieckiego terroru przez Kościół.Zlecił udzielać potajemnie chrztu Żydom i wydawać im fałszywe metryki. Gdy w 1941 władze niemieckie rozwiązały oficjalne seminarium duchowne w Krakowie, zorganizował struktury seminarium podziemnego. 17 marca 1945 odbył w Krakowie spotkanie z generałem broni Michałem Rolą-Żymierskim, ministrem obrony narodowej w Rządzie Tymczasowym Rzeczypospolitej Polskiej. Przekazał ministrowi uwagi na temat sposobu przeprowadzenia reformy rolnej oraz gospodarki finansami.24 marca 1945 pod jego patronatem i z jego inicjatywy rozpoczęto wydawanie „Tygodnika Powszechnego”.Ze względu na nieobecność w Polsce prymasa Hlonda na dzień 25 czerwca 1945 osobiście zwołał do Częstochowy pierwsze po II wojnie światowej zebranie episkopatu i przewodniczył jego obradom. 3 lipca tego roku odwiedził obóz koncentracyjny w Oświęcimiu. Pod koniec lipca tego roku przekazał pełnię władzy w Kościele polskim prymasowi Hlondowi. 25 sierpnia 1945 ponownie powołał zlikwidowany po wybuchu wojny Caritas i stanął na jego czele. Jako przewodniczący Caritasu w latach 1945–1950 uzyskał na jego potrzeby pomoc od 27 zagranicznych instytucji charytatywnych. 15 września 1945 zaakceptował deklarację ideową organizacji Wolność i Niezawisłość. 7 listopada 1945 złożył w Sądzie Apelacyjnym w Krakowie zeznania dla Międzynarodowego Trybunału Wojennego., 18 lutego 1946 został mianowany przez papieża Piusa XII kardynałem. Kapelusz kardynalski otrzymał z rąk papieża 23 lutego 1946 w bazylice św. Piotra na Watykanie. Na kościół kardynalski papież przeznaczył mu kościół Santa Maria Nuova na Forum Romanum. Po powrocie z uroczystości do Krakowa został owacyjne powitany przez tłumnie zgromadzoną społeczność miasta, od dawna wyczekującą obdarzenia go godnością kardynalską.24 października 1946 papież Pius XII nadał mu nadzwyczajne uprawnienia ordynariusza dla duchowieństwa i wiernych obrządku greckokatolickiego w niektórych diecezjach.Po zerwaniu 12 września 1945 przez polskie władze państwowe konkordatu uczestniczył w posunięciach zmierzających do normalizacji relacji państwo-Kościół. W maju 1947 reprezentował w tej sprawie polski episkopat na rozmowach ze Stolicą Apostolską w Rzymie. 23 kwietnia 1948 wraz z prymasem Hlondem przesłał list do prezydenta Bolesława Bieruta, poruszający kwestię potrzeby rozmów między państwem a Kościołem. W czerwcu tego roku ponownie wyjechał do Rzymu, aby podjąć starania na rzecz powołania eksperta do spraw stosunków między Watykanem a Polską. Jednocześnie otrzymał od papieża Piusa XII zapewnienie, iż Stolica Apostolska nie kwestionuje granic polskich po II wojnie światowej, a więc przynależności Ziem Zachodnich i Północnych do Rzeczypospolitej.Po śmierci prymasa Hlonda papież Pius XII 5 listopada 1948 rozszerzył nadzwyczajne uprawnienia kardynała Sapiehy w stosunku do duchowieństwa i wiernych greckokatolickich na wszystkie diecezje polskie. W grudniu 1948 kardynał Sapieha wystosował do prezydenta Bieruta memoriał, w którym sprzeciwił się posunięciom władzy państwowej takim jak likwidacja szkół katolickich, utrudnianie i ograniczanie posługi duszpasterskiej chorym i więźniom, niszczenie prasy katolickiej, indoktrynacja obywateli oraz szkalowanie duchowieństwa i hierarchii kościelnej.4 stycznia 1949 nowy prymas arcybiskup Stefan Wyszyński, dotychczasowy biskup diecezjalny lubelski, złożył na jego ręce przysięgę…

Patriarcha Polonii Amerykańskiej-kuzyn św Piusa X
Ks MOCZYGEMBA (Moczygęba) Leopold (1824 – 1891) ksiądz-zakonnik  (imiona zakonne Bonawentura Maria),organizator początków chłopskiej emigracji zamorskiej z ziem polskich, działacz Polonii amerykańskiej.
Urodzony 18 pazdziernika 1824 r w Płużnicy Wielkiej na Śląsku Opolskim w rodzinie chłopskiej, syn Leopolda i Ewy z Krawców ( siostry Jana ).
Jego ojciec prowadził przejściowo karczmę we wsi Płużnica. o. Leopold Moczygemba kształcił się w Gliwicach, Opolu i Rzymie.W czasie swoich podróży odwiedzał rodzinną Płużnicę, był w rodzinnych stronach (Płużnica, Wiśnicze) przed swoim pierwszym wyjazdem do Ameryki.Oddelegowany do bawarskiej Prowincji Franciszkanów,przebywał od listopada 1849 do czerwca 1852 w klasztorze w Oggersheim (dziś Ludwigshaven nad Renem) i kontynuował studia w Würzburgu.W związku z ożywionym ruchem emigracyjnym z południowych Niemiec do Ameryki został wysłany przez swoich przełożonych do pracy wśród kolonistów niemieckich w Teksasie,dokąd przybył ok. połowy 1852 r..Bardzo szybko podjął myśl sprowadzenia tam osadników polskich z Górnego Śląska i już w kwietniu i czerwcu 1853 za pieniądze bawarczyków poczęto zakupywać teren dla projektowanej kolonii Cracow, która ostatecznie nie powstała.W 1854 r. o. Leopold Moczygemba namówił czterech swoich braci (Józefa, Antoniego, Augustyna i Jana)oraz większą grupę krewnych i mieszkańców Płużnicy oraz okolicznych wiosek do wyjazdu za Ocean.Opuścili oni Górny Śląsk ok. 20 wrzesnia 1854, udając się przez Berlin – Lipsk -Bremę do Galveston w Zatoce Meksykańskiej,
a stamtąd na zachód, w kierunku ujścia rzeki Cibolo do rzeki San Antonio, dokąd dotarli z końcem grudnia 1854.O. Leopold Moczygemba założył tam 24 grudnia 1854  r wraz z liczącą ok. 150 osób grupą emigrantów z Górnego Śląska,pierwszą na kontynencie amerykańskim osadę polską, nazywając ją Panna Maria ..w dziękczynieniu za wydarzenie w Rzymie  8 grudnia 1854 r  kiedy Wiara w Niepokalane Poczęcie Najświętszej Panny dogmatycznie ogłoszoną została.

Osada ta oraz powstałe później, w związku z dalszą emigracją z Górnego Śląska do Teksasu, osady w Karnes County i okolicy (np. Kościuszko, Pułaski, Częstochowa)istnieją do dnia dzisiejszego.Trudności, z jakimi spotkali się chłopi górnośląscy w nowym środowisku geograficznym (klimat, klęski żywiołowe, flora i fauna, inne grupy osadników, a także Indianie itp.)doprowadziły do konfliktów między kolonistami a inicjatorem ich emigracji,który opuścił pierwszą kolonię polską z uwagi na zlecone mu przez przełożonych zakonnych inne zadania,(nadzór nad całokształtem działalności Franciszkanów w Teksasie )na przełomie 1856/57 r. osadę Panna Maria.

Trzykrotnie wyjeżdżał o. Leopold Moczygemba z Ameryki do Rzymu.Pierwszy pobyt, krótkotrwały, miał miejsce w 1858 r.; w końcu lat sześćdziesiątych piastował o. Leopold Moczygemba funkcję penitencjariusza przy Bazylice św. Piotra w Watykanie;funkcję tę pełnił również w czasie trzeciego pobytu w Rzymie w końcu lat siedemdziesiątych.

Dla użytku duchowieństwa katolickie­go w USA wydał zbiór liturgiczny Enchiridion Sacerdotum Curam Anima-rum Agentum (Roma 1870).o. Leopold Moczygemba znał szereg języków, prócz polskiego, niemieckiego, angielskiego i łaciny także francuski, włoski i hiszpański.Powracając do Ameryki w 1858 r. przybył tam jako pierwszy komisarz generalny Franciszkanów Konwentualnych w USA, działał w San Antonio (Texas), Louisville (Kentucky),Utica i Syracuse (New York), ponownie w Louisyille, wreszcie we wrześniu 1874 przyjął propozycję pracy w rozrastającej się gwałtownie kolonii polskiej w Chicago (Illinois).Zbliżył się wówczas do Zmartwychwstańców, zgromadzenia zakonnego nastawionego na pracę wśród emigracji polskiej.Przejście do tego zakonu nastąpiło na tle zaangażowania się o. Leopolda Moczygemby w pracy wśród Polaków,podczas gdy placówki franciszkańskie nastawione były na pracę wśród kolonistów niemieckich; jeszcze w 1869 r.o. Leopold Moczygemba uzyskał tzw. eksklaustrację (zezwolenie na prowadzenie działalności poza swoim zgromadzeniem zakonnym) na przeciąg dziesięciu lat.Do zakonu Zmartwychwstańców wstąpił formalnie 23 stycznia 1880 w czasie swego ostatniego pobytu w Rzymie; rozszedł się z tym zgromadzeniem w 1887 r.

10 wrzesnia 1880 -Ojciec Leopold Moczygęba z Chicago pisał do Rzymu..obecnie jesteśmy zmuszeni bronić ludo polskiego od zarazy żydów i frankomasonów którzy pod płaszczem patriotyzmu chcieliby dostać moc kierowania ludu polskiego..Organem tej bezczelnej kliki jest ,,Przyjaciel ludu ,,

Po kolejnym powrocie do Ameryki założył w 1881 r. parafię polską w Eaton (Wisconsin) i Lemont (Illinois), pracował w Parisville i Detroit (Michigan)oraz przelotnie w różnych innych miejscowościach, np. Jeffersonyille (Indiana), Joliet i Braidwood (Illinois), Trenton (New York), odwiedzał także kolonie polskie w Teksasie..W miejscowościach, w których działał, o. Leopold Moczygemba budował nie tylko kościoły, lecz także szkoły, tworzył polskie organizacje świeckie i kościelne, m.in.organizację usiłującą zrzeszyć wszystkich księży Polaków w USA.W 1875 r. wybrany został na drugiego z kolei prezesa najstarszej i jedynej wówczas polskiej organizacji polonijnej.Zjednoczenia Polskiego Rzymsko-Katolickiego, piastując tę funkcję przez dwie kadencje.Był zaangażowany finansowo w powołanie do życia czasopiśmiennictwa polonijnego, przyczynił się do stworzenia polskiego seminarium duchownego w Orchard Lake (Michigan);w wyniku podjętej przez siebie kwesty zebrał na ten cel ok. 10 tysięcy dolarów.

o. Leopold Moczygemba był człowiekiem zdolnym, śmiałym, rzutkim i przedsiębiorczym,skoro zdecydował się poruszyć swych ziomków w kraju do niepraktykowanego jeszcze w ich środowisku kroku,jakim była emigracja zamorska.W późniejszych latach, działając wśród przybywających coraz bardziej masowo polskich emigrantów , organizował ich życie religijne i społeczne, inspirując przedsięwzięcia budowlane w koloniach polskich (kościoły, szkoły, domy organizacji polonijnych).Mimo że jedynie dzieciństwo i wczesną młodość spędził na Górnym Śląsku, z tego część w środowisku domowym,część w gimnazjach niemieckich, posiadał głęboką polską świadomość narodową,utożsamiając śląskość z polskością o. Leopold Moczygemba w jednym z listów (1875) wyraził się m.in.:„Jako Ślązak mam więcej uczucia polskiego jak wysłowienia".Ksiądz Moczygemba, nazwany patriarchą Polonii amerykańskiej zmarł w 1891 roku i pochowany został na cmentarzu Mount Elliot w Detroit, Michigan.Po wielu latach, 13 października 1974 roku, dzięki zabiegom Związku Narodowego Polskiego,Kongresu Polonii Amerykańskiej i Stowarzyszenia Polsko-Amerykańskich Księży,szczątki księdza Moczygemby przeniesione zostały do Panny Marii i złożone pod tym samym dębem,gdzie 24 grudnia 1854 roku odprawił pierwszą mszę świętą dla emigrantów, przybyłych ze Śląska na ziemię amerykańską.Na pomniku wystawionym ku czci polskiego kapłana wyryto słowa:,,W 120 – lecie parafii Panna Maria, w 100 – lecie założenia Seminarium Duchownego w Orchard Lake,

W 900 – lecie śmierci św. Stanisława – patrona Wielkiej Płużnicy”. Panna Maria texas

Jezu Ty sie tym zajmij – Akt oddania się Panu Jezusowi przeciw niepokojom i zmartwieniom

Modlitwa uwolnienia od złego

2 czerwca 2013 –

Ksiądz Biskup Wiesław Mering we włocławskiej katedrze udzieli święceń kapłańskich sześciu diakonom włocławskiego seminarium duchownego .

Diakon Michał który został kapłanem 2 czerwca 2013 niestety nie jest świadomym Kapłanem Katolickim ….

Nagroda Polskiego Nobla  którą miał otrzymać Polak i Katolik obecnie przyznawana jest Heretykom,i wrogom Polski Katolickiej ...

w 2013 r została przyznana -Andrzejowi Zoll, masonowi ,

wnukowi współpracującemu z Hansem Frankiem Fryderykiem Zollem

2014 r laureat to Jerzy Owsiak. Za działalność jako twórcy i lidera Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy, która – "przekształciła się w ogromny ruch społeczny angażujący tysiące wolontariuszy, przede wszystkim ludzi młodych, dla których jest to nadzwyczajna lekcja aktywności obywatelskiej i solidarności społecznej".: 

Uroczyste wręczenie Nagrody Jerzmanowskich Owsiakowi nastąpi 5 maja 2014 r w Zamku Królewskim na Wawelu. Przed wojną nagroda stanowiła równowartość 12 kg złota i była nazywana „polskim Noblem”. Dziś jej wartość szacowana jest na 100 tys. zł.

Jerzy Owsiak został nagrodzony za stworzenie WOŚP – „niezwykłego dzieła, które przekształciło się w ogromny ruch społeczny angażujący tysiące wolontariuszy, przede wszystkim ludzi młodych, dla których jest to nadzwyczajna lekcja aktywności obywatelskiej i solidarności społecznej”. Szef WOŚP był ostatnio bohaterem kilku skandali. W styczniu, w reakcji na pytania dziennikarzy o zarzuty dotyczące rozliczania działalności kierowanej przez niego orkiestry, Owsiak zaczął skakać po stole i krzyczeć: „Gdzie jest słoik z pieniędzmi, które chowam? Gdzie jest ten słoik?”.Zainteresowanie wzbudził też luksusowy 115-metrowy apartament Owsiaka, na nowym warszawskim osiedlu o nazwie Wzgórze Słowików, warty około miliona złotych. Wejście na teren strzeżonego osiedla, które znajduje się na warszawskim Ursynowie, odbywa się m.in. poprzez czytnik linii papilarnych.Wcześniej Owsiak zapewniał, – Mieszkam w bloku, płacę ZUS, a mój OFE jest ch…owy – krzyczał szef orkiestry zdenerwowany niewygodnymi pytaniami dziennikarzy TV Republika.

 

Lista laureatów Nagrody  sjonisty  Alfreda  Nobla związanych z Polską

27 listopada 1895 roku.-60 rocznica objawienia się Matki Bożej Cudownego Medalika  27 listopada 1830 w Paryżu 

w Klubie Szwedzko-Norweskim w Paryżu-Nobel sporządził swoją ostatnią wolę 

19 czerwca 1900 zarejestrowano Fundację Nobla. 

1905 Henryk Sienkiewicz -Pisał po polsku i za twórczość w języku polskim otrzymał Nagrodę Nobla.

1978 Menachem Begin nagroda pokojowa Urodzony 16 sierpnia 1913 r. jako Mieczysław Biegun w Brześciu Litewskim

Warszawskim.
Był żołnierzem w armii gen. Andersa, którą opuścił w Palestynie.
Piotr Kapica fizyka Urodzony 9 lipca 1894 r. w Kronsztadzie, dziadek ze strony matki był Polakiem.
Isaac Bashevis Singer literatura Urodzony 21 listopada 1902 r. w Leoncinie pod Warszawą w rodzinie żydowskiej.

1980 Czesław Miłosz literatura Urodzony 30 czerwca 1911 r. w Szetejniach na Kowieńszczyźnie (
1981 Roald Hoffmann rodzony 18 lipca 1937 r. w rodzinie żydowskiej w Złoczowie
1983 Lech Wałęsa nagroda pokojowa .W latach 1990–1995 był Prezydentem Polski.
1992 Georges Charpak  urodzony 1 sierpnia 1924 r.w rodzinie żydowskiej w Dąbrowicy 
1994 Szimon Peres nagroda pokojowa  urodzony 2 sierpnia 1923 r. i w Wiszniewie w województwie nowogródzkim. Nie mówił po polsku.

Kombinat DAG Alfred Nobel Krzystkowice – pozostałości niemieckiej fabryki amunicji na terenie lasów w okolicach Nowogrodu Bobrzańskiego. Zajmują ok. 35 km² powierzchni. Fabryka została założona prawdopodobnie w 1939 roku jako filia koncernu IG Farben.. Istniała tu też filia obozu koncentracyjnego Gross Rosen, którego więźniowie stanowili dużą część siły roboczej fabryki.

 

 

Potomek Jagielonów -habsburgów -Królowej Polski Eleonory -Królów  Polski 

21  listopada 1916 zmarł Franciszek Józef Habsburg, cesarz Austrii, król Węgier, Czech, Dalmacji, Chorwacji, Słowenii, Galicji i Lodomerii, Illyrii, Lombardo-Wenecji, książę Lotaryngii, Salzburga, Styrii, Karyntii, Krainy i Bukowiny, wielki książę Siedmiogrodu, margrabia Moraw, książę Górnego i Dolnego Śląska, Oświęcimia, Zatoru, Cieszyna, Modeny, Parmy, etc., etc., najdłużej panujący monarcha nowożytnej Europy. Wstąpił na tron w 1848 roku, mając 18 lat. W ciągu 68 lat swego panowania widział jak zmieniały się epoki i systemy władzy, powstały nowe państwa i upadły stare potęgi. A wreszcie stał się świadkiem zmierzchu cesarstwa Habsburgów.  Brat Franciszka Józefa, Maksymilian, ogłoszony w 1864 roku cesarzem Meksyku, panował w kraju rozrywanym wojną domową i trzy lata później został rozstrzelany przez pluton egzekucyjny. Żona, cesarzowa Elżbieta, zginęła w roku 1898 w Genewie zasztyletowana przez włoskiego anarchistę. Gwałtowna śmierć spotkała też dwóch następców cesarza -zginoł  syn Rudolf i jego kochanka w zameczku myśliwskim Mayerling, a zamach na bratanka, arcyksięcia Franciszka Ferdynanda, w Sarajewie  był pretekstem do wybuchu wojny światowej

Król Lombardii i Wenecji

Władca ziem polskich w czasie zaborów

Franciszek Józef I, niem. Franz Joseph I, węg. I. Ferenc József (ur. 18 sierpnia 1830 w pałacu Schönbrunn koło Wiednia,

zm. 21 listopada 1916 tamże) – przedstawiciel domu habsbursko-lotaryńskiego, od 1848 cesarz Austrii i apostolski król Węgier (koronowany w1867).

2 grudnia 1848, w przypadkową rocznicę koronacji cesarskiej Napoleona I, w pałacu biskupim w Ołomuńcu 

osiemnastoletni Franciszek Józef I został proklamowany Cesarzem Austrii.

Franciszek Józef, aby ratować państwo Habsburgów, zmuszony został do porozumienia się z Węgrami. W1867 powstały dualistyczne Austro-Węgry, a 8 czerwca 1867 cesarz został koronowany koroną świętego Stefana na „Apostolskiego Króla Węgier”, uznając tym samym równość Węgier wobec Cesarstwa Austrii. 

We wrześniu 1880 roku cesarz odbył podróż do Galicji. Został owacyjnie przyjęty przez mieszkańców oraz obiecał pomóc w restauracji Zamku Królewskiego na Wawelu. Szokiem dla cesarza było morderstwo jego żony Elżbiety Bawarskiej (1898) oraz domniemane samobójstwo Rudolfa w Mayerlingu. Następcą tronu został brat cesarza, arcyksiążę Karol Ludwik. Z kolei po śmierci Karola następcą tronu został jego syn, arcyksiążę Franciszek Ferdynand. W sierpniu 1903 jako najstarszy i najczcigodniejszy monarcha świata chrześcijańskiego zgłosił po raz ostatni w historii weto (tzw. ekskluzywę) w czasie konklawe. W imieniu cesarza weto do wyboru kardynała Rampolli zgłosił kardynał Jan Puzyna, biskup krakowski. Zjawiło się wtedy w Wiedniu z życzeniami wiele koronowanych głów z całej Europy, by wymienić tylko króla Anglii Edwarda VII czy wszystkich książąt niemieckich na czele z Wilhelmem II, Cesarzem Niemiec. Hołd ten znacznie umocnił prestiżowo Austro-Węgry, popadające jednak coraz silniej w zależność od Niemiec.Jesienią tego roku Austro-Węgry ogłosiły aneksję Bośni i Hercegowiny. Doprowadziło to do zaostrzenia sytuacji na Bałkanach. Kilka lat później, 28 czerwca 1914 roku w Sarajewie zabity został następca tronu Franciszek Ferdynand. 28 lipca Austria wypowiedziała Serbii wojnę, co w konsekwencji doprowadziło do wybuchu I wojny światowej. Informację o wybuchu wojny cesarz przekazał swoim poddanym w proklamacji „Do Moich Ludów
Franciszek Józef  tuż przed śmiercią zamierzał zawrzeć z państwami Trójporozumienia pokój za wszelką cenę. Znane są jego słowa, że monarchia idzie na dno, ale przynajmniej z honorem. Jednym z ostatnich dokumentów, jakie podpisał, był akt

5 listopada 1916  powołujący samodzielne państwo polskie pod patronatem Niemiec i Austro-Węgier.

Zmarł 21 listopada 1916 w pałacu Schönbrunn.

Pochowany został w krypcie cesarskiej pod Kościołem Kapucynów, między swoją żoną a synem.

Winterhalter Elisabeth 2.jpg

Z Bożej Łaski cesarz Austrii,
apostolski król Węgier,król Czech, Dalmacji, Chorwacji, Slawonii, Galicji, Lodomerii i Ilyrii,król Jerozolimy etc, etc…
arcyksiążę Austrii,wielki książę Toskanii i Krakowa,książę Lotaryngii, Salzburga, Styrii, Karyntii, Krainy i Bukowiny,
wielki książę Siedmiogrodu,margrabia Moraw,książę Górnego i Dolnego Śląska, Modeny, Parmy, Piacenzy, Guastalli, Oświęcimia i Zatora,Cieszyna, Frulii, Raguzy i Zadaru,
uksiążęcony hrabia Habsburga i Tyrolu, Kyburga, Gorycji i Gradiszki,książę Trydentu i Brixen,margrabia Łużyc Dolnych i Górnych oraz Istrii,hrabia Hohenembs, Feldkirch, Bregenz, Sonnenbergu,
pan Triestu, Cattaro i Marchii Słoweńskiej,wielki wojewoda województwa Serbii, etc, etc, …

ilustracja

Cesarz Franciszek -prapradziadek -Cesarza Franciszka -wnuk Królowej Polski Eleonory 

Cesarzowa Elżbieta (stoi w czarnej sukni) w czasie podróży w rezydencji Maxymiliana I 

Maksymilian I,(ur. 6 lipca 1832 w Wiedniu,

zm. 19 czerwca 1867 w Cerro de las Campanas w stanie Querétaro) –

arcyksiążę austriacki, wicekról lombardzko-wenecki w latach 18571859,

cesarz meksykański w latach 18641867, bratFranciszka Józefa I.

Gdy w Stanach Zjednoczonych dobiegła końca wojna secesyjna,

W 1866 Napoleon III Bonaparte wycofał swoje wojska z Meksyku

Charlotta odbyła podróż do Europy, szukając poparcia dla swojego męża w Paryżu i w Wiedniu oraz u papieża w Rzymie-nigdy nie wróciła 

11 maja 1867  Maxymilian został  schwytany. Mimo protestów opinii publicznej na całym świecie (ujmowali się za nim liczni monarchowie europejscy, m.in. cesarz Franciszek Józef przywrócił mu prawa dynastyczne w Austrii, licząc, że ocali to brata przed śmiercią, protestował także Giuseppe Garibaldi) sąd wojskowy skazał go na śmierć. Razem z generałami Miguelem Miramonem i Thomasem Mejią zginął rozstrzelany. Jego ciało zostało wysłane statkiem do rodzinnej Austrii i pochowane w Krypcie Cesarskiej Kościoła Kapucynów w Wiedniu.

 

Polski Papież 

 Św. Pius X beatyfikował w 1905 roku śląskiego jezuitę Melchiora Grodzieckiego, mianował pierwszych polskich biskupów dla Polonii amerykańskiej, założył w Rzymie hospicjum dla polskich studentów, wreszcie – wyniósł do godności bazyliki świątynię jasnogórską, ustanawiając dzień 26 sierpnia uroczystością Matki Boskiej Częstochowskiej. W roku 1910 papież przesłał do Częstochowy drogocenną koronę, którą zawieszono na cudownym obrazie – wcześniej doprowadził zaś do uroczystych koronacji wielu innych polskich obrazów Matki Bożej, m.in. w Dzikowie w 1904 roku, Lwowie w 1905 roku, Krakowie w 1907 roku i Sulisławicach w 1913 roku.
Wiedząc o trudnej sytuacji polskich katolików we wszystkich trzech zaborach, św. Pius X walczył o obsadzanie stolic biskupich właśnie Polakami – od 1905 roku jego ukochanym szambelanem był zresztą słynny później metropolita krakowski Adam Sapieha. W serię tych zdumiewających posunięć wpisuje się reakcja świętego papieża na przybycie do Watykanu grupy 50 polskich unitów, którzy w wyniku prześladowań politycznych przedarli się nielegalnie przez granicę i opuścili rodzinne strony. Giuseppe Sarto ku zdziwieniu uczestników audiencji ucałował ranę jednego z nich i powiedział: "Powtórzcie braciom waszym, że Ojciec Święty pamięta o was, modli się za was i pragnie gorąco spotkać się z wami w niebie".

Włoskie metryki zostały sfałszowane. gdy do Austrii dotarła wiadomość, że wybrany na papieża dzięki Puzynie kardynał Giuseppe Sarto jest polskiego pochodzenia – w Wiedniu zapanowała panika. Natychmiast przystąpiono więc do niszczenia wszelkich dokumentów, których ujawnienie mogłoby wywołać wśród Polaków niebezpieczny entuzjazm .Matka św. Piusa X zmarła w 1891 roku, a jego ojciec 38 lat wcześniej- dziwne fakty: brak grobu ojca papieża w Riese oraz jego metryki w tamtejszych księgach parafialnych.

Ks Paweł Nieużyły,  w 1985 roku odwiedził Riese i rozmawiał z tamtejszym proboszczem – kanonikiem Giuseppe Liestim.

Giuseppe Sarto syn śląskiego Krawca,

Nazwisko "Krawiec" -zapisy metrykalne dotyczące tego rodu – który osiadł w kilkunastu miejscowościach wokół podgliwickiego miasteczka Toszek – sięgają 1660 roku. Z jednej z tych wsi, z Boguszyc (pow. gliwicki), wywodzi się rodzina Krawców, której XX-wieczny potomek – Alojzy – miał po śmierci Piusa w 1914 roku otrzymać z Watykanu specjalne zawiadomienie, dotyczące spraw majątkowych. Starannie przechowywany dokument zaginął w czasie II wojny światowej, ale żyją jeszcze ludzie, którzy widzieli go na własne oczy.
W czasie okupacji hitlerowskiej ksiądz Józef Umiński – mówiono o polskim pochodzeniu przodków św. Piusa X we franciszkańskim klasztorze na Górze św. Anny oraz w śląskim zakonie żeńskim w Porębie. W jednej ze wspólnot zakonnych jeszcze do niedawna żyły siostry, których krewna -trzykrotnie pielgrzymowała do Rzymu, by osobiście spotkać się z papieżem Piusem X.

"We wsi Boguszyce było niegdyś małżeństwo Krawiec. Tablica wymienia pięcioro ich dzieci. Z tych pierwszy syn, Antoni, ożenił się w Jemielnicy (pow. strzelecki, woj. opolskie). Drugi syn zbiegł w czasie wojny 1812/13 r. do Ameryki. Trzeci syn zbiegł w czasie tejże wojny do Riese w północnych Włoszech, tam ożenił się, był urzędnikiem pocztowym i miał ośmioro dzieci". Według drzewa – to właśnie ów trzeci Krawiec był polskim ojcem przyszłego papieża.Krawiec – ojciec papieża – miał dwóch braci i dwie siostry: Katarzynę i Ewę. Na drzewie rozpisane są daty urodzin i śmierci kolejnych potomków rodu Krawców – aż do lat 60. XX wieku.

W liście do kardynała Augusta Hlonda z 25 kwietnia 1937 r Biskup Gawlina

 

Polski Nobel 

Gdym chwycił za kij pielgrzymi polskiego tułacza, jedna tylko myśl mną kierowała – zdobyć fortunę (…). Pragnąłem fortuny, bo czułem, że to jest potęga, której nam potrzeba, jeżeli istotnie przewodniczy nam zamiar odbudowania Polski" – mówił podczas nowojorskich obchodów 24. rocznicy powstania styczniowego 1863 r 
Powyższe słowa w pełni realizował poprzez swoją szeroką działalność filantropijną, obejmującą nie tylko pomoc dla rodaków decydujących się na amerykańską emigrację, ale także zamieszkujących ziemie polskie pod zaborami.O jego ofiarności krążyły legendy.

On sam przestrzegał przed emigracją, zwłaszcza osoby nie posiadającego odpowiedniego wykształcenia oraz nie znające języka angielskiego.- sam władał nie tylko językiem ojczystym, ale także angielskim, francuskim, niemieckim i rosyjskim.
Jerzmanowski wyznawał zasadę nieudzielania bezpośredniej pomocy finansowej potrzebującym osobom, ale pomagał im w znalezieniu pracy, hojnie wspierał poszerzanie przez nie swoich umiejętności zawodowych. Był gorącym orędownikiem edukacji kobiet.
Brał udział w pracach Związku Narodowego Polskiego, a od 1886 roku stał na czele utworzonego przez niego Komitetu Centralnego Dobroczynności, którego działalność w dużej mierze finansował.
W 1890 roku wszedł w skład zarządu Muzeum Narodowego w Rappersvillu, wspierając jego prace znacznymi kwotami i stając się jego największym mecenasem.
Nigdy nie utracił kontaktu z ziemiami polskimi. Zawsze starał się spieszyć z pomocą, kiedy ludność "starego kraju" dotykała jakaś klęska. Regularnie przyjeżdżał do Krakowa, gdzie przyjaźnił się z Adamem Asnykiem, Eustachym Jaxą Chronowskim oraz Adamem Chmielowskim (późniejszym św. Bratem Albertem). W 1891 roku sfinansował działalność Towarzystwa Szkoły Ludowej w Krakowie.
W 1894 roku wsparł znacznymi kwotami organizację Wystawy Krajowej we Lwowie oraz przyczynił się do powstania skierowanego do chłopów pisma "Lud Polski". Walczył z panującym wśród chłopów alkoholizmem i analfabetyzmem fundując m. in. szkoły w Prokocimiu oraz Krzyszkowicach.
Sfinansował wawelskie witraże Mehoffera oraz zakup rękopisów Kraszewskiego dla Biblioteki Jagiellońskiej. Znacznymi subwencjami wspomagał Bank Ziemski w Poznaniu, Kasę im. Mianowskiego, Towarzystwo Czytelni Ludowych w Poznaniu, Towarzystwo Staszica we Lwowie, Towarzystwo Weteranów Powstania Styczniowego i wiele innych.
Erazm Jerzmanowski, zwany przez amerykańską prasę "polskim baronem"zawsze gorąco podkreślający swój katolicyzm
Zasłynął jako fundator kościołów dla amerykańskiej Polonii oraz Polaków mieszkających na Kresach dawnej Rzeczypospolitej. W 1889 roku w uznaniu zasług dla Kościoła i ludzkości papież Leon XIII nagrodził go najwyższym ówczesnym papieskim odznaczeniem, ustanawiając Jerzmanowskiego Komandorem Orderu Św. Sylwestra.
Polski Nobel
Umierając pozostawił Erazm Jerzmanowski testament, na mocy którego została powołana do życia "Fundacja Nagród im. śp. Erazma i Anny małżonków Jerzmanowskich" (Anna Jerzmanowska zmarła w Dreźnie, w 1912 roku).
Testamentowy zapis, którego realizacją zajęła się krakowska Akademia Umiejętności (późniejsza PAU), przewidywał coroczne przyznawanie nagrody, która szybko przez prasę galicyjską, a później także międzywojenną, okrzyknięta została "polską nagrodą Nobla".
Po raz pierwszy nagrodę przyznano w 1915 roku – otrzymał ją arcybiskup krakowski książę Adam Stefan Sapieha.

Kolejnymi nagrodzonymi byli m.in. Frankomason Henryk Sienkiewicz
W 2009 roku nagroda została reaktywowana przez Nie -Polską Akademię Umiejętności. Jej laureatami zostali: Janina Ochojska-Okońska, Jerzy Nowosielski, Maciej Władysław Grabski, Adam Bielański i Andrzej Zoll.

Wydarzenia 2 czerwca
  455 – Wandalowie zdobyli Rzym, a następnie plądrowali go przez 14 dni.
  575 – Benedykt I został papieżem.
1098 – I wyprawa krzyżowa: zakończył się pierwszy etap oblężenia Antiochii.

1273 – Książę krakowski Bolesław V Wstydliwy pokonał wojska śląskie w bitwie pod Bogucinem.

1297 – Wacław II został koronowany na króla Czech.
1652 –zwycięstwem wojsk kozacko-tatarskich nad polskimi zakończyła się dwudniowa bitwa pod Batohem.

1697 – August II Mocny przeszedł w Wiedniu na katolicyzm.
1751 – Papież Benedykt XIV ogłosił encyklikę Magno cum animi, zakazującą sprawowania mszy w miejscach niezaaprobowanych przez ordynariusza.
1780 – Rozruchy Gordona: protestujący przeciwko przyznaniu przywilejów dla katolików próbował bez skutku wtargnąć do gmachu Izby Gmin w Londynie.
1793 – Rewolucja francuska: aresztowano 22 przywódców żyrondystów.

1891 –masoni położyli no kamień węgielny pod budowę gmachu Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie.

1943-250 Polaków zostało zamordowanych we wsi Hurby przez oddział UPA.
1943 -Niemcy spacyfikowali wieś Kakonin na Kielecczyźnie, rozstrzeliwując 9 osób.
1979 – Rozpoczęła się pierwsza pielgrzymka papieża Jana Pawła II do Polski.

2 czerwca urodziny 

1535 – Leon XIpapież (zm. 1605)

1835 – Pius X, papież, święty (zm. 1914)

1838 – Aleksandra Oldenburg Romanowa, rosyjska wielka księżna (zm. 1900)

1844 – Erazm Jerzmanowski, polski działacz społeczny (zm. 1909)

1907Wanda Boniszewska, polska zakonnica, stygmatyczka (zm. 2003)

1911Adam Studziński, polski duchowny katolicki, dominikanin (zm. 2008)

Zamarli  2 czerwca 

Dachau 

Ks Emil Szramek  świadek Polskosci Piusa X 

Urodził się 29 września 1887 w Tworkowie k. Raciborza;-uczył się ukończył w gimnazjum w Raciborzu.

22 czerwca 1911 z rąk kard. Georga Koppa przyjął święcenia kapłańskie.

W Tychach – 1912-1916 – współpracował z ks. Janem Kapicą.

W latach 1916-1923 pracował na placówkach w Zaborzu i Mikołowie. Od 1918 roku był związany z towarzystwem kulturalno-oświatowym Towarzystwo Oświaty na Śląsku im. św. Jacka, którego był jednym ze współzałożycieli. Był również redaktorem organu prasowego Głosy z nad Odry (1918-1924), w którym często bronił prawa Górnoślązaków do używania języka polskiego. Po utworzeniu Administracji Apostolskiej dla Śląska Polskiego (1922) został przez ks. A. Hlonda powołany na stanowisko kanclerza kurii Administracji Apostolskiej.

W 1926 roku papież Pius XI powierzył ks. Szramkowi parafię Niepokalanego Poczęcia NMP w Katowicach.

Był jednym z inicjatorów założenia w Katowicach Biblioteki Śląskiej, a następnie przewodniczącym Rady Muzealnej Muzeum Śląskiego w Katowicac

Został aresztowany 8 kwietnia 1940. Przebywał w obozach koncentracyjnychDachauGusen, Mauthausen i ponownie od 8 grudnia 1940 w Dachau.

Został zamordowany 13 stycznia 1942

13 czerwca 1999 wśród 108 Męczenników ogłoszony  błogosławionym

Ewa Krawiec – ciocia  papieża Piusa X   w lutym 1816 r. wyszła  w rodzinnej wsi za mąż za niejakiego Moczygembę.

Jej synem był Ks Leopold Bonawentura Moczygemba (1824-1891) – pionier polskiego osadnictwa w USA. W 1854 r. ks. Moczygemba sprowadził do Teksasu grubę 150 Ślązaków (w tym kilku Krawców) z podgliwickich Boguszyc, Żędowic, Wielkiej Płużnicy i innych pobliskich wsi, którzy założyli na obcym lądzie takie miejscowości jak Panna Maria czy Cestohova. Jak potwierdzają wszelkie możliwe źródła – rodziny Moczygemby i Krawców były niezwykle pobożne, szczególną czcią obdarzając Matkę Boską

Ks. Moczygemba – człowiek nadzwyczaj religijny i inteligentny (znał biegle 7 języków) – bardzo często jeździł do Włoch. W wieku 19 lat właśnie w Italii przywdział franciszkański habit, cztery lata później (25 lipca 1847 r.) został tam wyświęcony na księdza. Z amerykańskich źródeł dowiedzieć się można, że pierwsze lata swojej posługi spędził w północnych Włoszech – a więc tam, gdzie od 1813 do 1853 r. mieszkać miał jego szwagier Krawiec (Sarto), rzekomy ojciec przyszłego papieża.

W 1869 r. ks. Moczygemba był spowiednikiem w Rzymie podczas I Soboru Watykańskiego, a w 1870 r. – naocznym świadkiem ogłoszenia dogmatu o nieomylności papieża.

 W notatkach z jego życiorysu istnieje zapis, że w ostatnich latach życia „o. Leopold podczas swych podróży do Rzymu przebywał u kuzyna kanonika w Mantui”.- od 1884 r. biskupem Mantui był nie kto inny jak Giuseppe Sarto – jego brat cioteczny, przyszły święty… O rzymskich podróżach patriarchy amerykańskiej Polonii do „biskupa w Mantui” wspominał także ks. Józef Gregor (1857-1926), znany górnośląski kapłan.

Giuseppe Sarto – czyli papież Pius X – mianował pierwszych polskich biskupów dla Polaków, którzy osiedlili się w USA.

Lata 1812-13 to okres, kiedy wielu młodych mieszkańców wsi uciekało z Górnego Śląska do Niemiec, Austrii i północnych Włoch. Głównymi przyczynami emigracji była obawa przed pańszczyzną lub poborem do armii.

Arcybiskup poznański Edmund Dalbor (1869-1926) – o polskości Piusa X mówił na wykładach w seminarium

bp Józef Gawlina,

ks. Józef Umiński zauważył: „Miałem szczęście aż dwukrotnie widzieć z bliska Piusa X i obydwa razy uderzał mnie jakiś inny, aniżeli u Włochów, wyraz jego oczu, mało włoska cera i rysy twarzy, a także jakiś inny układ czaszki.”

Na późniejszych fotografiach Piusa X zwraca z kolei uwagę wyraźne podobieństwo papieża do niektórych Górnoślązaków, których twarze utrwalono na zdjęciach dokumentujących życie polskich emigrantów w Teksasie (obejrzeć je można w książce „Śląscy Teksańczycy”, Opole 2004).