24 kwietnia 2016 Hamburg Rok Bożego Miłosierdzia Sobiescy -Obraz Rokitno

24 kwietnia 2016  Hamburg Rok Bożego Miłosierdzia 

 

Hamburg  24 kwietnia  1640 w drodze do Polski w Hamburgu przebywa Królewicz Jan Kazimierz

gdzie na dworze Króla Chrystiana IV Oldenburga  jako prawnuk Króla  Gustawa I Wazy 

poznał   swojego rówieśnika Fryderyka  III Oldenburga

Bacciarelli - Jan Kazimierz.jpeg

Fryderyk dziadek Króla Augusta II Sasa 

Hamburg 22 -28 kwietnia 1646 r wizyta  Marka i Jana  Sobieskich w ich peregrynacji po Europie 

Peregrynacja Jakuba Sobieskiego 1607-1613

Wyjechałem z Krakowa do Franc ji  do Paryża, po  świętach Zmartwychwstania Pańskiego kiedy król  Zygmunt III wyjeżdżał z wojskiem i hetmanem Stanisławem Żółkiewskim,kasztelanem lwowskim na sejm warszawski, po którym nastąpiła nieszczęsna guzowska bitwa 5 lipca 1607 r 

Jan Kazimierz 

Król Jan Kazimierz

1 kwietnia 1656 miały miejsce śluby lwowskie.

Król Jan Kazimierz w katedrze lwowskiej oddał Polskę pod opiekę Maryi i ustanowił ją Królową Korony Polskiej: królową Polski, Litwy i Ukrainy

W zamian obiecał szerzyć jej kult, sprawiedliwie rządzić i dbać o stan chłopski

Na decyzję króla Jana Kazimierza o ślubach lwowskich zaważyły  wcześniejsze wydarzenia.

Kiedy jesienią roku 1648 został wybrany królem Rzeczypospolitej Obojga Narodów na południowo-wschodnich kresach państwa rozgorzało krwawe powstanie kozackie pod wodzą Bohdana Chmielnickiego. Kozacy minąwszy Lwów, stanęli pod Zamościem wywołując popłoch na polu elekcyjnym w Warszawie. Rok później wojska polskie pod wodzą Jeremiego Wiśniowieckiego zostały oblężone w Zbarażu. Przez ponad dwa miesiące około piętnaście tysięcy obrońców Zbaraża odpierało skutecznie zacięte ataki połączonej, stu pięćdziesięciotysięcznej armii kozacko-tatarskiej. Odsiecz zorganizowana przez króla Jana Kazimierza utknęła pod Zborowem. Oblężeni byli w beznadziejnej sytuacji, ale czuwała nad nimi Matka Boska Częstochowska w obrazie ze Zbaraża. Obraz Matki Boskiej Zbaraskiej, dzisiaj czczony w Prałkowcach pod Przemyślem, jest prawie wierną kopią pani jasnogórskiej, z tą różnicą że został namalowany nie na desce, ale na miedzianej blasze, ręcznie klepanej. Obraz powstał po synodzie krakowskim (1621 roku), w którym biskupi zachęcali fundatorów do szerzenia na wschodnich rubieżach Rzeczypospolitej kultu Matki Boskiej Częstochowskiej poprzez tworzenie jej kopii, budowania dla niej ołtarzy i kościołów. Przesłanie wypełnił Janusz Zbaraski, który zamówił w Krakowie kopie jasnogórskiej ikony dla nowo budowanego kościoła bernardynów w Zbarażu. Kampania z roku 1649 skończyła się ugodą Zborowską, a król osobiście dziękował Maryi przed obrazem Matki Boskiej Zbaraskiej. 

Svenskene ut pa isen maleri av Johan Philip Lemke.jpg

Wojna duńsko-szwedzka 1657-1658

W maju 1658 roku pod Poznaniem odbyli konferencję. W sierpniu 1658 roku monarcha szwedzki ponownie zaatakował Danię, licząc na opanowanie cieśnin i odcięcie Morza Bałtyckiego. Tym razem sprzymierzeńcy zadziałali błyskawicznie. Zarówno elektor brandenburski, jak i dowódca wojsk cesarskich Rajmund Montecuccoli postanowili wysłać swoje wojska na pomoc Fryderykowi III. Jan Kazimierz także zgłosił akces do wyprawy, wyznaczając do tego zadania dywizję Stefana Czarnieckiego. Polskie siły, które wyruszyły na północ to trzy pułki: królewski dowodzony przez samego Stefana Czarnieckiego, pułk Piotra Opalińskiego i pułk Krzysztofa Legockiego.

 

W sumie wyruszyły 3 chorągwie husarskie, 28 kozackich vel pancernych, 2 tatarskie, 2 wołoskie, 1 semenów, 1 dragońska i 1 regiment dragonów.

Przy boku regimentarz miał również doświadczonych żołnierzy takich jak: Piotr Opaliński, Gabriel Woyniłłowicz, Władysław Skoraszewski, Hieronim Pągowski, Paweł Bożęcki,. Piotr Mężyński i Mikołaj Skrzetuski.

 

 

 

Stefan Czarniecki na czele 4500 żołnierzy przeprawił się przez Odrę pod Kostrzynem.

12 października 1658 r znalazł się pod Hamburgiem na Wandsbecku ,  16 października dotarł pod Szlezwik.

Król duński wyraził wielkie zadowolenie w swoim liście do Czarnieckiego, iż to właśnie on został wyznaczony do działań w Danii.

Za niesienie pomocy duńskiemu narodowi Stefan Czarniecki doczekał się uznania od króla duńskiego, Fryderyka III ,

który w liście z 24 grudnia 1658 roku wychwalał jego odwagę, waleczność i kawaleryjską fantazję

Po zajęciu wyspy Als Polacy poszli za ciosem zdobywając silny zamek w Koldyndze, a następnie zajęli się oczyszczaniem północnej części półwyspu jutlandzkiego ze szwedzkich garnizonów, pozostawiając w ręku skandynawskiego przeciwnika jedynie twierdze Frederiksodde.

Ostatecznie zdobyto ją nocnym szturmem z 26 na 27 maja 1659 roku. Tu po raz kolejny wyróżniły się polskie chorągwie. Pasmo sukcesów przerwała niemożność zdobycia wyspy Fionii.Sytuacja w Rzeczpospolitej wymusiła wycofanie większości sił polskich i pozostawienie w Danii jedynie kilku jednostek.

Ostatecznie Stefan Czarniecki opuścił ziemię duńską 31 sierpnia 1659 r., pozostawiając po sobie dobre wspomnienia.

 

Jan Piotr Opaliński herbu Łodzia (ur. 1601 w Lesznie, zm. 1665) – podkomorzy koronny, wojewoda podlaski i kaliski.

 W roku 1624 poślubił Katarzynę Leszczyńską, córkę Wacława Leszczyńskiego (zm. 1628), kanclerza wielkiego koronnego. Z małżeństwa urodzili się: Anna, późniejsza żona Emeryka (Wojciecha) Mleczko, wojewody podlaskiego, Jan Opaliński (1629–1684), wojewoda inowrocławski, kaliski i brzeski, Kazimierz Jan (1639–1693), biskup chełmiński, Piotr (1640–1691), wojewoda łęczycki i Marianna (1644–po 1699), późniejsza żona Stanisława Grudzińskiego (1610–1678), kasztelana rogozińskiego.Zasłużony dla miasta Kalisza, pełnił w nim obowiązki starosty. Urząd starosty sprawował też w Śremie, Odolanowie, Łosicach i Koninie.

Odznaczył się w walkach z Turkami i Szwedami. Brał udział w bitwie pod Chocimiem. Walczył z Kozakami. Należał do korpusu Stefana Czarnieckiegoi odbył z nim kampanię szlezwicko-duńską 1658 roku. Zyskał sławę dzielnego i nieustraszonego wojownika.

Przybył razem z synem Janem 

Jan Opaliński herbu Łodzia (ur. w 1629, zm. 18 lutego 1684) – wojewoda brzeskokujawski, starosta generalny Wielkopolski.

Funkcję marszałka sejmiku średzkiego pełnił w 1652, a podkomorzym poznańskim został mianowany przez króla w 1658. Wraz z ojcem uczestniczył w walkach z Kozakami i Szwedami podczas których dowodził chorągwią pancerną wojsk koronnych. Został w 1661 komisarzem do ustalenia granic między Wielkopolską, Śląskiem, Brandenburgią i Pomorzem, a w 1662 sejm wybrał go komisarzem do rokowań ze skonfederowanym wojskiem. Mianowany w 1664 wojewodą inowrocławskim, a w 1665 kaliskim oraz w 1678 starostą generalnym Wielkopolski i wojewodą brzeskokujawskim. Opowiedział się po stronie obozu królewskiego podczas rokoszu Lubomirskiego. Stanął również po stronie monarchy przeciw opozycji, przygotowującej zamach stanu za panowania Michała Korybuta Wiśniowieckiego. W 1672 znalazł się wraz z obrazem przy boku króla pod Gołębiem i Lublinem. Pod Gołębiem został wyznaczony komisarzem do otwarcia skarbu koronnego. Brał udział w 1673 w zwycięskiej kampanii chocimskiej Jana Sobieskiego i otrzymał w nagrodę starostwa: międzyrzeckie, konińskie i odolanowskie. Słynął z męstwa i pobożności. W Rawiczu ufundował klasztor Reformatów i kościół w Osiecznej. Chcąc ściągnąć osadników do zniszczonych wojną dóbr, prowadził wobec różnowierców liberalną politykę. W 1674 roku był elektorem Jana III Sobieskiego z województwa kaliskiego.Zmarł 18 lutego 1684.

Kościół Świętej Trójcy w Osiecznej   Mieści się przy ulicy Ojca Edwarda Frankiewicza.

widok ogólny

O Edward Paweł Frankiewicz OFM, ur. jako Paweł Szdżuj (ur. 25 czerwca 1905 w Chrząszczycach, zm. 29 kwietnia 1990 w Opolu) historyk, publicysta, więzień obozu koncentracyjnego w Dachau.

 W 1919 wstąpił do niższego seminarium franciszkanów w Nysie. , kontynuował naukę w gimnazjum w Katowicach. W 1922 wstąpił do k Zakonu Braci Mniejszych − późniejsza Prowincja Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny Zakonu Braci Mniejszych w Katowicach. Nowicjat odbył w klasztorze w Wieluniu. Święcenia kapłańskie przyjął w Kokoszycach 26 sierpnia 1928,.Doktoryzował się  w Paryżu.

Po powrocie do ojczyzny wykładał w studium prowincjalnym w klasztorze Osiecznej. Publikował opracowania historyczne dotycząceLeszna i okolic. Został aresztowany 17 stycznia 1940. Był więziony w Lesznia, Poznaniu i obozach koncentracyjnych w Sachsenhausen i Dachau; nr obozowy 22800. Był poddawany eksperymentom medycznym, czego skutki odczuwał do końca życia. Doczekał wyzwolenia obozu przez armię amerykańską 29 kwietnia 1945. Przez Paryż powrócił do Polski.Po wojnie wykładał w studium prowincjalnym, najpierw w Osiecznej, a od 1950 w Opolu. W Osiecznej zaangażował się w prace prowadzące do ukoronowania obrazu Matki Boskiej Bolesnej koronami papieskimi. W Opolu zajął się restauracją Kaplicy Piastowskiej i podziemi Kościoła Świętej Trójcy. Przyczynił się do przeprowadzeniu procesu beatyfikacyjnego Marii Merker. Zmarł w Opolu 29 kwietnia 1990. Został pochowany na miejskim cmentarzu. W Lesznie i w Osiecznej został upamiętniony nadaniem nazw ulicom.

Publikacje

  • 1938 − Cudowny Obraz Matki Boskiej Osieckiej: zarys ikonograficzno-historyczny z ilustracjami, Leszno.
  • 1938 − Łaskami słynący obraz świętego Walentego w kościele OO. Franciszkanów w Osiecznej (Wlkp.), Osieczna.
  • 1938 − U stóp łaskami słynącej Matki Boskiej Świerczyńskiej, Leszno.
  • 1939 − Osieczna w walce o niepodległość: zarys historyczno-kulturalny do dziejów Ziemi Leszczyńskiej 1890-1919, Katowice-Panewniki.
  • 1939 − Osieczna: zarys historyczny, Leszno.
  • 1947 − Kościół parafialny w Chrząszczycach: przyczynek historyczno-kulturalny do dziejów Opolszczyzny, Opole.
  • 1955 − Człowiek poza nawiasem, Warszawa.  znaleziona w Tulcach 2 kwietnia 2007 
  • 1963 − Kaplica piastowska w Opolu, Wrocław.
  • 1982 − Maria Merkert, założycielka i pierwsza przełożona generalna Zgromadzenia Sióstr św. Elżbiety 1817-1872, Wrocław.
  • 1983 − Śląska Samarytanka Maria Merket, założycielka i pierwsza przełożona generalna Zgromadzenia Sióstr św. Elżbiety, Opole.
  • 1988 − Zespół klasztorny opolskich Franciszkanów: przewodnik-informator, Opole.
  • 1996 − Was bleibt mir übrig?: Chronik einer Kirchen Gemeinde in Oppelner Schlesien (1099-1996) = Co mi pozostało?: kronika jednej parafii kościelnej Śląska Opolskiego (1099-1996), Domecko.

  Biskup Kazimierz Jan z Bnina Opaliński (ur. 1639, zm. 21 lipca 1693 w Turowie) – biskup chełmiński, (cysters), kanclerz poznański i opat bledziewski, a od 1679 koadiutor biskupa poznańskiego. Nominowany przez papieża Innocentego XI na biskupa 18 listopada 1681.W 1682 doprowadza do odbudowy zniszczonych kościołów w okolicy Torunia, bardzo aktywny w sprawie zniewagi katolików w Toruniu podczas oktawy Bożego Ciała, z poparciem króla w 1688 doprowadza do ugody. Pochowany został w klasztorze łąkowskim.

Ruiny klasztoru reformatów

Kiedy pielgrzymujemy do Rokitna, aby oddać cześć Matce Bożej Królowej Polski i Ziem Odzyskanych,

nie zdajemy sobie sprawy, że Opatrzność Boża wskazała to miejsce przez Kazimierza Jana z Bnina Opalińskiego.

Biskup Opaliński podjął decyzję, aby cudowny obraz Matki Bożej umieścić w drewnianym kościółku w Rokitnie.

Tak Matka Boża Królowa Polski z Bledzewa po swojej misji w Hamburgu stała się Matką Bożą z Rokitna

Kazimierz Jan z Bnina Opaliński przyszedł na świat w 1639 r. jako syn wojewody kaliskiego Piotra i Katarzyny z Leszczyńskich.

Bnin to obecnie południowa część Kórnika, nad Jeziorem Bnińskim i Jeziorem Kórnickim.

Kazimierz Jan był kanclerzem poznańskim i opatem bledzewskim.

W 1679 r. został biskupem koadiutorem poznańskim, zaś w 1681 r. biskupem chełmińskim.

W 1683 r. był obecny na sejmie warszawskim.

Jako biskup diecezjalny dał się poznać jako gorliwy obrońca praw katolików.

Całe jego życie naznaczone było żywą obecnością Maryi.
Wizerunek Matki Bożej, zwanej teraz Rokitniańską, był  w posiadaniu rodziny

W 1624 r. Katarzyna, córka Leszczyńskich, poprzez związek małżeński weszła do rodziny Opalińskich. ,

jako wiano wniosła do rodziny Opalińskich obraz Matki Bożej.

Syn jej Kazimierz Jan był opatem cysterskim w Bledzewie.

Przepisując obraz Matki Bożej swemu synowi, miała powiedzieć:

„Kto ten obraz otrzyma po mojej śmierci, ten będzie miał największy skarb”.

Jan Karol Opaliński

Ilustracja

Jan Karol Opaliński herbu Łodzia (ur. 1642, zm. 26 marca 1695) – kasztelan poznański od 1687starosta międzyłęski i osiecki.

Syn Krzysztofa Opalińskiego i Teresy Konstancji z Czarnkowskich herbu Nałęcz (córka Adama Sędziwoja Czarnkowskiego).

Żonaty przed 1673 rokiem z Zofią Anną z Czarnkowskich (1660-1701), córką Adama Uriela Czarnkowskiego i Teresy Zaleskiej. Z kilkorga dzieci Jana Karola Opalińskiego wiek dojrzały osiągnęła jedynie Katarzyna, żona Stanisława Leszczyńskiego, późniejsza królowa Polskiksiężna Lotaryngii i Baru, matka m.in. Mariikrólowej Francji. Poprzez tę swą wnuczkę Jan Karol Opaliński stał się przodkiem m.in. Ludwika XVILudwika XVIII i Karola Xfrancuskich królów z dynastii Burbonów.

Po śmierci swojego ojca w 1655 roku został właścicielem Sierakowa, gdzie m.in. gościł króla polskiego Jana Kazimierza i jego żonęMarię Ludwikę

Zmarł 26 marca 1695 roku. Pochowany został w kościele Bernardynów w Sierakowie

Dziadek Królowej Polski Krzysztof Opaliński (ur. 21 stycznia 1611, zm. 7 grudnia 165  od 1637 wojewoda poznański,

Syn Piotra Opalińskiego. Poślubił Teresę Czarnkowską 28 maja 1634 r. Miał dwóch synów: Piotra Adama Opalińskiego i Jana Karola Opalińskiego i 4 córki.

Razem ze swoim bratem Łukaszem Opalińskim studiował w Akademii Lubrańskiego w Poznaniu (1620-1625). -w latach 1626-1630 przebywał za granicą (min. LeuvenOrleanPadwa). Po powrocie do Polski objął stanowisko starosty śremskiego.  W 1637 r. przejął pozycję wojewody poznańskiego po zmarłym wuju Janie Opalińskim. W 1644 roku stał na czele polskiego poselstwa do Paryża. Był wysłannikiem króla, zastępował go podczas zawarcia małżeństwa per procura z Ludwiką Marią Gonzagą i przywiózł młodą królową do Polski. W 1647 roku odkupił miasteczko Sieraków od swojego brata Łukasza i przeprowadził się tam. W 1650 otworzył pierwsze gimnazjum wspólnie z Janem Amosem Komeńskim.

Był elektorem Jana II Kazimierza w1648 roku z województwa poznańskieg

 Zmarł w 1655 r. we Włoszakowicach w wieku 45 .

Cecylia Renata – żona Władysława IV   przybyła do Polski z Obrazem Matki Bożej 

cecylia_renata_wilanow.jpg

Cecylia Renata urodziła się w Grazu 16 lipca 1611 roku. Rodzicami przyszłej żony Władysława IV byli: arcyksiążę Ferdynand i Maria Anna Bawarska.

Kiedy miała pięć lat osierociła ją matka, a jej dalszym wychowaniem zajęła się troskliwa macocha Eleonora Gonzaga.

Młoda Habsburżanka, poddana wpływom jezuitów, wyrosła na gorliwą katoliczkę

. Odebrała także staranne wykształcenie i swobodnie posługiwała się prócz niemieckiego, włoskim i łaciną

Kiedy Cecylia Renata miała piętnaście lat, po raz pierwszy spotkała swego przyszłego męża.

Trzydziestojednoletni   kuzyn królewicz Władysław zawitał do Wiednia w ramach swojej kawalerskiej podróży po Europie.

Po elekcji Władysława na polski tron,po królewską wybrankę ruszyło poselstwo, na czele którego stał jego brat Jan Kazimierz.

On też 15 sierpnia 1637 roku w Wiedniu zawarł ślub per procura z Habsburżanką.

Jeszcze tego samego miesiąca królewska wybranka przybyła do Krakowa.

Uroczysty ślub, koronacja i wesele odbyło się w Warszawie.

Wydarzenie to było o tyle wyjątkowe, że był to pierwszy królewski ślub, wesele i koronacja królowej w nowej stolicy państwa.

Królowa niewtrącała się do polityki.

Popierała jednak niektóre działania męża.

Tak było chociażby w wypadku prób ustanowienia przez monarchę Orderu Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny

Królowa zmarła  po urodzeniu córeczki w dniu 24 marca 1644 roku.Liczyła zaledwie 33 lata.

Opat Opaliński  podczas snu otrzymał napomnienie, by kult Matki Bożej rozszerzyć i wizerunek udostępnić do kultu wiernym.

Zdecydował się przenieść obraz do klasztornej kaplicy.

Tak obraz ten zaczął być wiązany z Bledzewem. Maryja zaczęła szczególniej wypraszać u swojego Syna łaski i w niedługim czasie sam Kazimierz Jan oraz inni cystersi bledzewscy zaczęli dowiadywać się o licznych cudach. Początkowo podchodzili do tych wiadomości bez entuzjazmu. Do czasu. Po kilku miesiącach okazało się, że na śmiertelną chorobę zapadł sam opat Kazimierz Jan. Zwrócił się on ze szczególnym nabożeństwem do Matki Bożej w Jej bledzewskim wizerunku i… odzyskał zdrowie. Od tego czasu jeszcze większym zaufaniem darzył ten mały prosty obraz.

Rokitniańskie dzieje
Wizytując parafie obsługiwane przez bledzewskich cystersów, zabierał ze sobą Kazimierz Jan obraz Matki Bożej. Nie chciał się z nim rozstawać. Podczas jednej z takich wizyt w 1669 r. Kazimierz Jan zdecydował się przewieźć obraz do Rokitna i umieścić w tamtejszym kościele. Za radą ks. Jana Steczewicza – dziekana zbąszyńskiego opat Kazimierz Jan zdecydował się pozostawić obraz w Rokitnie. Obraz już wówczas cieszył się opinią niezwykłego. W Rokitnie kult Matki Bożej znacznie się rozszerzył. Jego sława dotarła nawet do Poznania. Na prośbę opata Opalińskiego bp Wierzbowski powołał komisję do zbadania obrazu. Obraz dzięki staraniom Opalińskiego został uznany za cudowny. Z tym wizerunkiem Opaliński wyjechał na zaproszenie króla Michała I do Warszawy. W drodze powrotnej obraz odbywał prawdziwą peregrynację. Ten czas Kazimierz Jan poświęcił na rozbudowę rokitniańskiego kościoła. Poszerzył nawę główną i rozbudował prezbiterium oraz dobudował dwie wieże. Postarał się także o nowy ołtarz główny, na którym można było eksponować cudowny obraz. Gdy obraz powrócił, energiczny opat postarał się o zabezpieczenie obsługi duszpasterskiej w Rokitnie i ustanowił konwent kapłański. W jego skład wchodzili kaznodzieje, spowiednicy, zakrystian, organista, pomocnik i kapelan Grobu Bożego. W 1677 r. probostwo w Rokitnie staraniem Opalińskiego zostało przekształcone w Kongregację Rokitniańską na prawach prepozytury klasztoru bledzewskiego.

Biskup chełmiński
Kazimierz Jan został mianowany biskupem chełmińskim przez papieża Innocentego XI 18 listopada 1681 r. Zamieszkał na zamku biskupów chełmińskich w Lubawie w 1682 r.

Bp Opaliński miał na terenie swojej diecezji bardzo gorliwych katolików kaszubskich i krajeńskich. Były tam też miasta w większości protestanckie jak np. Toruń. W mieście tym często dochodziło do rozruchów na tle religijnym. Publiczne odprawianie procesji Bożego Ciała zostało katolikom zabronione podczas wojen szwedzkich. Nawet po ich zakończeniu toruńscy jezuici obawiali się wrócić do zwyczaju uroczystego obchodzenia procesji. Dopiero niezłomna postawa bp. Opalińskiego pozwoliła przywrócić uroczystość. Wznowiona procesja odbyła się 28 maja 1682 r. w Toruniu.

W czerwcu bp Opaliński, wracając z Torunia, odzyskał dla katolików kościoły w Grębocinie i Rogowie – oba na terenie diecezji chełmińskiej. Biskup poświęcił te świątynie i obsadził przy nich proboszczów. Luteranie usunęli jednak duchownych katolickich. Wzburzona szlachta chełmińska znów odzyskała kościoły dla potrzeb kultu katolickiego. W odwecie protestanci najechali biskupie miasto Chełmżę. Bp Opaliński wniósł wówczas skargę do króla i do Stolicy Apostolskiej. Groźba przegranego procesu podziałała. Mieszkańcy okazali się skłonni do ustępstw. Zawarli ugodę z bp. Opalińskim i kościoły te na mocy umowy przeszły w ręce luteran. Zostali jednak zobowiązani do uroczystych przeprosin. Mieli także gruntownie odnowić zniszczone podczas wojen szwedzkich kościoły w Orzechowie i Rychnowie oraz wypłacić wszelkie należności instytucjom diecezjalnym. Także katolicy zostali zrównani w prawach z protestanckimi mieszkańcami miasta. Dzięki odważnej postawie bp. Opalińskiego polepszyło się położenie katolików w tym mieście i przez kilka lat procesje Bożego Ciała mogły się odbywać bez przeszkód. Do kolejnych zatargów z protestanckimi mieszkańcami miasta doszło po Bożym Ciele w 1688 r. Doszło nawet do walk ulicznych, a sam bp Opaliński schronił się do kościoła Świętych Janów. Spory trwały długo i dopiero osobista interwencja króla Jana III doprowadziła do ugody.

Matka Boża Łąkowska
Kolejny ważny etap maryjnego życia Kazimierza Jana związany jest z sanktuarium w Łąku – dziś Nowe Miasto Lubawskie.

Do Łaskawej Pani Łąkowskiej pielgrzymowali liczni wierni. Dochodziło w tym sanktuarium do licznych nawróceń – nawet bardzo zatwardziałych grzeszników. Z tego powodu sława sanktuarium z Łąk ciągle się rozszerzała. Sanktuarium wiele wycierpiało w okresie wojen szwedzkich. Nie zahamowało to rozwoju kultu Matki Bożej. Ona sama ciągle wypraszała u swego Syna wiele łask. W 1687 r. wieść o Łąkach po raz pierwszy dotarła do Rzymu. O tych wydarzeniach informował biskup chełmiński Kazimierz Jan Opaliński. Sam biskup darzył Łaskawą Panią wielkim szacunkiem. Szerzący się w tym miejscu kult spowodował, że wielu szlachetnie urodzonych ludzi pragnęło tam spocząć po swojej śmierci. Wznoszono więc przy kościele specjalne kaplice lub mauzolea. Kaplicę na miejsce swego pochówku wzniósł także bp Kazimierz Jan. Zmarł 21 lipca 1693 r. w Turowie i zgodnie ze swoją wolą został w niej pochowany 11 sierpnia 1683 r.

Kazimierz Jan z Bnina Opaliński to postać niezwykła. W całym jego życiu ujawniała się stała obecność Maryi. Jej oddał swe siły i serce. Do końca Jej służył czy to będąc opatem, czy biskupem. Przygotowując się do rokitniańskich uroczystości 25. rocznicy koronacji obrazu Matki Bożej Rokitniańskiej, warto wspomnieć tego bledzewskiego cystersa, którym Opatrzność posłużyła się dla większej czci…

 

Sanktuarium 

W Łąkach Janowi z Sandomierza, który zbudował zamek w Bratianie, ukazać miała się Matka Boska

Jan wybudował kościół, który stał się miejscem pielgrzymek[

kościół wybudował w latach 1400-1401 wójt bratiański Filip von Elenberg (Łąki nawyzwane były jako Lubenicz).

Około 1257 r. wzniósł tu drewniany kościółek Gerhard von Hirzberg.

Około 1400 r. w Łąkach powstała kaplica murowana,

Po zniszczeniu klasztoru franciszkanów reformatów w Nowym Mieście Lubawskim (istniejącego tam od 1624 r.) 

Paweł Działyński z żoną funduje najpierw drewniany (1631), a później murowany klasztor (1639), do którego zostali przeniesieni franciszkanie-reformaci z miasta.

Szybko rozwijający się kult tego miejsca sprawił, że nazwano go "pruską Częstochową".

W dniu 4 czerwca 1752 aktu koronacji figurki Matki Boskiej Łąkowskiej w klasztorze w Łąkach,

dokonał biskup Wojciech Stanisław Leski, koronami papieskimi (poświęconymi przez papieża Benedykta XIV).

Bp. Kazimierz Opaliński (1682-1693) wybudował przy kościele kaplicę  w której w 1693 r. pochowano biskupa Kazimierza Opalińskiego,

a w 1714 r. Tomasza Działyńskiego. Kaplica przylegała do murów kościoła a fundator obdarował ją relikwią św. Kazimierza

. Na początku XVIII w. Tomasz Działyński (wojewoda chełmiński) i Teresa z Bielińskich Działyńska ufundowali przy kościele rodzinna kaplicę.

Kaplica ta poświęcona była ku czci św. Piotra z Alkantary. Fundatorzy obdarowali ją relikwią z drzewa Krzyża Świętego

Trzecią przykościelna kaplica była kaplica grobowa i znajdowała się w krypcie pod kościele a urządził ją bp Opaliński

W 1785 r. zakonnicy zaczęli budowę nowego,kościoła w stylu barokowym. Budowę zakończono w 1790 r.

Ustawa z 1810 roku, znosząca klasztory w całej monarchii pruskiej, objęła również Łąki,

lecz dzięki interwencji wpływowych wpływowych osób – konwent w Łąkach ocalał.

Około 1856 r. powstało tu studium teologiczne dla kończących nowicjat zakonników w Wejherowie.

27 września 1875 r. po kasacie reformatów zamknięto klasztor w Łąkach.

W klasztorze znajdowało się wówczas 22 zakonników.

Wszystkie zabudowania klasztorne przeszły na własność państwa.

5 sierpnia 1877 r. podczas objawień w Gietrzwałdzie dzieci zapytały o klasztor w Łąkach Bratiańskich,

czy będzie otwarty i otrzymały odpowiedź: "Jeśli gorliwie będziecie się modlić, będzie znowu otwarty".

5 i 6 maja 1882 dwukrotnie spłonął kościół w Łąkach, zaś cudowny obraz i część wyposażenia przeniesiono do kościoła nowomiejskiego.

W 1884 spalił się budynek klasztorny

W lipcu 1925 r. powstało Towarzystwo Zwolenników Odbudowy Klasztoru w Łąkach. 

W 1944 r. z inicjatywy ks. Jana Manthey'a reaktywowano odpust maryjny.

31 grudnia 1999 r. powstało Bractwo Łąkowski

Dzięki Bractwu udało się uw 2002 r. uroczyście obchodzić 250 rocznicę koronacji figury Matki Boskiej Łąkowskiej.

Koronacja figury Matki Bożej Łąkowskiej w 1752 r. spotęgowała ruch pątniczy.

Oprócz pielgrzymek z pobliskich miejscowości były również z dalszych okolic m.in. Kamienia, Torunia, Mławy, Rypina, Olsztynka. 

Na przełomie XVIII i XIX wieku, z uwagi na sławę i oddziaływanie patriotyczne, Łąki Bratiańskie zwano "pruską Częstochową" lub "Częstochową Północy".

Pielgrzymki z odległych miejscowości przybywały w sposób zorganizowany – kompaniami.

Odnotowano ruch z trzech kierunków:

  • 1) z Kaszub – spod Bytowa, Lęborka, po drodze łączyli się z wiernymi z Borów Tucholskich i przez Pelplin dochodzili do Gniewu – punktu zbornego, dalej podążając przez Prabuty;
  • 2) z Prus Książęcych (Warmia) – łączyła się z kaszubską w Prabutach;
  • 3) z Królestwa Kongresowego.

Według akt parafialnych, w Gniewie w 1801 r. powstało „Bractwo Matki Boskiej Łąkowskiej”,

Kompania gniewska była jedną z najliczniejszych pielgrzymek .

e w tygodniu odpustowym przewijało się w Łąkach Bratiańskich od 20 do 30 tys. pielgrzymów.

Wielkie zbiorowisko wiernych miało silny wpływ na ożywienie ducha religijnego na tych terenach.

W pobliżu Nowego Miasta we wsi Łąki Bratiańskie stoją resztki murów z ogrodzenia nie istniejącego już starego klasztoru.

Obok dziś  stercz pagórek w kształcie stożka.

Tam składano ofiary pogańskim bóstwom.

 po zburzeniu pogańskiego bóstwa na owym pagórku zagościły złe duchy

Aby się ich pozbyć, na szczycie pagórka wybudowano kapliczkę.

Od tego czasu złe duchy opuściły wzgórze.

 dzieci, pasące bydło na Łąkach Bratjańskich, nagle bardzo się przelękły, bo piękny jakiś obraz ukazał się im na Drwęcy.

Cały opływał w aureoli niebiańskiej jasności i poruszał się jak żywy.

Dzieci ogarnęło  zdziwienie,bo wydawało się im, jakoby obraz płynął pod wodę.

Nagle stanął na środku rzeki, to znów płynął, stawał drugi raz i trzeci i znowu płynął,

aż wreszcie stanął naprzeciwko tego miejsca, gdzie dziś są ruiny klasztoru łąkowskiego i tam już pozostał.

W Łąkach nie było wówczas żadnej osady, dopiero o jakie ćwierć mili drogi stało świeżo zbudowane Nowe Miasto.

Tam najwcześniej dobiegła wieść o cudownym objawieniu się Matki Boskiej.

Czym prędzej też zgoła wszyscy ludzie z miasta wysypali się do Łąk,

a gdy wydobyto cudowny obraz z wody, przeniesiono go w uroczystej procesji do Nowego Miasta.

Nazajutrz rano przechodziło gościńcem z Nowego Miasta do Łąk dwóch sędziwych i ułomnych żebraków

Dla wypoczynku usiedli pod starą lipą, rosnącą przy drodze w pobliżu dzisiejszych Łąk.

ujrzeli nagle w konarach drzewa utulony ten sam obraz, który wczoraj widzieli w Nowym Mieście.

Także i głos cudowny usłyszeli z nieba, upominający ich, żeby, nie zwlekając, udali się do brata Jana na zamek bratjański,

oznajmić Janowi, że Matka Boska pragnie mieć tu w Łąkach kościół, bo sobie tu miejsce upodobała.

Żebracy czym prędzej udali się w dalszą drogę, żeby opowiedzieć widzenie swoje i pragnienie N. M. P. rycerzowi w Bratianie.

Najświętsza Panienka wyleczyła ich kalectwo do tego stopnia, że szczudła zawiesili na lipie i szli już o własnych siłach.

W rezultacie powstała w Łąkach mała kapliczka na lipie, gdzie pozostawiono cudowną figurę.

Nieco później staraniem brata Jana pobudowano drewniany kościółek.

 

Sébastien Bourdon-Christina of Sweden 1653

Papieski Uniwersytet Gregoriański

Uroczyste otwarcie nowego Kolegium Rzymskiego odbyło się 28 października 1584 r., w obecności 82-letniego papieża Grzegorza XIII oraz licznych kardynałów-podczas tej uroczystości pod adresem papieża wygłoszono dziękczynne mowy w 25 językach, na które papież odpowiedział jednym prostym zdaniem: Soli Deo honor et gloria («jedynie Bogu cześć i chwała»)

W styczniu 1656 r uczelnię odwiedziła była królowa szwedzka, Krystyna, która  6 czerwca 1654 r. abdykowała i 3 listopada  1655 r. w Innsbrucku oficjalnie  ogłosiła przynależność do Kościoła katolickiego.

Szwedzka monarchini, której konwersję z protestantyzmu na katolicyzm świętowano jako programowe zwycięstwo papiestwa, przyjmowana była po abdykacji z wszelkimi honorami i uznaniem należytego pierwszeństwa.

 

Zaułek vicolo del Monticello, którym dojdziemy do placu Piazza della Pilotta.

Jego nazwa pochodzi od hiszpańskiej gry w piłkę zwanej „Pilotta”

Obiektem natychmiast rzucającym się w oczy jest

 budynek Papieskiego Uniwersytetu Gregoriańskiego – Palazzo della Pontificià Gregoriana.

Budynek Papieskiego Uniwersytetu Gregoriańskiego

na placu Piazza dei SS. Apostoli, który bierze swą nazwę od mieszczącego się tu kościoła.- 

Palazzo Colonna wybudowany w 1425 r. dla papieża Marcina V (Colonna),

w miejscu gdzie wcześniej wznosił się średniowieczny zamek hrabiów Tuscoli.

Palazzo Colonna w Rzymie

Był on zagorzałym przeciwnikiem papieża Aleksandra VI, po jego elekcji uciekł do Francji, gdzie ukrywał się praktycznie przez cały pontyfikat Borgii. W 1503 r. został wybrany na papieża. Znany jest z tego, iż w 1506 r. sprowadził najemników ze Szwajcarii, z których później uformowała się Gwardia Szwajcarska. To również za jego pontyfikatu Michał Anioł namalował freski 

na sklepieniu Kaplicy Sykstyńskiej. Dzięki środkom jakie przekazał Polakom możliwe było wybudowanie twierdzy warownej w Kamieńcu Podolskim (dzisiejsza Ukraina lecz za czasów Juliusza II były to tereny Królestwa Polskiego). W pałacu tym mieści się dzisiaj Galeria Colonna (wejście od ulicy via della Pilotta) zainaugurowana w latach 1654 – 1665 przez kard. Girolamo Colonna i wzbogacona dzięki staraniom Lorenzo Onofrio Colonna oraz Fabrizio Colonna. 

Do pałacu przylegają, oparte o zbocze wzgórza Kwirynał, wiszące ogrody – niedostępne dla turystów. W miejscu dzisiejszego pałacu, w 64 r. stała wieża, z której  Neron oglądał pożar Rzymu. W 275 r. natomiast stała tu Świątynia Słońca zbudowana przez Lucjusza Domicjusza Aureliana.Po lewej stronie kościoła stoi Palazzo dei SS. Apostoli 

Palazzo dei SS. Apostoli

Palazzo dei SS. Apostoli

Przez XVI – wieczny portal można dostać się do krużganków, których północna i wschodnia część pochodzą jeszcze z XV w. Wewnątrz zobaczymy fontannę stworzoną przez Domenico Fontana, a wzdłuż ściany pomniki kard. Bessarione, księcia Toskanii Leopolda oraz miejsce pierwszego pochówku Michała Anioła (potem przeniesiono go do Florencji).Pomiędzy pałacami wznosi się Bazylika dei SS. Apostoli.

 
Po lewej: fasada kościoła SS. Apostoli; po prawej nawa główna

 

 

Po lewej: fasada kościoła SS. Apostoli; po prawej nawa główna

Pierwszy kościół stanął tutaj już w VI w., zbudowany na zlecenie papieża Pelagiusza i poświęcony apostołom Filipowi i Jakubowi. Miał 3 nawy i chór zakończony aż trzema absydami, z których środkowa zdobiona była mozaiką. Owe trzy absydy symbolizowały Trójcę Przenajświętszą. Świątynia  uległa zniszczeniu przez potężne trzęsienie ziemi. Odbudowano ją w XV wieku na zlecenie papieża Marcina V (z rodu Colonna) przy okazji budowy sąsiedniej rezydencji. Wtedy też poświęcono go wszystkim 12 apostołom. Od 1439 r. opiekują się nim Bracia Mniejsi Konwentualni. Pod koniec XV w. papież Sykstus IV nakazał architektowi Baccio Pontelli restaurację kościoła – wtedy powstał ten piękny dziewięciołukowy portal zwieńczony później barokowym oknem i balustradą ze statuą Chrystusa i apostołam.Pod portykiem, po prawej stronie widoczny relief z przedstawieniem orła cesarskiego z II wieku a pod nim marmurowy lew Prawa część wnętrza portykuPrawa część wnętrza portyku

Lewa część wnętrza portykuLewa część wnętrza portyku

Kaplica z krucyfiksem

Grób apostołów Filipa i Jakuba

Palazzo Guglielmi

Palazzo Odescalchi

Palazzo Odescalchi

Początkowo był rezydencją rodziny Chigi, która w 1745 roku sprzedała go rodzinie Odescalchi

Warto pamiętać, że tu – w tym pałacu – w 1655 r mieszkała Królowa Krystyna

w latach 1699 – 1702 mieszkała polska królowa  – Maria Kazimiera, wdowa po królu Janie III Sobie

Plac zamyka  ciekawy budynek – Palazzo Balestra,  wg proj. jednego z uczniów Berniniego – Mattia De Rossi z 1644 r.

Palazzo Balestra

Tutaj mieszkała wnuczka Króla Jana III Sobieskiego   Karolina -Królowa Anglii Szkocji i Francji z rodziną.

W tym pałacu uodziła 2 synów ł kard. Henry York, syn króla Anglii Jakuba Stuarta.

 udajmy się na wprost uliczką via di S. Marcello wzdłuż lewego boku omawianego przed chwilą pałacu.

Doprowadzi nas ona pod nr 41B, gdzie za bramą znajduje się wejście do kaplicy della Madonna dell’Archetto.

 
Po lewej: via di S. Marcello; po prawej: kaplica Madonny dell'Archetto

 

 

Po lewej: via di S. Marcello; po prawej: kaplica Madonny dell’Archetto

w miejscu tym znajdował się cudowny obraz Matki Boskiej namalowany w 1690 r. przez Domenico Muratori (ucznia Carracci).

Dlaczego cudowny?

Ponieważ w 1796 r., na oczach świadków Matka Boska zaczęła płakać z powodu francuskiej inwazji na Państwo Kościelne.

W 1851 rw miejscu gdzie wisiał obraz wybudowano kaplicę

Sanktuarium zwieńczone jest kopułą bogato zdobioną drewnianymi rzeźbami.

Wnętrze zdobione jest również posągami przedstawiającymi anioły 

Na końcu uliczki natkniemy się na plac Piazza dell’Oratorio biorący nazwę od stojącego tuOratorio del Crocifisso.

 

Śladami szwedzkiej królowej Krystyny – ceremoniał Marii Kazimiery w Rzymie 1699 roku

Ekskrólowa szwedzka Krystyna (1626–1689), ostatnia z rodu Wazów, przyjmowana na dworach europejskich z honorami przysługującymi głowie państwa-była kandydatką do polskiego tronu po abdykacji Jana Kazimierza, popieraną przez kardynała Dezio Azzoliniego i papieża Klemensa IX. Po abdykacji w czerwcu 1654 r. opuściła potajemnie Szwecję, a w grudniu tego roku w Brukseli również potajemnie złożyła katolickie wyznanie wiary na ręce dominikanina o. Guemesa. Świadkami tego obrządku byli m.in.  arcyksiążę Leopold i nadzwyczajny poseł Hiszpanii, sekretarz stanu Navarra Antonio Pimentel, faworyt królowej. Krystyna pragnęła osiąść w Rzymie. Zgodę na jej pobyt w Wiecznym Mieście papież Aleksander VII († 22 V 1667 r.) uzależniał od publicznego wyznania wiary. Ceremonii tej dopełniła Krystyna 3 listopada 1655 r. w Innsbrucku. Kilkanaście dni potem, 15 listopada, papież na konsystorzu oznajmił jej przybycie.

 

48_Hacki-droga do opactwa.jpg44_dedykacja janowi iii z dziela opata hackiego.jpg

Portret Michała Antoniego Hackiego w b. Wielkim Refektarzu w Oliwie

 Hacki urodził się w październiku 1630 r. w Chojnicach, ochrzczony został imieniem Antoni.

Ojcem jego był Jan Piotr Hacke († 1656), matką Barbara Hahn, córka gdańskiego malarza Hermana Hahna († 1628

. Antoni miał jeszcze młodszego brata Jana Franciszka (1637–1696), późniejszego rektora Kolegium Jezuitów w Starych Szkotach pod Gdańskiem, szkoły o wysokiej renomie

Obaj bracia używali spolonizowanej formy nazwiska Hacki.

Antoni po ukończeniu szkoły jezuickiej w rodzinnym mieście przez cztery lata przebywał w Kolegium Jezuitów w Braniewie. W 1644 r. wstąpił do klasztoru w Oliwie, gdzie 14 października 1646 r. złożył profesję, przyjmując imię zakonne Michał. Rok później wysłany został przez klasztor na dalsze studia teologiczne do Braniewa. Tam studiował muzykę. Hackiemu przypisuje się kompozycję Gloria in excelsis Deo, której początek znajduje się na ołtarzu czterech Ewangelistów w katedrze oliwskiej.

Powrócił do Oliwy w 1655 r. po zamknięciu kolegium z powodu rozpoczynającej się wojny polsko-szwedzkiej, a 4 września tego roku z czterema jeszcze młodymi zakonnikami wysłany został drogą morską do Belgii. 11 marca 1656 r. w katedrze w Antwerpii przyjął święcenia kapłańskie z rąk biskupa Ambrożego Capello. — kontynuował studia  w Rzymie i uzyskał tam tytuł doktora św. teologii.

Papież Aleksander  VII 16 lutego 1663 r. powołujący Hackiego na notariusza i sędziego duchownego dla prowincji cysterskiej polskiej i pruskiej. Hacki nie tylko był wybitnie utalentowany, gruntownie wykształcony, znał kilka języków (francuski, grecki, łaciński, niemiecki), ale był też wyjątkowo pracowity.-nominacja Hackiego przypada na okres, gdy w Rzymie przebywała Krystyna.

Domeny ekskrólowej leżały w szwedzkiej części Pomorza Zachodniego sąsiadującej z Pomorzem brandenburskim (należącym do Prus).

Królowa ostentacyjnie obnosiła się ze swoim katolicyzmem, co niewątpliwie starała się wykorzystać Stolica Apostolska. Szwedzi byli wyjątkowo uczuleni na katolicyzm, podczas gdy Kościół rzymski, gdziekolwiek było możliwe, prowadził potajemną działalność misyjną wśród protestantów. Dzięki temu, że Pomorze szwedzkie było w jakimś stopniu podporządkowane Krystynie, misjonarze pod pozorem załatwiania interesów gospodarczych mogli tam przebywać jako plenipotenci królowej bez wzbudzania podejrzeń.- nominacja Hackiego miała mu ułatwić pracę misyjną, którą rzeczywiście prowadził.  Hacki był świetnym mówcą, o czym świadczą jego drukowane mowy jak też skutecznym misjonarzem,. Jego osiągnięciem było nawrócenie na katolicyzm m.in. historiografa królewskiego Joachima Pastoriusa.– opactwa cysterskie podlegały opatowi generalnemu w Cîteaux we Francji. Jedynie papież miał prawo obdarzyć cystersa godnością z pominięciem opata generalnego.

W 1665 roku opat generalny Joannes Petit mianował Hackiego kapelanem Krystyny.  Michał Hacki już  w Rzymie piastował świecki urząd jałmużnika królewskiego, tzn. osoby odpowiedzialnej za wsparcie materialne ubogich. Z rekomendacji królowej został opatem tytularnym opactwa w Kołbaczu, była to godność honorowa w jakiś sposób nobilitująca pochodzącego ze stanu mieszczańskiego zakonnika. Tytułu tego używał, podpisując dokumenty oliwskie jeszcze w 1679 r.W 1672 r. wziął udział w kapitule generalnej w Cîteaux jako reprezentant prowincji polskiej i pruskiej. Wniósł na niej sprawę wszczęcia procesu beatyfikacyjnego opata oliwskiego Adama Trebnica, zmarłego w opinii świętości w 1630 r.W służbie królowej Krystyny Hacki pozostawał do 1673 r. Pobyt na dworze królewskim  był dla niego szkołą dyplomacji.Dyplomacja „królowej bez ziemi” była mocno powiązana z niemającą chyba równych sobie dyplomacją papieską.

Jan III Sobieski powierzył mu funkcję swego sekretarza i używał do niektórych misji dyplomatycznych, często poufnych. I tak np. w latach 1676 – 1677 Hacki jeździł dwukrotnie do elektora brandenburskiego z notyfikacją koronacji królewskiej, przy czym miał zlecone poruszenie innych kwestii spornych. Misje te były niezwykle ważne dla polskiego króla, ponieważ dawały mu wystarczającą podstawę do ewentualnego zbrojnego konfliktu z Berlinem. Jan III docenił trudy i zdolności swego sekretarza, mianując go koadiutorem opactwa oliwskiego (1680), opatem oliwskim (1683) i komisarzem komór palowych – gdańskiej i elbląskiej.

Hacki uczestniczył w kampanii wiedeńskiej, odbywając spod Wiednia poufną misję do cesarza Leopolda I („Ks. Hacki nasz nieborak opat biegał z listem moim do cesarza aż do Lincu z nowiną przeprawy przez Dunaj” – pisał król do Marysieńki znad Dunaju 24 września 1683 r.).Sekretarz królewski jako utalentowany deszyfrant stał się groźny dla wszystkich nieprzyjaznych Rzeczpospolitej dyplomatów.Jego umiejętności sparaliżowały na pewno wiele intryg dyplomacji francuskiej, gdyż nowy ambasador Polignac (1693) nie darmo starał się pozyskać opata oliwskiego dla polityki Króla–Słońce.W 1695 r. Hacki znów posłował w tajnej misji do cesarza. W 1697 r., po śmierci Sobieskiego, Hacki przyjął w Oliwie orszak francuskiego elekta, księcia Conti, co nie mogło spotkać się z aprobatą Augusta II; odtąd rola polityczna opata była skończona.Hacki (który założył w 1668 r. w Oliwie drukarnię) napisał wiele dzieł religijno–ascetycznych, wierszy dewocyjnych oraz panegiryków. Wśród tych ostatnich na uwagę zasługuje Apollo heroicus & lyricus diversas primorum orbis christiani capitum (Olivae 1692), określony przez Andrzeja Chryzostoma Załuskiego jako „pochwały tych Polaków, którzy się popisali mężnie na sławnej z Królem Janem pod Wiedniem wyprawie Apollo heroicus lyricus wymusił”. Dzieło zawiera kilka dedykacji domowi Sobieskich, m. in. Janowi III.

 

Palazzo Corsini znajduje się przy Villa Farnesina, po drugiej stronie ulicy. Pałac został zbudowany w XV wieku, początkowo należał do rodziny Riariów. W XVII wieku, w 1655 roku zamieszkała w nimkrólowa Krystyna Szwedzka po swojej abdykacji po przejściu na katolicyzm

 

8 grudnia 1626  w rocznicę śmierci Babci Krystyny  na zamku w Sztokholmie przychodzi na świat Krystyna 

 Krystyna uwielbia ojca. Matkę przeciwnie. Tato  podbija Europę- nagle wielki wódz zostaje zabity w bitwie pod Lützen; ta ponura wiadomość ściska serce sześcioletniej dziewczynki. 

Krystyna ma świetnych nauczycieli. Do kraju nie wpuszczano ani Żydów, ani papistów, ani przedstawicieli innych odgałęzień protestantyzmu, jak np. kalwinistów, a za przejście na katolicyzm grozi od 1617 kara śmierci,.W wieku 12 lat Krystyna zostaje wprowadzona w skomplikowane zagadnienia europejskiej polityki zagranicznej. Dziewczynka ma fantastyczną pamięć, czyta zachłannie, najpierw wszystko napisane po łacinie, w dalszej kolejności księgi greckie. Nauczy się  8 języków obcych.  zna już dzieła Lutra i innych teologów protestanckich, zaczyna też sięgać po pisma źródłowe ojców Kościoła, zapoznaje się z zasadami islamu. Przez pięć lat, aż do skończenia szesnastu, przemierza stosy książek, czyta bez umiaru.Religia w tym czasie jest czymś oczywistym, wszyscy wierzą w Boga

Jest 1644. Krystyna ma 18 lat i zostaje uznana za zdolną do przejęcia władzy. Królowa powinna wyjść za mąż. Krystyna dwa lata po objęciu tronu ma już w głowie plan abdykacji-o abdykacja bez wskazania następcy tronu obudziłaby polskie roszczenia do szwedzkiej korony. Szuka  godnego następcy tronu. Widzi w tej roli swojego kuzyna, młodzieńczą miłość, Karola Gustawa, związanego więzami krwi z rodem Wazów. Przygotowuje go konsekwentnie, zacznie od mianowania młodziutkiego, 25-latka w 1647 naczelnym dowódcą wojsk szwedzkich w Niemczech. – Krystyna obiecuje, że wyjdzie za niego za mąż.Zbliża się kluczowe posiedzenie parlamentu 9 października 1650 .Szwecja już sobie wywalczyła pozycję supermocarstwa.

Ma swoje laboratoria w domach w Rzymie i Hamburgu.W lipcu 1650 wreszcie jest czas na oficjalną koronację, kilka miesięcy potem załatwi koronę Karolowi Gustawowi. W uroczystościach bierze udział ambasador Portugalii, towarzyszy mu jezuita, który jako tłumacz ambasadora będzie miał okazję porozmawiać z królową osobiście. Tak królowa toruje sobie drogę do katolicyzmu. Krystyna pyta o Keplera, Kopernika, o stosunek Kościoła do Galileusza, 17 lat po tym, gdy klęczał na podłodze kościoła Santa Maria i musiał odwołać stwierdzenie, że Ziemia kręci się dookoła Słońca.

Znając zamiłowanie Krystyny do nauki kontaktują ją ze znakomitymi naukowcami jezuickimi, obaj koło trzydziestki, zajmą się jej nawróceniem.

W 1654, w wieku 28 lat, po dziesięciu i pół roku sprawowania rządówKrystyna abdykuje i wyjeżdża do Hiszpańskich Niderlandów. W wigilię Bożego Narodzenia tego samego roku wreszcie zostaje katoliczką. Na razie nieoficjalnie. …wkrótce po opuszczeniu kraju zaczynają się pierwsze problemy z należnymi jej na utrzymanie wypłatami. Jest w tak poważnej sytuacji finansowej, że zastawia część swoich klejnotów. Krystyna prosi Karola X Gustawa o jednorazową wypłatę-król szykuje się na wojnę z Polską. Krystyna ma świadomość, że jako królowa bez tronu, która nie zamierza wycofywać się z życia na światowym poziomie i polityki, musi sobie zapewnić utrzymanie. Przypadnie jej,„rola pośrednika pokoju na wielkiej scenie europejskiej”, to ona, doprowadzi do zakończenia długiej wojny między Francją a Hiszpanią; hiszpańskim Niderlandom groziła wówczas inwazja ze strony Francji- jej sytuacja finansowa robi się dramatyczna. W tym czasie Karol X Gustaw rusza na Polskę

 Habsburgów swoim następcą. Dopuszcza się zdrady kraju. Jest zdruzgotana, bo jej plany spełzają na niczym. Później próbuje zostaćkrólową Neapolu, tam przynajmniej nie musiałaby wychodzić za mąż.  Stara sięo koronę Polski. Jest tak źle, że nie jest już w stanie utrzymać służby. Krystyna podczas pobytu w Rzymie mieszka w domu zaprojektowanym przez Michała Anioła, a do jego opalania używa drzwi. . Może ją uratować jedynie wyjazd do Francji. Wypowiada służbę większości personelu.Problem w tym, że bez pieniędzy nie ma władzy, a bez władzy pieniędzy. Gdy przyjechała do Rzymu tuż po przejściu na katolicyzm, wszyscy byli zdziwieni

w kardynale Decio Azzolino. Pierwszy raz spotkali się w sylwestra 1655. Ona miała 29 lat, on 32.

 

Frederik 3 by window.jpg

 

24 lipca 1667 Hamburg napad protestanów na dom Królowej Krystyny

24 kwietnia1742  –  Hamburg uroczystosci koronacyjne  Władcy Hamburga –Cesarza Karola VII  wnuka króla Jana III Sobieskiego  

12 lutego 1742 we Franfurcie nad Menem .

 

Ks Dariusz Oko   

 

Wojciech Sumiński  (ur. 15 kwietnia 1969 w Warszawie)  5 lipca 2015 r w Hamburgu

Autor książki pt. Kto naprawdę go zabił? o zabójstwie księdza Jerzego Popiełuszki

13 maja 2008 roku do mieszkania Sumlińskiego weszli funkcjonariusze ABW

30 lipca 2008, próbował podciąć sobie żyły w warszawskim kościele pw. św. Stanisława Kostki

czytaj

 

plakat

O Branisławie Marii Komorowskim 

Jan Maria Rokita  

 EUROKITAWojciech Sumliński

Rok 2003  upłynął pod znakiem Rokity pisał 11 stycznia 2004 

Wojciech Sumiński czytaj

Okładka tygodnika WPROST: 2/2004

Richard Rokita 

richard-rokita
 Richard Rokita , zastępca komendanta w obozie koncentracyjnym we Lwowie!
rokita-wsiecirokita-tusk
 14.06.2013 r.  jako Jan Maria Rokita i Dolnald Tusk( żyd Dawidowski )
wnuk Józefa Tuska zastępcy komentanta KZ Stuthof i KZ Neuegamme
-jeden z morderców Ks Bronisława Komorowskiego 

Jan Maria Rokita polityka

Polaka Jana Rokitę zamordowano w Katowni na Montelupich 

Polaka   Rokitę zamordowano 

————————————

Król Fryderyk III władca Danii i Norwegii oraz Grenlandii i Islandii. (ur. 18 marca 1609, zm. 9 lutego 1670) –

Panował w latach 16481670.

1643 poślubił Zofię Amelię brunszwicką; mieli ośmioro dzieci:

12 października  1658 r Hamburg  Wandsbeck  stacjonują żołnierze Czarnieckiego przybyli na pomoc Króla Danii Fryderyka III
 Przybyli z obrazem Matki Bożej  Królowej Polski ..

.obecnie obraz  w Rokitnie w 1671 r  otrzymał Orła Polskirgo  od Króla  Polski Michała Korybuta  Wiśniowieckiego 

Koalicji antyszwedzkiej (Austria – Brandenburgia – Polska)

odbyła się w Poznaniu 26 listopada 1657r.

Z polskiej strony uczestniczyli w niej:

król Jan Kazimierz, marszałek wielki i hetman polny koronny Jerzy Lubomirski, podskarbi wielki koronny Bogusław Leszczyński,

wojewoda poznański Jan Leszczyński, wojewoda podlaski Jan Piotr Opaliński z obrazem Matki Bożej ,

biskup przemyski Andrzej Trzebicki, wojewoda ruski Stefan Czarniecki oraz Jan Andrzej Morsztyn.

Ze strony austriackiej: poseł królewski Franciszek Paweł von Lisola, feldmarszałek Rajmund Montecuccoli, generał kwatermistrz Jan Baptysta d`Audremont, podpułkownik Jan Henryk Garnier.
Po naradzie wysłano delegację do Berlina, aby prowadzili dalsze narady z elektorem brandenburskim Fryderykiem Wilhelmem. Po opuszczeniu Poznania przez Brandenburczyków, którzy zmienili się z okupantów w sojuszników, komendantem miasta został Francuz w służbie Rzeczypospolitej Henryk de Beaulieu, którego nazwisko uległo z czasem fonetycznemu spolszczeniu i zapoczątkowało zasłużoną rodzinę Debolich.

14 grudnia 1658 r.  wojska Rzeczypospolitej pod dowództwem Stefana Czarnieckiego,

wezwane na pomoc Królestwu Duńskiemu przez Fryderyka III.

 

12 październik  1658  Matka Boża Królowa Polski w Hamburgu
12 pażdziernika 1618  Ingolstadt umiera sługa boży 72 letni O Jakub Rem 

 świadek śmierci św Stanisława Kostki w Rzymie 

 

Matka Trzykroć Przedziwna –

maryjny tytuł, którym Maryja jest czczona w Szensztacie

związany jest  z  o. Jakubem Remem SJ (1546-1618).
Gdy członkowie Collegium Marianum, powołanej przez niego  wspólnoty,

śpiewali Litanią Loretańską w  Ingolstadt w dniu 6 kwietnia 1604 r.,


O Jakub Rem miał widzenie Maryi polecił kantorowi, by tytuł „ Mater admirabilis ” zaśpiewać trzy razy. 
Od tego czasu Maryja w Collegium Marianum w Ingolstadt  była czczona jako Matka Trzykroć Przedziwna. obraz był kopią obrazu „Salus Populi Romani” („Zbawienie ludu rzymskiego”) z Santa Maria Maggiore w Rzymie.

Od 1915 r.  w Ruchu Szensztackim Ojca Kentenicha  Maryja jest czczona jako Matka Trzykroć Przedziwna zwolniony z Dachau  6 kwietnia 1945 r  przez Henryka Himmlera proszącego kapłanów o modlitwę 
 
12 października  1658 r Hamburg  Wandsbeck  stacjonują żołnierze Czarnieckiego przybyli na pomoc Króla Danii Fryderyka III
 Przybyli z obrazem Matki Bożej  Królowej Polski …obecnie obraz jest w Rokitnie w 1671 r  otrzymał Orła Polskiego  od Króla  Polski Michała Korybuta  Wiśniowieckiego na wzór 

Przemysł II Odnowiciel Korony Polskiej 1257-1296

700 rocznica śmierci Polskiej Królowej Małgorzaty 10 kwietnia 1315 w Ratzenburgu     ( Raciborzu) 
12 października  1986 r   Kosciół Sw Józefa  Hamburgu  Wandsbeck   Ks  Bergoglio obecnie Papież Franciszek  ochrzcił  2 chłopców z Argentyny  

Rajd Katyński 

 trasa obejmowała m.in.: Eberswalde, Hamburg, Steifurth, Schleswig, Sonderborg  Kolding , Fredericię, Aarhus, Haderslev, Aabenraę, Gryfino, Pniewy, Poznań , Łódź i Czarncę 
Podczas Rajdu w  Hamburgu spotkaliśmy się z bp. Hansem-Jochenem Jaschke przy pomniku Jana Pawła II. Były spotkania z Konsulami RP z Berlina, Hamburga i Kopenhagi. 

Kościół św. Józefa w Hamburgu

 

Altona, od 1 kwietnia należąca do  Hamburga, była  samodzielnym miastem, należącym do księstwa Holsztyn.

Chociaż Altona i Holsztyn należały de iure do Cesarstwa, to księstwem od roku 1640 zarządzali królowie duńscy.

Król Fryderyk III jako książę Holsztynu nadał  16 maja  1658 katolickiej wspólnocie Altony przywilej wolności wyznania

 i wyznaczył miejsce do budowy świątyni przy Große Freiheit.

Nazwa ulicy była symboliczna: duńscy królowie uznali istniejące korzyści mieszkańców Altony

wynikające z faktu, iż mogli oni w swoim mieście, w przeciwieństwie do sąsiedniego Hamburga,

cieszyć się wolnością handlową i religijną. 

Katolicka parafia w Altonie została założona ok. 1594 roku

a od 1660 zaczęła budować kaplicę przy Grosse Freiheit.

Ten pierwszy kościół został zniszczony przez pożar Altony w 1713 roku,

podczas wielkiej wojny północnej.

Po 1718 roku wybudowano drugi kościół dedykując go św. Józefowi.

 

Od 1796 roku aż do śmierci w 1808 roku sprawował posługę duszpasterską w kościele św. Józefa

francuski kardynał, książę-biskupdiecezji Metz Louis-Joseph de Montmorency-Laval (1725–1808),

żyjący po 1791 na wygnaniu w krajach niemieckich. Kiedy tam przybył, miał ok. 72 lat.

Mont Saint-Michel

był od 1788 r  ostatnm opatem Zamku Sw Michała 

gdzie 16 pazdziernika 709 r  objawił się św Michał Archanioł  biskupowi Avranches

świętemu Aubertowi, prosząc o zbudowanie kościoła na skale.

W trakcie rewolucji francuskiej wyspa zmieniła nazwę na Mont-Michel i Mont-Libre.

Video zu "zamek michała   francja"

Z rokiem 1791,został wydaleny z opactwa, które zostało zmienione w więzienie.

Od 1793 roku przetrzymywano w nim ponad trzystu księży odmawiających przyjęcia nowej konstytucji cywilnej.

Zapamiętano go, jak chodził ulicami miasta w czerwonym płaszczu rozdając czasem dzieciom pieniądze.

Przy ołtarzu często usługiwał mu niejaki Aloys Kleyser, którzy prowadził noclegownię i tawernę na Grosse Freiheit,

w pobliżu kościoła św. Józefa. Kardynał do pomocy miał gosposię i zakonnicę ze Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia

Kiedy papież Pius VII 

Pius VII

zawarł konkordat z Napoleonem,wezwał do powrotu wszystkich biskupów francuskich przebywających na wygnaniu.

Kardynał Montmorency-Laval pozostał na emigracji zachowując aż do śmierci tytuł biskupa Metzu.

Zmarł 17 czerwca 1808 roku. Jego ciało zostało pochowane w krypcie kościoła św. Józefa.

Prawie sto lat później, w 1900 roku szczątki kardynała zostały przeniesione do Metzu

i w dniu 4 lipca 1900 złożone w krypcie miejscowej katedry. 

Caminade - Duchesse d'Angouleme.jpg

Królowa Francji Maria-Teresa Charlotta Burbon (ur. 19 grudnia 1778 w Wersalu, zm. 19 października 1851 w Wiedniu)  córka  króla Ludwika XVI i Marii Antoniny Austriaczki.

Była siostrą Ludwika JózefaLudwika Karola i Zofii Heleny Beatryczy.

1792 razem z rodziną została uwięziona w twierdzy Temple, w Paryżu.

Oboje jej rodzice oraz ciotka – Madame Elisabeth zostali zgilotynowani, a ona spędziła w Temple ponad 3 lata, 

następnie zaś została skazana na wygnanie.

ilustracja

Król Francji Ludwik XVII

Król Ludwik XVII(ur. 27 marca 1785, zm. 8 czerwca 1795)syn Ludwika XVI i Marii Antoniny

 Dziedzic Korony Królestwa Francji i Nawarry (tzw. król z prawa od 21 stycznia 1793 do 8 czerwca 1795)

W 1792 w czasie Wielkiej Rewolucji Francuskiej, razem z rodziną został uwięziony w twierdzy Temple, w Paryżu.

Oboje jego rodzice oraz ciotka – Madame Elisabeth zostali zgilotynowani, a on odseparowany od starszej siostry,

został oddany na wychowanie szewcowi-pijakowi Antoniemu Simonowi i jego żonie. 

 Zamęczony zmarł 8 czerwca  1795 w wieku 10 lat, Serce  jego  było  arcybiskupa Paryża  do rewolucji lipcowej w 1830.

8 czerwca 2004 serce Króla Ludwika XVII  zostało pochowane w bazylice Saint-Denis.

 

Po opuszczeniu twierdzy Temple, Maria Teresa udała się do Wiednia, a stamtąd do Mitawy,

gdzie jej wuj – Ludwik XVIII, tytularny król Francji, był gościem cara Rosji Pawła I Romanowa.

10 czerwca 1799 w pałacu w Jełgawie (Mitawie) Maria Teresa poślubiła swojego brata stryjecznego 

Ludwika Antoniego Burbona,księcia d'Angoulême, późniejszego delfina Francji oraz pretendenta do tronu jako Ludwik XIX

Podziwiał ją Napoleon Bonaparte.  Kiedy w 1801 Ludwik XVIII musiał opuścićMitawę, wspierała stryja idącego piechotą przez ośnieżone równiny i radziła sobie z wszelkimi przeciwnościami. 

Ludwik XVIII zmarł w 1824, a teść Marii Teresy został kolejnym królem jako Karol X

2 sierpnia 1830 jej teść abdykował, a mąż został królem  a Maria Teresa Królowę Francji –

 jej mąż musiał abdykował na korzyść  ich  bratanka – Henryka, hrabiego Chambord.

W oczach monarchistów Maria Teresa była królową Francji  do śmierci swojego męża w 1844 r  (nie uznano abdykacji).

Po podwójnej abdykacji rodzina królewska Burbonów zamieszkała w Edynburgu, w Szkocji.

1833 przenieśli się do Pragi jako goście cesarza Austrii Franciszka I.

1836 Maria Teresa z oddaniem pielęgnowała chorego teścia, kiedy umierał na cholerę.

Po jego śmierci przenieśli się z Pragi do hrabstwa Coronini, niedaleko Goricy w Słowenii.

Maria Teresa  była  żarliwą katoliczką.

Na wygnaniu wiele czasu spędzała  ze swymi bratankami; hrabiego Chambord i jego siostrę Ludwikę nazywała "swymi dziećmi".

Po śmierci Karola X uważana była za królową w Wiedniu jako wnuczka Marii Teresy zawsze siadała pomiędzy cesarzowymi

Jej mąż Ludwik Antoni zmarł w 1844 i został pochowany obok ojca.

Maria Teresa zmarła na zapalenie płuc 19 października 1851 wWiedniu.

Została pochowana w klasztorze franciszkanów Castagnavizza (obecnie Nova GoricaSłowenia).

1 kwietnia 1938 roku na podstawie Ustawy o Dużym Hamburgu z 26 stycznia 1937 Altona znalazła się w granicach Hamburga

28 lipca 1944 r w wyniku  3  bombardowania  Anglików kościół został niemal doszczętnie zniszczony.

Jego wnętrze strawił pożar a sklepienia runęły. Pozostała jedynie fasada, jakkolwiek i ona mocno ucierpiała.

Przy kościele św. Józefa działa Polska Misja Katolicka. Została ona utworzona w roku 1976.

Biskup ordynariusz diecezji Osnäbruck, Helmut Wittler dekretem z dnia 4 sierpnia 1977 roku ustalił status prawny polskiej placówki w Hamburgu, erygując tzw. misję duszpasterską dla wiernych języka polskiego, zacieśniając jednocześnie jej terytorium do obszaru Hamburga, leżącego w obrębie diecezji Osnäbrück (część prawobrzeżna Łaby).

Dekretem arcybiskupa Wernera Thissena, od dnia 1 sierpnia 2009 roku opiekę duszpasterską nad polskojęzycznymi katolikami w dekanacie Hamburg-Harburg sprawuje Polska Misja Katolicka w Hamburgu. Obecnie Misja obejmuje jurysdykcyjnie 5 dekanatów miasta Hamburga łącznie z miastem Norderstedt.

Patronką Misji jest Matka Boża  Królowa Polski jej odpust przypada 3 maja.

Prawnuk Króla   Fryderyka August III Sas(ur. 17 października 1696 w Dreźnie, zm. 5 października 1763 tamże) – w latach 1733-1763 król Polski oraz jakoFryderyk August II elektor saski; syn Augusta II z saskiej dynastii Wettynów i Krystyny Eberhardyny Bayreuckiej.

Augustus III, Dei Gratia Rex Poloniae, Magnus Dux Lithuaniae, Russiae, Prussiae, Masoviae, Samogitiae, Kijoviae, Volhyniae, Podoliae, Podlachiae, Livoniae, Smolensciae, Severiae, Czerniechoviae, nec non hereditarius Dux Saxoniae Princeps et Elector etc.

August III, z Bożej łaski król Polski, wielki książę litewskiruskipruskimazowieckiżmudzkikijowskiwołyńskipodolskipodlaski,inflanckismoleńskisiewierskiczernihowski, a także dziedziczny książę saski i książę-elektor

Jedyny syn Augusta II i Krystyny Eberhardyny. Wychowany przez matkę i babkę Annę Zofię w luteranizmie.

1711 r. pod opieką wojewody inflanckiego Józefa Kosa wyruszył w podróż po Europie, w trakcie której Kos udaremnił porwanie królewicza przez agentów brytyjskich podczas karnawału w Wenecji.

 W Wenecji  spotkał się z Teresą Kunegundą Sobieską

1712 r.potajemnie przeszedł w Bolonii na katolicyzm. W 1714 r. nieudaną próbę porwania królewicza z Kolonii podjęli agenci szwedzcy

20 sierpnia 1719 r. w Dreźnie poślubił arcyksiężniczkę austriacką 

Marię Józefę Habsburg, córkę cesarza Józefa I i Wilhelminy Amalii Welf,

która urodziła 14 dzieci:

Po śmierci Augusta II Mocnego w 1733 r. zawarł traktat z Austrią (w którym w zamian za poparcie swojej kandydatury uznał sankcję pragmatyczną Karola VI Habsburga) i z carycą Anną Iwanowną zobowiązał się przestrzegać zasad ustrojowych Rzeczypospolitej; zgodził się też, by faworyt rosyjski Ernest Jan Biron objął w lenno Kurlandię.

 22 maja 1733 przyjął uchwałę o wykluczeniu cudzoziemskich pretendentów do korony polskiej

12 września 1733 w Warszawie Stanisław Leszczyński wybrany został królem Polski popierany przez swego zięcia, króla Francji Ludwika XV Burbona

29 września na Pragę dotarły wojska rosyjskie.

5 października stronnicy Sasa pod osłoną korpusu rosyjskiego generała Piotra Lacy ogłosili Augusta III królem Polski

 Wjazd Augusta III do Warszawy

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

10 października do Warszawy wkroczył korpus wojsk rosyjskich.

 1 listopada 1733 August zaprzysiągł pacta conventa

17 stycznia 1734 w katedrze na Wawelu August III został koronowany na króla Polski

W maju 1734 nastąpiła interwencja sił francuskich, które bezskutecznie próbowały przyjść z pomocą oblężonemu w Gdańsku przez Rosjan i Sasów Stanisławowi Leszczyńskiemu. 

7 lipca Gdańsk skapitulował po kilkumiesięcznym oblężeniu.

21 listopada August III przybył do Warszawy, a 25 listopada dokonał uroczystego wjazdu przez specjalnie zbudowaną bramę tryumfalną

1736 roku odbył się sejm tzw. pacyfikacyjny, na którym potwierdzono jego tytuł królewski.

 

Klemens Wacław Wettyn

Klemens Wacław Wettyn (łac. Clemens Wenzeslaus ) (ur. 28 września 1739 w zamku Hubertusburg w Wermsdorf, zm. 27 lipca 1812MarktoberdorfAllgäuBawaria) – książę saski i królewicz polskielektor i arcybiskup Trewiruarcybiskup Fryzyngibiskup Ratyzbony,biskup Augsburga.

Urodził się w Saksonii na zamku Hubertusburg. Był najmłodszym z siedmiu synów Augusta III, króla Polski i elektora Saksonii i Marii Józefy. W 1760 wstąpił do armii austriackiej. 17 maja 1761 przyjął święcenia kapłańskie. W 1763 został biskupem Fryzyngi i Ratyzbony. Dzięki połączonemu poparciu dyplomacji Austrii i Francji został 10 lutego 1768 arcybiskupem Trewiru i biskupem Augsburga. Brał aktywny udział w działaniach dyplomatycznych konfederacji barskiej, zachęcał oficerów swych wojsk elektorskich do niesienia pomocy konfederatom. W czasie rewolucji francuskiej jego elektorat stał się schronieniem dla emigracji rojalistycznej. W sierpniu 1794 gdy wojska rewolucyjne podeszły pod miasto, wyjechał do Augsburga, gdzie pełnił funkcje biskupie. Na mocy pokoju w Lunéville w 1801pozbawiony został arcybiskupstwa i tytułu elektora.

Biskup Fryzyngi

1763-1768

arcybiskup Trewiru

1768-1801

Arcybiskupi Monachium i Freising

Ruppert Wittelsbach

Ruppert Wittelsbach (ur. 14 maja 1481, zm. 20 sierpnia 1504) – książę Palatynatu, biskup Fryzyngi

Syn elektora Palatynatu Filipa i Małgorzaty.

Został biskupem w wieku 14 lat

Trzy lata później zrezygnował z tej funkcji aby ożenić się z Elżbietą Wittelsbach córką księcia Bawarii-Landshut Jerzego i Jadwigi Jagiellonki.

Ślub odbył się 10 stycznia 1499 roku.

Ruppert i Elżbieta mieli 4 dzieci:

  • Ottona Henryka (1502-1559) – elektora Palatynatu
  • Filipa (1503-1548) – książę Palatynatu-Neuburg

Ernest Wittelsbach

Ernest Wittelsbach (ur. 17 grudnia 1554 Monachium, zm. 17 lutego 1612 Arnsbergu) – książę bawarski, elektor i arcybiskup Kolonii, biskup MünsterHildesheimLiègeFryzyngi.

Syn księcia Albrechta V Bawarskiego i Anny Habsburg. Jego dziadkami byli Wilhelma Wittelsbach książę Bawarii, i Maria, księżniczka badeńska, oraz Ferdynand I Habsburg, cesarz rzymski, i Anna Jagiellonka, księżniczka czeska i węgierska.

Jan Teodor Wittelsbach

Wnuk Sobiesiego Kardynał Jan Teodor Wittelsbach (ur. 3 września 1703 Monachium, zm. 27 stycznia 1763 Ratyzbona) – książę bawarski, biskup Ratyzbony od 1719, Freising od 1727, Liège od 1744, kardynał od 1743 roku.Był synem księcia elektora Bawarii Maksymiliana II Emanuela i Teresy Kunegundy z Sobieskich. Jego dziadkami byli: Ferdynand Maria Wittelsbach i Henrietta Adelajda Sabaudzka oraz król Polski Jan III Sobieski i Maria Kazimiera d'Arquien.

W wieku 16 lat został biskupem Ratyzbony jako następca swojego brata Klemensa Augusta, którego przeniesiono na biskupstwo Monastyru i Paderborn. W 1727 roku został biskupem Fryzyngi, trzy lata później otrzymał tytuł biskupa Liège. W czasie konsystorzazwołanego przez papieża Benedykta XIV w 1743 roku został mianowany kardynałem in pectore. Jego oficjalna nominacja została ogłoszona w czasie konsystorza 1746 roku. Otrzymał wtedy tytuł kardynała prezbitera San Lorenzo in Panisperna

.

Ustawa o Wielkim Hamburgu głównie o rozszerzeniu terytorialnym Hamburga.

Ustawa była wydana przez rząd III Rzeszy 26 stycznia 1937 i obowiązywała od 1 kwietnia 1937.

Na jej mocy pruskie miasta Altona, Hamburg-Wilhelmsburg i Wandsbeck, jak również hamburskie miasto Bergedorf traciły swoją samodzielność i stawały się częścią Hamburga z dniem 1 kwietnia 1938. W zamian za to z kraju Hamburga wyłączono miasta Cuxhaven i Geesthacht.

Jednocześnie Lubeka traciła swoją samodzielność zostając włączona do pruskiej prowincji Szlezwik-Holsztyn. Do pruskiego do tej pory Wilhelmshaven przyłączone zostało oldenburskie miasto Rüstringen, a nowy organizm włączono do kraju Oldenburg. -Starogard 

Z kolei część kraju oldenburskiego, tj. Birkenfeld, włączono jako powiat do pruskiej prowincjiNadrenia.

nawa główna z ołtarzem-wystrój kościoła.jpg

Dochody z opactwa i pełnionych urzędów Michał Hacki przeznaczał przede wszystkim na wzbogacenie i upiększenie kościoła klasztornego, w drugiej kolejności kościołów gdańskich, i wspomaganie Kolegium Jezuitów w pobliskich Szkotach, wreszcie na pojedyncze fundacje. Jego hojności, a zapewne i wizji, zawdzięczamy jedyny w swoim rodzaju ołtarz główny świątyni klasztornej, obecnej archikatedry, zbudowany między 1686 a 1690 rokiem[1]. Ołtarz, otoczony kolumnami, po siedem z obu stron obrazu ustawionego na środku i z umocowaną nad nim glorią, tworzył harmonijną kompozycję o czytelnym przesłaniu, nawiązującym do wezwania [nazwy] kościoła – Świętej Trójcy i tradycji cysterskiej.

fragment glorii z herbem hackiego.jpg

Gloria, to wykonane ze stiuku zwieńczenie ołtarza, wyobrażające niebo, z Trójcą Świętą w centrum, zapełnione postaciami z Nowego i Starego Testamentu oraz aniołami. W środku glorii znajdowało się oko Opatrzności, symbol Boga Ojca. W linii trójkąta, po lewej stronie, widać Jezusa niesionego przez anioły w kierunku siedzących naprzeciwko apostołów św. św. Piotra i Pawła, któremu towarzyszą św. Jan Chrzciciel i św. Jan Ewangelista. Po prawej stronie umieszczone zostały postacie ze Starego Testamentu: Mojżesz z dekalogiem, król Dawid z harfą, prorocy: Henoch i Eliasz. Nad głową Dawida unosiła się gołębica, symbolizująca Ducha Świętego. W środku glorii/nieba znajduje się około 150 uskrzydlonych głów aniołów, wykonanych z alabastru, a na skraju,siedmiu archaniołów: Barachiel, Gabriel, Jehudiel, Michał, Rafał, Sealtiel i Uriel. Niebo rozświetlają złociste promienie

Nad glorią umieszczona jest jeszcze jedna rzeźba Michała archanioła; tu z wagą i sznurem, akcesoriami służącymi do ważenia dusz i ich związywania. Tego archanioła wybrał sobie na patrona Antoni Hacki składając profesję w 1646 roku i przyjmując imię zakonne Michał. Obraz, wysoki i wąski (4,89 x 1,60 m) tworzą jakby trzy płaszczyzny. Pierwsza, najniższa, przedstawia modlących się zakonników oliwskich. Na pierwszym planie opat Hacki w szatach pontyfikalnych z krzyżem na piersi oraz mitrą i pastorałem, atrybutami władzy biskupiej, ustawionymi obok. Tu trzeba dodać, że w 1603 roku papież Klemens VIII nadał ówczesnemu opatowi oliwskiemu Dawidowi Konarskiemu (*1564, opat w latach 1589-1616) i jego następcom przywilej używania insygniów biskupich. Stojący po prawej stronie mnisi trzymają liście palmowe, symbol męczeństwa ich współbraci, zamordowanych w XIII wieku przez pogańskich Prusów. W tle widać klasztor oliwski, a w oddali zarysy wież Gdańska.

fragment ołtarza z obrazem.jpg

Zakonnicy spoglądają w górę, gdzie znajdują się patroni klasztoru cystersów:

Matka Boża po lewej i św. Bernard z Clairvaux po prawej

stronie, którym towarzyszą aniołowie. To druga płaszczyzna obrazu. Święta Maria klęczy na chmurze, oczy ma zwrócone ku niebu, lewą rękę przyciska do piersi, prawą wskazuje modlących się mnichów. Klęczący nieco niżej, także na chmurze, św. Bernard, modli się w intencji swoich duchowych synów. W najwyższej części obrazu, tworzącej trzecią płaszczyznę, widać otwarte niebo z uskrzydlonymi głowami aniołów, spoglądających na Trójcę Świętą przedstawioną na tronie.

Ołtarz wypełniają inne jeszcze zdobienia, ale poza kolumnadą nie mają one znaczenia symboliki religijnej. Wspomnieliśmy już, że z obu stron ołtarza znajduje się po siedem kolumn. Wcześniej, przy tabernakulum, również znajdowało się siedem kolumn (obecnie w Muzeum Archidiecezjalnym). Przypomnijmy jeszcze, że w glorii mamy siedem postaci aniołów. Liczba ta spełnia tu ważną rolę, symbolizuje siedem sakramentów świętych (chrzest, bierzmowanie, Eucharystia, pokuta, namaszczenie chorych, kapłaństwo, małżeństwo) i siedem darów Ducha Świętego (mądrość, rozum, rada, umiejętność, męstwo, pobożność, bojaźń boża). 

Kształt artystyczny nadali ołtarzowi dwaj wybitni twórcy związani z Gdańskiem, malarz Andrzej Stech i rzeźbiarz Andrzej Schlüter.

Andrzej Stech (1635-1697) urodził się w Słupsku. Był synem malarza Henryka Stecha i Anny z domu Krussen. Już w 1636 roku spotykamyHenryka Stecha w Gdańsku, gdzie został przyjęty do cechu malarzy.

W 1658 roku ożenił się z córką swego mistrza, co niewątpliwie ułatwiło mu karierę.

Wracając do Boya, warto zaznaczyć, że opat Aleksander Kęsowski (*1590, opat w latach 1641-1667), zatrudnił go w Oliwie przy upiększaniu kościoła klasztornego. Prawdopodobnie jego dziełem jest obraz główny ołtarza Czterech Doktorów Kościoła i zapewne innych, niesygnowanych, powstałych z fundacji Kęsowskiego. Kęsowski podarował Boyowi dom w posiadłościach opackich. Boy, jakkolwiek nie narzekał na brak zamówień, zmarł w nędzy, a powodem tego było jego beztroskie życie i konfliktowy charakter. Ale i pracodawca Boya, opat Kęsowski, nie grzeszył ascezą, co odnotował w swoim diariuszu z 1652 roku Giacomo Fantuzzi, audytor nuncjusza w Polsce, Jana de Torresa: „Stół wielkie posiada znaczenie i bardzo jest kosztowny, jako że w Polsce żyje się wystawnie i ciągle drogie przyjęcia wydaje, zwłaszcza ów opat oliwski tak zwykł czynić; stale cudzoziemców przyjmuje i z wielkim przepychem ich gości. Tak też przyjął w roku 1647 księdza nuncjusza i jego orszak, a teraz i mnie, przy czym darował mi obraz pozłacany wielkiej piękności, który kosztował go 100 talarów, prócz tego kilka różańców z bursztynu i 25 ungarów [florenów węgierskich] na paszę dla koni. Wyjechaliśmy więc z Oliwy we

gloria.jpg

Andrzej Schlüter urodził się w Hamburgu w 1662 roku.przybył do Gdańska, przed 1630 rokiem. Po śmierci żony, 25 lutego 1630 roku zawarł ponowny związek małżeński z gdańszczanką, Barbarą, córką Andrzeja i Reginy Stange. Z tego małżeństwa urodziły się dwie córki: Anna (*1631) i Barbara (* ?) oraz trzech synów: Andrzej (*1634), Caspar (*1639) i Ernst (1641), także rzeźbiarz, zmarły w Hamburgu w 1700 roku

 

 Andrzej Schlüter był czynny w Gdańsku.-r przeszedł na katolicyzm., mieszkał na terenie klasztoru

Przemienienia Pańskiego, Jezus przed Piłatem, Cierniem Ukoronowanie) oraz przebudowanych na polecenie opata ołtarzy św. Michała Archanioła i Wszystkich Aniołów oraz Czterech Ewangelistów.

Około 1689 roku Hacki ufundował organy dla kościoła klasztornego, z których fragmenty zostały wbudowane w tzw. małe organy

Z pomniejszych fundacji należy wymienić srebrną wieczną lampę oraz nieistniejące już freski na wewnętrznych ścianach prezbiterium (1693), srebrną Arkę Przymierza (1686), złoty kielich mszalny, monstrancję i ornaty.

http://www.wilanow-palac.pl/wystroj_kosciola_klasztornego.html