22 lipca 2016 Rok Bożego Miłosierdzia

 

 

 

22 lipca 2016 Rok Bożego Miłosierdzia Marii Magdaleny

Do najbardziej znanych centrów kultu Marii Magdaleny należało Rennes-le-Château w Langwedocji

Ilustracja

W Rennes-le-Château, w1059 roku poświęcono jej kościół,a w 1096 wybudowano bazylikę świętej Marii Magdaleny w Vézelay.

W tym miejscu w 1146 Bernard z Clairvaux nawoływał do krucjaty.

W pobliżu La Sainte Baume znajduje się pieczara pustelnia Marii Magdalenygdzie  30 lat wiodła pustelnicze życie, kiedy to statek wraz z jej rodziną: ŁazarzemMartą i uczniami Jezusa – Maximinem i Marcellusem, rozbił się w pobliżu wybrzeży ówczesnej Galii, a dzisiejszej Francji, w okolicach Marsylii.

Sanktuarium św. Marii Magdaleny w Biłgoraju  czytaj 

22 lipca 1227 Bitwa pod Bornhöved W trakcie walk niemiecko-duńskich o Szlezwik  dnia 22 lipca 1227 r.miała miejsce Bitwa pod Bornhöved 

  Bitwa zakończyła się zwycięstwem sił koalicyjnych miast niemieckich Lubeki i Hamburga.

W roku 1227 król Danii Waldemar II Zwycięski zamierzał dokonać inwazji na północne Niemcy. Dnia 22 lipca 1227 roku pod Bornhövedzagrodziła mu drogę armia koalicyjna złożona z wojsk arcybiskupa Bremy Gerarda II oraz miast Lubeki i Hamburga. Połączoną armią niemiecką dowodził hrabia holsztyński Adolf IV. Bitwa zakończyła się porażką Duńczyków, którzy musieli wyrzec się swych ambitnych planów.

 

Arcybiskup Bremy od 1219 r.Gerard IIniem. Gerhard II. zur Lippe (zm. 27  lipca 1258 r. w Bremervörde

Gerard II był synem Bernarda II z Lippe oraz Jadwigi z Are. Pełnił funkcję kanonika katedralnego w Paderborn, gdy 1 września 1219 r. został wybrany na arcybiskupa Bremy.-nie posługiwał się tytułem arcybiskupa Hamburga, który zastąpił tytułami arcybiskupa Bremy i biskupa Hamburga – długi spór pomiędzy kapitułami w tych miastach został zakończony papieskim orzeczeniem z 1224 r. Tytuł arcybiskupstwa odebrano Hamburgowi z uwagi na fakt, iż papież uznał za zakończone dzieło misyjne na Północy, do którego arcybiskupstwo zostało powołane. Tym samym Gerard stracił też podstawy prawne do zwierzchnictwa nad kościołem w Inflantach, choć nadal o nie się ubiegał.

Wkrótce po uzyskaniu urzędu Gerard pozyskał od palatyna reńskiego obietnicę przekazania arcybiskupstwu hrabstwa Stade. Musiał jednak ustąpić w konflikcie z mieszczaństwem Bremy o cła na handel na rzece Wezerze. Gerard był aktywnym członkiem koalicji książąt północnoniemieckich walczących przeciwko królowi Danii Waldemarowi II – zwycięstwa wojsk koalicji z udziałem Gerarda wbitwie pod Mölln w 1225 r. oraz w bitwie pod Bornhöved w 1227 r. powstrzymały duńską ekspansję w tym rejonie. Przy tej okazji Gerard poszerzył granice arcybiskupich posiadłości o Dithmarschen. Następnie zdecydował się poskromić chłopów z regionu Stade, odmawiających płacenia dziesięciny. Pierwsza próba podjęta w 1229 r. zakończyła się niepowodzeniem (zginął m.in. brat arcybiskupa Herman). Rok później synod bremeński ogłosił przeciwników heretykami i Gerard zorganizował przeciwko nim krucjatę, na którą otrzymał papieską zgodę w 1232 r. Chłopi odpierali kolejne ataki, aż do klęski, którą ponieśli w 1234 r. Umocnienie pozycji Gerarda pozwoliło mu na podporządkowanie sobie także Bremy w 1247 r.

 

 

Pradziadek  Królowej Polski Adolf IV (ur. przed 1205 rokiem, zm. 8 lipca 1261 roku w Kilonii) – hrabia Holsztynu od 1225 do 1238 roku.

Adolf IV był synem hrabiego Holsztynu Adolfa III i Adelajdy z Kwerfurtu. Jego ojciec w 1203 roku został zmuszony do zrzeczenia się swego hrabstwa Holsztynu. Adolf IV odzyskał ojcowiznę, gdy w 1224 roku król Danii Waldemar II Zwycięski został wzięty do niewoli przez Henryka, hrabiego Schwerina – odzyskanie wolności okupił m.in. zwrotem terenów nad dolną Łabą. Adolf przypieczętował ten fakt w 1225 roku uczestnicząc w bitwie pod Mölln (gdzie pokonany i wzięty do niewoli został hrabia Holsztynu z duńskiego nadaniaAlbrecht II z Orlamünde) i w 1227 roku pokonując na czele sprzymierzonych książąt i miast północnoniemieckich próbującego odzyskać utracone włości króla duńskiego w bitwie pod Bornhöved.

W 1238 r. Adolf wziął udział w krucjacie przeciwko Liwom, a w 1239 roku, pozostawiwszy opiekę nad swoimi niedorośniętymi jeszcze synami swemu zięciowi Ablowi wstąpił do zakonu franciszkanów w ufundowanym przez siebie jako dziękczynienie za zwycięstwo pod Bornhöved klasztorze w Hamburgu. Odbył pielgrzymkę do Rzymu, po której otrzymał święcenia kapłańskie. Ostatnie lata życia spędził w także przez siebie założonym klasztorze w Kilonii.

Żoną Adolfa IV była Jadwiga, córka Hermana II z Lippe.  

mieli pięcioro dzieci, w tym:

Prapradziadek Królowj Małgorzaty 

Adolf III Holsztyński (ur. w 1160, zm. 3 stycznia 1225) – hrabia szauenburski i holsztyński, jedyny syn hrabiego Adolfa II z dynastiiSchaumburgów. Był założycielem osiedla handlowego i targowego na prawym brzegu Alster (obecnie centrum Hamburga), co dało, wraz z późniejszymi przywilejami, początek rozwojowi miasta Hamburg.

Władcą Holsztynu był w latach 11641203Hrabia Adolf III był pierwotnie podporą Henryka Lwa, któremu towarzyszył w walkach przeciwko Filipowi I von Heinsbergowi, arcybiskupowi Kolonii. Walczył u boku Bernarda I von Ratzeburga i otrzymał decydujące prawa od Henryka Lwa na obszarze środkowejWezery. Obszary te zostały włączone do hrabstwa Schaumburg wzmacniając tym pozycję Adolfa.1180 odłączył się od Henryka, za co ten przegnał go z Holsztynu. Wtedy Adolf postanowił stanąć u boku Fryderyka I Barbarossy, który pomógł mu po upadku Henryka Lwa w 1181 odtworzyć jego panowanie w Holsztynie. Fryderyk I ograniczył jednak prawa Adolfa do Lubeki w 1188 na podstawie tzw. przywileju Barbarossy.U boku Barbarossy brał udział w III wyprawie krzyżowej. W 1190 osiągnął Tyr, ale musiał opuścić wyprawę, żeby wrócić do domu broniąc ponownie swoich ziem przed Henrykiem Lwem, który wrócił z wygnania i zagarnął ziemie hrabstwa.

W 1203 został usunięty z Holsztynu przez króla Danii Waldemara II;( pradziadka Królowj Polski Małgorzaty )hrabstwo odzyskał dopiero w 1225 jego syn Adolf IV.( pradziadek Królowej Polski -Małgorzaty)Hrabia Adolf III był dwukrotnie żonaty; najpierw z Matyldą von Assel, która zmarła 25 grudnia 1185, a później z Matyldą von Querfurt.

Miał pięcioro dzieci:

 

 

Prapradziadek Królowej Małgorzaty Waldemar I Wielki (ur. 14 stycznia 1131, zm. 12 maja 1182) – król Danii w latach 11461157 wspólnie ze Swenem III Grade i Kanutem V, następnie samodzielnie 11581182.Syn (pogrobowiec) księcia Kanuta Lavarda i księżniczki ruskiej Ingeborgi, córki Mścisława I Haralda (→władcy Rusi Kijowskiej). Przyszedł na świat 8 dni po zamordowaniu ojca.

Został wychowany na dworze pobożnego, bogatego i oświeconego duńskiego rodu Rigów w Fjenneslev, pod okiem Assera Riga razem z dwoma jego synami: Absalonem, który stał się jego przyjacielem i późniejszym ministrem oraz Esbjornem.

Po abdykacji króla Eryka III w 1146 r. w Danii wybuchła wojna domowa o prawo do tronu, która trwała 10 lat. Pretendentami do schedy byli Swen III Grade syn Eryka II PamiętnegoKanut V syn Magnusa Nilssena Silnego, wnuk króla Nielsa oraz 16-letni Waldemar władający wówczas co najmniej południową częścią Jutlandii – księstwem Szlezwiku. Swen ogłosił się królem Zelandii i Skanii, natomiast Kanut – Jutlandii. W wyniku działań wojennych Kanut został zepchnięty do Niemiec, gdzie udało mu się utworzyć armię. W1152 niemiecki król (później cesarz) Fryderyk Barbarossa poparł dążenia Kanuta do zapanowania nad całym terytorium Danii. W 1154r. walki rozpoczęły się ponownie. Tym razem Kanut sprzymierzył się z Waldemarem, który dotychczas wspierał Swena. W rezultacie Swen musiał opuścić Danię. Powrócił w 1157 r. Sytuacja ustabilizowała się po podziale Danii na trzy części:

  1. Jutlandia – Waldemar
  2. Zelandia – Kanut
  3. Skania – Swen

Aby uczcić zakończenie wieloletnich walk, Swen zaprosił współrządzących (Kanuta, Waldemara i Absalona) na spotkanie pojednawcze w Roskilde (9 sierpnia 1157). Podczas spotkania ludziom Swena udało się zamordować Kanuta, natomiast ranny Waldemar i Absalon zdołali zbiec. 23 października tego samego roku Waldemar i ścigający go Swen spotkali się ponownie i odbyli krótką, ale brutalną bitwę pod Grathe Hede. Swen został wzięty do niewoli i stracony ciosem topora.

Waldemar został królem całej Danii w 1158. W tym samym roku jego przyjaciel Absalon został podniesiony do rangi biskupa Roskilde a Waldemar mianował go ministrem i swoim naczelnym doradcą. Waldemar zajął się reorganizacją i odbudową państwa po zniszczeniach wojny domowej i za namową Absalona wypowiedział wojnę pogańskim plemionom słowiańskim zamieszkującym tereny Pomorza orazRugię, zajmujących się m.in. piractwem na wodach Bałtyku, którzy dali się tak we znaki Duńczykom, że w momencie objęcia władzy przez Waldemara niemal 1/3 kraju była wyludniona. Pierwsza wyprawa pod osobistym dowództwem Absalona wyruszyła w 1160 r., a przypieczętowaniem krucjaty było podbicie Rugii i zrujnowanie rańskiej Arkony w 1168 r. (gród w Gardźcu poddał się bez walki kilka dni później). Ludność wyspy została ochrzczona, dotychczasowy wódz Ranów Tesław złożył hołd królowi duńskiemu i dał początek dynastiiksiążąt rugijskich wasalnych wobec Danii do 1325 r., a cała wyspa została włączona do diecezji Roskilde bullą papieża Aleksandra III w1169 r. Przejęcie największej w rejonie siedziby piratów znacznie poprawiło sytuację w królestwie, zwłaszcza, że w 1170 r. Waldemar i Absalon rozbili kolejny ich ośrodek – leżący nieco dalej na wschód Dievenow (Dziwnów?) na Wolinie. Stworzyli oni podstawy do militarnej dominacji Danii w tym rejonie Europy przez kolejne trzy pokolenia.

Zaangażował się również w proces kanonizacyjny swego ojca Kanuta, dzięki jego staraniom uznanego za męczennika za sprawiedliwość i kanonizowanego w 1169 r. przez papieża Aleksandra III. Relikwie św. Kanuta zostały ceremonialnie złożone wsanktuarium w Ringsted 25 czerwca 1170. Uroczystość ta połączona była z pierwszą duńską koronacją, siedmioletniego wówczas syna Waldemara, Kanuta VI. Waldemar zmarł 12 lat później a Kanut VI objął po nim tron.

Waldemar ożenił się z Zofią, córką Włodzimierza, księcia nowogrodzkiego (pojawiła się też mniejszościowa hipoteza, że była córką księcia mińskiego Wołodara Hlebowicza). Z tego małżeństwa pochodzą dzieci:

ilustracja

Pradziadek Królowej Małgorzaty król Danii w latach 1202–1241.Waldemar II Zwycięski (ur. w 1170, zm. 28 marca 1241 roku)

ilustracja
Był synem króla Danii Waldemara I Wielkiego i księżniczki ruskiej Zofii, córki Włodzimierza nowogrodzkiego. Brat króla Kanuta VI, swego poprzednika na tronie duńskim. Dwukrotnie żonaty: pierwszą żoną była Dagmar, zwana również Małgorzatą, córka króla Czech Przemysła Ottokara I, drugą żoną była Berengaria, córka króla Portugalii Sanczo I Kolonizatora. Z pierwszego małżeństwa pochodził syn Waldemar III (zm. 1231 w wieku 16 lat), pozostałe dzieci pochodziły z drugiego małżeństwa, byli to królowie Danii Eryk IV, Abel, Krzysztof I i córka Zofia (zm. 1247), która została żoną Jana I margrabiego Brandenburgii z dynastii askańskiej. Waldemar I miał także dwójkę bastardów: Nielsa I (zm. 1218/1219), hrabiego Halland oraz Knuta księcia Estonii, Blekinge i Lolland (zm. 1260).
W 1210 roku wyprawił się do Prus, po drodze hołd złożył mu książę gdański Mściwoj I. Zwierzchność duńską musiały uznać również niektóre plemiona pruskie. Sambów Waldemar zapewne zmusił do oddania grodu Preghore biskupowi misyjnemu Prus, Chrystianowi. Te sukcesy okazały się jednak nietrwałe. Mściwoj gdański już w 1212 roku uczestniczy w zjeździe z Leszkiem Białym i Konradem mazowieckim. Zapewne wówczas ponownie uznaje zwierzchność Krakowa.
Największym osiągnięciem Waldemara II było podbicie Estonii w roku 1219. Legenda mówi, ze podczas bitwy niebo przybrało kolor czerwony i pojawił się na nim biały krzyż. Ten symbol, Dannebrog, do dziś stanowi flagę Danii. Estonia pozostała pod duńską administracją do roku 1346.

W 1223 roku Waldemar wdał się w konflikt z Henrykiem, hrabią Schwerina, który za nieuszanowanie swoich pretensji spadkowych uwięził go wraz z synem w zamku w Dannenbergu nad Łabą. Cesarz Fryderyk II zaoferował zapłacenie okupu, ale po zawarciu układu w tej sprawie zainterweniował papież Honoriusz III, który zagroził Henrykowi interdyktem. Wtedy cesarz wycofał się i jako mediatora wysłał wielkiego mistrza krzyżackiego Hermanna von Salza. 24 lipca 1224 zawarto za jego pośrednictwem układ, który nie wszedł jednak w życie. Wybuchła wojna, która doprowadziła do nowego, jeszcze mniej korzystnego dla Danii układu, na mocy którego Dania traciła wszystkie podbite ziemie słowiańskie z wyjątkiem Rugii. W 1225 roku Waldemar został uwolniony, jego syn wyszedł z więzienia rok później.W 1227 roku Waldemar zaatakował północne terytoria Cesarstwa (Starej Rzeszy) z nadzieją odzyskania utraconych ziem, został jednak pokonany w bitwie pod Bornhöved. Porażka ta oznaczała koniec duńskiego panowania nad Bałtykiem. Od tego momentu król skupił się na wewnętrznym wzmacnianiu kraju – stworzył pierwszy duński kodeks prawa (Jyske Lov), ukończony w 1241 roku (zob. Codex Holmiensis).

Testament Waldemara-podzielił w testamencie państwo między swych synów.

Otrzymali on następujące dzielnice:

Abel – Płw. Jutlandzki i Szlezwik-Holsztyn
Krzysztof I – Lolland i Falster( dziadek Małgorzaty)
Knut – Blekinge
Niels II (wnuk, syn Nielsa I) – pn. Halland

Dziadek Królowej Małgorzaty  Król Danii   Krzysztof I

ilustracja
Krzysztof I (ur. 1219, zm. 29 maja 1259 w Ribe) – król Danii w latach 1252-1259, syn Waldemara II Zwycięskiego, brat poprzednich królów Abla i Eryka IV zwanego Denarem od pługa.Na podstawie testamentu ojca objął władzę nad Lollandem i Falsterem, wspólnie z bratem Ablem walczył przeciwko Erykowi IV. Abel w 1250 został królem Danii. Na następcę króla Abla wyznaczony był jego syn Waldemar (zm. 1257). Jednak w momencie śmierci Abla w 1252 trzynastoletni wówczas Waldemar nie był obecny w Danii – w drodze powrotnej ze swoich studiów w Paryżu został porwany dla okupu, przebywając w niewoli biskupa Kolonii. W tej sytuacji na tron wstąpił Krzysztof I. By utwierdzić swą władzę Krzysztof oskarżył Abla o zamordowanie króla Eryka IV, doprowadzając do pozbawienia tronu Waldemara i pozostałych małoletnich synów Abla.

Panowanie Krzysztofa I nie rozpoczęło się szczęśliwie – niemal natychmiast po jego koronacji Dania została zaatakowana od południa przez popierających młodego Waldemara holsztyńskich hrabiów. Korzystając z tego ataku i z ogólnego osłabienia ówczesnej Danii, do ataku przyłączył się król norweski Haakon IV Stary. Opanowanie sytuacji drogo kosztowało Krzysztofa: musiał on ustanowić południową Jutlandię (czyli późniejszy Szlezwik) samodzielnym hrabstwem zarządzanym przez Waldemara (choć nadal w granicach Danii). Sytuacja ta ciążyła nad historią Danii przez kolejne siedemset lat, a jej skutki są odczuwalne do dziś.

Po zawarciu porozumienia z Waldemarem Krzysztof I porządkował sprawy swego królestwa, dążąc do centralizacji i wzmocnienia władzy królewskiej i utrzymanie dobrych stosunków ze Szwecją i Norwegią. Za panowania króla ukształtował się ostatecznie parlament duński (Danehof). Przez cały okres swojego panowania Krzysztof I był w konflikcie z kościołem duńskim i papieżem. Na okres rządów króla przypada konflikt z arcybiskupem Lund Jakubem Erlandsenem, który walczył o poszerzenie przywilejów i immunitetów Kościoła. Na synodzie w Vejle abp Jakub wymusił prawa, które pozwalały obłożyć królestwo Danii interdyktem w razie poszkodowania któregokolwiek z biskupów. W 1259 król uwięził arcybiskupa, co spowodowało obłożenie królestwa interdyktem, ale większość biskupów stanęła po stronie króla. Jednakże pozostali biskupi wezwali na pomoc wojska księcia Rugii Jaromara II i księcia Szlezwika Eryka, syna króla Abla. Najeźdźcy pokonali wojska królewskie, zdobyli Kopenhagę i Bornholm. Podczas przygotowań do odparcia ataku król Krzysztof zmarł w wieku czterdziestu lat w tajemniczych okolicznościach 29 maja 1259 w Ribe. Według plotek przyczyną śmierci była trucizna w winie mszalnym.Żoną Krzysztofa I była Małgorzata Sambiria  urodzona w Lubiszewie , córka Sambora II księcia tczewskiego. Mieli sześcioro dzieci: synów Eryka V Glippinga (następcę Krzysztofa na tronie), Waldemara, Nielsa oraz córki Matyldę, Małgorzatę i Ingeborgę.

  Babcia Polskiej Królowej Małgorzaty

Małgorzata Sambiria (Samborówna) przyd. Sprænghest[1] (duń. Margrethe Sambiria) – córka księcia pomorskiego Sambora II, królowa Danii (ur. 12301234 – zm.  4 grudnia 1282 r. w Rostocku).

1248 r. poślubiła Krzysztofa I, który w 1252 r. został królem Danii. Koronacja małżonków odbyła się 25 grudnia 1252 r. w katedrze wLund[2]. Kilka lat później została razem z mężem obłożona klątwą arcybiskupa (król był w konflikcie z Kościołem). Gdy po śmierci Krzysztofa na tron wstąpił niepełnoletni Eryk Glipping, Małgorzata sprawowała w jego imieniu faktyczną władzę. Jednym z jej działań podczas panowania był zbrojny atak na południową Jutlandię, co zakończyło się niewolą w Holsztynie i koniecznością zawarcia układów z księciem Albrechtem brunszwickim. Małgorzata po 1260 r. korzystała ze wsparcia Albrechta, a być może także planowała zawrzeć z nim związek małżeński.

Królowa samodzielnie panowała w Estonii, którą otrzymała w dożywocie tytułując się od 1266 r. panią Estonii.

Małgorzata i Krzysztof I mieli trójkę dzieci: Eryka, Matyldę i Małgorzatę (chociaż niektóre źródła podają jeszcze Mikołaja, Waldemara i Ingeborgę). Ponieważ pozycja Eryka jako króla była ciągle zagrożona, ok. 1262 roku Małgorzata uzyskała zgodę papieża na dziedziczenie tronu duńskiego przez kobiety. W przypadku upadku Eryka miało to umożliwić objęcie władzy przez jedną z jego sióstr. W1282 r. możni zmusili ją do opuszczenia Danii. Królowa zamieszkała w Rostocku, gdzie zmarła zapewne w tamtejszym klasztorze św. Krzyża. Została pochowana w klasztorze cystersów w Doberanie.

Nazwa Doberan pochodzi z języka połabskiego i oznacza dosłownie „dobre miejsce”. Związana jest z nią legenda dotycząca postaci księcia meklemburskiego Henryka Borwina I (1178-1227). Przed udaniem się na polowanie miał on złożyć przysięgę, że w miejscu pomyślnych łowów ufunduje klasztor. Gdy na mokradłach ustrzelił jelenia, z pobliskich trzcin wyfrunął łabędź, krzyczący „dobr, dobr”. Dziś jeleń i łabędź znajdują się w herbie miasta.

 Brat  Dziadka 

ilustracja

Abel (-29 czerwca 1252) – książę Szlezwiku od 1232król duński w latach 12501252, syn Waldemara II Zwycięskiego i księżniczki portugalskiej Berengárii.

W momencie, gdy na tron Danii wstąpił jego brat Eryk IV, Abel rozpoczął trwającą wiele lat wojnę domową. Wojna ta zakończyła się w1250, gdy król zginął w podejrzanych okolicznościach podczas uczty u Abla. Abel wstąpił więc na tron w atmosferze podejrzeń o zamordowanie swojego brata – powstało o nim wtedy powiedzenie "Abel z imienia, Kain z uczynków" (duńAbel af navn, Kain af gavn).

W roku 1237 Abel ożenił się z Matyldą, córką holsztyńskiego hrabiego Adolfa IV.

Mechtylda, Matylda holsztyńska (duń. Mechtild af Holstein) – królowa Danii (zm. 1288 w Kilonii).Była córką hrabiego Holsztynu Adolfa IV (zm. 1261) i jego żony Jadwigi z Lippe. Jako dziecko została z przyczyn politycznych zaręczona z ks. duńskim Ablem, późniejszym królem Danii. Ich ślub odbył się w 1237. Królową została w 1250, kiedy po zamordowaniuEryka IV tron przypadł jego bratu i mężowi Mechtyldy, Ablowi. Mechtylda i Abel zostali koronowani w 1250,w  Lund o śmierci męża (1252) Mechtylda wróciła do Holsztynu, a w 1261 wyszła za mąż za jarla Birgera i zamieszkała w Szwecji. Z kolei po jego śmierci wróciła ponownie do Holsztynu, gdzie zmarła. Została jednak pochowana razem z drugim mężem w klasztorze w Varnhem w Szwecji.

Potomstwo Mechtyldy i Abla

  • Waldemar (ok. 1238-1257), książę Szlezwika, pretendent do tronu duńskiego;
  • Eryk (ok. 1240-1272), książę Szlezwika;
  • Abel (ok. 1242-1279).

Od tego momentu pod wpływem żony polityka króla była zorientowana na południe (Niemcy); m.in. niemieckim miastom HamburgowiLubeceRostockowi i Wismarowi zrzeszonym wHanzie Abel udzielił rozszerzonego dostępu do duńskich portów i rynku rybnego.

Podwyższenie podatków spowodowało powstanie Fryzów; skierowana przeciwko nim wyprawa zbrojna poniosła klęskę w 1252 pod Oedensworth, a Abel został zamordowany podczas ucieczki z pola przegranej bitwy. Jego starszy syn, kilkunastoletni Waldemar, przebywał wówczas na studiach w Paryżu. Podczas powrotu został wzięty do niewoli przez biskupa Kolonii, a sytuację wykorzystał brat Abla, Krzysztof I, który ogłosił się królem. Wobec wewnętrznych niepokojów został jednak zmuszony do mianowania Waldemara księciem Szlezwiku rok później, co wywarło znaczący wpływ na południową granicę Danii aż po dziś dzień.

Prapradziadek Polskiej Królowej Małgorzaty

Henryk Borwin I (zm. 28 stycznia 1227 r.) – książę Meklemburgii od 1178 r.Henryk Borwin był synem księcia Meklemburgii Przybysława i Wojsławy, córki księcia pomorskiego Warcisława I. W 1178 r. został następca ojca jako pan Meklemburgii. Zmuszony został do uznania duńskiego zwierzchnictwa. Nadał prawa miejskie Roztoce (niem. Rostock) i Wyszomierzowi (niem. Wismar), dbał o rozwój klasztorów w swym kraju, wspierał niemieckie osadnictwo.Żoną Henryka Borwina była Matylda, córka z nieślubnego łoża potężnego księcia saskiego i bawarskiego Henryka Lwa. Miał troje dzieci:

Prapradziadek Polskiej Królowej Małgorzat -Henryk Borwin II (ur. ok. 1170 r., zm. 5 czerwca 1226 r.) – książę z dynastii meklemburskiej.

Henryk Borwin II był synem księcia Meklemburgii Henryka Borwina I i Matyldy, córki księcia saskiego i bawarskiego Henryka Lwa. Założył  miasto Güstrow w 1222 r. Nadał prawa miejskie Parchimowi. – zmarł przed śmiercią swego ojca – książętami Meklemburgii zostali w 1227 r. jego synowie.

Żoną Henryka Borwina II była zapewne Krystyna, córka króla Szwecji Swerkera II Młodszego.

  • Jan I (przed 1211–1264), książę Meklemburgii-Mecklenburg,
  • Mikołaj (?–1277), książę Meklemburgii-Werle,
  • Henryk Borwin III (?–ok. 1278), książę Meklemburgii-Rostock,
  • Przybysław (?–ok. 1257/po 1270), książę Meklemburgii-Parchim,
  • Małgorzata (?–po 1274), żona hrabiego Schwerina Guncelina III,
  • Matylda (?–po 1258/1270), żona księcia Pomorza Gdańskiego Sambora II.-pradziadkowie Królowej Małgorzaty 

 

Ks. Piotr Natanek – Kazanie z dnia 20.07.2016

11 listopad 2015

Nie islamska, nie laicka, wielka Polska katolicka !!!

ks. Jacek Międlar

Wrocław przeciw islamowi – Justyna Helcyk ONR

Bomby w Paryżu, bomby w Brukseli, mają Allaha, bo krzyża nie chcieli” "Płacze Anglia, płacze Francja, tak się kończy tolerancja", "Ewangelia, a nie Koran", "Jasna Góra, a nie Mekka" 

To jest nasza ziemia, nasze miasto, nasz kraj. Tutaj panuje Jezus Chrystus, a nie Allah! Państwo Islamskie każdego dnia morduje niewinnych w bestialski sposób, jawnie walczy z chrześcijaństwem. To ono stworzyło wojujący dżihad. W Afryce wojownicy Boko Haram palą całe miasta i wioski. Żywcem płoną dzieci. To zbrojne ramię islamu od lat morduje w imię Allaha. My jesteśmy żywym kościołem Chrystusa. Będziemy walczyć do końca i gdy trzeba, staniemy w obronie naszej wiary – stwierdziła bez ogródek J. Helcyk. Przeciw islamowi w Europie, manifestacja we Wrocławiu 02.04.2016

Agostinobiella.JPGMartires pasionistas de daimiel.jpg

 22 lipca 1493 w Wenecji umiera  Bł Augustyn Fangi z Biella (ur. w 1430 w Bielli, Był egzorcystą. Zmarł 22 lipca 1493 roku. Przy jego grobie, za jego wstawiennictwem, wydarzyły się dwa cuda: podczas chrztu martwe dziecko zostało przywrócone do życia i uwolnienie opętanej kobiety przez pięć demonów.Został beatyfikowany  w 1878 roku,

22 lipca 1936 w Manzanares  został  zastrzelony Bł Nicefor od Jezusa i Marii Díez Tejerina,– hiszpański pasjonista (CP)  (ur.17 lutego 1893 w Herreruela w Palencii,Po wstąpieniu do zgromadzenia pasjonistów udał się do Meksyku, stamtąd do Chicago, gdzie w 1916 roku otrzymał święcenia kapłańskie. Po powrocie do Meksyku udał się na Kubę. W 1935 roku obrano go przełożonym w hiszpańskiej prowincji Ciudad Real. W lipcu 1936 roku udał się do Daimiel, gdzie przebywało 30 młodych zakonników, głównie studentów filozofii. W nocy z 21 na 22 lipca tegoż roku naszedł ich oddzia łkomunistów. Nicefor został zastrzelony z pięcioma klerykami.Wszystkich dwudziestu sześciu męczenników beatyfikowano 1 października 1989 roku.

22  lipca  wydarzenia 

 

1018 –  w bitwie pod Wołyniem książę Polski Bolesław I Chrobry pokonał wielkiego księcia kijowskiego Jarosława I Mądrego.
1331 –  wojska zakonu krzyżackiego przekroczyły Wisłę i wtargnęły na Kujawy.
1458 – wojska polskie zmierzające pod Malbork obległy zamek w Papowie Biskupim.
1520 – wojska krzyżackie zaatakowały pod Piszem kilkusetosobowy oddział polskich i czeskich zaciężnych.
1657 – w Międzybożu skapitulowały sprzymierzone ze Szwedami, osaczone przez hetmanów Stefana Czarneckiego i Stanisława Lanckorońskiego, wojska księcia Siedmiogrodu Jerzego II Rakoczego.
1793 – II rozbiór Polski: deputacja Sejmu grodzieńskiego, obradującego pod lufami armat wojsk rosyjskich podpisała traktat z Rosją, w którym Rzeczpospolita zrzekła się województw: mińskiego, kijowskiego, bracławskiego i podolskiego oraz części wileńskiego, nowogródzkiego, brzeskolitewskiego i wołyńskiego (250 tys. km²).
1807 – Napoleon Bonaparte nadał Księstwu Warszawskiemu Konstytucję oraz Kodeks cywilny.
1912 – W Białowieży odsłonięto pomnik cara Aleksandra II.
1917 – Po tzw. kryzysie przysięgowym zostali aresztowani przez Niemców Józef Piłsudski i Kazimierz Sosnkowski…..cd -pucz w Monachium 9 listopad 1923 
1941 – Niemcy utworzyli Bezirk Bialystok (Okręg białostocki).
1944:
300 więźniów zostało zamordowanych na lubelskim zamku przez wycofujących się Niemców.
Do Lublina wkroczyły wojska radzieckie.
Ogłoszono Manifest Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego.
We Lwowie oddziały zbrojne Armii Krajowej rozpoczęły akcję „Burza” przeciwko wojskom niemieckim.
1945-Ustanowiono Narodowe Święto Odrodzenia Polski.
1949 – W Warszawie oddano do użytku Trasę W-Z.

1952-Uchwalono Konstytucję PRL. Przyjęto m.in. nową nazwę państwa – Polska Rzeczpospolita Ludowa, zniesiono urząd prezydenta, który zastąpiono Radą Państwa.
Zakończono budowę pierwszej części Marszałkowskiej Dzielnicy Mieszkaniowej (MDM).
1955 – W Warszawie oddano do użytku Pałac Kultury i Nauki oraz Stadion Dziesięciolecia.
1966 – Ulicami Warszawy przeszła uroczysta wielotysięczna defilada przedstawiająca Tysiąclecie Oręża Polskiego, z udziałem władz państwowych, wojska, sportowców i młodzieży.
1982 – Stan wojenny: z okazji Narodowego Święta Odrodzenia Polski na wniosek Patriotycznego Ruchu Odrodzenia Narodowego zwolniono dużą liczbę osób internowanych oraz zniesiono godzinę milicyjną.
1983 – Rada Państwa zniosła stan wojenny.
2002 – Afera Rywina: w redakcji „Gazety Wyborczej” -nagrana przez Michnika na dwóch magnetofonach i ujawniona w „Gazecie” 27 grudnia tego samego roku.
2007 – Potężne trąby powietrzne przeszły nad Lubelszczyzną, powodując znaczne zniszczenia.

 

  259 – Dionizy został papieżem.
  971 – Zwycięstwo wojsk bizantyjskich nad ruskimi w bitwie pod Dorostolon.
1099 – Gotfryd z Bouillon został pierwszym monarchą Królestwa Jerozolimskiego.
1209 – Wojny albigeńskie: krzyżowcy dokonali rzezi Béziers.
1227 – W bitwie pod Bornhöved wojska duńskie poniosły klęskę w starciu z siłami koalicyjnymi miast niemieckich.
1298 – I wojna o niepodległość Szkocji: król Anglii Edward I Długonogi pokonał rebeliantów Williama Wallace’a w bitwie pod Falkirk.
1342 – Ogromna powódź w środkowej Europie (tzw. powódź Marii Magdaleny).
1443 – Wojna domowa w Szwajcarii: zwycięstwo wojsk starych kantonów szwajcarskich w bitwie pod St. Jakob an der Sihl.
1456 – Zwycięstwo wojsk węgierskich nad osmańskimi w bitwie pod Belgradem.
1499 – Wojna szwabska: zwycięstwo wojsk szwajcarskich nad siłami Związku Szwabskiego w bitwie pod Dornach.
1515 – Podczas zjazdu wiedeńskiego podpisano traktat polityczny między Jagiellonami (królem Polski Zygmuntem I Starym i królem Czech i Węgier Władysławem II Jagiellończykiem) a Habsburgami (cesarzem rzymsko-niemieckim Maksymilianem I Habsburgiem).
1654 – Wojna polsko-rosyjska: wojska rosyjskie pod wodzą kniazia Aleksego Trubeckiego dokonały rzezi 15 tys. Mścisławia.
1686 – Późniejsza stolica stanu Nowy Jork Albany otrzymało prawa miejskie.
1731 – Hiszpania podpisała Traktat wiedeński.
1739 – VII wojna austriacko-turecka: decydujące zwycięstwo wojsk tureckich w bitwie pod Grocką.
1793 – Szkocki kupiec i podróżnik Alexander Mackenzie dotarł, jako jeden z pierwszych Europejczyków, do północnoamerykańskiego wybrzeża Pacyfiku.
1795 – W Bazylei podpisano francusko-hiszpański protokół pokojowy.
1796 – Założono Cleveland w stanie Ohio.
1805 – III koalicja antyfrancuska: zwycięstwo floty brytyjskiej nad francusko-hiszpańską w III bitwie pod Finisterre.
1808 – Wojna na Półwyspie Iberyjskim: zwycięstwo wojsk hiszpańskich nad francuskimi w bitwie pod Bailén.
1812 – Wojna na Półwyspie Iberyjskim: klęska armii francuskiej w bitwie z wojskami brytyjsko-hiszpańsko-portugalskimi w pod Salamanką.
1829 – Góral Killar Chaszirow wspiął się po raz pierwszy na wschodni szczyt Elbrusu na Kaukazie (5621 m n.p.m.). Wyższy o 21 m szczyt zachodni został zdobyty w 1874 roku.
1834 – Adam Mickiewicz pośłubił w Paryżu Celinę Szymanowską.
1847 – W Londynie odbyła się premiera opery Zbójcy Giuseppe Verdiego.
1854 – Brytyjski astronom John Russell Hind odkrył planetoidę (30) Urania.
1864 – Wojna secesyjna: klęska Konfederatów w bitwie pod Atlantą.
1866 – Wojna prusko-austriacka: zwycięstwo wojsk pruskich w bitwie pod Blumenau.
1894 – We Francji odbył się pierwszy wyścig samochodowy z serii Grand Prix.
1896 – Odbył się ślub księcia Danii i Norwegii Carla Glücksburga z księżniczką Walii Maud, późniejszej norweskiej pary królewskiej.
1899 – Na filipińskiej wyspie Negros utworzono Kantonalną Republikę Negros, amerykański protektorat na gruzach Hiszpańskich Indii.
1902 – W Kopenhadze została założona Międzynarodowa Rada Badań Morza (ICES).
1908 – Założono produkujące karety i karoserie samochodowe amerykańskie przedsiębiorstwo Fisher Body Company, później wchodzące w skład General Motors Corporation.
1916 – Ukazał się pierwszy numer wydawanego w Namibii niemieckiego dziennika „Allgemeine Zeitung” (jako „Der Kriegsbote”).
1919 – W Londynie odbyła się premiera baletu Trójkątny kapelusz z muzyką Manuela de Falli.
1922 – W Brukseli założono Międzynarodową Unię Geograficzną (IGU/UGI).
1927 – Założono klub piłkarski AS Roma.
1929 – Niemiecki transatlantyk SS Bremen zdobył Błękitną Wstęgę Atlantyku.
1933 – Amerykanin Wiley Post jako pierwszy przeleciał samotnie dookoła świata na jednosilnikowym samolocie Lockheed Vega 5B Winnie Mae. Lot zajął 7 dni, 18 godzin i 49 minut.
1934 – Gangster John Dillinger został zastrzelony przez agentów FBI przed kinem w Chicago.
1938 – Koło miejscowości Gura Humorului w Rumunii w katastrofie lecącego z Czerniowiec do Bukaresztu samolotu Lockheed L-14 Super Electra należącego do PLL LOT zginęło wszystkich 14 osób na pokładzie.
1940 – Fumimaro Konoe został po raz drugi premierem Japonii
1942 – II wojna światowa w Afryce: nieudany atak wojsk brytyjskich na pozycje włoskie w Libii. Alianci stracili 146 czołgów, a 1400 żołnierzy wzięto do niewoli, straty włoskie były znikome.
1943 – Kampania włoska: wojska alianckie zdobyły Palermo.
1944:
Kuniaki Koiso został premierem Japonii.
Podczas konferencji w Bretton Woods w amerykańskim stanie New Hampshire został utworzony Międzynarodowy Fundusz Walutowy.
1945 – Rozpoczęła się bitwa w Zatoce Tokijskiej, ostatnia bitwa morska w trakcie wojny o Pacyfik.
1946:
Syjonistyczne organizacje Irgun i Lehi dokonały zamachu bombowego na hotel King David w Jerozolimie, w którym mieściła się brytyjska kwatera główna. Zginęło 91 osób, a 45 zostało rannych.
Utworzono Demokratyczny Front na rzecz Zjednoczenia Ojczyzny, będący koalicją partii politycznych działającą w Korei Północnej.
1962 – Amerykańska sonda wenusjańska Mariner 1 została zniszczona krótko po starcie z powodu zboczenia z kursu rakiety nośnej.
1972 – Radziecka sonda Wenera 8 wylądowała na Wenus.
1973 – 78 osób zginęło, a 1 została ranna w katastrofie lotu Pan Am 816 u wybrzeży Tahiti.
1976 – Papież Paweł VI zawiesił działanie Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X, a jego założyciela Marcela Lefebvre’a ukarał suspensą.
1977 – Chiński przywódca Deng Xiaoping został przywrócony do władzy.
1983 – Amerykanin Dick Smith jako pierwszy samotnie obleciał kulę ziemską śmigłowcem, co zajęło mu około 11 miesięcy.
1985 – Terroryści z Hezbollahu dokonali zamachu na synagogę w Kopenhadze. Zginęła 1 osoba, a 20 zostało rannych.
1986 – Socjaliści wygrali wybory parlamentarne w Hiszpanii.
1987:
Palestyński twórca antyizraelskich rysunków satyrycznych Nadżi al-Ali został postrzelony w twarz przed londyńską siedzibą kuwejckiej gazety „Al-Kabas”, z którą współpracował. W wyniku odniesionych ran zmarł 5 tygodni później w szpitalu Charing Cross.
Został wystrzelony statek kosmiczny Sojuz TM-3 z pierwszym syryjskim kosmonautą Muhammadem Farisem na pokładzie.
1991 – Został aresztowany Jeffrey Dahmer, jeden z najsłynniejszych amerykańskich seryjnych morderców.
1994 – W wyniku bezkrwawego przewrotu wojskowego w Gambii został obalony prezydent Dawda Jawara. Nowym prezydentem został płk Yahya Jammeh.
1999 – Microsoft udostępnił pierwszą wersję internetowego komunikatora MSN Messenger.
2001 – Uchylono obowiązujący od 1968 roku Artykuł 200 rumuńskiego kodeksu karnego, który penalizował kontakty homoseksualne.
2003 – W wyniku ataku wojsk amerykańskich zginęli Udaj i Kusaj, synowie obalonego dyktatora Iraku Saddama Husajna.

2005:
Microsoft podał oficjalną nazwę systemu Windows Vista, wcześniej znanego jako Longhorn.
Rosjanka Jelena Isinbajewa podczas mityngu w Londynie jako pierwsza kobieta pokonała wysokość 5 metrów w skoku o tyczce.
W londyńskim metrze został omyłkowo zastrzelony przez policję, wzięty za zamachowca-samobójcę Brazylijczyk Jean Charles de Menezes.
2007:
Rządząca Partia Sprawiedliwości i Rozwoju premiera Recepa Tayyipa Erdoğana wygrała wybory parlamentarne w Turcji, uzyskując 341 miejsc w 550-osobowym Zgromadzeniu Narodowym.
W katastrofie polskiego autokaru z pielgrzymami pod francuskim Grenoble zginęło 26 osób, a 24 zostały ranne.
 

 

Niemcy są wciąż pod okupacją USA

 

 Dziś BND nie jest w stanie ochronić przed „wszechwidzącym okiem” CIA i ANB ani swoich obywateli, ani swojej gospodarki, ani nawet swojego rządu, uważa weteran służb wywiadowczych Austrii Gert Polli.

Amerykańskie służby specjalne bez przeszkód działają w Niemczech, jak gdyby RFN wciąż jeszcze była okupowana przez zachodnich uczestników antyhitlerowskiej koalicji,

„Pełna oburzenia reakcja środowiska politycznego Niemiec na fakty z „teczki Snowdena” potwierdzające, że ANB USA prowadziła zmasowany monitoring w Niemczech, była szczera, ale na razie wszystko na tym się kończy. Przygotowanie „antyszpiegowskiego” porozumienia z USA zainicjowane przez Angelę Merkel ugrzęzło, śledztwo w sprawie podsłuchu telefonu kanclerz zostało zakończone z powodu niewystarczającej bazy dowodowej.- tajemnica korespondencji w Niemczech de facto została zniesiona, a rząd w ciągu dwóch lat nie podjął żadnych środków w celu zapobieżenia nowym wyciekom informacji, a niedawny atak na komputery Bundestagu to potwierdza” – powiedział Polli.

śledzeniem w Niemczech zajmuje się Agencja Bezpieczeństwa Narodowego Stanów Zjednoczonych i brytyjska tajna służba Centrum Łączności Rządowej GCHQ. – niemiecki wywiad uzależniony jest od amerykańskich i brytyjskich kolegów

„Po 1945 roku USA dysponuje  szczególnymi prawami i przywilejami na terenie Niemiec. Szczególnie widoczne jest to w dziedzinie telekomunikacji i tym bardziej w kwestii bezpieczeństwa narodowego”

Niemcy nadal są okupowanym państwem”

 

7 luty 1945

 

8.05.1945 najwyższe dowództwo niemieckiego Wermahtu – reprezentowane przez Friedeburga, Keitla i Stumpfa – podpisuje akt kapitulacji. Wszystko byłoby zgodne z literą prawa gdyby nie fakt iż krótko wcześniej, mianowicie 29.04.1945 Hitler wyznaczył Admirała Dönitz na Prezydenta Rzeszy i zarazem Głównodowodzącego Wermachtu. Jednak od strony formalno-prawnej popełniony został kardynalny błąd: zgodnie z obowiązującym wtedy prawem Prezydent mógł być wybrany jedynie przez lud (w wyborach) a nie mianowany przez führera.

Tym samym więc tak naprawdę akt kapitulacyjny został podpisany w imieniu Wermachtu a nie całych Niemiec jako państwa, natomiast przez nielegalne mianowanie Prezydenta Rzeszy automatycznie został rozwiązany cały ówczesny Rząd. Śmierć Hitlera jedynie przypieczętowała ten „prawny bubel”.

Należy tutaj również wspomnieć iż przez rozwiązanie Rządu i pominięcie wyborów automatycznie obowiązującą stała się poprzednia niemiecka konstytucja: Konstytucja Weimarska. I to jeszcze przed zakończeniem wojny!

 

1.09.1948 roku w Bonn spotkała się Rada Parlamentarna złożona z 65 członków wybranych przez przedstawicieli krajów okupujących teren Niemiec, aby wspólnie „naradzić się” nad propozycją tzw Prawa Podstawowego (Grundgesetz) – jako substytutu państwowej Konstytucji. Prawo Podstawowe tzw „Grundgesetz” zostało po prostu WYMUSZONE przez Siły Sprzymierzonych.

Do dnia dzisiejszego nigdy nie został podpisany TRAKTAT POKOJOWY między Niemcami i Sprzymierzonymi (Aliantami). teren Niemiec formalnie wciąż znajduje się POD OKUPACJĄ, zaś twór państwowy pod nazwą Bundesrepublik Deutschland nie jest suwerenny i pozostaje w bezpośredniej zależności od innych krajów (ówcześni alianci).

http://wolnaplaneta.pl/terra/2014/04/28/pogromcy-iluzji-bundesrepublik-deutschland-czyli-przekret-stulecia-o-tym-jak-zamieniono-cale-panstwo-w-firme-czesc-i/