21 marca 2016 -Rok Bożego Miłosierdzia – Ostatni Wielki Czwartek Bronisława Komorowskiego i setek Kapłanów

 

21 marca 2016 Rok Bożego Miłosierdzia 

prosimy o wsparcie Jezusa Chrystusa naszego Zbawiciela i wszystkich Kapłanów 

wspominając Wielki Czwartek 21 marca 1940 r w Stuthofie i na  Częstochowie 

Simon ushakov last supper 1685.jpg

 Wielki Czwartek 21 marca 1940 roku  Stuthof -Jasna Góra 

„Czego my nie możemy, może Pan. Jezus Chrystus, doskonały Bóg i doskonały człowiek,

nie pozostawia symbolu,lecz rzeczywistość: zostaje On sam.

Odejdzie do Ojca, ale pozostanie z ludźmi.

Nie zostawi nam zwykłego podarunku, który by przywoływał pamięć o Nim.

Pod postaciami chleba i wina jest On, rzeczywiście obecny: ze swoim Ciałem,

Krwią, Duszą i Bóstwem

21 marca 1940 -Wielki Czwartek w Stuthofie -poranek jeszcze przed pobudką,

w pełnej konspiracji była sprawowana msza święta  dzięki staraniom

ks. Stefana Wincentego Frelichowskiego w baraku, w którym przebywali kapłani

Msza Św., której w Wielki Czwartek przewodniczył

55 letni ks. Bolesław Piechowski z  Lubiszewa ,zamordowany w Dachau

drugą w Wielkanoc sprawował sam ks. Frelichowski. zamordowany w Dachau 

Organizując te Msze Święte księdz Frelichowski – przyczynił się do zaopatrzenia w sakramenty,

spowiedź i Komunię św. przedstawicieli Polonii Gdańskiej,

w tym ks. Mikołaja Góreckiego i ks. Bronisława Komorowskiego,

którzy zostali rozstrzelani w Wielki Piątek 22 marca 1940 -w 7 rocznicę powstania KZ Dachau 

Można powiedzieć, że Komunia Św., którą przyjęli dzień wcześniej w dniu ustanowienia Eucharystii,

była dla nich wiatykiem komunią w ostatniej drodze do życia wiecznego.

W kwietniu 1940 roku polskich kapłanów wywieziono najpierw do Sachsenhausen a docelowo do Dachau,

gdzie dalej nieśli pomoc współwięźniom, wielu z nich okupiło to szykanami i śmiercią.
Jak ważne było uświęcenie tego miejsca śmierci ponad 60 tysięcy osób ofiarą Mszy Świętej,

może świadczyć fakt, iż już 7 września 1946 roku z inicjatywy byłych

więźniów była sprawowana na terenie byłego obozu,

pierwsza Msza Św., w której ołtarz stanowił obraz Matki Bożej

21 marca 1940  Stuthof Wielki Czwartek 27 letni Ks Frelichowski organizuje mszę św 

21 marca 1940 Jasna Góra 33 letni  O Romuald Kłaczyński z Wielunia w kazaniu  

wyraził nadzieję  że Polska Zmartwychwstanie

 dręczony za  wiarę w zmartwychwstanie Polski.

Gubernator Hans Frank, „gdy się to jeszcze raz powtórzy

( wiara w Zmartwychwstanie Polski ) – to wszyscy paulini pójdą do paki”

O Romuald  aresztowany 23 kwietnia 1940 r  zamordowany jako nr 22778 w

dniu 23 kwietnia 1942 r zastrzykiem w serce. czytaj 

Norbert Motylewski OSPPE

 Przeor  Jasnej Góry 55 letni O Norberd Motylewski starał się o uwolnienie

O Romualda  zmarł nagle 29 wrzesnia 1943 r 

 

Gubernator Hans Frank  odwiedził klasztor na Jasnej Górze 25 lutego 1940 

27 października 1940 r odwiedził klasztor  Heinrich Himmler

11 sierpnia 1941 roku, miała miejsce  wizyta  Hitlera. 

Królowa Polski Małgorzata -prawnuczka Sambora II z Lubiszewa

21 marca 1940 r. stanęła przed niemiecką komisją Balbina Bellwon, ze swym synem Romanem, przywiezionym przed komisję prosto z KL Stutthof.

Wystarczyło im powiedzieć, że są „tutejsi”, „Danziger”, a byliby wolni.

Powiedzieli jednak dumnie, że są Polakami, więc wujek Roman wrócił do obozu,

a babcię aresztowano 19 kwietnia 1940 i osadzono w  KL Ravensbrück, 

Swiadectwo Polki z Gdańska 

 


21 marca 1945:-W czasie brytyjskiego nalotu bombowego  w Kopenhadze

zbombardowano szkołę w wyniku czego zginęły 102 osoby, w tym 86 dzieci.

Urodziny 21 marca 
1417 – Mikołaj z Flüe, szwajcarski mistyk chrześcijański, patron Szwajcarii, święty (zmarł  21 marca  1487 w dniu 70 rocznicy urodzin)
1474 – Aniela Merici, włoska zakonnica, święta (zm. 1540)
1521 – Maurycy Wettyn, elektor Saksonii (zm. 1553)-potomek siostry Króla Władysława Jagiełły 
1551 – Maria Anna, księżniczka bawarska, arcyksiężna austriacka (zm. 1608)
1566 – Jakub Salès, francuski jezuita, męczennik, błogosławiony (zm. 1593)
1626 – Piotr od św. Józefa de Betancur, hiszpański tercjarz franciszkański, misjonarz, święty (zm. 1667)
1552 – Maurice d'Elbée, francuski generał powstańców wandejskich pochodzenia saskiego (zm. 1794)

1782 
1801 – Maria Teresa Toskańska, królowa Sardynii i Piemontu (zm. 1855)

Maurice Joseph Louis Gigost d'Elbée (ur. 21 marca 1752 w Dreźnie, zm. 6 stycznia 1794 w Noirmoutier) – generał powstańców wandejskich.
Urodzony w Saksonii, był naturalizowanym Francuzem zamieszkałym w tym kraju od 1777.Zamieszkał w majątku Beaupréau, który opuścił w momencie rozpoczęcia się Wielkiej Rewolucji Francuskiej

W 1793 zdecydował się przyłączyć do improwizowanej armii zbuntowanych wandejskich chłopów.30 lipca 1793 d'Elbée przegrał bitwę pod Luçon, w której dawał swoim żołnierzom przykład osobistej odwagi -po kolejnej klęsce pod Cholet, w której Elbée został ciężko ranny., d'Elbée został publicznie rozstrzelany. Jego ciężkie rany uczyniły z niego inwalidę; na miejsce stracenia musiał zostać przyniesiony w fotelu.- był postacią w szeregach Wandejczyków kluczową.Podziw u jego żołnierzy budziła jego głęboka religijność i odwaga, dzięki którym zyskał przydomek Generała Opatrzności.-pojmani do niewoli Wandejczycy niezwykle emocjonalnie reagowali nie tylko na wiadomości o losach uwięzionego dowódcy, ale płakali, słysząc samo jego nazwisko.

Józef Joachim Goldtmann (ur. 21 marca 1782 w Wejherowie, zm. 27 marca 1852 w Sandomierzu) – biskup rzymskokatolicki, biskup pomocniczy kujawsko-kaliski w latach 1838–1844, biskup diecezjalny sandomierski w latach 1844–1852 po święceniach kapłańskich 22 czerwca 1806 został proboszczem w Zgierzu i Kowalu. W 1824 został mianowany kanonikiem kapituły katedralnej we Włocławku, a w 1825 także oficjałem i archidiakonem włocławskim.. Sakrę biskupią przyjął 18 listopada 1838 w Warszawie.25 stycznia 1844 został mianowany biskupem diecezjalnym diecezji sandomierskiej. Zarządzanie diecezją rozpoczął 14 kwietnia 1844. 

Zmarli  

21 marca 
  547 – Benedykt z Nursji, włoski zakonnik, założyciel zakonu benedyktynów, pustelnik, święty (ur. ok. 480)

1016- w Mesburgu umiera 27 letnia Regelinda wnuczka Mieszka I 
 1034 – Ezzon, hrabia palatyn Lotaryngii (ur. 955)-ojciec Królowej Ryczezy 
1063 – Rycheza Lotaryńska, pierwsza królowa Polski (ur. ok. 996)
1324 – Maria Luksemburska, królowa Francji (ur. ok. 1305)
1416 – Anna Cylejska, królowa Polski (ur. ok. 1380)
1487 – Mikołaj z Flüe, szwajcarski pustelnik, mediator, święty katolicki, patron Szwajcarii (ur. 1417)
1556 – Tomasz Cranmer, angielski duchowny anglikański, arcybiskup Canterbury, męczennik (ur. 1489)
1651 – Katarzyna Wittelsbach, księżna Palatynatu-Neuburg (ur. 1615)
1804 – Ludwik de Burbon, książę Enghien (ur. 1772)

 

Królowa Polski Anna Cylejska (ur. koniec 1380 l, zm.  21 marca 1416 w Krakowie) −druga żona króla Władysława Jagiełły,

córka hrabiego cylejskiego Wilhelma von Cilli i Anny, córki króla polskiego Kazimierza Wielkiego. Prawnuczka  Króla  Władysława I Łokietka iJadwigi Bolesławówny,
W 1394, po śmierci ojca i powtórnym zamążpójściu i wyjeździe matki do Teck, trafiła pod opiekę swego stryja, hrabiego Hermana II Cylejskiego-pod koniec 1400 do Celja na terenie dzisiejszej Słowenii przybyło poselstwo polskie,.Przybyli oni z rozkazu króla polskiego Władysława II Jagiełły w celu zawarcia z hrabią Celja Hermanem wstępnego układu małżeńskiego Władysława i Anny. już umierająca Jadwiga Andegaweńska wyraziła życzenie, aby Anna została jej następczynią na tronie polskim. 23 kwietnia 1401 papież Bonifacy IX udzielił dyspensy przyszłym małżonkom, bowiem Anna była w trzecim stopniu spokrewniona z pierwszą żoną Jagiełły, Jadwigą która była jej kuzynką . 29 stycznia 1402 w katedrze krakowskiej Anna Cylejska została drugą żoną Władysława Jagiełły. 25 lutego 1403 w tej samej katedrze Anna została koronowana na królową Polski.Królowa często towarzyszyła mężowi w licznych podróżach. W 1405 zaprosiła na Wawel swego kuzyna Hermana von Cilli, zaś w 1410 stryja, który był posłem króla niemieckiego Zygmunta Luksemburskiego. W 1412 wraz z mężem zorganizowała wesele księżnej mazowieckiej Cymbarki i księcia austriackiego Ernesta Żelaznego. W latach 1413–1414 przebywała na Litwie w związku z misją chrystianizacyjną na Żmudzi.Pod koniec 1415 Anna zachorowała – 21 marca 1416 zmarła w Krakowie. Została pochowana w katedrze na Wawelu w pobliżu ołtarza Świętej Doroty. Z małżeństwa Anny i Władysława pochodziła urodzona 8 kwietnia 1408  córka Jadwiga.

 

Wielki Piątek, 22 marca 1940 r.  „pomorski Katyń”),  zamordowano wyselekcjonowanych Polaków z Wolnego Miasta Gdańska.

W Wielki Piątek 22 marca 1940 r. pobliżu obozu Stutthof na podstawie wyroków śmierci, wydanych przez policyjny sąd doraźny,

rozstrzelano 66 Polaków – wybitnych działaczy Wolnego Miasta Gdańska i Pomorza. 
W grupie tej byli dwaj przewodnicy duchowi Polonii Gdańskiej –

księża Bronisław Komorowski i Marian Górecki,urzędnicy, bankowcy, nauczyciele, prawnicy, lekarze, kupcy,

pracownicy Polskich Kolei Państwowych i Poczty Polskiej w Gdańsku.

Grób masowej egzekucji odnaleziono w listopadzie 1946 r

Pogrzeb ofiar odbył się w Wielki Piątek 4 kwietnia 1947 r. na gdańskiej Zaspie

  Aresztowani 1 września 1939 r. więzieni w Viktoriaschule, wywiezieni 2 września 1939 r. do obozu  w Stutthofie

W obozie Stutthof księża ci byli szczególnie prześladowani przez esesmanów:- esesmani starali się ich upokorzyć w oczach współwięźniów.

Bł. ks. F. Rogaczewski został rozstrzelany w grupie 22 wybitnych działaczy Polonii Gdańskiej

11 stycznia 1940 r., bł. ks. B. Komorowski i bł. Ks. M. Górecki zginęli w kolejnej egzekucji 22 marca 1940 r.

22 marca 1940 r. rozstrzelano następujące osoby:
1. Binnebesel Alfons, ur. 22.04.1904 r., kolejarz;
2. Block Alojzy, syn Leona ur. 22.08. 1916 r., praktykant kolejowy;
3. Block Leon, ur. 11.04.1887, urzędnik kolejowy;
4. Borzyszkowski Edmund, ur. 1904 r., nauczyciel;
5. Ciepłuch Feliks, ur. 12.05. 1905 r., nauczyciel;
6. Cymorek Rudolf, ur.11.11.1890 r., pracownik Rady Portu i Dróg Wodnych w Gdańsku;
7. Czyżewski Mieczysław, ur. 22.01.1885 r., właściciel drukarni i wydawca;
8. Dettlaff Edmund, ur. 7.09.1913 r., asystent kolejowy;
9. Filarski Bernard, ur. 1.08.1880 r., dr medycyny, stomatolog PKP i Gimnazjum
Polskiego w Gdańsku;
10. Gauza Józef, ur. 1901 r., nauczyciel;
11. Garyantysiewicz Alfons, ur. 14.07.1906 r., referendarz kolejowy;
12. Gierszewski Feliks, ur. 1.04.1908 r., pocztylion Poczty Polskiej w Gdańsku;
13. Goldmann Stefan, ur. 19.07.1897 r., kupiec, dyrektor Centrali Rolników w Gdańsku;
14. Górecki Marian, ur. 21.05. 1903 r., ksiądz, opiekun kaplicy pw. Matki Bożej
Częstochowskiej w Gdańsku – Nowym Porcie, prefekt Gimnazjum Polskiego w Gdańsku,
beatyfikowany 13.06.1999 r. w Warszawie;
15. Grabowski Leon Zygmunt, ur. 26.03.1880 r., kontroler ruchu PKP;
16. Gregorkiewicz Józef, ur. 3.03.1884 r., starszy asystent kolejowy;
17. Grimsmann Zygmunt, ur. 2.05. 1910 r., asystent pocztowy;
19. Jesikiewicz Jan, ur. 8.06.1916 r., nauczyciel;
20. Jurkiewicz Antoni, ur. 20.11.1895 r., starszy asystent kolejowy;
21. Klimkiewicz Teodor, ur. 16.04.1881 r., emerytowany inspektor Poczty Polskiej;
22. Knitter Wincenty, ur. 28.01.1898 r., kolejarz;
23. Komorowski Bronisław, ur. 28.01.1899 r., ksiądz, proboszcz kościoła p.w. Św. Stanisława
BM w Gdańsku – Wrzeszczu, beatyfikowany 13.06. 1999 r. w Warszawie;
24. Kosznik Paweł, ur. 3.06.1899 r.; inspektor kolejowy;
25. Kramer Gustaw, ur. 6.06.1898 r., inżynier elektryk, kupiec;
26. Kryn Jan, ur. 4.09.1909 r., asystent Poczty Polskiej w Gdańsku;
27. Lange Bogdan, ur. 4.02. 1906 r., adiunkt kolejowy;
28. Lendzion Antoni, ur. 10.07.1888 r., działacz związkowy Zjednoczenia Zawodowego
Polskiego, poseł do Volkstagu WMG;
29. Łysakowski Konrad, ur. 28.12.1893 r., handlowiec, pracownik firmy PAGED w Gdyni;
30. Majkowski Jan, ur. 24.08.1893 r. , urzędnik bankowy;
31. Mionskowski Augustyn, ur. 18.08.1894 r., pracownik PKP w Gdańsku;
32. Młodzieniewski Franciszek, ur. 6.12.1894 r. pracownik Rady Portu i Dróg Wodnych w
Gdańsku;
33. Muzyk Feliks, ur. 6.03. 1898 r., prokurent banku polsko – brytyjskiego w Gdańsku;
34. Nitka Edward, ur. 11.10.1892 r., asystent kolejowy;
35. Nitka Brunon, ur. 19.06. 1897, restaurator;
36. Ossowski Józef, ur. 20.12.1893 r. , starszy asystent kolejowy;
37. Papka Alfons, ur. 1.12.1906 r., starszy asystent Poczty Polskiej w Gdańsku;
38. Paszota Bolesław, ur. 31.08.1884 r., emerytowany naczelnik Poczty Polskiej w Gdańsku;
39. Piasecki Bolesław, ur. 14.07. 1900 r., pracownik cywilny Wydziału Wojskowego
Komisariatu Generalnego Rzeczypospolitej Polskiej w Gdańsku;
40. Planeta Juliusz, ur. 4.06.1902 r., Starszy asystent Poczty Polskiej w Gdańsku;
41. Pniewski Władysław, ur. 3.02.1893 r., dr filologii polskiej, profesor Gimnazjum
Polskiego w Gdańsku;
42. Reetz Stanisław, ur. 8.05.1897 r., starszy ekspedient Poczty Polskiej w Gdańsku;
43. Sojecki Konrad, ur. 19.02.1890 r., starszy asystent PKP w Gdańsku;
44. Suchecki Brunon, ur. 1902 r., nauczyciel w Złotowie;
45. Szarski Gustaw, ur. 31.01.1899 r., inspektor celny;
46. Szuca Michał, ur. 4.04.1886 r., dr praw, radca finansowy Rady Portu i Dróg Wodnych w
Gdańsku;
47. Thomas Henryk, ur. 20.09.1898 r., inżynier, pracownik Dyrekcji PKP w Gdańsku;
48. Trzebiatowski Leon, ur. 6.04. 1890 r., kolejarz, pracownik PKP w Gdańsku;
49. Wesołowski Augustyn, ur. 11.10.1882 r., kupiec, wiceprezes Gminy Polskiej w WMG;
50. Wieczorkowski Henryk, ur. 22.06.1886 r., dziennikarz;
51. Wika – Czarnowski Anastazy, ur. 30.05.1887 r., emerytowany dyrektor Poczty Polskiej w
Gdańsku;
52. Witkowski Szymon, ur. 15.09.1878 r., kolejarz;
53. Woyda Piotr, ur. 28.09.1877 r., dr praw, wicewojewoda pomorski w l. 1920-1924;
54. Ziółkowski Tadeusz, ur. 5.06.1888 r., komandor pilotów w Gdańsku, pracownik Rady
Portu i Dróg Wodnych;
55. – 66. – nazwiska ofiar nieznane. 

Likwidacja  Polaków i Niemców w Pomoeskim Katyniu -w Piasnicy k Wejherowa

W Lesie Piaśnickim hitlerowcy i polskojęzyczne gestapo

rozstrzelali około 12-14 tysięcy osób: mężczyzn, kobiet, dzieci i niemowląt.

Jesienią 1946 roku w Wejherowie utworzona została komisja ekshumacyjna,

która wspólnie z Okręgową Komisją Badania Zbrodni Hitlerowskich

przystąpiła do ustalenia rozmiarów zbrodni i identyfikacji zwłok. 

W większosci byli z polskojęzycznego gestapo ..aby zatrzeć rozmiary zbrodni 

Zdjęcie numer 2 w galerii - Niezwykła historia zdjęć ze zbrodni w Piaśnicy

Franciszek Korszyński

      Biskup Michał Kozal                                                                         Biskup Franciszek Koryczyński 

Urodził się 25 września 1893 r. we wsi Nowy Folwark k. Krotoszyna.

Po ukończeniu gimnazjum w Krotoszynie  w 1914 r. zgłosił się do Arcybiskupiego Seminarium Duchownego w Poznaniu. 23 lutego 1918 r. przyjął święcenia kapłańskie. Został wikarym w parafii Kościelec, a rok później w Pobiedziskach. W 1920 r w Krostkowie. W 1923 r. został katechetą w Miejskim Gimnazjum Żeńskim w Bydgoszczy. Był  kapelanem w Schronisku dla Ociemniałych i publikował artykuły o tematyce religijnej na łamach „Dziennika Bydgoskiego”. W latach 1927-1939 pracował w Arcybiskupim Seminarium Duchownym w Gnieźnie. Początkowo był ojcem duchownym, od 1929 r. rektorem. W 1933 r. został mianowany szambelanem papieskim, a 12 czerwca 1939 r. Pius XII wyniósł go do godności biskupa pomocniczego diecezji włocławskiej . Konsekracja miała miejsce 13 sierpnia 1939 r. w katedrze włocławskiej. Niebawem został wikariuszem generalnym diecezji,we wrześniu  objął zarząd diecezji, ponieważ bp Radoński, ordynariusz, wyjechał z wojskiem polskimPo wkroczeniu wojsk niemieckich do Włocławka którymi dowodził Burmistrz Dachau Kramer rozpoczęło się niszczenie miejsc i symboli sakralnych, a także represjonowanie duchownych. Bp Kozal kilkukrotnie protestował u władz niemieckich, był wzywany przez Gestapo, a 7 listopada 1939 r został aresztowany razem z pozostałymi biskupami i alumnami.( razem 44 duchownych  ) 16 stycznia 1940 r. przewieziono ich do obozu w Lądzie nad Wartą. ługie godziny spędzał na adoracji Najświętszego Sakramentu. 14 czerwca 1940   po wkroczeniu Niemców do Paryża…w dniu przybycia pierwszego transportu do Auschwitz –złożył Bogu ofiarę ze swego życia.W maju 1942 r. w Dachau powierzył ów sekret swojemu siostrzeńcowi ks. Czesławowi Kozalowi. Miał świadomość, że z obozu nie wyjdzie, że Bóg przyjął jego ofiarę, którą złożył w intencji ocalenia życia kapłanów, za Kościół w Polsce i ojczyznę.Na co dzień starał się innym dodawać otuchy i służyć dobrą radą. Niestety, zaczął tracić zdrowie-od  sierpnia 1940 r. zaczęła się wywózka księży do Dachau.bp Michał z grupką kapłanów 3 kwietnia 1941 r. znalazł się w obozie w Inowrocławiu, gdzie był poniżany i bity. 9 kwietnia 1941 przewieziono ich do więzienia w Berlinie, urządzając przemarsz w kajdanach przez miasto. Była to tylko kolejna stacja w drodze do Dachau, dokąd przetransportowano ich 25 kwietnia. 1941  Od tej chwili biskup Michał nosił w obozie…numer 24 544

Warunki obozowe były straszne,Więźniowie byli  upokarzani i okrutnie bici. Nad bp. Michałem oprawcy znęcali się wielokrotnieNa początku 1943 r. zachorował na tyfus, pożegnał się słowami: „Wiecie, że życie moje już do mnie nie należy. Świta jutrzenka wolności. Już wam nie będę potrzebny. Odejdę od was”. 26 stycznia został dobity zastrzykiem,  fenolu, a ciało spalono w krematoriumDwa dni po śmierci Michała Kozala Polskie Radio Londyn podało ten fakt do wiadomości publicznej.

Proces informacyjny toczył się od 8 października 1960 r. W homilii wygłoszonej 14 czerwca 1987 r. w Warszawie, podczas Mszy św. beatyfikacyjnej, bł. Jan Paweł II powiedział: „Niech będzie jednym jeszcze patronem naszych trudnych czasów, pełnych napięcia, nieprzyjaźni i konfliktów..

Bł. bp Michał Kozal jest patronem Włocławka i współpatronem Bydgoszczy.

Koncert na cześć bł. Bpa Michała Kozala, ks. Czesława Kozala i Rodziny Kozalów

Organizatorem koncertu był urodzony i mieszkający w USA Jarek Kozal.

19 lipca 2015 roku w sali pałacu w Bugaju zebrała się Rodzina Kozalów  

została odegrana "Oktawa cierpiącego Sługi. Hołd ku czci

Błogosławionego Biskupa Kozala i wszystkich poległych w obozie w Dachau".

Wspomnienie (1912-1965)

Ojciec Czesław urodził się 19 lipca 1912 r. w Zamkowym Folwarku (pow. Krotoszyn). Był jedenastym dzieckiem Piotra i Zofii z d. Koniecznej.

Był kuzynem bł. księdza biskupa Michała Kozala i wujkiem księdza prof. dra hab. Seweryna Rosika –

wykładowcy KUL, teologa moralisty, autora ponad 250 publikacji naukowych

.Ojciec Czesław po ukończeniu Małego Seminarium w Krobi wstąpił do klasztoru oo. Oblatów w Obrze, pow. Wolsztyn.

Święcenia kapłańskie otrzymał z rąk ks. biskupa Walentego Dymka 12 czerwca…

Przywilejem życia kapłańskiego jest trwanie po śmierci w życiu wielu ludzi mocą dobra uczynionego przez swoją posługę. Przywilejem życia profesorskiego jest istnienie w myśli, inspiracjach, systemach naukowych, rozpoczętych pracach badawczych. Tak na pewno żyje z nami i w nas ks. Seweryn Rosik. W swoim wspomnieniu o bł. Michale Kozalu pisał: Osobiście wyznają, że w każdej trudnej sytuacji życiowej, dotyczącej zarówno zdrowia cielesnego, ja k i problemów natury duchowej – zwracam się zawsze do mojego Błogosławionego Wujka i zyskują poczucie spokoju, głębokiej ufności w miłosierną opiekę Bożej Opatrzności (s. 31). Zaprawdę dobrze, że jest Świętych Obcowanie…

 

Konzentrationslager Dachau-

LISTA KSIĘŻY – WIĘŹNIÓW

OBOZU KONCENTRACYJNEGO w DACHAU

To bawarskie miasto położone w południowych Niemczech – ok. 20 km  od Monachium  powstało  15 sierpnia 805 r . 

22 marca 1933 r., na podstawie zarządzenia Heinricha Himmlera, założono w Dachau  Obóz KZ .

Powstały na terenie opuszczonej fabryki amunicji  zaplanowanej 3 maja 1915 r w  Ingolstadt . ( dziś miejsce upamiętnione portetem żyda zamordowanego w Auschwitz na tle domu -synagogi  ( mieszkania Weishaupta )W nim szkolili się komendanci i członkowie załóg późniejszych obozów, nad bramą wejściową istniał napis jak w Auschwitz: „Arbeit macht frei” – „Praca czyni wolnym”. W 1943 r. wybudowano krematorium – nazywane barakiem X – a rok później także komorę gazową. W obozie istniał bunkier, w którym torturowano więźniów, oraz ściana, pod którą ich rozstrzeliwano. Natomiast w baraku medycznym przeprowadzano na więźniach okrutne eksperymenty.W Dachau więziono licznych duchownych chrześcijańskich, w tym 1773 z Polski. Liczbę więźniów – włącznie z podobozami – szacuje się na 250 tys. osób, spośród których blisko 2/3 zginęło. Obóz został  29 kwietnia 1945 r., a w 1984 r. wpisano go na listę ochrony UNESCO.

Błogosławiony ks. biskup Michał Kozal

Ksiądz Michał Kozal został konsekrowany na biskupa 13 sierpnia 1939 roku i zaraz mianowany na biskupa sufragana diecezji włocławskiej.
Niemcy  z  burmistrzem Dachau Cramerem do do Włocławka weszli 14 września 1939 roku. Nie było już w nim ordynariusza diecezji biskupa Radońskiego. Biskup Kozal nie zgodził się na opuszczenie diecezji i już 7 listopada 1939 roku został, wraz z wieloma księżmi i alumnami seminarium duchownego, aresztowany i osadzony najpierw we włocławskim więzieniu. Ta sytuacja była szeroko komentowana wśród lokalnej społeczności wiernych. Ostatecznie został wywieziony do Dachau i tam zamordowany. Choć biskup Kozal swoją biskupią posługę w diecezji włocławskiej pełnił bardzo krótko został dobrze zapamiętany, a jego życie jest bogato udokumentowane we wspomnieniach i literaturze dokumentalnej. Wymienię choćby takie pozycje:
„Będziecie moimi świadkami” – Bp Kazimierz Majdański,
„Jasne promienie w Dachau” – Ks. bp Franciszek Korszyński,
„Męczennicy za wiarę” – Praca zbiorowa,
„Cierniowa mitra” – Teresa Bojarska.
 Jest wieczór 25 stycznia.
Czterech księży niesie swojego biskupa. Zatrzymują się przed drzwiami rewiru. Kładą nosze na śniegu, jeden wsuwa się do sionki. Na szczęście nie było właśnie Zimmermanna i dyżurujący pfleger przyjął chorego.
(…)

W ostatnich chwilach życia biskupa Michała Kozala znalazł się przy nim znowu jego siostrzeniec. czytaj 
            „Umieszczono nas w baraku 7 na izbie 13 – pisze ks. Czesław Kozal. Ksiądz biskup leżał na dolnym łóżku w prawym rogu izby, ja w przeciwległym rogu na piętrze.  Zapadł zmrok. Zapalono światło. Przy słabym jego odblasku widać wyciągniętą na wznak postać. Oczy ma zamknięte, twarz wybladłą, nieco wydłużony nos. Dwa razy schodzę do niego i , warunkowo, udzielam mu absolucji, sądząc, że ostatnia chwila nadeszła. Tylko słaby oddech, który przechodzi w ciągłe charczenie, jest znakiem, ze jeszcze żyje. W takim stanie ksiądz biskup spędził całą noc. Następnego dnia przytomność nie wróciła. Godziny się dłużą. Po obiedzie zjawia się w towarzystwie pielęgniarza wojskowy lekarz. Stanęli na środku izby. Jeden z nich trzyma w ręku strzykawkę. Oczy zwracają się w stronę chorego. Na twarzy lekarza pojawia się szyderczy uśmiech i słyszę słowa:
            – Jetzt erst wird ihm leichter auf dem Wege zur Ewigkeit.
            (- Dopiero teraz jest w drodze do wieczności.)

            Obaj mordercy podchodzą do konającego już i tak biskupa. Odwracają go na bok, twarzą do ściany i dają zastrzyk. Jaka była zawartość zastrzyku, wiedział tylko morderca. Po paru sekundach chory przestał charczeć i niemal w mgnieniu oka skonał.
            Raz jeszcze zeszedłem z łóżka i dotknąłem jego ręki. Chciałem zabrać po nim coś na pamiątkę jako relikwię, lecz on jak Boski Mistrz już nic nie posiadał prócz więziennej koszuli. Odszedł od nas cicho, jak cichym był jego żywot.
            Po krótkim czasie zjawiła się obsługa szpitalna. Rodzaj koryta wybitego blachą cynkową wnoszą na izbę chorych.

Ze zmarłego zdarto nawet koszulę i złożono ciało do tego koryta.

Tragarze nakryli je prześcieradłem i odnieśli do kostnicy, gdzie czeski doktor Blaha dokonał sekcji zwłok.”
(…)
            Wieczorem 26 stycznia 1942 r  wszyscy w obozie wiedzieli już o śmierci biskupa. Jak świadczą zeznania i dokumenty, wiadomość uczyniła na więźniach ogromne wrażenie. Świeccy, różnych narodowości i przekonań politycznych, wymykali się z bloków, narażając na spotkanie ze strażnikiem, docierali do izolowanej trzydziestki. Jeśli komuś nie dało się dojść, przekazywał przez usta pracujących, nawet blokowych, wyrazy współczucia, smutku, szczerego żalu.
            Niemiecki izbowy, który pięknie grał na skrzypcach i nawet w obozie organizował czasem „koncerty”, dowiedziawszy się o śmierci biskupa Kozala, zarządził… minutę milczenia. Potem odegrał jedną ze swych popisowych melodii i pozwolił księżom na odmówienie wspólnie, głośno modlitwy za duszę zmarłego.
            „Tam, gdzie ogół traktował śmierć jako zjawisko najbardziej powszechne – pisze ks. prof. Biskupski – śmierć biskupa Kozala stanowiła wyjątek.”Delegacja księży pod przewodnictwem duchownych czeskich udała się do komendanta Weissa z prośbą o pozwolenie pochowania ciała zmarłego na pobliskim cmentarzu. Komendant zostawił sobie czas do namysłu. Jak się potem przekonano, porozumiał się z Berlinem, skąd otrzymał odpowiedź odmowną z adnotacją, aby uczynić wszystko w celu stłumienia ewentualnego kultu biskupa włocławskiego. Z Berlina przybył natychmiast specjalny kurier i zabrał z magazynu wszystkie przedmioty i rzeczy osobistego użytku, które należały do zamordowanego biskupa. Jego ciało wyniesiono razem z innymi zwłokami w drewnianej skrzyni i na taczkach przewieziono do krematorium, tak niedawno jeszcze budowanego dłońmi polskich księży-murarzy.
            Rodzina biskupa na prośbę o przysłanie za opłatą urny z prochami i zwrot osobistych rzeczy oraz insygniów biskupich również otrzymała odmowę.
            Dopiero po wojnie, przy segregacji dokumentów obozu, odnaleziono pod datą 30 stycznia 1943 roku w raporcie podającym liczbę spalonych tego dnia zwłok numer więźnia 24544.

Oprócz biskupa Kozala tylko z diecezji włocławskiej z rąk  hitlerowców zginęło 220 kapłanów w tym  pierwszy proboszczparafii św. Stanisław Biskupa we Włocławku, ksiądz Józef Straszewski. Podobnie jak biskup Kozal został zamordowany w Dachau. Biskup Kozal został beatyfikowany 14 czerwca 1987 roku przez papieża Jana Pawła II podczas mszy św. na Placu Defilad w Warszawie.

Od 2002 roku jest patronem miasta Włocławka.

Kyrie elejson, Chryste elejson, Kyrie elejson.

Chryste, usłysz nas. Chryste, wysłuchaj nas.

Ojcze z nieba, Boże, zmiłuj się nad nami.

Synu, Odkupicielu świata, Boże,

Duchu Święty, Boże,

Święta Trójco, Jedyny Boże,

Błogosławiony Michale Kozalu, módl się za nami

Błogosławiony Michale, wierny sługo Chrystusa i ludzi, 

Błogosławiony Michale, chlubo Kościoła świętego, 

Błogosławiony Michale, czcicielu Bogarodzicy Dziewicy, 

Błogosławiony Michale, mężu głębokiej i wytrwałej modlitwy, 

Błogosławiony Michale, wielki miłośniku Eucharystii, 

Błogosławiony Michale, niestrudzony głosicielu Słowa Bożego, 

Błogosławiony Michale, mistrzu męczenników, 

Błogosławiony Michale, ofiarujący swoje życie za wolność Kościoła, 

Błogosławiony Michale, przykładzie w przyjmowaniu cierpienia, 

Błogosławiony Michale, wzorze miłowania nieprzyjaciół, 

Błogosławiony Michale, orędowniku uciśnionych i prześladowanych za wiarę, 

Błogosławiony Michale, przykładzie całkowitego zawierzenia Opatrzności Bożej, 

Błogosławiony Michale, duszpasterzu dzieci i młodzieży, 

Błogosławiony Michale, wzorze wyrzeczenia i zdyscyplinowania, 

Błogosławiony Michale, doskonały kierowniku sumień, 

Błogosławiony Michale, wychowawco kleryków, 

Błogosławiony Michale, duchowy przewodniku kapłanów, 

Błogosławiony Michale, podporo współwięźniów, 

Błogosławiony Michale, wzorze ofiarnej gorliwości kapłańskiej, 

Błogosławiony Michale, odznaczający się duchem posłuszeństwa, 

Błogosławiony Michale, świadku życia czystego i ubogiego, 

Błogosławiony Michale, sumiennie wypełniający swoje obowiązki, 

Błogosławiony Michale, mężu o wyjątkowej stałości ducha, 

Błogosławiony Michale, promieniujący szczerą miłością Ojczyzny, 

Błogosławiony Michale, patronie trudnych czasów, 

Błogosławiony Michale, niezwykły nasz orędowniku w niebie. 

 

Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, przepuść nam, Panie!

Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, wysłuchaj nas, Panie!

Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, zmiłuj się nad nami!

W.: Jesteśmy wydawani na śmierć z powodu Jezusa, 

O.: aby życie Jezusa objawiło się w naszym śmiertelnym ciele.

Módlmy się: 

Boże, Ty obdarzyłeś błogosławionego Michała, biskupa i męczennika, łaską szczególnego nabożeństwa do Najświętszego Sakramentu oraz heroicznym męstwem w obronie wolności Kościoła. Spraw, abyśmy za jego przykładem i wstawiennictwem, umocnieni łaską Tajemnicy Eucharystycznej, mogli wytrwać do końca w wyznawaniu prawdziwej wiary. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Przestępca Bronisław Maria Komorowski 

fot.blogpress.pl/materiały pracowe/PAP/Andrzej Grygiel