23 grudnia 2016 Hamburg Nasi Patronowie

23 grudnia 2016 Hamburg

23 grudnia 2016 w Hamburgu  PMK Kosciół pod wezwaniem  Królowej Polski odbędzie się msza święta za duszą Stanisława Tomszewskiego zmarłego 23 grudnia 1935 r w Krakowie -za duszę Królowej Szweckiej Krystyny przyjętej  23 grudnia 1655  r na Watykanie po konwersji na katolicyzm oraz  za dusze w czysccu cierpiące …

 

Stanisław Tomaszewski 

towarzyszą nam urodzony 23 grudnia  1750 w Dreznie  Fryderyk August -Księże Warszawski ( kuzyn 3 Królów Francji) praprawnuk Króla Jana III Sobieskiego ,wnuk Króla Augusta III Sasa -praprawnuk Króla 

towarzyszy zmarła 23 grudnia    1787  w Karmelu bł Ludwika Maria Burbon ..Teresa od św Augustyna wnuczka Króla Stanisława Leszczyńskiego ,.urodzona 23 grudnia 1831 św Maria Zele Martin- mama św Tereski 

Święta Bożego Narodzenia 1655 r to wspaniały tryumf katolicyzmu Królowa Szwecka Krystyna praprawnuczka Albrechta Hohezollerna ( prawnuka Króla Władysława Jagiełły ) przybyła do Rzymu jako Katoliczka.Abdykacja 6 czerwca 1654 r praprawnuczki Albrechta Hohenzollerna,wywołała szok w całej Europie .10 kwietnia 1525 r w Krakowie w czasie składania hołdu pruskiego Albrechtowi towarzyszyła delegacja stanów pruskich.Albrecht odebrał z rąk króla proporzec z herbem Prus Książęcych jako symbolem lenna..Oznakę zależności od króla i Korony symbolizowała umieszczona na piersi. czarnego pruskiego orła litera S (Sigismundus) oraz korona na jego szyi.

23 grudnia 1655 r w Rzymie powitanie Krystyny która 24 grudnia 1654 r w Brukseli została Katoliczkę swoim blaskiem przewyższało powitania panujących królów, cesarzy, w tym przed ośmiuset laty Karola I Wielkiego-przodka Polskich Królowych Bł Rychezy -Królowej Małgorzaty Brandenburskiej zmarłej 10 kwietnia 1315 w Ratzenburgu przy Hamburgu 

Ekskrólowa szwedzka Krystyna (1626–1689), ostatnia z rodu Wazów,była kandydatką do polskiego tronu po abdykacji Jana Kazimierza, popieraną przez kardynała Dezio Azzoliniego i papieża Klemensa IX.
Po abdykacji 6  czerwcu 1654 r. opuściła potajemnie Szwecję, 24 grudnia 1654 r w Brukseli potajemnie złożyła katolickie wyznanie wiary na ręce dominikanina o. Guemesa.Świadkami tego obrządku byli m.in.  arcyksiążę Leopold i nadzwyczajny poseł Hiszpanii, sekretarz stanu Navarra Antonio Pimentel, faworyt królowej.Krystyna pragnęła osiąść w Rzymie.

Krystyna…Z bożej łaski królowa Szwecji, Gotów i Wenedów, wielka księżna Finlandii, księżna Estonii, Karelii, Bremy,Verden, Szczecina, Pomorza, Kaszubów, Wenedów i Rugii, pani Ingrii i Wismaru.
Jako Księżna Estonii 24 grudnia ustanowiła świętem Pokoju -24 grudnia każdego roku prezydent Estonii ogłasza święta Bożego Narodzenia 
czasem pokoju i uczestniczy w uroczystym nabożeństwie tego dnia

Zgodę na jej pobyt w Wiecznym Mieście papież Aleksander VII († 22 V 1667 r.) uzależniał od publicznego wyznania wiary.Ceremonii tej dopełniła Krystyna 3 listopada 1655 r. w Innsbrucku.

Bazylika św Piotra Krystyna składa wyznanie wiary na ręce wysłannika Papieskiego  -Konwertyty z Hamburga Lukasa Holsteniusa -biblotekarza Watykanu 

Bazylika Świętego Piotra w Watykanie zbudowana w latach 1506-1626, na miejscu bazyliki fundacji cesarza Konstantyna Wielkiego.Bazylika została zbudowana przez Konstantyna Wielkiego ok. 324 r. jako świątynia memorialna nad grobem Świętego Piotra. czytaj Bazylikę św Piotra budowano w latach 315-348, konsekrował  18 listopada 326 roku papież Sylwester I (314-335)

Nowa Bazylika została konsekrowana 18 listopada 1626 roku przez papieża Urbana VIII (1623-1644)

8 grudnia 1626  w Stokholmie urodziła się Krystyna -wuczka Krystyny zmarłej 8 grudnia 1625 r  

Do naw bocznych Bazyliki św Piotra przylegają liczne kaplice.

Królowa Krystyna 

W pierwszej od wejścia po prawej stronie kościoła jest umieszczona Pietà watykańska.  Za wnęką, w której umieszczona jest Pietà, znajduje kaplica Krucyfiksu,  Naprzeciw tej kaplicy umieszczony jest pomnik królowej Szwecji – Krystyny Wazy, która 24 grudnia 1654 r w Brukseli przeszła na wiarę katolicką, osiadła w Rzymie i po śmierci (1689) została pochowana w podziemiach bazyliki. Po stronie lewej, na wysokości pomnika królowej Krystyny znajduje się pomnik Marii Klementyny Sobieskiej, wnuczki Jana III Sobieskiego oraz pomnik jej męża Jakuba Stuarta i dwóch ich synów: Karola Edwarda i Henryka Benedykta, kardynała.

25 grudnia 800 Karol Wielki koronowany w  Bazylice św Piotra  

Królowej Krystynie Szweckiej i Matce Bożej Królowej Polski zawdzięczamy odejscie Szwedów spod Jasnej Góry 18 listopada  1655 r 
18 listopada 1655 r w drodze do Rzymu w Lorreto oddała Matce Bożej berło i koronę ..  
18 listopada 1655 r bł O Marko Aviano otrzymał święcenia kapłańskie
18 listopada 1655 r kuzyn Królowej Krystyny napadł na Czestochowę .
Szwedzi widząc Matkę Bożą uciekali tak jak rosjanie 15 sierpnia 1920 r w Warszawie -po opuszczeniu Częstochowy opowiadali Szwedzi o niezwykłych wydarzeniach, jakie towarzyszyły oblężeniu.
Widzieli postać kobiecą w niebieskiej szacie, przechadzającą się po murach.Jej widok budził paniczny lęk w szeregach szwedzkiego wojska.Innym razem ukazywała się im osoba w białej szacie, która trzymała w ręku miecz
Kiedy przystępowali do ostrzału armatniego,owa tajemnicza postać otaczała mgłą Jasną Górę.Niekiedy wystrzelone kule armatnie odbijały się od murów i wpadały z powrotem do obozu szwedzkiego, czyniąc w nim zamęt i spustoszenie.
Dowódcom szwedzkich oddziałów ukazała się niewiasta o boskim obliczu i nakazała pozostawienie klasztoru w spokoju.

11 wrzesnia 1683   Wiedeń  Jan III Sobieski 

23 grudnia 1683 r.Kraków  wieczorem  Król Polski Jan III Sobieski  po zwycięskiej kampanii wrócił do Krakowa Po przekroczeniu Bramy Floriańskiej, wśród ogólnego aplauzu, orszak królewski udał się do katedry wawelskiej,
gdzie nastąpiło uroczyste błogosławieństwo. Następnego dnia, w Wigilię,król powrócił tam, by przy grobie św. Stanisława złożyć wielką chorągiew turecką zdobytą pod Wiedniem.Uroczyste powitanie władcy w Krakowie odbyło się 27 grudnia 1683.Na Rynku stanęły wówczas trzy specjalne łuki, rozłożono też trofea: zdobyczne chorągwie i buńczuki-był pokaz sztucznych ogni.

Fryderyk August I.jpg

23 grudnia  1750 w Dreznie urodził się Fryderyk August -Księże Warszawski praprawnuk Króla Jana III Sobieskiego ,wnuk Króla Augusta III Sasa  który był wnukiem Króla Danii  Fryderyka  III Oldenburga  władcy Hamburga  czytaj
23 grudnia    1787  Paryż umiera  bł Ludwika Maria Burbon w Karmelu ..Teresa od św Augustyna ,,wnuczka Króla Stanisława Leszczyńskiego  czytaj

Patronką Polskiej Misji w Hamburgu jest – Królowa Polski; odpust 3 maja…..rocznica pokoju w Oliwie 3 maja 1660 patronuje nam zwiazana z Hamburgiem i Oliwą…

Potomkini Karola Wielkiego -Królowej Rychezy-Henryka Lwa -Mściwoja I -św Jadwigi Sląskiej

3 Polska Królowa Małgorzata Brandenburska urodzona 25 sierpnia 1270 r w dniu śmierci Króla Królów św Ludwika w Berlinie miescie założonym przez jej dziadka Ottona III koronowana z mężem 26 czerwca 1295 r w Gnieznie ….otrzymała 10 grudnia 1294 r w Oliwie Pomorze Gdańskie ( 10 grudnia 1294 w Loretto znalazł się Dom Matki Bożej )

3 stycznia 1225 w Hamburgu zmarł Graf Adolf III Holsztyński-założyciel osiedla na prawym brzegu Alster (obecnie centrum Hamburga), co dało, wraz z późniejszymi przywilejami, początek rozwojowi miasta Hamburg.-

Prapradziadek Polskiej Królowej Małgorzaty fundator Kaplicy św Mikołaja w Hamburgu w 1195,współpracował z Henrykiem Lwem i jego kuzynem Barbarossą 

ilustracja

Kościół Główny św Mikołaja w Hamburgu 

Jako centralny punkt czterech hamburskich wspólnot parafialnych był kościół św. Mikołaja wmieszany w ożywione dysputy teologiczne Po ustąpieniu w 1524 dotychczasowego proboszcza Henninga Kissenbrügge mieszczanie wybrali na nowego proboszcza, wbrew stanowisku Rady miasta, znanego kaznodzieję Johannesa Bugenhagena, zwolennika reform, zaufanego Marcina Lutra. Konserwatywna Rada Miasta próbowała nakłonić dotychczasowego proboszcza do pozostania,-spór zakończył się kompromisem – w 1528 w mieście pojawił się  Bugenhagen i został kaznodzieją w kościele św. Mikołaja. Reformacja zwyciężyła pokojowo. Jego  porządek kościelny przetrwał 200 lat.

12  lutego 1529 w z Hamburga wygnano Katolików ,

Bildergebnis für Harvestehude  kloster

Kres dawnego kościoła św. Mikołaja nastąpił  4 na 5 maja 1842  przez pożar -płonęły trzy kościoły, hamburski ratusz i wiele innych budynków – życie straciło 51 osób a ok. 20000 straciło dach nad głową.27 września 1863 nowy  kościół mógł zostać konsekrowany.  Budowa wieży zakończyła się w 1874. Osiągnęła ona wysokość 147,88 m (486 stóp) i była wówczas najwyższą budowlą świata.. Wyglądem bardzo przypominała wieże katedry w Kolonii .

Jako najwyższy punkt w Hamburgu służył kościół św. Mikołaja  jako cel i  punkt orientacyjny dla pilotów sił alianckich podczas akcji GOMORA – 28 lipca 1943 zbombardowany przez Anglików – zapadł się dach świątyni niszcząc całe jej wnętrze.Po wojnie można było kosciół odbudować – dawała po temu nadzieję zachowana struktura świątyni gotyckiej-podjęto decyzję o wyburzeniu koscioła .. pozostawieniu jedynie wieży, Kosciół  św. Mikołaja przeniesiono  do dzielnicy Harvestehude, która uniknęła większych zniszczeń  ( mieszkali tam  i tam od nowa zorganizować parafię z budową nowej świątyni włącznie. W 1951 wyburzono nawę- gruzem umocniono nadbrzeża Łaby.

Na terenie byłej nawy kościelnej znajduje się rzeźba „Prüfung“, dzieło hamburskiej rzeźbiarki Edith Breckwoldt, poświęcone pamięci ofiar obozu jenieckiego w Sandbostel przy Zeven ( rezydencji Królowej Krystyny )

Zdjęcie: Zdjęcie: patrz obóz Sandbostel 2009

 W obozie poniosło śmierć ponad 50000 ludzi. Sandbostel był również ostatnim przystankiem dla 10000 więźniów z obozu koncentracyjnego Hamburg-Neuengamme.Rzeźba przedstawia siedzącego jeńca.Podstawa rzeźby została wykonana z oryginalnych kamieni z baraków obozowych, które zebrali uczniowie z Sandbostel.

patrz 

Ilustracja

Harvestehude -Klaszor założony przez pradziadków Polskiej Królowej Małgorzaty

Die Gründung des Klosters geht auf den Grafen Adolph IV. von Schauenburg und Holstein zurück.

Klasztor 

Dieser hatte vor seiner Teilnahme an der Schlacht bei Bornhöved gegen die Dänen am 22. Juli, dem Namenstag der heiligen Maria Magdalena im Jahr 1227 das Gelübde abgelegt, für den Fall seines Sieges ein Kloster zu gründen und dort fortan zu leben. In Erfüllung dieses Gelübdes gründete er 1231 das franziskanische Maria-Magdalenen-Kloster am heutigen Adolphsplatz in Hamburg und 1236 das St.-Johannis-Kloster der Dominikaner am heutigen Rathausplatz, sowie 1242 in Kiel ein weiteres Franziskanerkloster, in dem er seine letzten Lebensjahre verbrachte. Adolfs Ehefrau, Gräfin Heilwig von der Lippe, tat es ihrem Mann gleich und gründete am 24. Februar 1246 ein Zisterzienserinnenkloster in Herwardeshude. Dies war ein Flecken auf einer Anhöhe oberhalb der Elbe, an dem Pepermölenbek, der später die Grenze zwischen St. Pauli und Altona markierte. Durch Schenkung konnte Heilwig für die Anlage des Klosters in den Besitz eines Hofes und einer Mühle sowie einiger Äcker und zwei weiterer Häuser gelangen. Die Einnahmen aus Hof und Mühle reichten für die Lebensgrundlagen des kleinen Konvents.[3] 1247 wurde das Kloster von Papst Innozenz IV. bestätigt.

1293 kauften die Nonnen vom Schauenburger Grafen Heinrich I. von Holstein-Rendsburg Ländereien bei den Dörfern Oderfelde und Heimichhude an der Alster, „mit Gebüsch, Mooren, Wiesen, Weiden, Gewässern und allen Freiheiten, von allen Abgaben befreit“, und verlegten 1295 ihr Kloster an diesen Ort.Als Gründe für den Umzug wurden zum einen die Interessen Hamburgs genannt, das vor den Toren der Stadt ein freies Glacis zur Verteidigung wollte, wie auch, dass der Mühlbach Ende des 13. Jahrhunderts versiegte und so die Versorgung des Klosters nicht länger gewährleistet blieb.

 czytaj

Das Kloster stand seit seiner Gründung sowohl unter Schutz wie in wirtschaftlichen Beziehungen zu den Schauenburger Grafen und darüber in Kontakt mit der Verwaltung Hamburgs. 1305 wurden aus dem Rat der Stadt Klostervögte eingesetzt, . Aus dieser Tradition sind noch heute die Bürgermeister der Stadt Hamburg Geborene Patrone des Klosters.

Im Jahr 1310 kam es zum Vertrag zwischen der Stadt Hamburg, die den Schutz des Klosters übernahm, und den Nonnen, die sich verpflichteten, die stadtnahen Ländereien von Gebäuden zu räumen. In einem weiteren Vertrag wurde die Hundebek, die im Grindelwald beim heutigen Universitätsgelände entsprang und etwa 200 Meter südlich des heutigen Anlegers Alte Rabenstraße in die Alster mündete, als Grenze zwischen Kloster- und Stadtgebiet festgelegt. Die Dörfer Oderfelde und Heimichhude wurden niedergelegt. Die Interessen Hamburgs waren dabei militärische, aus Verteidigungsgründen sollte das Gelände vor der Stadtfestung unbebaut bleiben. Es wurde fortan landwirtschaftlich genutzt.

Fundacje pradziadków Królowej Małgorzaty Grafa Adolfa V Ottona I (ok. 11301184)

St. Johannis Kloster w Hamburgu         Klasztor Chorin

Das Gebäude, das den Frauen 1530 nach der Vertreibung aus Harvestehude zugewiesen wurde, ging auf die Klostergründung des Grafen Adolf IV. von etwa 1235 zurück. Es lag am Dreckwall, an der Stelle des heutigen Rathauses und seines Vorplatzes, zum Bestand gehörte auch die Klosterkirche St. Johannis, die als evangelische Kirche weiter genutzt werden konnte. Sie teilten sich dieses Haus mit der 1529 von Bugenhagen gegründeten Schule, der Gelehrtenschule des Johanneums.Die Besetzung durch die Franzosen von 1806 bis 1814 brachte die Klosterstiftung in erhebliche finanzielle Schwierigkeiten, da viele ihrer Dörfer und Höfe vor der Stadtmauer niedergebrannt worden waren. Napoleonische Truppen nutzten die Klosterkirche als Magazin. 1829 wurde sie abgerissen.-das alte Klostergebäude , erwarb das Stift 1836 ein neues Gebäude am Schützenwall, dem späteren Klosterwall.Das von Carl Ludwig Wimmel erbaute neue Gebäude, in das 1837 zwanzig Konventualinnen und achtzehn Witwen aus dem alten Johanniskloster umzogen, war erheblich geräumiger. Es bot Platz für 60 Konventualinnen und verfügte zudem über ein eigenes Witwenhaus an der Steinstraße mit zehn Wohnungen. Finanziert wurde der Neubau und der Umzug durch zahlreiche Verkäufe aus dem Grundbesitz der Stiftung. Auch an diesem Standort weisen die Straßenbenennungen auf die Lage des ehemaligen Klosters hin, neben dem Klosterwall und dem Johanniswall, erinnert die Straße Klostertor an das von 1853 bis 1861 bestehende Tor in direkter Nähe des Klosters.Nachdem 1866 zudem das Vorwerk Harvestehude, das Gebiet zwischen Rothenbaumchaussee, Isebek und Hallerstraße, für vier Millionen Mark an ein Konsortium verkauft worden war, gründete das Stift 1872 mit diesem Geld die Unterrichtsanstalten des Klosters St. Johannis am Holzdamm. Sie beinhalteten eine höhere Mädchenschule, einen Kindergarten und ein Lehrerinnenseminar, später kamen weitere Ausbildungsgänge hinzu. Ende 1881 wurde die Klosterschule von 742 Schülerinnen und 92 Seminaristinnen besucht. 1923 wurde die Institution aufgrund der geänderten politischen Verhältnisse sowie der wirtschaftlichen Lage des Klosters der Oberschulbehörde übereignet. Das Gebäude Holzdamm 5 im Ensemble mit der Rautenbergstraße 1 steht unter Denkmalschutz und beherbergt heute die Staatliche Handelsschule.Das Gebiet am Klosterwall wurde ab 1900 durch den Bau des Hamburger Hauptbahnhofs zu innerstädtischem Interessengebiet. 1911 verkaufte der Konvent sein dortiges Gelände für 2,5 Millionen Goldmark an die Finanzdeputation und ließ an der Eppendorfer Heilwigstraße einen neuen Gebäudekomplex errichten. Er wurde von den Architekten Kahl und Endresen im englischen Landhausstil geplant und lehnt sich an klösterliche Vorbilder an. Am augenfälligsten ist darin der Uhrturm am Eingangsbereich und die Anlage nach Art mittelalterlicher Kreuzgänge, alle Korridore haben direktes Licht, die Eingangshalle ist mit weißem Marmor ausgelegt und die Treppenhäuser bestehen aus Eichenholz. Die Wohnanlage liegt auf einem 11.000 Quadratmeter großen Grundstück mit abgeschirmtem Garten und Uferbefestigung zur Alster hin. Am 11. Juli 1914 weihte es der damalige Patron, Bürgermeister William Henry O’Swald, als Evangelisches Damenstift Kloster St. Johannis ein.Etwa 250 Meter nordwestlich des heutigen Klostergebäudes befindet sich die Pfarrkirche St. Johannis (Hamburg-Eppendorf). Diese wurde von 1400 bis 1832 durch das Kloster verwaltet.

Die Kirche wurde 1267 erstmals urkundlich erwähnt. -Gründung ginge auf eine Missionsreise Ebo von Reims im Jahre 823.1400 wurde die Kirche in das Zisterizienserinnekloster Harvestehude inkorporiert. Bis 1832 wurde das Kirchspiel durch die Klosterpatrone verwaltet.Ebo von Reims (auch Ebbo; * wohl 778; † 20. März 851 in Hildesheim) war von 816 bis 835 und von 840 bis 841 Erzbischof von Reims und von 845 bis 851 Bischof von Hildesheim.

25 sierpnia 1270 r w Berlinie urodziła się Małgorzata .Królowa Polski -prawnuczka Sambora II  brata Racibora –6 kwietnia około 1275 r. zmarł w posiadłościach krzyżackich w Grecji na wyspie Rodos były książę białogardzki Racibor. 30 grudnia 1278 r. zmarł także drugi ze stryjów Mściwoja – Sambor II.1278 r. Mściwój II zdecydował się wesprzeć Bolesława Pobożnego w jego kampanii przeciwko BrandenburgiiŚmierć w kwietniu 1279 r. Bolesława Pobożnego nie zahamowała współpracy wielkopolsko-pomorskiej, co więcej nie mający męskiego następcy Mściwój zdecydował się na dalsze pogłębianie sojuszu z Wielkopolską w osobie kuzyna i bratanka Bolesława – Przemysła II.

Wnuk Msciwoja Gdańskiego -prapradziadka królowej Małgorzaty Bolesław Pobożny  (ur. 1227, zm. 14 kwietnia 1279 w Kaliszu)prapradziadek Króla Polski  św Jadwigi .Bolesław Pobożny był drugim pod względem starszeństwa synem księcia wielkopolskiego Władysława Odonica (prawnukiem założyciela wielkopolskiej linii Piastów Mieszka III Starego) i Jadwigi córki rządcy Pomorza Gdańskiego: Mściwoja I.Jadwiga (zm. 29 grudnia 1249) – księżna wielkopolska, żona Władysława Odonica. była wnuczką  Świętej Jadwigi.

Wiosną 1294 r. Mściwój II odwiedził Przemysła II i jego żonŁ Małgorzatę w Poznaniu . W czerwcu tegoż roku nastąpiła rewizyta na Pomorzu księcia wielkopolskiego, gdzie m.in. zatwierdzał w Słupsku dokumenty księcia pomorskiego.Szybko pogarszający się stan zdrowia Mściwoja skłonił Przemysła II do ponownej wizyty na Pomorzu jesienią 1294 r.Mściwoj zmarł 25 grudnia 1294 r. w Oliwie . Ostatni książę pomorski z rodzimej dynastii został pochowany w opactwie Cystersów w Oliwie. Jego grobowiec nie zachował się do dnia dzisiejszego.Za rządów Mściwoja II doszło  do wzmocnienia i rozbudowy administracji terytorialnej. Do powstania nowych kasztelanii doszło w Pucku iChmielnie.Mściwój II był trzykrotnie żonaty. Jego pierwszą żoną była od ok. 1250 r. Judyta, córka Dytryka I hrabiego Brenny i Wettinu. Zmarła ona po 1275 r. Drugą żoną została od ok.1275 r. Eufrozyna opolska, córka księcia opolsko-raciborskiego Kazimierza, wdowa po księciu kujawskim Kazimierzu, matka m.in. Władysława Łokietka. Małżeństwo to zakończyło rozwodem w 1288 r. Ostatnią, trzecią żoną księcia pomorskiego została 26 sierpnia 1288 r. Sulisława, będąca wcześniej zakonnicą w klasztorze Premonstratensek w Słupsku. Sulisława zmarła po 1292 r.Ze związków tych Mściwój doczekał się wyłącznie córek Katarzyny, urodzonej przed 1255 r., wydanej ok. 1269 r. za księcia meklemburskiego na Parchimie Przybysława II, zmarłej po 1312 r. oraz Eufemii, urodzonej w  1260 r., wydanej za mąż  w 1273 r. za Adolfa V hrabiego Holsztynu, zmarłej w 1317 r.

Zięć Msciwoja z Oliwy-Graf Adolf V. (* um 1252; † 1308) war Graf von Holstein-Kiel (1263–1273) und Graf von Holstein-Segeberg (1273–1308) aus dem Geschlecht der Grafen von Schauenburg und Holstein.1273 kam es zu einer Landesteilung zwischen Adolf V. und seinem Bruder Johann II. auf der einen Seite und ihrem Onkel Gerhard I. von Holstein-Itzehoe auf der anderen Seite, wobei Gerhard I. sich die Grafschaft Schaumburg sicherte. Dabei erhielt Adolf V. ein sich vom Plöner See bis zur Elbe erstreckendes Gebiet sowie nordwestlich von Hamburg umfangreiche Ländereien im Unterelberaum. Er nannte sich in seinen Urkunden fortan Graf von Holstein und Stormarn. Seinen Hauptsitz nahm er auf der mächtigsten Burg der Grafschaft, der Siegesburg auf dem Segeberger Kalkberg. Er starb 1308. czytaj

Prapradziadek-Królowej Małgorzaty –Konrad II von Landsberg zm. 6 maja 1210) – syn margrabiego Dedona III (V) z dynastii Wettynów.Po śmierci ojca w 1190 został margrabią Dolnych Łużyc (niem. Niederlausitz, część Marchii Miśnieńskiej). Poślubił Elżbietę, córkę księcia polskiego Mieszka III Starego, wdowę po księciu czeskim Sobiesławie II. 

Więzienie w Lansberg ( dziedzictwo prapradziadka Królowej Małgorzaty- Konrada II )zostało zbudowane około 1910  Najbardziej znanym więźniem był Adolf Hitler, który przebywał w więzieniu Landsberg w 1924 po  puczu monachijski  9 listopada 1923 przed kościołem wybudowanym w dziękczynieniu za życie Maxymilian Emmanuela  Wittelsbach-męża córki Króla Jana III Sobieskiego -ojca Cesarza Rzymskiego ,Króla Niemieckiego -pochowanych z nim w tym kosciele  – W czasie pobytu w więzieniu, z pomocą swego sekretarza Rudolfa Hessa, wydano Mein Kampf..

17 stycznia 1938 r we więzieniu osadzono  Ks Ruperta Mayera   patrz -spowiednika Piusa XII poczas jego pobytu w Monachium ( 18 maja 1917-15 sierpnia 1920 ) 

Bereits in den 1920er-Jahren erkannte Mayer die von den Nationalsozialisten ausgehende Gefahr. Nach deren Machtübernahme trat er entschieden für die Rechte der Kirche und für die Religionsfreiheit ein. Öffentlich erklärte er, dass ein Katholik nicht Nationalsozialist sein könne. Als   1935 die Caritassammlung verboten wurde, stellte er sich aus Protest am 18. Mai 1935 mit der Sammelbüchse vor die St.-Michaels-Kirche. Da er auch in seinen Predigten das Regime anprangerte, wurde über ihn nach seinen Predigten gegen die Verleumdungskampagne der Nationalsozialisten im Rahmen der sogenannten Sittlichkeitsprozesse im April 1937 ein Redeverbot verhängt. -wurde er am 5. Juni 1937 verhaftet. Im Juli wurde er von einem Sondergericht wegen Kanzelmissbrauchs verurteilt. . Vor dem Sondergericht erklärte er: „Trotz des gegen mich verhängten Redeverbotes werde ich weiterhin predigen, selbst dann, wenn die staatlichen Behörden meine Kanzelreden als strafbare Handlungen und als Kanzelmissbrauch bewerten sollten.“Da er weiterhin regimefeindlich predigte, wurde er am 5. Januar 1938 erneut verhaftet und 17 Januar 1938 in das Gefängnis in Landsberg am Lech gebracht. Durch eine Amnestie kam er am 3. Mai 1938 frei. -wurde er am 3. November 1939 zum dritten Mal verhaftet und in das Konzentrationslager Sachsenhausen gebracht. Nachdem sich sein Gesundheitszustand deutlich verschlechtert hatte, wurde er im August 1940 schließlich im Kloster Ettal interniert.Nach Kriegsende kehrte er im Mai 1945 nach München zurück, Am Fest Allerheiligen 1 Nowember 1945 erlitt er während der Predigt in der Kreuzkapelle der Münchner St.-Michaels-Kirche einen Schlaganfall und starb noch am selben Tag.

Podczas okupacji alianckiej Niemiec po II wojnie światowej Armia Stanów Zjednoczonych przeznaczyła więzienie Landsberg na „Więzienie dla przestępców wojennych nr 1” Wielu niemieckich przestępców wojennych zostało straconych w więzieniu Landsberg przez powieszenie(m.in. Karl Brandt i inni w tzw. procesie lekarzy). Ostatnie siedem egzekucji miało miejsce 7 czerwca 1951. Były to również ostatnie wyroki śmierci wykonane na terytorium Republiki Federalnej Niemiec.Obecnie zakład karny jest administrowany przez Zarząd Więziennictwa Bawarskiego Ministerstwa Sprawiedliwości.

czytaj 

29  wrzesnia 2012- Kosciół Sw Michała w Hamburgu -spotkanie masonerii świata 

 

Miłujcie się   BERNADETTA CUD W LOURDES  film

Od 11 lutego  do lipca 1858 roku, Matka Boża 18 razy objawia się Bernadetcie Soubirous, czternastolatce z prowincjonalnego Lourdes na południu Francji. Do miasteczka zaczynają przybywać pielgrzymi, dochodzi do cudownych uzdrowień, a wieść o Lourdes obiega świat. Bernadetta musi zmierzyć się z ciężarem misji powierzonej jej przez Maryję…Szczerość i determinacja Bernadetty zostaje nagrodzona. Dziś Lourdes jest jednym z najsławniejszych miejsc pielgrzymek na świecie, odwiedzanym co roku przez 6 milionów pielgrzymów, a Bernadetta uznana została świętą. Ciało świętej Bernadetty spoczywa nienaruszone,  w klasztorze w Nevers. Jest znakiem Boga.

Matka Boża – Pośredniczka łask nieustannie, z wielką troską o swe umiłowane dzieci, wzywa do modlitwy i nawrócenia. Świat uniknąłby wielu nieszczęść, jak choćby wojny i kataklizmy, gdyby nie lekceważył orędzi i znaków, które, także obecnie, Maryja zsyła na ziemię. O takich niezwykłych wydarzeniach można przeczytać w artykułach: „Wezwanie do nawrócenia z Tre Fontane” oraz „Otwórzcie wasze serca i módlcie się

Proces zjednoczenia Niemiec wiódł przez zwycięstwa w większości protestanckich Prus nad krajami katolickimi: Austrią (1866) oraz Francją (1870). To zaś spowodowało, że w wielu środowiskach liberalnych oraz protestanckich pojawiło się twierdzenie, iż nowa Rzesza Niemiecka nie tylko udowodniła wyższość pruskiego oręża, ale także wyższość kultury protestanckiej nad zacofaną, przestarzałą kulturą katolicką.– w roku 1871 powstało „ewangelickie cesarstwo narodu niemieckiego”, w odróżnieniu od istniejącego do 1806 r. katolickiego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego.Logika liberałów zakładała że  trzeba zrobić wszystko, ażeby uchronić niemiecką ojczyznę od zagrożenia „zdeprawowanym duchem rzymskim”, i dodatkowo przepoić zjednoczone Niemcy „wyższą” (czytaj protestancką i liberalną) kulturą. Ideologiczne zacietrzewienie liberałów zbiegło się z  interesem Bismarcka, któremu zależało na możliwie znacznym osłabieniu tzw. politycznego katolicyzmu w Niemczech oraz samego Kościoła. W latach 80. XIX w. Bismarck częściowo wycofał się z najbardziej restrykcyjnych represji wymierzonych w Kościół, jednak trudno tu mówić o całkowitym odejściu od logiki antykatolickiej „wojny o kulturę”. Na przykład aż do 1917 r. obowiązywało na terenie całej Rzeszy prawo zakazujące przebywania na jej obszarze członkom Towarzystwa Jezusowego – nawet jeśli byli to obywatele niemieccy.„Żelazny kanclerz” mógł się jednak przekonać, że „mówiący po polsku Prusacy” – jak nazywał Polaków zaboru pruskiego – zdecydowanie opowiedzieli się po stronie prześladowanego Kościoła. Wytrwali zarówno przy swoich proboszczach, wyganianych z parafii przez pruskiego żandarma, jak i przy aresztowanym arcybiskupie poznańsko-gnieźnieńskim Mieczysławie Ledóchowskim. Porażka Bismarcka w kulturkampfie w zaborze pruskim –przyczyniła się do obudzenia polskiej świadomości narodowej we wszystkich warstwach społeczeństwa polskiego żyjącego w obrębie Prus.Bismarckowski kulturkampf bardzo szybko znalazł swoich naśladowców we Francji, która od roku 1875 była ponownie republiką. W 1876 r. większość we francuskim parlamencie zdobyli liberałowie różnych odcieni – złączeni  w lożach masońskich, którzy  przystąpili do uchwalania antykatolickich praw. W odpowiedni sposób modyfikowano podręczniki szkolne.Masowo zamykano  szkoły katolickie, a zakony przymusowo usuwano z Francji. –postęp i cywilizacja miały być wprowadzane „krwią i żelazem”. – w roku 1905, liberalna większość we francuskim parlamencie przeforsowała ustawę o rozdziale państwa od Kościoła. Zatwierdzała ona dotychczasowe „zdobycze” laickiej republiki, postanawiając dodatkowo, że cała własność kościelna (w tym budynki sakralne) przechodzi na własność państwa. Świątyniami odtąd miały administrować specjalne „stowarzyszenia kultowe”, w skład których mogli wchodzić wszyscy obywatele (także ateiści). Zanim stowarzyszenia te miały przejąć kościoły, laickie państwo przeprowadziło w latach 1906 – 1907 tzw. akcję inwentaryzacji majątku kościelnego. Urzędnicy – w towarzystwie żandarmów – chcieli inwentaryzować wszystko w kościele, także zawartość tabernakulum. W wielu miejscowościach Francji wierni tworzyli wówczas żywe mury wokół swoich świątyń, którym wskutek tak pomyślanej „inwentaryzacji” groziło po prostu zbezczeszczenie. Wśród obrońców kościołów przed funkcjonariuszami laickiego państwa były ofiary śmiertelne.

Jeszcze w 1910 r. wypędzono z Portugalii większość zakonów  skonfiskowano kościelne majątki, usunięto kapelanów z armii oraz ze szpitali, a krzyże ze wszystkich budynków publicznych.. Pod koniec 1911 r. nie było w Portugalii żadnego biskupa. Wszyscy – z patriarchą Lizbony na czele – zostali wygnani przez władze republikańskie. Objawienie się 13 maja  1917 r. Matki Boskiej w Fatimie było cudem podwójnym; choć, jak wiemy, Matka Boża, zachęcając do modlitwy różańcowej, wzywała do czynu zabronionego przez władze laickiego państwa. To  tłumaczy usiłowania władz państwowych, dążących do zminimalizowania, wyśmiania, wreszcie zakłamania wydarzeń, które miały miejsce w Fatimie.

W Hiszpanii polityka radykalnego antykatolicyzmu rozpoczęła się z chwilą ogłoszenia republiki w 1931 r.  Od roku 1936 „polityka rozdziału” weszła w nową fazę – fizycznej eksterminacji ludzi wierzących (począwszy od biskupów i księży; w sumie w latach 1936 – 1939 zginęło ok. 7 tysięcy osób duchownych). Prześladowania Kościoła hiszpańskiego w latach 1936 – 1939 należy  traktować jako rozdział w komunistycznej wersji polityki laicyzacyjnej. Do dziedzictwa republikańskiej „wojny o kulturę”, jeszcze sprzed wybuchu wojny domowej w Hiszpanii, nawiązuje obecnie polityka tzw. zapateryzmu.