25 lipca 2016 Rok Bożego Miłosierdzia Wawel 1000 lecie urodzin Kazimierza Odnowiciela „Restaurator Poloniae”

"Restaurator Poloniae"

Polska -Kraków   Rok Bożego  Miłosierdzia  1015  rocznica chrztu Polski 

                                                 1000 lecie urodzin Kazimierza Odnowiciela  potomka Karola Wielkiego na Wawelu 

Dosyć wcześnie nasi przodkowie docenili walory wapiennego wzgórza, które dzisiaj znamy pod nazwą Wawel.

Ślady pierwszego osadnictwa datuje się na 100 tys. lat p.n.e.

W 990 roku Wawel stał się rezydencją pierwszych polskich władców: Mieszka I, a potem Bolesława Chrobrego.
Około 1000 roku Bolesław Chrobry rozpoczął na wawelskim wzgórzu budowę katedry, dedykowanej św. Wacławowi.
U progu XI wieku Kraków składał się z trzech części: Wawelu, Okołu i osady otwartej.

Okół pełnił rolę podgrodzia, z którego na wzgórze wawelskie prowadziły dwie drogi – jedna z południa, a druga z północy.

Sam Wawel zajmował powierzchnię około czterech hektarów i był otoczony wałami ziemno-drewnianymi.
W tym też czasie zaczęły tu powstawać pierwsze romańskie budowle sakralne.

Tym sposobem Wawel stał się ważnym ośrodkiem chrześcijaństwa oraz władzy w Polsce.

Poczet świętych i błogosławionych członków rodzin władców Polski
25 lipca 1016 roku w Krakowie urodził się Kazimierz Odnowiciel praprawnuk Cesarza Ottona I i św Adelajdy 

syn Mieszka II i Bł Rychezyprawnuczki Ottona I i św Adelajdy

Ilustracja

25  lipca  1026 r  Kazimierz Odnowiciel  zostaje oddany na wychowanie do Quedlinburga

W 1038 roku Kraków został ograbiony i spalony przez czeskiego księcia Brzetysława 

W 1041 roku, za sprawą Kazimierza Odnowiciela, Kraków stał się stolicą Polski. 

Obraz "Kazimierz Odnowiciel wracajacy do Polski", mal. Wojciech Gerson, 1887. /Archiwum Karlicki /East News

Potomek Karola Wielkiego -Cesarza Ottona I -Mieszka I –

miał 22 lata, kiedy w 1038 r. musiał uciekać z Polski,

ogarniętej chaosem buntu ludowego i złupionej podczas czeskiego "potopu".

Następne 20 lat zajęło mu podźwignięcie z katastrofy państwa, które przestało istnieć.

Jego pradziad Mieszko I, historyczny założyciel państwa, sprowadził do Polski chrześcijaństwo i wprowadził kraj na arenę polityki europejskiej.
Jego genialny i potężny dziad, król Bolesław Chrobry, uczynił z młodego państwa mocarstwo,przed którego wojami drżała Ruś, Czechy i wszyscy sąsiedzi.

Jego  koronowany ojciec, Mieszko II, doskonale przygotowany do sprawowania władzy i wżeniony w cesarską rodzinę Rzeszy, stracił wszystko: tron, królewską koronę, godność osobistą i wszystkie zdobycze terytorialne Chrobrego. Nie udźwignął ciężaru polityki wielkiego ojca (
Kim był Kazimierz, którego drugie imię Karol nawiązywało  przodka odnowiciela Cesarstwa Zachodniorzymskiego?

aką drogę przeszedł, zaczynając od ucieczki w 1038 r. przed najazdem czeskiego Brzetysława i pogańskim buntem poddanych, do powrotu na tron i niepodważalnego odzyskania kraju.

Kazimierz Odnowiciel Polski: 1039-1058
W końcu 1038 r. państwo polskie, państwo pierwszych Piastów przestało istnieć.

Mogło wtedy zniknąć już na zawsze – tak jak choćby zniknęło wcześniej wspaniałe państwo wielkomorawskie,

jak przepadło tyle innych państw, imperiów i wspólnot polityczno-etnicznych. (…)

W 1038 r. musiał on uchodzić na Węgry.

Tam został "internowany" przez króla Stefana, być może na prośbę czeskiego księcia.

Kiedy jednak w sierpniu 1038 r. zmarł Stefan, jego następca, Piotr Orseolo, zgodził się wypuścić Kazimierza do Niemiec.

Ostatni Piastowicz miał przecież potężnych protektorów na cesarskim dworze, poczynając od swej matki,

królowej Rychezy i wuja Hermana, arcybiskupa Kolonii i kanclerza Italii.
Koneksje Rychezy były bardzo dla syna pomocne. Kazimierz został z otwartymi ramionami przyjęty przez cesarza Konrada.

Mógł stać się teraz wybitnym księciem Rzeszy, w której "zdobył wielką sławę i rozgłos rycerski".

A jednak- "Kazimierz za radą matki  postanowił powrócić do Polski

Jako człowiek wykształcony:-zabrawszy z sobą 500 rycerzy, wkroczył w granice Polski, a postępując dalej naprzód zajął oddany mu przez swoich [zwolenników] pewien gród, z którego powoli, zarówno męstwem, jak podstępem uwolnił całą Polskę, zajętą przez Pomorzan, Czechów i inne sąsiednie ludy i poddał ją pod swoje władztwo".
Kazimierz zasłużył na miano Odnowiciela.

Bez niego, tak jak wcześniej bez Mieszka I i bez Bolesława Chrobrego, Polski by nie było.
Matka została w Niemczech-przeżyła o 5 lat syna. Zmarła 21 marca 1063 r. (…)

Królowa wywodząca się z rodu cesarzy Wschodu i Zachodu ma swój wielki udział w uratowaniu Polski

Pomogła odbudować synowi kraj ze spustoszenia, przekazując mu ciągłość pamięci historycznej i kulturowej. (…)

Dla Kazimierza najważniejsze było to, że mógł dzięki niej i jej rodzinie znaleźć w Niemczech oparcie dla swej misji odbudowy Polski.
Pomoc z Niemiec
Kazimierz wrócił do ojczyzny już wiosną roku 1039.- pomocy udzielił polskiemu księciu jeszcze stary cesarz, Konrad, i  jego syn i nowy król niemiecki, Henryk III.

Nowy władca owdowiał właśnie, po trzyletnim małżeństwie z… kuzynką Kazimierza, Gunhildą duńską, wnuczką Sygrydy-Świętosławy, siostry Bolesława Chrobrego.

Pamięć niedawnej potęgi i znaczenia Polski pod berłem Chrobrego wychowywanego na władcę Polski w ….

była wciąż żywa – także na ruchomym dworze niemieckich władców.
Nie tyle  prywatne rozmowy w rodzinnym kręgu Kazimierza, Rychezy, wujów Hermana oraz Ottona (palatyna reńskiego), kuzynki Gunhildy i jej męża Henryka (III), ale także głębsza więź chrześcijańska i strategiczne interesy cesarstwa skłoniły dwór niemiecki do militarnego, choć niewielkiego, to jednak symbolicznie ważnego, wsparcia powrotu polskiego księcia do ojczyzny.
Władcy Niemiec mogli obawiać się rozszerzenia "pogańskiej anarchii" z terenu Polski na obszar Słowiańszczyzny połabskiej, gdzie ewentualny triumf pogaństwa na wschód od Odry mógł wzmocnić jeszcze ducha oporu przeciw niemiecko-chrześcijańskiej ofensywie.

Pobożny Henryk III nie mógł być także nieczuły na czysto religijny obowiązek podniesienia chrześcijaństwa tam, gdzie już raz się przyjęło i gdzie należało przywrócić jak najprędzej organizację kościelną. Wreszcie był jeszcze jeden, może nawet najważniejszy doraźnie powód niemieckiego poparcia dla Kazimierza. Oto Czechy Brzetysława, umocnione tak bardzo po złupieniu Polski i przyłączeniu Śląska, stawały się zbyt silne z punktu widzenia zasady równowagi sił na wschodniej flance imperium – a ta zasada była oczywiście najdogodniejsza dla niemieckich imperialnych elit.

W 1039 r wuj Kazimierza -. arcybiskup koloński Herman musiał nowemu królowi, towarzysząc mu w drodze z Kolonii na wschodnie rubieże cesarstwa, przypominać te zasady i ich związek z losem swego siostrzeńca, Kazimierza.
Jego akcja ściśle współgrała z dwiema militarnymi wyprawami Henryka III przeciwko Brzetysławowi czeskiemu.

Pierwsza, w roku 1040, skończyła się dla niedoświadczonego króla fatalnie – Brzetysław zaskoczył siły Henryka i zmusił do niesławnego odwrotu.

Z  Gniezna  na Wawel
Kazimierz tymczasem, z pomocą wspomnianego przez "Galla" hufca rycerzy z Niemiec, wjechał do spustoszonej Wielkopolski. Nie miał tam chyba nawet gdzie się zatrzymać.

Gniezna, Poznania, Giecza – potężnych grodów, jakie znał z czasów ojca, Mieszka II, i dziada, Bolesława – nie było.

Kraków i Wawel nie były spustoszone.

Tu zatem przeprowadził ośrodek swojego panowania Kazimierz.

Od 1041  Kraków staje się faktyczną stolicą Polski.

Przeniósł nam tę stolicę z Poznania i Gniezna  czeski niszczyciel Wielkopolski, Brzetysław.

Znaczenie mogły  osobiste sentymenty Kazimierza. Z Krakowem związane było jego szczęśliwe dzieciństwo. Od urodzenia spędzał je na wawelskim dworze ojca – następcy tronu Bolesława, a kiedy Mieszko II objął już dziedzictwo Chrobrego, Kazimierz kontynuował pobyt w Krakowie, gdzie pobierał nauki w klasztornej  szkole na Wawelu. Teraz wracał nad to znane mu zakole Wisły i stąd postanowił organizować swe dalsze wyprawy i dyplomatyczne ruchy, mające odbudować całą Polskę.
Rzecz istotna – mimo że centrum odbudowanej państwowości przesunęło się z ziemi "Polan" na tereny "Wiślan", cały kraj Kazimierza i jego następców nie zmieniał swojej nazwy: wciąż, bez żadnej przerwy nazywano go ziemią Polan, Polską właśnie.

Brakowało jednak do odzyskania podstawowego, wciąż pamiętanego terytorialnego kształtu tego państwa kilku istotnych dzielnic: Śląska, Mazowsza, Pomorza.

Śląsk trzeba było odebrać Brzetysławowi. Zwycięstwo Henryka III nad czeskim księciem w 1041 r. zdawało się otwierać drogę do tego.

Pokój podyktowany przez Henryka w Ratyzbonie  gdzie 14 kwietnia 966  został ochrzony jego pradziadek Mieszko I nie zmusił Brzetysława do oddania Śląska.

O tę dzielnicę Kazimierz będzie musiał jeszcze walczyć.
Ruskie wsparcie w odzyskaniu Mazowsza

Najpierw jednak potrzebował rozwiązać problem Mazowsza

Jak do Wielkopolski i Małopolski pomogły wrócić Kazimierzowi posiłki niemieckie, tak w walce o Mazowsze kluczowe okazało się poparcie… ruskie.

Jarosław Mądry, ten sam, który umykał tak chyżo przed Bolesławem Chrobrym aż do Nowogrodu w roku 1018, teraz pomagał jego wnukowi. (…)
Sojusz Jarosława z Kazimierzem przypieczętowany został podwójnym węzłem małżeńskim.

Polski książę wydał swoją siostrę, Gertrudę, za Izjasława, syna Jarosława.

Sam nieco wcześniej otrzymał rękę Dobroniegi siostry Jarosława 
"I dał Kazimierz za wiano ludzi osiemset, których był zabrał do niewoli Bolesław" – jak to zapisał kronikarz Nestor, 800 jeńców z roku 1018 mogło powrócić z Polski do swej ruskiej ojczyzny.

Małżeństwo z Dobroniegą przyniosło władcy Polski korzyści znacznie większe niż cena tego wiana.

Przede wszystkim potomstwo – w tym czterech synów, z których dwóch: Bolesław, nazwany Szczodrym (a znacznie później dopiero Śmiałym) i Władysław Herman zasiądzie na tronie.
W 1041, 1043 i 1047 r. bezpośrednim skutkiem sojuszu antymazowieckiego były potężne wyprawy wojów Jarosława przeciw Miecławowi. Z takim wsparciem Kazimierz mógł w końcu, w roku 1047, cieszyć się z klęski cześnika-uzurpatora. – mazowiecka "alternatywa" dla piastowskiej Polski wsiąkła razem z krwią wojów Miecława w ziemię owej bitwy.

Walka o przyłączenie Mazowsza toczyła się od pewnego czasu równolegle z zabiegami Kazimierza o odwojowanie Pomorza.

Tylko takie umocnienie jego powagi i możliwości tłumaczyłoby potraktowanie go przez króla Henryka III jako równorzędnego księcia z dwoma innymi, czeskim Brzetysławem i polskim Kazimierzem, których zaprosił na zjazd w Merseburgu i Miśni w czerwcu 1046 r.

Król niemiecki, a wkrótce cesarz (od grudnia tego roku) próbował pośredniczyć w zgodzie trzech książąt.

Kazimierz domagał się  zwrotu Śląska i relikwii św. Wojciecha od Brzetysława i hołdu z Pomorza od Siemomysła.

W 1047 r., zaraz po klęsce zadanej Miecławowi, skierował się przeciwko jego pomorskim sojusznikom i pobił ich,-przypomniał zarówno jego nowym władcom, jak też swoim synom, o niewygasłym dążeniu dziedziców Bolesława Chrobrego do przywrócenia znaku krzyża i polskiej zwierzchności w Kołobrzegu i Gdańsku, na terenach misji św. Wojciecha i biskupa Reinberna.
Śląsk wraca do Polski
Szansę na urzeczywistnienie tej misji dał swoim następcom poprzez dołączenie do Wielkopolski, Małopolski i Mazowsza czwartej dużej dzielnicy – Śląska.

Udało mu się to osiągnąć zbrojnie w roku 1050.

Groźbę cesarskiej interwencji na rzecz Brzetysława polski książę odwrócił, korzystając z wpływów Rychezy i wuja Hermana, ale także dzięki umiejętnemu wyzyskaniu zaangażowania Henryka III w ciężkie walki z Węgrami.

22 maja  1054 r. na zjeździe w Kwedlinburgu Henryk rozstrzygnął polsko-czeski spór o Śląsk w sposób zasadniczo korzystny dla Kazimierza.

Śląsk pozostał przy Polsce, choć Kazimierz miał płacić czeskim władcom coroczny trybut z tej dzielnicy w wysokości

500 grzywien srebra i 30 złota (czyli nieco ponad 100 kilogramów srebra i ok. 7 złota).

Po całkowitej zapaści Polski sprzed zaledwie kilkunastu lat, Kazimierz odbudował jej terytorialny zrąb.

Państwu odziedziczonemu po dwóch Mieszkach i Bolesławie nie dał zniknąć z mapy i z historii Europy.

Żeby Polska trwała dalej i duchowo rosła, konieczna była jednak równoczesna z walką o granicę praca, którą nazwalibyśmy "organiczną": odbudowa instytucji, ożywienie kultury, jedno i drugie ufundowane w chrześcijaństwie. I to zadanie Kazimierz podjął.
A był do niego szczególnie dobrze przygotowany.

Był  jako młodzieniec oddany do szkoły kościelnej

pobierał ją już w szkole w Krakowie –  w klasztorze benedyktyńskim przy kościele św. Gereona na Wawelu
Kazimierz ufundował w roku 1044 klasztor, który do dziś zdobi skaliste zakole Wisły 10 kilometrów na zachód od Wawelu – Tyniec,

najstarsze, działające do dziś opactwo na ziemiach polskich.

On także położył podwaliny pod dwa inne klasztory benedyktyńskie:

w Mogilnie koło Gniezna oraz w Łęczycy.

Tyniec. Opactwo benedyktynów /Michał Lepecki /&nbsp

Zaczął wznosić na miejscu świeżych ruin nowe katedry w Gnieźnie i Poznaniu

Pomoc tę dawał mu wuj Herman, arcybiskup koloński, na którego cześć imię otrzymać miał drugi syn księcia Kazimierza – Władysław Herman.

Dzięki tej znakomitej protekcji udało się  odbudować samą organizację kościelną.

Zaczynając tę rekonstrukcję od najmniej zniszczonego Krakowa,

Kazimierz zdołał wystarać się u papieża o godność arcybiskupa, przyznaną osobiście biskupowi krakowskiemu Aaronowi (1046-1059),

który otrzymał oznakę tej godności – paliusz – w Kolonii.

Arcybiskup mógł wyświęcić biskupów. I tak, dzięki tej nominacji Kazimierz przywrócił z kolei biskupstwo wrocławskie dla Śląska (z tymczasową siedzibą w Ryczynie) – by i tu organizacja kościelna odrodziła się w związku z państwowością polską, piastowską, nie dając pretekstu do objęcia nad tą ziemią kontroli duchowej przez biskupstwo praskie. (…)

"Restaurator Poloniae"

Decyzja powrotu na spustoszoną ziemię ojca, walka o jej scalenie i odbudowa głównych grodów, kościołów i hierarchii stanowi tytuł do tego zaszczytnego miana.
Stanowiły o tym jego dynastyczne powiązania jako Potomka Cesarza Ottona I , które zapewniły w rozstrzygających momentach pomoc króla Niemiec i wielkiego księcia Rusi.

Warto dodać że Kazimierz wyznaczył jeden jeszcze trwały kierunek tych powiązań, prowadzący nad Dunaj, do Królestwa Węgier.

Drugą ze swych sióstr, nieznaną z imienia, wydał za mąż za pretendenta do tronu węgierskiego, Belę (Adalberta), który zdobędzie tron – z polską pomocą – w roku 1060, a potomkowie jego i Kazimierzowej siostry panować będą na Węgrzech do roku 1301.
Polska zwraca się od czasów Kazimierza na wschód i na południe, na Ruś i na Węgry.

Nie z mieczem tylko, jak to za Bolesława Chrobrego bywało.
Odnowiona Polska przenosi swój punkt ciężkości z zachodu, z "polańskiej" kolebki Piastów, do Krakowa.

Ale nie przestaje się nazywać jak to pierwsze, związane z Polanami, państwo: to jest wciąż Polonia.

Polonia restituta – już nie tylko monarchia Piastów, ale pewna trwała, zapisana w pamięci i zdolna w związku z tym do odtwarzania wspólnota terytorialna, państwo terytorialne.

Kazimierz okazał się pierwszym, niezwykle skutecznym nośnikiem tej pamięci.
Królem nie został

Kazimierz Odnowiciel umarł w 1058 r.

Urodził – 25 lipca 1016 r.

Zmarł Kazimierz stosunkowo młodo, znacznie młodziej od swego pradziada, Mieszka, dziadka – Bolesława, młodziej nawet od swego nieszczęśliwego ojca – Mieszka II.

Miał zaledwie 42 lata.
Kiedy umierał, jedna jego siostra, Gertruda, była już (od 1054 r.) wielką księżną Kijowa i całej Rusi, druga – zbliżała się do korony Węgier.

Dwoje dzieci Kazimierza miało sięgnąć po królewską koronę. Jednym z nich była córka, która otrzymała imię Świętosława.

Imię to dziedziczyła po  siostrze Bolesława Chrobrego, królowej Szwecji, Danii i Anglii – Świętosławie-Sygrydzie-Storradzie.

Świętosława Kazimierzowicówna miała wyjść za mąż za czeskiego księcia, Wratysława II – a ten, w 1086 (lub 1085) roku, za wierną służbę Rzeszy Niemieckiej wraz małżonką nagrodzony zostanie przez cesarza Henryka koroną. Dziesięć lat wcześniej, w roku 1076, korona uwieńczy skronie syna Kazimierza – Bolesława II, odnowiciela korony Królestwa Polskiego.
Sam Kazimierz królem nie został.

Pozostał  księciem,  jednym z najbardziej zasłużonych w polskich dziejach władców.

za Interia 

Kazimierz Odnowiciel: Ten, któremu zawdzięczamy, że Polska przetrwała

Groß Raden – gród Słowian zachodnich

Leży w Meklemburgii na półwyspie jeziora Binnensee, obok małego miast Sternberg

 na terenach zamieszkiwanych dawniej przez słowiańskie plemię Warnów.

 Na terenie osady znajdowała się czworokątna świątynia słowiańska (kącina)

Istniała do początku XI wieku, kiedy to została zniszczona w wyniku pożaru,

a jej mieszkańcy przenieśli się do Gross Raden.

 sławna Radogoszcz

Groß Raden 2

Groß Raden

Kalendarium

  • 957 – cesarz Otton I poprowadził wyprawę przeciw Redarom,
  • 1018 – powstanie Obodrzyców pod wodzą kapłanów z Retry,
  • 1066 – zryw plemion związku wieleckiego;  złożenie w ofierze Radogostowi głowy schwytanego biskupa meklemburskiego Jana (Johannesa),

 KAZIMIERZ I ODNOWICIEL    (1038-1058)

Kazimierz I Odnowiciel, malował Jan Matejko. Reprodukcja /FoKa /FORUM

Książe Kazimierz Odnowiciel  potomek Cesarza Karola Wielkiego 

praprawnuk Cesarza Ottona I i św Adelajdy 

urodził się 50 rocznię Chrztu Polski 25 lipca 1016 r w Krakowie 

Kazimierz I Odnowiciel – książę Polski 1034 – 1058

Początek panowania księcia Kazimierza, przypadł na okres kryzysu na ziemiach polskich po katastrofie panowania Mieszka II Lamberta.

Po śmierci króla Mieszka, do Polski przybył Kazimierz I Odnowiciel. Niedługo urzędował w Gnieźnie.

Po trzech latach, możnowładztwo,wykorzystując początkujący okres panowania władcy, wygnało go z kraju.

Skłócone możnowładztwo nie zdołało powstrzymać najazdu czeskiego księcia Brzetysława.

Złupił   i spalił Gniezno.

Po tych wydarzeniach, Odnowiciel, w eskorcie 300 rycerzy wrócił do Polski. Powoli jednoczył ziemie Polskie.

Przeniósł stolicę Królestwa Polskiego z Gniezna do Krakowa, który i tak był już nieoficjalnym głównym miastem.

W 1041 roku poślubił Marię Dobroniegę, córkę księcia Rusi, Jarosława Mądrego.

Z tego małżeństwa przyszli na świat dwaj przyszli władcy Polski, Bolesław II Szczodry, zwany też Śmiałym – późniejszy król Polski

oraz Władysław I Herman, który został  później namiestnikiem królewsko – książęcym na Mazowszu.

W 1040 roku, książę uderzył na Śląsk. zagarnięty przez Czechów podczas najazdu Brzetysława. Za cenę hołdu i daniny, na mocy traktatu ratyzbońskiego zatrzymał Śląsk.

Cesarz niemiecki zgodził się na to, aby Polska zajęła Śląsk, lecz przez 50 lat musiała płacić Czechom daninę w wysokości 500 grzywien złota i 30 srebra.

W 1046 roku, książę odnowił biskupstwo krakowskie. Nowym biskupem został mnich iroszkocki Aron.

W 1051 roku odnowione zostało biskupstwo wrocławskie z siedzibą w Ryczynie, którepodporządkowano metropolii magdeburskiej, albowiem Gniezna nie udało się odnowić

Odnowicielowi przypisuje się ufundowanie klasztoru benedyktynów w Tyńcu. 

Kazimierz I Odnowiciel zmarł 28 listopada 1058 roku w Poznaniu i tam też został pochowany.

 

Katedra  Św. Piotra i Najświętszej Marii Panny w Kolonii,

grób w kaplicy chórowej, poświęconej św. Janowi Chrzcicielowi.

Nie skończyła nawet 18 lat, gdy  poślubiła Księcia Mieszka II w 1013 roku.

13 lat wcześniej w Gnieźnie ich wspólną przyszłość zapieczętowali

Cesarz Otto III i Król Bolesław Chrobry- ojciec Mieszka II.

12 marca 1000 r 

Była to symboliczna pieczęć polsko-niemieckiego pokoju.

Królowa Polski  w sercu czysta i pobożna – Rycheza odkąd 25 grudnia 1024 roku została Królową Polski śladem-Praprababci św Matyldy  -prababci św Adelajdy 

miała swój własny cel umocnienia chrześcijaństwa w Polsce.

Między innymi była fundatorką palatium w Ostrowie Lednickim koło Poznania oraz w Gieczu koło Gniezna.

Relikwie błogosławionej Rychezy przechowywane są w Katedrze Kolońskiej, w Klasztorze  Brauweiler oraz w kościele parafialnym St. Maximin w Klotten, gdzie Rycheza przebywała ze swoją trójką dzieci od 1040 do 1049 roku. Swój cały majątek po śmierci przekazała opactwu benedyktyńskiemu w klasztorze w Brauweiler koło Kolonii.

 

 

21 marca 1063 r. zmarła Rycheza Lotaryńska, żona Mieszka II, pierwsza królowa Polski,praprawnuczka św Matyldy ,prawnuczka Cesarza Ottona I .
Urodzona w 993 na zamku Tomburg w pobliżu Bonn- Rycheza (zwana także Ryksą) była córką palatyna reńskiego Erenfrieda Ezzona i Matyldy, siostrzenicą Ottona III .Miała dziewięcioro rodzeństwa, przy czym aż sześć sióstr. Wszystkie one były mniszkami, co wskazuje na fakt, że odebrały staranne wykształcenie. Rycheza także była osobą światłą – podobnie jak jej przyszły mąż Mieszko II Lambert władała kilkoma językami (poza niemieckim także m.in. łaciną i greką).„

Rycheza,kształciła się w Kwedlinburgu, gdzie były ksieniami jej ciotki.

W 1000 r w Gnieznie zdecydowano o mariażu Rychezy z synem Bolesław Chrobrego Mieszkiem II.

W 1013 r dla przypieczętowania dobrosąsiedzkich relacji obu państw, odbył się ich ślub. Jeszcze w tym samym roku, Rycheza i Mieszko w towarzystwie królewskiej świty przybyli do Gniezna, gdzie wyprawiono im gody weselne
„Poprzez to małżeństwo dynastia Piastów wchodziła do ścisłego kręgu najważniejszych europejskich dynastii. W żyłach Rychezy płynęła krew zarówno panujących w Niemczech Ludolfingów, jak i Karola Wielkiego i cesarzy bizantyjskich. Potomkowie jej i Mieszka dziedziczyli więc tradycję Cesarstwa Rzymskiego przechowaną zarówno na Zachodzie, jak i nad Bosforem.

Nie bez znaczenia dla prestiżu polskiej monarchii był fakt, że Rycheza była potomkiem – po kądzieli – samego cesarza Karola Wielkiego.
W 1016 r. przyszedł na świat syn Mieszka i Rychezy – Kazimierz, przyszły władca Polski-praprawnuk Ottona I i prawnuk Mieszka I .., któremu tradycja nadała przydomek Odnowiciel.

W kolejnych latach Rycheza urodziła również dwie córki, Ryksę i Gertrudę.
W 1025 r., w związku ze śmiercią Chrobrego, na tron polski wstąpił Mieszko II.
Tego samego roku nowy władca wraz z żoną otrzymali korony królewskie z rąk arcybiskupa gnieźnieńskiego Hipolita.
W 1031 r., wskutek najazdu księcia kijowskiego Jarosława Mądrego popierającego starszego brata Mieszka II – Bezpryma (w tym samym czasie Polskę najechał cesarz Konrad II), król ratował się ucieczką do Czech, pozostawiając w Polsce żonę z dziećmi.

Po objęciu władzy w Polsce przez Bezpryma także Rycheza, wraz z dziećmi, wyjechała do Niemiec

.Rycheza znalazła schronienie na dworze cesarskim Konrada II, który zgodził się, aby tytuł królowej Polski przysługiwał jej dożywotnio.

W Niemczech Rychezę odwiedził wracający z wygnania na Węgrzech pretendent do polskiego tronu – Kazimierz.

Tam zdobył poparcie możnych, m.in. wujów: arcybiskupa kolońskiego Hermanna i księcia szwabskiego Ottona.

Około roku 1039, wspierany m.in. przez wojska niemieckie, powrócił do Polski i zaczął odbudowę pogrążonego w chaosie wewnętrznym państwa.
Jego matka resztę życia spędziła w Niemczech, przebywała m.in. w Kolonii, a także na nadreńskim zamku Klotten.

Następnie, w roku 1047, wstąpiła do klasztoru benedyktyńskiego w Brauweiler w pobliżu Kolonii, ufundowanego w 1024 r. przez jej rodziców.

Rycheza zmarła 21 marca 1063 r. w Saalfeld w Turyngii. Pochowano ją w kościele św. Marii ad Gradus w Kolonii.

W 1817 r. szczątki Rychezy zostały przeniesione do Katedry Kolońskiej.

Za czasów obecności Rychezy w Polsce nastąpił rozwój budownictwa sakralnego; pierwsza polska królowa była fundatorką wielu kościołów. Szczególnie dbała jednak o wychowanie swoich dzieci. Świadczy o tym m.in. fakt posłania syna Kazimierza na klasztorną naukę już w wieku 10 lat. Edukowała również córkę Gertrudę, przyszłą żonę księcia ruskiego Izasława.
Praprababcia 1 Krolowej Polski .
Święta Matylda urodziła się około roku 895.

Matylda kształciła się i młode lata spędziła w klasztorze benedyktynek w Herford pod okiem babki – ksieni klasztoru. W 909 roku dziewczyna poślubiła saskiego księcia Henryka Ptasznika. Św. Matylda dała Henrykowi I pięcioro dzieci: Ottona, późniejszego cesarza Niemiec (Otton I Wielki, 962-973); Gerbergę, która wyszła za księcia Lotaryngii, a potem za króla Francji, Ludwika IV; Henryka I, późniejszego księcia Bawarii; Jadwigę i św. Brunona I, od roku 953 arcybiskupa Kolonii. Gdy zmarł król Konrad, Henryka w 919 r. wybrano nowym królem Niemiec.

Matylda nawet będąc królową, żyła skromnie, gorliwie oddając się modłom i postom. Dzięki jej dobroczynności zbudowano liczne kościoły, przytułki i szpitale.

Król Henryk stoczył wiele zwycięskich wojen. Lud wierzył, że to pobożność Matyldy była źródłem jego sukcesów i dlatego małżonek nie sprzeciwiał się szczodrobliwości swojej żony, choć skarb królestwa nieraz był zagrożony. W trakcie jego panowania posiadała olbrzymie wpływy polityczne. 

Popierała Ottona w założeniu metropolii w Magdeburgu w roku 960 i zależnych od niej biskupstw: w Braniborze (Brandenburg), w Hobolinie (Hawelbergu) i w Oldenburgu, które były położone między Łabą, a Odrą na terenach słowiańskich. Rządziła Niemcami w latach 961-962, gdy Otton I przebywał w Italii i mianował swego małoletniego syna Ottona II królem Niemiec i oficjalnym współregentem. Pod koniec życia św. Matylda oddała się wyłącznie modlitwie i uczynkom miłosierdzia. Codziennie przy swoim stole gościła ubogich, widząc w nich samego Pana Jezusa. Hojnie wspomagała kościoły i klasztory ze swoich osobistych majętności. Wystawiła dwa duże opactwa: benedyktynów w Northausen i benedyktynek w Kwedlinburgu. Ostatnie lata spędziła w opactwie w Kwedlinburgu. Zmarła 14 marca 968 roku w Kwedlinburgu. Została pochowana w kościele św. Serwacego, obok swego męża. 

Królowa Polski Maryja – Pierwsza Królowa Polski bł Rycheza

14 sierpnia 1608 Neapol  Matka Boża  ogłasza się Królową Polski .
14 sierpnia 1941 władcy świata likwidują w Auschwitz św Maxymiliana Kolbe

14 sierpnia 1941 .w Moskwie  zakładają Armię Andersa dla wyprowadzenia żydów do Palestyny ..
mason Retinger
w Czarnym Lesie Hans Kroger (odpowiedzialny za mordy  Polskiej Inteligencji 4 lipca 1941 r we Lwowie ) morduje 200 Polaków ze Stanisławowa    ..
na Atlantyku  3 Władców ustala nowy porządek świata ..
14 sierpnia 1943 władcy świata ogłaszają Adolfa Hitlera ..Mesjaszem i niemieckim dzieciom rozkazują modlitwę do niego..

545 lat przed objawieniem się Maryji w Neapolu …
21 marca 1063 r w Koln  umiera 1 Królowa Polski …prawnuczka Cesarza Ottona I i św Adelajdy -Bł Rycheza 

Bł Ryczeza i Mieszko II byli dziadkami św Władysława …

Rycerz Chrystusa – Święty Władysław Król Węgier http://www.krucjata.org.pl/rycerz_04_01.php3

Władysław urodził się około roku 1040 w Krakowie, gdzie jego ojciec król Węgier Bela I poślubił Rychezę, córkę władcy Polski Mieszka II i bł Rychezy .