23 wrzesnia 2016 Rok Bożego Miłosierdzia -Obraz Jezusa Miłosiernego w Hamburgu

23 września 2016  Rok Bożego Miłosierdzia –Święty Pio z Pietrelciny

czwartek, 15 września 2016

Tematyka Bożego milosierdzia jest głównym mottem modlitwy i spotkania księży diecezjalnych i zakonnych.

 Würzburgu ks. bp Henryk Ciereszko z Białegostoku prowadzi doroczne rekolekcje dla 80 polskich ksieży posługujących w Polskiej Misji Katolickiej na terenie Niemiec związanych z rodzinami Królów Polskich 

Jego Ekscelencja Najdostojniejszy Ksiądz Biskup Henryk Ciereszko

Ksiądz Biskup HENRYK CIERESZKO urodził się 9 września 1955 r.k. Białegostoku. Święcenia kapłańskie przyjął dnia 14 czerwca 1981 r. w prokatedrze białostockiej z rąk bp. Edwarda  17 listopada 2012 został  biskupem pomocniczym archidiecezji białostockiej i .Święcenia biskupie otrzymał 15 grudnia 2012 w archikatedrze białostockiej.  Jako zawołanie biskupie przyjął słowa „In misericordia Tuae speravit” (Zaufałem Twemu miłosierdziu). 

23 wrzesnia 2016 zainstalowanie obrazu Jezusa Miłosiernego w Hamburgu od którego trzeba się od niego odwracać” – ,

Arcybiskupia Komisja Liturgiczna w Krakowie  pod przewodnictwem Kardynała Sapiehy dn.29. czerwca 1954 r. oceniła go b. ujemnie

Galeria Polska Misja Katolicka w HamburguGaleria Polska Misja Katolicka w HamburguGaleria Polska Misja Katolicka w Hamburgu

Obraz Jezusa Miłosiernego który widziała Siostra Faustyna – 8 maja 1853 Niedziela Bożego Miłosierdzia

orginał listu Bł Ks Michała Sopocki do Apostoła Bożego Miłosierdzia Bernarda Tuszyńskiego absolwenta ,,Marianum w Pelplinie 

Wielce Szanowny Panie, Do Krakowa  na  dzień 5.Х. 1969 r  nie przyjadę z następujących powodów:

Już wielokrotnie wypowiadałem swoje oburzenie na Matkę Ksawerę za sfałszowanie podobizny Sługi Bożej i nie chcę jeszcze raz to samo powtarzać.
b/ Podobnież sfałszowany został obraz Najmiłosierniejszego Zbawiciela.
S.p. Hyła malował obrazy według własnego widzimisię, a szczególnie ten, co się znajduje w Łagiewnikach nie odpowiada myśli Siostry .Faustyny i Arcybiskupia Komisja Liturgiczna w Krakowie dn.29.ѴІ.1954 r. oceniła go b. ujemnie, że —  “trzeba się od niego odwracać”,ze względu na niedopuszczalny w obrazach kultowy ; feminizm” i niezgodność z liturgią Nie dzieli Przewodniej.Patrz orginalne listy Bł Ks Michała Sopocki 

Dlatego ja przed nіm od tego czasu Mszy św. odprawiać nie mogę wbrew życzeniom SS. Matki Boskiej Miłosierdzia i Księży Palotynów, którzy nadal mają ten obraz w W. Ołtarzu w Częstochowie i Poznaniu.
Ten obraz można zawiesić w salonie jak to uczyniły SS. Karmelitanki w Częstochowie, ale nigdy w Kościele.Św. Officium już dwakroć wypowiedziało się, że święto Miłosierdzia Boże go nie może być ustanowione, a tylko może być Święto Najmiłosierniejszego Zbawiciela Miłosierdzia Bożego, albowiem przedmiotem każdego kultu może być tylko osoba. Otóż zanim [można] wystąpić oficjalnie do Stolicy Apostolskiej z jakąś prośbą, trzeba nasamprzód uzgodnić nasze stanowisko w tych sprawach zasadniczych. Inaczej próżne będą nasze wysiłki.Łączę pozdrowienie wszystkim Czcicielom Miłosierdzia Bożego czyli Najmiłosierniejszego Zbawiciela i pozostaję najoddańszy w Panu.

(-)Ks. Michał Sopoćko Białystok 30.IX.1969 r. czytaj

 

10 kwietnia 988 r   Hamburg kanonizacja  Papieża  św Benedykta V  zmarłego 4 lipca 965 r w Hamburgu

Z Polski przybywa 21 letni Bolesław Chrobry z 3 żoną 18 letnią  Emnildą- jego ojciec Mieszko I z 2 żoną Odą Dytrykówną

Polska nie zginie, o ile przyjmie Chrystusa za Króla w całym tego słowa znaczeniu,jeśli się podporządkuje pod Prawo Boże, pod prawo Jego miłości.Inaczej, moje dziecko, nie ostoi się.

1 wrzesnia 1939 r usłyszała sługa Boża Rozalia Celakówna urodzona 19 wrzesnia 1901 r ( 55 rocznica objawienia się Matki Bożej w La Sallete)

Obraz Jezusa Miłosiernego przypłynie Wisłą z Krakowa do Płocka.Uroczystego posłania harcerzy dokona bp Piotr Libera –kóry po ukamieniowaniu Bp Stanisława Wielgusa zajoł jego miesjsce -23 lipca 2016 w Płocku, podczas centralnego spotkania Dni w Diecezjach ŚDM.

23 wrzesnia 1492 – Jan I Olbracht został koronowany na Wawelu na króla Polski.

17 czerwca 2016 Rok Bożego Miłosierdzia w oczekiwaniu na Chrystusa -trzech Polskich Królów patrzy na Wawel w Krakowie

17 czerwca 1696 r w Wilanowie zmarł król Jan III Sobieski ,,Niewolnik Maryji ,,była to 671 rocznica śmierci 1 Króla Polski Bolesława Chrobrego 17 czerwca 1025 r w Gnieznie była to 195 rocznica śmierci Króla Polski Jana Olbrachta -brata św Kazimierza 17 czerwca 1501 r w Toruniu 

Królowa Polski Małgorzata Brandenburska z Berlina 

 Praprawnuczka św Jadwigi i Henryka Brodatego -urodziła się 25 sierpnia 1270 r w Berlinie założonym przez jej dziadka Ottona III pobożnego -, zmarła 10 kwietnia  1315 r. w Ratzeburgu  założonym przez jej przodka Hernryka Lwa )córka margrabiego brandenburskiego Albrechta III i Matyldy,córki króla duńskiego Krzysztofa I,

17 czerwca 2016   Królowa Polski z Berlina – Prezydent Polski Andrzej Duda z Krakowa – Angela Merkel z Hamburga -Król Polski Jan III Sobieski

23 wrzesnia 1893 r – Została spisana tzw. Przepowiednia z Tęgoborza.-Powstanie Polska od morza do morza.

Czekajcie na to pół wieku.

Chronić nas będzie zawsze Łaska Boża,

Więc cierp i módl się, człowieku.


1939 – Major Henryk Dobrzański ps. Hubal sformował w Górach Świętokrzyskich pierwszy oddział partyzancki.
Niemcy rozstrzelali w Lublinie 23 przedstawicieli polskiej inteligencji.
1941 – Przeprowadzono pierwsze egzekucje  Polaków w komorach gazowych w obozie koncentracyjnym Auschwitz.
1942-wieś Kortelisy na Wołyniu została kompletnie zniszczona mieszkańcy (2892 osoby) wymordowani przez Niemców. Ofiarą tej samej akcji pacyfikacyjnej padły również sąsiednie wsie Borki, Zabłocie i Borysówka.
Zlikwidowano getto w Szydłowcu.
1944-Dekretem PKWN został wydany Kodeks Karny Wojska Polskiego.

1976 – Powstał  (KOR). potomkowie  PKWN
1939:-do KZ  Ravensbrück przy Hanowerze przywieziono pierwszy transport Polek.
Podczas Wystawy Światowej w Nowym Jorkuzamurowano kapsułę czasu zawierającą m.in. 1100 mikrofilmów. Kapsuła ma zostać otwarta w 6939 roku.
1949 – Prezydent USA Harry Truman poinformował, że Ameryka posiada dowody na przeprowadzenie przez ZSRR próbnego wybuchu bomby atomowej (doszło do niego 29 sierpnia).

Sw Piotr Kanizy drugi, po św. Bonifacym, Apostołem Niemiec.Jezuita uratował dla katolicyzmu południowe Niemcy, Austrię, część Szwajcarii oraz Czechy.Piotr Kanizjusz,  wysyłając św Stanisława do Rzymu pełen nadziei napisał:"wielkich rzeczy spodziewamy się po nim", po jego śmierci stwierdził: "Stanislaus Kostka -Nie zawiodłeś, Polaku. Nie zawiodłeś.Którego ojczyzny nigdy nie zrozumiałem – nie zawiodłeś". 
Boże,Ty dla obrony katolickiej wiary obdarzyłeś męstwem i wiedzą świętego Piotra Kanizjusza-spraw przez jego wstawiennictwo, aby szukający prawdy z radością znajdowali Ciebie,a wierzący trwali przy Twoim Kościele.

2 grudnia 1943 tragedia w Bari   zgineło 100tys Włochów  -uratowano miliony Niemców . 24.marca.1933 roku,Zagrożenie dla nas, Żydów stwarza cały naród niemiecki,„Judea wypowiada wojnę Niemcom – Żydzi ze wszystkich krajów, łączcie się – opisano nadchodzącą „świętą wojnę” i proszono Żydów o bojkot niemieckich towarów i angażowanie się w masowe demonstracje przeciwko niemieckim interesom gospodarczym.
Według Express:Izrael na całym świecie jednoczy się w deklaracji wojny gospodarczej i finansowej z Niemcami.Czternaście milionów Żydów rozsianych po całym świecie jest tak zjednoczonych,jakby byli jednym, w wypowiedzeniu wojny niemieckim prześladowcom swoich współwyznawców.…. w Londynie, Nowym Jorku, Paryżu i Warszawie, a żydowscy przedsiębiorcy są zgodni, by przejść w krucjatę gospodarczą.” „na całym świecie trwają przygotowania do zorganizowania demonstracji”„stary i zjednoczony naród Izraela staje w szyku z nową i nowoczesną bronią do odwiecznej walki ze swoimi prześladowcami.”

Sw Stanisław Kostka Rzym 

Sw Piotr był pierwszym prowincjałem Niemiec, który w niezmordowany sposób czynił wszystko,by ocalić katolicką jedność z Rzymem. Prowadził  polemikę z teologami protestanckimi wykazując ich błędy w rozumieniu chrześcijańskiej wiary. "Ta wojna nie jest wojną przeciw Hitlerowi.Nie jest też prowadzona przeciwko nazistom(…)Dla Niemiec istnieje tylko jedna kara:Niemcy trzeba zniszczyć raz na zawsze !Muszą umrzeć ! I to w rzeczywistości! Nie tylko w wyobraźni ! (…)Nie istnieje żadna droga pośrednia, żaden kompromis, żadne wyrównanie:Niemcy muszą umrzeć, i na zawsze zniknąć z powierzchni ziemi! Ludność Niemiec wynosi 80 milionów, – trzeba około 48 milionów z nich wysterylizować (…)


 

23 wrzesnia 1759 r urodziła się –Maria Klotylda Burbon, druga córka delfinaFrancji – Ludwika Ferdynanda, i jego drugiej żony – Marii Józefy Wettyn. Była wnuczką króla Ludwika XV.Szybko straciła oboje rodziców: jej ojciec zmarł w 1765, a matka w 1767.W 1775, w Paryżu poślubiła księcia Piemontu – Karola Emanuela Sardyńskiego, najstarszego syna króla Sardynii – Wiktora Amadeusza III.W 1789, w jej rodzinnej Francji wybuchła rewolucja francuska, która zastała ją w spokojnym Turynie.W 1789 Klotylda z radością gościła swojego starszego brata Karola, hrabiego d'Artois razem z jego rodziną, którzy po wybuchu rewolucji udali się na emigrację. W 1791 przyjęła u siebie, w Turynie, również swoje dwie ciotki, córki króla Ludwika XV i Marii Leszczyńskiej – Madame Adelajdę i Madame Wiktorię (znane jako Mesdames Tantes). Ciotki wyjechały następnie do Rzymu i Neapolu, gdzie królową była Maria Karolina Habsburg, siostra Marii Antoniny–- bratowej Klotyldy.Klotylda z żalem opłakiwała w 1793 śmierć jej innego brata–- króla Ludwika XVI, który został zgilotynowany, a w 1794 – śmierć jej siostry Elżbiety, która zginęła w ten sam sposób.W 1796 Klotylda została królową Królestwa Sardynii, zmarła bezdzietnie w 1802. Ta śmierć tak poruszyła jej męża, że zdecydował się on abdykować i uczynił to 4 czerwca 1802, na korzyść swojego brata – Wiktora Emanuela.

Zmarli 23 wrzesnia 

1940:Bernardyna Maria Jabłońska, polska zakonnica, błogosławiona (ur. 1878)

1944 – Polegli w powstaniu warszawskim:

2 luty 2016 Hamburg -Rzym-Kraków Rok Bożego Miłosierdzia

Cesarz  Rzymski -Król Niemiecki Karol VII  – Wnuk  Króla Polski Jana III Sobieskiego koronowany 12 lutego 1742 przez brata Klemensa Augusta -Arcybiskupa 5 Kosciołów w Niemczech 

św  Bonifacy mianował biskupów w Moguncji i w Würzburgu

Würzburg –położone w Bawarii. Leży nad rzeką Men.Na miejscu dzisiejszego miasta istniała pierwotnie celtycka osada. Pierwsza wzmianka historyczna o miejscowości pochodzi z roku 704. W 741 r Würzburg stał się siedzibą biskupstwa. Na terenie diecezji würzburskiej mieszkały najdalej na zachód wysunięte plemiona Słowian z grupy Słowian połabskich. Dokument cesarza Ludwika Pobożnego napisany do biskupa Würzburga w latach 826–830, który odwołuje się do wydarzeń z czasów Karola Wielkiego, wspomina dwa słowiańskie plemiona Moinvinidi i Radanzwinidi mieszkające między rzeką Men i Rednitz. W dokumencie tym cesarz zaleca ochrzczenie Słowian należących do tych plemion i zbudowanie dla nich kościoła.W 1156 r. odbył się w mieście ślub cesarza Fryderyka I Barbarossy z burgundzką księżniczką. W 1402 r. został założony uniwersytet.W 1631 r. miasto zostało zdobyte przez wojska szwedzkie Króla Gustawa – ojca Królowej Krystyny oddała koronę dla wiary Katolickiej  24 grudnia 1654 w Brukseli ,W 1805 r. Würzburg stał się stolicą Wielkiego Księstwa, które w 1814 r. przyłączono do Bawarii.16 marca 1945 miasto, do zostało zniszczone w 90% przez nalot brytyjski. Zginęło wówczas około 5 tys. mieszkańców. -miasto zostało zdobyte 5 kwietnia 1945 przez  armię amerykańską 


twierdza Marienberg zbudowana  ok. 1000 roku, rozbudowana w XIV, XV i XVII w., w latach 1253–1719 siedziba biskupów Würzburga
Twierdza Marienberg .Nosi nazwę Twierdzy Naszej Pani Góry
Twierdza została osadzona na szczycie góry, na lewym brzegu rzeki Men, około 100 metrów nad jej poziomem. – już na przełomie epoki brązu i żelaza na wzgórzu znajdowała się pierwsza umocniona osada. Wraz z migracją ludów około 600 stulecia na tereny te przybyli Frankowie. Na początku VIII wieku, na wzgórzu, wybudowany został kościół Najświętszej Marii Panny. Powołane zostało również biskupstwo Würzburga. Kościół ten jest najstarszą budowlą sakralną w Niemczech. Z początku tutejsi biskupi chowani byli na wzgórzu pod znajdującymi się tam płytami nagrobnymi. Poniżej wschodniego zbocza góry, od strony miasta, znajduje się kościół św. Burcharda. Jest to najstarszy kościół w Würzburgu, nazwany od imienia pierwszego biskupa.Około 1200 roku wzgórze zostaje umocnione. Powstają mury obronne, wieża obserwacyjna, ośmiokątna studnia, pałac biskupa Konrada von Querfurt. W latach 1253–1719 twierdza Marienberg staje się rezydencją książąt biskupów z Würzburga.W roku 1525 podczas powstania chłopskiego twierdza Marienberg została oblężona. Ówcześnie panujący książę biskup Konrad II Thüngen, który został pośpiesznie wyświęcony na stanowisko 6 maja 1525 roku, podjął obronę twierdzy. Oblężenie miasta Würzburga rozpoczęło się 8 lub 9 maja 1525 roku.Obroną twierdzy podczas oblężenia dowodził proboszcz katedry würzburskiej Friedrich von Brandenberg (1497-1536). Obrońcy zawdzięczali to w porę sprowadzonym posiłkom ściągniętym z Werneck, Rothenfels, Homburga i Karlburga. Wzgórze było zamieszkałe przez Celtów już około 1000 lat p.n.e. W VI stuleciu na górze osiedlili się Frankowie. W 706 roku na szczycie zostaje wybudowany pierwszy kościół Najświętszej Marii Panny. Okrągła budowla  jest najstarszą budowlą w Niemczech. Kościół znajduje się na zamku wewnętrznym, wraz z ośmiokątną studnią i okrągłą wybudowaną w 1200 wieżą obserwacyjną. Za panowania biskupa Konrada I von Querfurt wzgórze zostaję umocnione. Powstały zamek został otoczony murami obronnymi wraz z trzema basztami obronnymi.  Na baszcie Madonny znajduje się ten sam obraz Marii w promienistym wieńcu jak na wieży kościoła Mariackiego, który jest widoczny z twierdzy. 

Święty Bonifacy  urodził się około 673 r. w Dewonshire, w Anglii (Wessex). Na chrzcie otrzymał imię Winfryd. Jako młodzieniec,, został benedyktynem w opactwie Exeter, następnie w opactwie w Nursling. Przyjął imię Bonifacy. Święcenia kapłańskie otrzymał około 30. roku życia. – udał się na misje do Fryzji, dzisiejszych północnych Niemiec i Holandii. Szybko musiał jednak powrócić do swojego klasztoru. Wybuchła bowiem wojna między księciem Fryzów a Frankami.– w roku 718 wybrał się ponownie do Niemiec. Dla pozyskania poparcia misji udał się najpierw do Rzymu. Papież św. Grzegorz II dał mu listy polecające do króla Franków i do niektórych biskupów. 14 maja 719 roku Bonifacy opuścił Rzym i udał się do Niemiec. -ruszył przez Bawarię, Turyngię i Hesję do Fryzji. Spotkał się ze św. Willibrordem. Trud misyjny Bonifacego wydawał niezwykłe owoce. W krótkim czasie miał ochrzcić kilka tysięcy germańskich pogan. Bonifacy w roku 722 założył klasztor benedyktyński w Amoneburgu.
W celu omówienia z papieżem organizacji stałej administracji kościelnej na terenie Niemiec, Bonifacy udał się ponownie do Rzymu.Grzegorz II udzielił Bonifacemu święceń biskupich i dał mu pełnomocnictwa, dla  akcji misyjnej. .Bonifacy zwrócił się z apelem do klasztorów w Anglii o pomoc. Benedyktyni przysłali mu licznych i gorliwych misjonarzy.  Bonifacy mianował biskupów w Moguncji i w Würzburgu. Założył wiele placówek stałych, zależnych od tych biskupów, a także szereg klasztorów benedyktynów i benedyktynek.Uradowany tak pomyślnymi wynikami papież św. Grzegorz III wezwał Bonifacego do Rzymu i nałożył mu uroczyście paliusz metropolity-arcybiskupa z władzą mianowania i konsekrowania biskupów na terytorium Niemiec na wschód od Renu– mianował go swoim legatem na Frankonię i Niemcy.Bonifacy zwołał do Bawarii synod, aby do administracji kościelnej wprowadzić ład-zdołał przywrócić karność kościelną. Ustanowił biskupstwa w Passawie, Freising, Ratyzbonie (Regensburgu) i w Eichstätt. W Salzburgu mianował biskupem mnicha benedyktyńskiego, Jana. Posuwając się w głąb Niemiec, założył  biskupstwo w Fuldzie, które uznał za centrum i ośrodek swojej działalności misyjnej--jako legat papieski zabrał się do koniecznej reformy. Przeprowadził ją na synodzie generalnym w roku 743. – biskupi Galii wysłali do papieża list hołdowniczy i wspólne wyznanie wiary. Radując się z tak obiecującej reformy w Galii, Bonifacy chciał zaproponować podobną reformę w Anglii.W roku 745 dzięki interwencji Bonifacego papież podniósł biskupstwo w Kolonii do godności metropolii. Podobnie uczynił z biskupstwem w Salzburgu i Moguncji (747).
Mając 80 lat, po raz trzeci udał się na misje do Fryzji.
Kiedy dotarł do miasta Dokkum, został napadnięty przez pogan i wraz z 52 Towarzyszami 5 czerwca 754 roku zamordowany. Jego ciało uczeń Bonifacego, św. Luli, zabrał  do Fuldy. Tam bowiem Bonifacy chciał być pogrzebany – i tam spoczywa do dziś.  Już w roku 756 na synodzie plenarnym episkopat angielski ogłosił św. Bonifacego swoim patronem obok św. Grzegorza I Wielkiego, papieża, i św. Augustyna z Canterbury, pierwszego prymasa Anglii.Św. Bonifacy jest patronem Niemiec, diecezji w Fuldzie, Erfurcie, Moguncji oraz diecezji łomżyńskiej i archidiecezji warmińskiej

Swięty  Burchard z Würzburga, (ur. ok. 684 w Anglii, zm. 2 lutego 754 w Hohenburgu w Bawarii)Sakrę biskupią otrzymał w 741 z rąk  św. Bonifacego-Winfrida.8 lipca 743 Burchard dokonał w Würzburgu pierwszej elewacji relikwii iroszkockiego mnicha i męczennika św. Kiliana,z inicjatywy św. Bonifacego, który założył diecezję w mieście w 741 roku

Święty Kilian był z pochodzenia iroszkockim szlachcicem. W młodym wieku wstąpił do zakonu z regułą św. Kolumbana z Iony, w którym służył kilka lat zostając jego opatem. Mianowany na biskupa rozpoczął podróże po całej Irlandii nawracając ludzi. Później udał się na tereny Franków wraz z 12 towarzyszami, na wzór Jezusa Chrystusa (w tym ksiądz św. Kolonat i diakon św. Totnan), gdzie podjął się chrystianizacji pogańskiego wówczas państwa.-ochrzcił rodzinę książęcą z Turyngii. Gdy potem od księcia Gosberta zażądał, aby ten oddalił od siebie żonę swego brata, Gejlanę, ta z zemsty nasłała na Kiliana morderców. Zginął od miecza, trzymając w ręku Biblię, razem z towarzyszami: Kolonatem i Totnanem. Plamy od krwi można zobaczyć na okładce ewangeliarza  w bibliotecewürzburskiego uniwersytetu. Pochowany został w Würzburgu, w którym zginął i chrystianizował pogan.

 

Clemens August Erzbischof zu Cöllen, des Heiligen Römischen Reichs durch Italien Ertzkanzler und Churfürst legatus natus des heiligen Apostolischen Stuhls zu Rom, Administrator des Hochmeisterthumbs in Preußen, Meister teutschen Ordens in teutsch und welschen Landen,[39] Bischof zu Paderborn, Hildesheim, Münster und Osnabrück, in Ob- und Niederbayern, auch der Obern Pfaltz in Westphalen und zu Engern Hertzog, Pfalzgraf bei Rhein, Landgraf zu Leuchtenberg, Burggraf zu Stromberg, Graf Pyrmont, Herr zu Borkeln,WerthFreudenthal und Eulenberg

Clemens August war vierter Sohn des Kurfürsten Max Emanuel von Bayern und seiner zweiten Ehefrau Teresa Kunegunda Sobieska, einer Tochter des polnischen Königs Jan Sobieski

 

Clemens August Ferdinand Maria Hyazinth von Bayern (* 17. August 1700 in Brüssel  † 6. Februar 1761 in Koblenz) war als Clemens August I. von 1723 bis 1761 Erzbischof von Köln und damit gleichzeitig Kurfürst des Heiligen Römischen ReichesLandesherr des zugehörigen Erzstifts sowie der Nebenländer Recklinghausen und Westfalen. Außerdem war er Legatus natus des Heiligen Apostolischen Stuhls zu RomHochmeister des Deutschen Ordens, Fürstbischof von RegensburgMünsterOsnabrückPaderborn und Hildesheim sowie Inhaber anderer kirchlicher Würden.

 König von Polen und Großfürst von LitauenJohann III. Sobieski 17. August 1629 in Olesko, heute Oblast LwiwUkraine; † 17. Juni 1696 inWilanów) war ein polnischer AristokratStaatsmannGroßhetman und ab 1674, als König von Polen und Großfürst von Litauen, dergewählte Herrscher des Staates Polen-Litauen aus dem Adelsgeschlecht der Sobieskis. Er gilt als der Retter Wiens während der Zweiten Wiener Türkenbelagerung, da er bei der Schlacht am Kahlenberg am 12. September 1683 mit seiner Hussaria, als Oberbefehlshaber der Katholischen Liga, den entscheidenden Angriff gegen die Türken führte.

Königin von Polen und Großfürstin von Litauen.

Maria Kazimiera Sobieska  28. Juni 1641 in Nevers; † 30. Januar 1716 in Blois) war eine französische Adelige und als Gattin von König Johann III. Sobieski ab 1674 bis 1696 Königin von Polen und Großfürstin von Litauen.Als Königin setzte sie sich im Wilanów-Palast zunächst für die Allianz mit Frankreich ein. Sie widersetzte sich unter anderem der Vererbung der Krone an ihren Sohn Jakob und intrigierte für die Wahl des französischen Prinzen Conti zum König von Polen.Ihr Gemahl ging 1683 eine Allianz mit Österreich ein, was Maries Einfluss zugeschrieben wird. Eine Abkehr von ihrem dezidiert frankreich-freundlichen Kurs trat vermutlich ein, nachdem sie sich von jemandem in Versailles schwer beleidigt sah. Sie soll aus diesem Grund zur Fürsprecherin Österreichs geworden sein.[2] Dies förderte 1696, nach Sobieskis Tod, energische Anstrengungen Österreichs, seinen Kandidaten für den Thron zu fördern, den Kurfürsten Friedrich August den Starken von Sachsen, der deswegen zum Katholizismusübertrat. Nach einem Interregnum voll Kampf und Hader gelang es den Habsburgern durch unerhörte Versprechungen und Bestechungen dem Wettiner zum Sieg zu verhelfen.Als Königin-Witwe ging Maria Kazimiera zuerst nach Danzig und auf ihr nahes Gut Koliebken, ab Herbst 1698 dann nach Rom und später nach Frankreich, wo sie sich bei Ludwig XIV. vergeblich um Privilegien für ihre französische Verwandtschaft bemühte.Maria Kazimiera, genannt „Marysieńka“, war Stifterin von drei Warschauer Bauwerken : Kirche und Kloster der Sakramentinerinnen, der innerstädtische Handelskomplex Marywil sowie das außerhalb der Stadt gelegene Sommerpalais Marymont.

Clemens August, zeitgenössisch wegen seiner Bischofssitze als Monsieur des cinq églises (Herr der fünf Kirchen) bezeichnet, war einer der wichtigsten geistlichen Reichsfürsten seiner Zeit. Außenpolitisch wechselte er häufig seine Bündnispartner. Innenpolitisch blieben Reformen weitgehend aus. 

Clemens August war vierter Sohn und fünftes Kind des Kurfürsten Max Emanuel von Bayern und seiner zweiten Ehefrau Teresa Kunegunda Sobieska, einer Tochter des polnischen Königs Jan Sobieski. Er hatte neun Geschwister Ein Bruder war Karl Albrecht, später Herzog von Bayern und als Karl VII. römisch-deutscher Kaiser. Der Bruder Ferdinand war kaiserlicher Feldmarschall. Johann Theodor war Bischof von Regensburg, Freising und Lüttich. Ein Onkel war Joseph Clemens, Erzbischof von Köln.

Zur Zeit seiner Geburt war der Vater Generalstatthalter in den spanischen Niederlanden. Mit dem spanischen Erbfolgekrieg kehrte die Familie 10-04-1715 nach Bayern zurück. Der Vater verbündete sich mit Frankreich und stellte sich gegen Kaiser und Reich. Er verlor 13 august 1704 die Schlacht von Höchstädt Battle of Blenheim gegen Prinz Eugen, seinen einstigen Kampfgefährten inUngarn. Der Vater wurde geächtet und floh ins Exil. Clemens August verbrachte, nach anfänglichem Verbleib in München, die Zeit von 1706 bis 1712 in Klagenfurt und anschließend bis zum Ende des Krieges 1715 in Graz in österreichischer Ehrenhaft. Er erhielt vor allem von Jesuiten eine standesgemäße Erziehung unter kaiserlicher Aufsicht. Erst nach dieser mehr als zehnjährigen Trennung sah er seine Eltern wieder, als sein Vater 1715 seine Herrschaft zurückerhielt.Sein Vater verfolgte unverdrossen europapolitische Machtinteressen, bildete seine vier Söhne dementsprechend aus und überließ auch Eheschließungen nicht dem Zufall. Clemens August bestimmte er – ebenso wie seine Brüder Philipp Moritz und Johann Theodor – für den geistlichen  Ursprünglich sollte Clemens August Bischof von Freising, Regensburg und Speyer werden, während sein Bruder Philipp Moritz geistliche Würden in Nordwestdeutschland erhalten sollte. 1715 erhielt Clemens August seine erste Tonsur und wurde Koadjutor des Bistums Regensburg und der Fürstpropstei Berchtesgaden. 1716 bis 1719 war er dann Bischof von Regensburg. Im Jahr 1718 wurde er Propst des Klosterstifts Altötting. Dieses Amt behielt er bis 1721. Im Jahr 1719 erhielt er auch eine Domherrenstelle in Köln, die er bis 1723 behielt und eine weitere Domherrenstelle in Lüttich, die er erst 1757 aufgab.Von 1717 bis 1719 ging er, zusammen mit seinem Bruder Philipp Moritz, zur Vertiefung seiner theologischen Studien nach Rom. In dieser Zeit bemühte sich der Vater intensiv um weitere Ämter und Würden für die beiden Söhne. 1719 wurde er, nach dem Tod seines Bruders, der ursprünglich für diese Posten vorgesehen war und in Rom an Blattern starb, Fürstbischof von Münster und Paderborn. Das Bistum Regensburg hatte er dafür aufgeben müssen. Sein Vater drängte seinen widerstrebenden Bruder Erzbischof Joseph Clemens von Bayern, seinen Neffen 1722 als Koadjutor des Erzbistums Köln mit dem Anrecht der Nachfolge anzunehmen. Vor allem Ferdinand von Plettenberg kümmerte sich um die Zustimmung der Domherren bei einer künftigen Wahl. Gewisse Widerstände hatte dieser beim Kölner Dompropst und Kardinal Christian August von Sachsen-Zeitz zu überwinden, der für einen Neffen verschiedene Ansprüche anmeldete. Daraufhin musste die kaiserliche und päpstliche Zustimmung zu der Ämterhäufung eingeholt werden. Mit deren Einverständnis bestätigten die Domherren Clemens August als Koadjutor. Schon 1723 mit dem Tod seines Onkels Joseph Clemens von Bayern konnte er dessen Nachfolge in Köln antreten.Der Versuch, ihn auch in Lüttich zum Nachfolger von Joseph Clemens wählen zu lassen, scheiterte am Widerstand des Kaisers und Frankreichs. Stattdessen wurde er 1724 auch Fürstbischof von Hildesheim und 1728 von Osnabrück. Mit besonderem Stolz erfüllte ihn 1732 die Wahl zum Hochmeister des Deutschen Ordens (Hoch- und Deutschmeister). Damit übernahm er ein Amt, das bislang eine Domäne der Habsburger gewesen war.Schon 1731 wurde er Inhaber des kaiserlichen Infanterieregiments „Deutschmeister“. Diese Ballung geistlicher Herrschaften in einer Hand war bis dahin einzigartig. Sie stand eigentlich im Gegensatz zu den Beschlüssen des Konzils von Trient, wurde aber von der Kurie geduldet. Clemens August war als Kurfürst und mehrfacher Bischof in den Reichsfürstenstand aufgerückt und verfügte damit über nicht nur landesherrliche Gewalt in einem großen Teil Nordwestdeutschlands, sondern auch über mehrfache Sitze und Stimmen im Reichstag.Die Berichte von geistlichen Beobachtern aus seiner Zeit in Rom bescheinigten Clemens August „gute Qualitäten und Tugenden“, und man war auch in München überzeugt, dass er für sein Regierungsamt befähigt sei. Der päpstliche Nuntius in Rom lobte 1723 insbesondere den religiösen Eifer des damaligen Koadjutors. Clemens August wurde  1725 im Schloss Schwaben bei München zum Priester geweiht. Im Jahr 1726 starb sein Vater. Ein Jahr später wurde Clemens August von Papst Benedikt XIII. persönlich zum Bischof geweiht.

Clemens August  zelebrierte Messen, nahm an geistlichen Übungen teil, weihte Priester und Bischöfe.Dabei spielte die Heiligen- und Marienverehrung eine große Rolle. Er unternahm Wallfahrten nach KevelaerTelgteAltötting oder Loreto. Des Weiteren suchte der Kurfürst den Kontakt zur Franziskanerin Maria Crescentia Höss und pflegte einen Briefwechsel mit ihr, in dem es unter anderem um das Seelenheil seines im Duell getöteten Vertrauten von Roll ging. Zur Zeit seines Episkopats wurde 1738 das Kölner Priesterseminar neu errichtet. Dieses wurde nach ihm Seminarium Clementinum genannt. Neu war die Bestimmung, dass jeder, der ein Priesteramt anstrebte, ein Jahr ein Seminar zu besuchen hatte. Zahlreiche Kirchen im Erzbistum profitierten vom Mäzenatentum des Erzbischofs. Er stiftete in Münster das Clemenshospital. In Clemenswerth bei Sögel gründete er ein Kapuzinerkloster auch zur Mission in den protestantischen Niederlanden.Wie auch in den anderen Hochstiften musste Clemens August in Paderborn vor seinem Amtsantritt eine Wahlkapitulation unterzeichnen, die im Wesentlichen die Rechte des Domkapitels gegenüber dem Landesherren bestätigte.  Er stiftete verschiedene kirchliche Ausstattungsstücke. Auf seine Empfehlung hin erbaute sein Hofbaumeister Franz Heinrich Roth die Jesuitenkirche in Büren. Auf die Besetzung der Dompräbenden in Paderborn übte Clemens August einen großen Einfluss aus. Um ein Gegengewicht zum einheimischen Stiftsadel zu schaffen, bevorzugte er rheinische Adelige. Ein Höhepunkt seiner Amtszeit waren 1736 die Festlichkeiten zum 900-jährigen Jubiläum der Translation der Gebeine des heiligen Liborius von Le Mans nach Paderborn.

In Hildesheim  ließ er die barocke Umgestaltung des Mariendoms fortsetzen.Als Hochmeister des Deutschen Ordens Clemens August  ließ Schloss Mergentheim prächtig umbauen.

Die Bühne für das Hofleben bildeten insbesondere die vom Kurfürsten neu- oder umgebauten Schlösser.Neubauten waren die Schlösser Augustusburg und Falkenlust in Brühl, das Jagdschloss Entenfang in Wesseling wurde ihm lange fälschlicherweise zugeschrieben, das Schloss Clemenswerth im emsländischen Sögel, das nicht mehr erhaltene Schloss Herzogsfreudeim Kottenforst bei Bonn und das nur teilweise verwirklichte Schloss Liebenburg nach Abriss der Burg Liebenburg. Unter seiner Leitung erbaut wurde weiterhin die St.-Michael-Kirche in Berg am Laim. Die von ihm erweiterten und ausgebauten Bauwerke in Bonn, die Bonner Residenz und das Lustschloss Clemensruhe („Poppelsdorfer Schloss“), erbte er von seinem Vorgänger und Onkel Joseph Clemens. Hier ließ er auch die Poppelsdorfer Allee anlegen. Seine Residenz im zum Kurstaat gehörenden Herzogtum WestfalenSchloss Arnsberg, ließ Clemens August ab 1729/30 repräsentativ umbauen. Er ließ auch von 1724 bis 1730 das erste Teilstück des Münster’schen Canals erbauen, der Münster mit den Niederlanden verbinden sollte.Clemens August starb am 6. Februar 1761 während des Siebenjährigen Krieges im Kurfürstentum Trier auf Schloss Philippsburg in der Festung Ehrenbreitstein. Mit ihm endete die seit dem 16. Jahrhundert ununterbrochene Herrschaft von Wittelsbachern über das Kurfürstentum Köln.  Die plötzliche Vakanz von fünf der wichtigsten geistlichen Territorien im Nordwesten des Reiches hatte außerdem weitreichende politische Folgen, vor allem da zu Lebzeiten von Clemens August kein Koadjutor gewählt und damit die Nachfolge offen war.Sein Grabmal, das der bayerischen Kurfürsten von Köln, befindet sich über der Grabstätte seines Leibes in der Krypta des Kölner Domes an der Nordwand der Kreuz- oder Liebfrauenkapelle, in welcher bis ins 20. Jahrhundert der Dreikönigenschrein aufbewahrt wurde. Entsprechend der damals üblichen Mehrfachbestattung von Fürsten wurde sein Herz jedoch nach Altötting in die dortige Gnadenkapelle verbracht, während die Eingeweide in St. Remigius zu Bonn und Gehirn, Augen und Zunge in der Bonner Kapuzinergruft ihre letzte Ruhe fanden

Der Gebäudekomplex Marywil war ein Handelszentrum im historischen Warschau. Es gehörte zu den größten und modernsten europäischen Handelsplätzen des 17. und 18. Jahrhunderts. Im 19. Jahrhundert abgerissen, befindet sich heute an seiner Stelle der Warschauer Theaterplatz (Plac Teatralny) und das Teatr Wielki (Innenstadtdistrikt).

 

Bauherrin war die Königin Maria Kazimiera, Ehefrau von Johann III. Sobieski, die hier einen zentralen Handelsplatz mit verschiedenen angegliederten Betrieben errichten ließ. Nach ihr (sie war Französin) wurde der Komplex zunächst als “Ville de Marie” (Ort oder Stadt der Marie) benannt, was später zu “Marywil” polonisiert wurde. Die Anlage widmete sie der Erinnerung des Sieges ihres Mannes über die Türken in der Schlacht bei Wien (1683). Der Gebäudekomplex enthielt neben den Geschäften und Lagerräumen der Kaufleute auch Unterkünfte und Restaurants. Auf dem Innenhof wurden Märkte abgehalten. Am Südende befand sich eine Kapelle zur Heiligen Mutter des Sieges mit einem beidseitigen Arkadengang. In der Anlage befanden sich auch Räumlichkeiten der königlichen Familie.Ab 1825 (bis 1833) wurde sie abgetragen, um eine Neugestaltung des Platzes, der bis 1840 den Namen Marywil-Platz (Plac Marywilski) trug, und den Bau des Teatr Wielki zu ermöglichen.

Warszawa Teatr Wielki rzut prostoliniowy.jpg

Przez ponad pół tysiąca lat Rzesza i Rzeczpospolita nie były ze sobą skonfliktowane.Równocześnie znikły z mapy Europy,zmiecione w czasie rewolucji francuskiej i wojen napoleońskich
przez wschodzące mocarstwa Rzeczpospolita w 1795 r., a Rzesza w 1806 r.
Był to koniec dwóch wielkich europejskich federacji.
Impulsem powstania Rzeszy (później nazywanej Heiliges Römisches Reich Deutscher Nation)był apokaliptyczny lęk człowieka średniowiecza przed końcem świata.Według proroctwa Daniela, po upadku cesarstwa rzymskiego miał nadejść Antychryst, a wraz z nim koniec świata.
Koronację Karola Wielkiego na cesarza 25 grudnia  800 r w Rzymie .uważano za przekazanie cesarstwa (translatio) w ręce króla Franków.
Za początek Rzeszy uznaje się jednak koronację saskiego pogromcy pogańskich Węgrów pustoszących Europę Zachodnią.
Otton I został „cesarzem Rzymian” 2 lutego 962 r. – cztery lata przed chrztem Polski.-22 maja 964 r Rzymianie bez jego zgody wybrali Papieża Benedykta V Otton I Wielki wyruszył na oblężenie Wiecznego Miasta.Perspektywa głodu sprawiła, że Rzym się poddał, lud wydał Benedykta Ottonowi (23 czerwca), a cesarz ponownie sprowadził na urząd Leona VII.
Papież Benedykt V został zdetronizowany 23 czerwca 964 r i zesłany na wygnanie do Hamburga  gdzie 4 lipca 965 r zmarł w towarzystwie  arcybiskupa Adaldaga.
23 czerwca 980 r urodził się Otton III –wnuk Ottona I i Adelajdy .Jeszcze za życia Otton I zatroszczył się o koronę cesarską dla swego syna Ottona II 
Jego koronacja na króla odbyła się gdy miał 6 lat – 26 maja 961, Na cesarza został koronowany również za życia ojca 25 grudnia 967 w Rzymie oraz doprowadził do jego małżeństwa z księżniczką bizantyjską  Teofano 14 kwietnia 972 roku w Rzymie. -7 rocznica chrztu Polski i powstania Brukseli 8 maja 966 r Ślubu udzielił papież Jan XIII. Tego samego dnia została ukoronowana na królową Niemiec i cesarzową(Otton II był współcesarzem od 967 roku do śmierci ojca w 973 roku).

Początek Rzeszy, 962 r. - koronacja Ottona I na „cesarza Rzymian”.

Związek  predestynował cesarza rzymskiego na tronie niemieckim do zwierzchnictwa nad światem chrześcijańskim.28 letni dziadek  Królowej Ryczezy  Otto II zmarł w Rzymie 7 grudnia 983 r .
Jego córka Matylda matka Polskiej Królowej Rychezy miała 4 lata.Jego następca Otton III (król Niemiec) miał trzy lata.Chłopiec wychowywany w tradycji rzymskiej pragnął stworzyć uniwersalną monarchię.W jej skład wchodziłyby na równych prawach Germania (królestwo niemieckie), Italia, Galia (Francja lub romańska część królestwa niemieckiego) oraz Sclavinia (Słowiańszczyzna zachodnia).
św Adelajda i Biskup Adaldag  10 kwietnia 988 r kanonizowano w Hamburgu Papieża Benedykta V  przybyli  21 letni  Bolesław Chrobry z żoną Emnildą i Mieszko I z Odą Dytrykówną
Otton III uzależnił od siebie stolicę apostolską, osadzając na niej Grzegorza V i Sylwestra II.Idea uniwersalistycznego cesarstwa dotyczyła także państwa polskiego,-na czele Sclavinii miał stanąć Bolesław Chrobry wychowywany w Quedlinburgu .Podczas zjazdu gnieźnieńskiego cesarz Otton III dokonał 12 marca 1000 r symbolicznego aktu koronacji Bolesława władcy Polski,nazywając go swoim bratem i przyjacielem cesarstwa.Smierć Ottona III  położyła kres uniwersalnej koncepcji opartej na federacji równouprawnionych ludów.Podporządkowane władzy cesarskiej papiestwo już wkrótce podejmie walkę o utraconą pozycję zwierzchnictwa nad światem chrześcijańskim.Konflikt ten przeszedł do historii jako "spór o inwestyturę".
2 lutego 1386  w Lublinie obwołano księcia litewskiego Władysława II Jagiełłę królem Polski.
2 lutego 1676 – W katedrze na Wawelu zostali koronowani Jan III Sobieski i Maria Kazimiera.-dziadkowie Cesarza Rzymskiego Karola VII ze strony ojca potomek Króla Władysława Jagiełły
2 lutego 1676-Wawel w łonie matki Marysieńki została koronowana Regentka Bawarii Teresa Kunegunda 

Cesarz Otton III   -prawnuk Henryka i św Matyldy -wuk 1 Królowej Polski Bł Ryczezy i Królestwo Polskie 

w listopadzie 980 r. mógł Otton II udać się do Italii. Towarzyszyła mu żona wraz z maleńkim (około czteromiesięcznym ur 23 czerwca 980 r ) następcą tronu Ottonem III  W Rzymie od kilku lat trwało przesilenie na Stolicy Piotrowej, właśnie latem 980 r. papież Benedykt VII poprosił cesarza o pomoc przeciwko wrogom.  Śmierć cesarza wschodniego Jana Tzimiskesa (który był krewnym cesarzowej Teofano) w 976 r. zapoczątkowała okres kryzysu politycznego w Bizancjum, przełamanego dopiero w 985 r. objęciem tronu przez Bazylego II. Osłabienie Bizancjum sprawiło, że podległe mu południe Italii zostało wystawione na bezkarne napady muzułmanów z Sycylii…"

Otton III, który właśnie objął samodzielne rządy w państwie. zdecydował się na nową wielką wyprawę. Wyruszyła ona w połowie sierpnia 995 r., wzięły w niej udział wojska czeskie pod wodzą Bolesława II i polskie pod wodzą Bolesława Chrobrego. Jako cele wyprawy źródła wymieniają tym razem kraje Obodrzyców i Wieletów (Luciców). Wojska królewskie zebrały się w miejscowości Leitzkau na wschód od Magdeburga. Grody i miasta przeciwnika miały zostać zniszczone. Mniej więcej trzy tygodnie później Otton III dotarł do naczelnego grodu Obodrzyców – Meklemburga, gdzie 10 września 995 r wystawił dokument dla jednego ze swoich dworzan……Z Meklemburga wojsko Ottona III wkroczyło na rdzenne ziemie Związku Lucickiego. 3 października 995 r. król wystawił in pago Tholenzani (w kraju Tolężan). Wyprawa była skończona, mimo szerokiego rozmachu zakończyła się, tak jak poprzednie, bez trwalszych sukcesów. Przyznały to nawet bliskie dworowi Roczniki kwedlinburskie…"

6 grudnia 995 roku Otton III wystawił we Frankfurcie nad Menem dokument, w którym ustalił granice biskupstwa miśnieńskiego. 

Na początku marca Otton III wyruszył z Ratyzbony do Italii. Gdy opuszczał miasto, polecił umieścić na czele orszaku świętą włócznię. Oddawał się w ten sposób pod ochronę owej relikwii – zwycięskiego znaku, a także komunikował swoje roszczenia do godności cesarskiej również w tym sensie, że przy pomocy włóczni będzie prowadzić wojnę z poganami.Po drodze udało mu się załatwić cały szereg spraw.W Weronie został patronem do bierzmowania syna weneckiego doży Piotra II Orseolo, pieczętując tym sojusz z zawsze bogatą Wenecją.W Pawii odebrał hołd miast północnej Italii.
W Rawennie wybrał nowego papieża na miejsce zmarłego Jana XV. Został nim kuzyn Ottona III, Brunon – syn księcia Karyntii, który przyjął imię Grzegorz V
20 maja 996 roku Otton III dotarł do Rzymu.

21 maja 996 roku Otton III został ukoronowany przez Grzegorza V na rzymskiego cesarza. Od momentu koronacji podejmował działania mające na celu odnowienie Cesarstwa Rzymskiego w duchu uniwersalistycznym, czyli odrodzenia antycznych czasów, ale w wierze chrześcijańskiej. Dążył do większego zespolenia Rzymu z Niemcami. Dużo podróżował.
24-26 maja 996 Otton III brał czynny udział w synodzie.
Na początku czerwca 996 roku Otton III opuścił Rzym i podążył w stronę Niemiec. 
Pod koniec października 996 roku Otton III wyruszył do Alzacji, a potem do Lotaryngii. Jego obecność przy zachodnich granicach państwa była niezbędna w związku ze śmiercią króla Francji Hugona Kapeta i przejmowaniem władzy przez jego syna Roberta Pobożnego.
24-26 grudzień 996 Boże Narodzenie Otton III spędził w Kolonii został tam ojcem chrzestnym węgierskiego księcia Waika, który na chrzcie przyjął imię Stefan, Stamtąd udał się do Akwizgranu.
W maju 997 roku Otton III przebywał w Merseburgu.
W czerwcu 997 roku Otton III bawił głównie w Magdeburgu, lecz tydzień pomiędzy 5 – 13 czerwca rezydował w Arneburgu.
Lipiec i sierpień 997 roku Otton III spędził na wyprawie wojennej przeciwko Wieletom. 
W październiku 997 roku Otton III odwiedził Akwizgran (Aachen), gdzie postanowił założyć klasztor pod wezwaniem świętego Wojciecha.
Na początku grudnia 997 roku Otton III opuścił Akwizgran i skierował się na południe. Stacją docelową jego podróży była słoneczna i pełna makaronów Italia. Celem wyprawy – wprowadzenie Grzegorza V na tron Piotrowy i wypędzenie stamtąd antypapieża Jana XVI, którego niedawno osadził prefekt rzymski Krescencjusz.
24-26 grudzień 997  Otton III spędził w Pawii.
10 lutego 998 roku, po koncentracji wojsk, Otton III wyruszył z Rawenny w stronę Rzymu.
20 lutego 998 roku Rzym został opanowany z wyjątkiem zamku św. Anioła, w którym zamknął się buntownik Krescencjusz.- antypapieżowi Janowi XVI wydłubano oczy, odcięto nos i uszy oraz wyrwano język, a następnie poddano go karze depozycji.Wkrótce potem Otton III udał się na pielgrzymkę do Monte Gargano, aby odpokutować za grzechy. 
24 kwietnia 998 roku Otton III zarządził decydujący szturm na zamek św. Anioła, w którym ukrywał się Krescencjusz. – 28 kwietnia, po nieudanych negocjacjach, buntownik został skrócony o głowę, a ciało jego zrzucono z wieży. W połowie czerwca 998 Otton III opuścił Rzym i udał się na północ Włoch.
20 września 998  Otton III wziął udział w synodzie w Pawii, gdzie 20 września 998 roku ogłoszono znane Capitulare Ticinense.
Na przełomie 998 i 999 roku Otton III wziął udział w synodzie w Rzymie, na którym, między innymi, przywrócono biskupstwo w Merseburgu.
Na przełomie stycznia i lutego 999 roku Otton III podążył na południe Italii.-Na początku marca 999 roku Otton III znalazł się w Benewencie.Tutaj odbył pielgrzymkę pokutną do klasztoru św. Michała na Monte Gargano, jako zadośćuczynienie za niemiłosierne postępowanie z Janem Philagathosem i Krescencjuszem.
9 kwietnia 999 roku w Rzymie Otton III brał udział w intronizacji nowego papieża. Gerbert z Aurillac zastąpił na tronie Piotrowym zmarłego w marcu Grzegorza V i przyjął imię Sylwester II.
Na przełomie kwietnia i maja 999 roku Otton III ruszył na czele armii w kierunku Benewentu. Potem odwiedził Capuę, Gaetę i Neapol. Wyglądało to raczej tylko na demonstrację siły, ponieważ żadnej zbrojnej akcji przeciw Saracenom czy Bizancjum nie podjął.-W połowie czerwca Otton III był już z powrotem w Rzymie, gdzie przez dwa tygodnie oddawał się praktykom pokutnym w podziemiach bazyliki św. Klemensa.

W połowie sierpnia 999 roku Otton III znalazł się w Subiaco na Monte Casino . Tam brał udział w obchodach ku pamięci założyciela zakonu św. Benedykta.
W połowie września 999 roku Otton III wraz z papieżem Sylwestrem II gościli w Farfie u tamtejszego opata Hugona.
24-26 grudzień 999   Otton III był w Rzymie. Stamtąd wyruszył na północ, aby święta Bożego Narodzenia spędzić w Rawennie.
17 stycznia 1000 roku Otton III był już w Bawarii i rezydował w klasztorze Staffelsee. Następnie przez Ratyzbonę udał się do Magdeburga.
Na początku marca 1000 roku cesarz Otton III już w Magdeburgu.
W dniach 8-10 marca 1000 roku cesarz gościł w kraju Polan w ramach pielgrzymki do grobu świętego Wojciecha. W Gnieźnie12 marca 1000 r podczas uczty, zdjął z głowy swój diadem cesarski i włożył go na głowę Bolesława Chrobrego na znak przymierza i nadania mu władzy Królewskiej . Obdarował go również gwoździem z krzyża Pańskiego oraz włócznią św. Maurycego. W zamian otrzymał ramię św. Wojciecha. Na koniec nazwał polskiego władcę bratem i jako władcy Polan współpracownikiem cesarstwa. Zwolnił go także od płacenia trybutu.
23 marca 1000 roku Otton III, po powrocie z Polski, rezydował już w Magdeburgu. Dzień później, razem z Bolesławem Chrobrym, wziął udział w obchodach Niedzieli Palmowej.
Wielkanoc 31 marca 1000 roku Otton III spędził w Kwedlinburgu-przy grobach swoich bliskich
1 maja 1000 roku Otton III znajdował się już w Akwizgranie. Doszło tu do niezwykłego incydentu. Cesarz zażyczył sobie odkrycie grobowca przodka Karola Wielkiego– cesarz Otton odział zwłoki Karola w białą szatę, obciął mu paznokcie i uporządkował wszystko to, co uległo uszkodzeniu.  Karol Wielki (lub raczej jego zwłoki) cały czas siedział na tronie. 
22 maja 1000 roku Otton III opuścił Akwizgran i udał się do Italii..Na początku stycznia 1001 roku mieszkańcy Tivoli zabili cesarskiego namiestnika Mazolinusa i podnieśli bunt. Otton III osobiście przyczynił się do zgaszenia zamieszek. 13 stycznia 1001 roku Otton III wziął udział w synodzie w Rzymie.-Pod koniec stycznia wystąpili przeciwko cesarzowi mieszkańcy Rzymu. Rozruchy były na tyle silne, że Otton III musiał opuścić stolicę cesarstwa. Na początku marca Otton III podążył do Rawenny, gdzie w czasie postu oddawał się głównie praktykom pokutnym.- dotarli do niego wysłannicy Bolesława Chrobrego, przybyli z prośbą o odesłanie do Polski Bezpryma. Niemiecki monarcha, mając w planach osobiste przekazanie syna polskiemu władcy, na początek wysłał dwóch innych eremitów, Benedykta i Jana, którzy mieli w kraju nad Wisłą założyć własny erem.

o monicie Bolesława Chrobrego w sprawie Bezpryma, który bez niczyjej wiedzy i zgody zasilił szeregi eremitów, cesarz Otton III zobowiązał się zwrócić go ojcu. Brunon z Kwerfurtu odnotował że wolą cesarza było, by do „kraju Słowian", czyli Polski, wpierw udali się eremici Benedykt i Jan, nim on sam tam przybędzie. Otton III osobiście zamierzał przekazać Bezpryma ojcu, raz jeszcze udając się do Polski lub w pobliże jej granic, po zakończeniu wizyty w Italii i powrocie do Niemiec.Niespodziewana śmierć Ottona III  to uniemożliwiła …

[…]Warto także przypomnieć sytuację, jaka zaistniała w Italii z chwilą śmierci Ottona III. […] Niezwykle szybko 15 lutego 1002 r., na króla Italii wybrano Arduina z Ivrei, przeciwnika  Ottona III, -Henryka II),papieża Sylwestra II. Wszyscy dotychczasowi sojusznicy Ottona III znajdujący się w Italii znaleźli się w nieciekawym położeniu. Dotyczy to i Bezpryma, który przecież byl pierworodnym synem głównego sojusznika zmarłego cesarza na wschodzie, czyli Bolesława Chrobrego.

Święty Brunon Bonifacy z Kwerfurtu

Wyjść cało z opresji mógł tylko ukrywając się w klasztorze przez pierwszy najbardziej niebezpieczny czas po śmierci cesarza. -ukrywał się pod opieką Brunona z Kwerfurtu i rozstał się z nim z chwilą, gdy Brunon wczesnym latem 1002 r., zachęcony radami swojego opata, udał się do Rzymu i uzyskał od papieża pozwolenie głoszenia Ewangelii…"

W Wielkanoc 13 kwietnia 1001 roku, w Rawennie, Otton III wydał pozwolenie na koronację władcy Węgier Stefana I. [.Pewnej kwietniowej nocy 1001 roku Otton III, potajemnie i w przebraniu, opuścił Rawennę i udał się w odwiedziny do weneckiego doży Piotra II Orseolo. -cesarz został ojcem chrzestnym córki weneckiego władcy.W połowie maja Otton III ruszył w kierunku Rzymu z zamiarem rozprawienia się z buntownikami. Niestety, bramy wiecznego miasta pozostały dla niego zamknięte. Cesarz zmienił kierunek wycieczki. Zaszczycił swą obecnością Benewent, Capuę i Salerno.Lipiec 1001 roku Otton III spędził na zamku w Paterno.W połowie września Otton III pojawił się na krótko w Rawennie.
14 października 1001 roku Otton III przewodniczył posiedzeniu sądu w Pawii.27 grudnia 1001 roku Otton III wziął udział w synodzie w Todi.Na początku stycznia 1002 cesarz opuścił Todi i wyprawił się do Paterno, gdzie zamieszkał na zamku Monte Soracte. Planował zgromadzić tu większą armię, z którą miał zdobyć Rzym.Pod koniec 1001 roku z Konstantynopola wyruszyła na spotkanie z Ottonem III jego przyszła żona – córka cesarza Konstantyna VIII. Niestety, do spotkania nie doszło, ponieważ cesarz rzymski zmarł 24 stycznia 1002 roku w wieku dwudziestu dwóch lat. Przed śmiercią poprosił, aby jego ciało zostało złożone w Akwizgranie u boku Karola Wielkiego.

Sw Brunon urodził się w 974 r. w rodzinie grafów niemieckich w Kwerfurcie. W roku 986 uczył się w szkole katedralnej w Magdeburgu.W roku 995 został mianowany kanonikiem katedralnym w Magdeburgu. W roku 997 wraz z cesarzem Ottonem III udał się do Rzymu. Tu w roku następnym (998) wdział habit benedyktyńskiego mnicha na Awentynie w opactwie świętych Bonifacego i Aleksego. Pięć lat wcześniej w tym samym klasztorze przebywał św. Wojciech i bł. Radzim. Brunon otrzymał jako imię zakonne Bonifacy.
W roku 999 złożył śluby zakonne. – zaprzyjaźnił się ze św. Romualdem,W roku 1001 Bonifacy znalazł się wśród jego synów duchowych w eremie Pereum koło Rawenny. W tym samym roku jesienią udała się do Polski pierwsza grupa kamedułów z Pereum: Św. Jan i św. Benedykt. Misję tę zorganizował św. Romuald na prośbę cesarza Ottona III i króla polskiego, Bolesława Chrobrego. Do nich to miał się dołączyć Brunon. Dla wyjednania misji odpowiednich przywilejów papieskich, św. Romuald wysłał go do Rzymu. Papież Sylwester II chętnie udzielił wszystkich potrzebnych dla misjonarzy indultów. Brunon otrzymał także od papieża paliusz, a więc tym samym nominację na metropolitę misyjnego.-sakrę biskupią Brunon Bonifacy otrzymał dopiero w roku 1004 w Magdeburgu-stał się pierwszym metropolitą pogańskich Słowian zachodnich, do których był wysłany jako misjonarz.Złożona sytuacja polityczna na terenie Polski sprawiła, że Brunon zatrzymał się we Włoszech, a potem na dworze cesarza. W 1005 r. udał się na Węgry.W roku 1006 był w Polsce, by w roku następnym (1007) znaleźć się po raz drugi na Węgrzech. Papież wysłał go w tym samym czasie także do Kijowa, a nawet do Pieczyngów nad Morzem Czarnym. Wyprawę finansował Bolesław Chrobry. W roku 1008 Bonifacy był ponownie w Polsce i usiłował udać się z kolei do Szwecji, W 1009 roku udał się do Jaćwierzy z wyraźnym zamiarem rozpoczęcia tam misji. Niestety,gdy miał nawrócić nad Bugiem jednego z książąt jaćwieskich, Nothimera. Rywale księcia wykorzystali ten moment i pozbawili go władzy. Brunon zaś, z 18 towarzyszami,zginoł  z ich ręki 9 marca 1009 roku,w okolicach Pojezierza Suwalskiego. Miał wówczas zaledwie 35 lat życia. Bolesław Chrobry wykupił jego ciało. Brunon jest autorem trzech zachowanych do dziś utworów pisanych: Żywotu św. Wojciecha, Listu do cesarza Henryka II (1008) i Żywotu Pięciu Braci Kamedułów (1008 lub 1009), zamordowanych przez na pół pogańskich pachołków królewskich. Styl i język tych pism wskazują na wysoką kulturę św. Brunona.św. Brunon Bonifacy został uznany za patrona Warmii, a w 1963 został ogłoszony głównym patronem diecezji łomżyńskiej.