26 czerwca 2007 Muzeum Historii Żydów Polskich jak przygotowywano teren od 19 lipca 1943

Obóz koncentracyjny KL Warschau ponad 20 tysięcy ofiar – Muzeum Historii Żydów Polskich

26 czerwca 2007 : Wmurowanie aktu erekcyjnego Muzeum Historii Żydów Polskich

2007 06 26 lech kaczynski a01.jpg

,,Lolek ,, Król Polski -Rabin Israel Lau  z organizacji POLIN i Lech Kaczyński 

We wtorek, 26 czerwca 2007 , o godz. 12.00, pod Pomnikiem Bohaterów Getta, (ul. Anielewicza),

Prezydent m.st. Warszawy Hanna Gronkiewicz-Waltz weźmie udział w uroczystości wmurowania aktu erekcyjnego pod budowę Muzeum Historii Żydów Polskich. 

 25 marca 2009 roku założyciele muzeum – prezydent WarszawyHanna Gronkiewicz-Waltzminister kultury i dziedzictwa narodowego

Bogdan Zdrojewski oraz przewodniczący Stowarzyszenia ŻIHMarian Turski powołali Radę Muzeum Historii Żydów Polskich w Warszawie.

W jej skład weszli m.in. prof. Władysław Bartoszewski, prof. Israel Gutman, Piotr KadlčikJan Jerzy Kulik czy prof. Henryk Samsonowicz. czytaj

czytaj 

SPEŁNIONE MARZENIE PAPIEŻA

Jan Paweł II 
Gdy w 2000  roku przybył z pielgrzymką do Izraela, czekał na niego cały naród
.

Zawsze podkreślał, że jesteśmy starsi bracia. Pamiętam, jak przybył na lotnisko im. Dawida Ben Guriona – Żyda pochodzącego z Płońska.

Powitał go premier Ehud Barak, którego rodzina wywodzi się z Polski, a także ówczesny rabin naczelny Izraela Meir Lau pochodzący z Piotrkowa Trybunalskiego oraz przewodniczący Yad Vashem i były przewodniczący Knesetu Szewach Weiss – również pochodzący z Polski. W Yad Vashem spędziliśmy razem cztery godziny.- 


Palestyńczycy nadali papieskiej wizycie najwyższą rangę wzdłuż trasy przejazdu Ojca Świętego 

rozwieszo ogromne zdjęcia przedstawiające ostatnie spotkanie Arafata z Papieżem.

 Rabin Israel Lau (urodzony w Polsce), odprowadzając Papieża przyznał: „Lubię Polskę, bo nasi tam przybyli tysiąc lat temu i zostali”.

 Kiedy duchowi przywódcy przez 20 minut rozmawiali „za zamkniętymi drzwiami”, 

——————————————————–

Ukochana Babciu Tereso Gawrońska z domu Tomaszewska –

ślubuję Ci, że nigdy nie zapomnimy Ciebie i twego pierworodnego syna Władysława mojego wuja, oraz tych którzy zabrali do go KL Dachau,

Nigdy nie zapomnimy tych co zamordowali twego męża Józefa w 1939 roku, a mojego dziadka i tego, że totalitarni zbrodniarze pozbawili nas wspólnoty rodzinnej,

będąc rozdarci przymusową emigracją. Tak mi dopomóż Bóg.czytaj

Rafał Gawroński  patrz  Największa w świecie komora gazowa / KL Warschau  

 16 lutego 1943 r. Reichsführer SS Heinrich Himmler zażądał, od szefa Głównego Urzędu Gospodarczo-Administracyjnego SS Oswalda Pohla

 w warszawskim getcie utworzenia obózu  koncentracyjnego dla Polaków

kl-w

zaplanowano  powstania w getcie 19 kwietnia 1943 r

W lipcu 1943 Oswald Pohl pisał do Himmlera:

Melduję, iż na terenie getta warszawskiego został wzniesiony obóz koncentracyjny i pierwszych

300 więźniów wprowadzono dnia 19 lipca 1943 

Więźniowie ci zostali przywiezieni z Buchenwaldu.

 Mieli oni nadzorować więźniów, pełniąc funkcje kapo

Przywieziono Żydów niepolskich.

Do obozu kierowani byli Żydzi z Grecji, Francji, Niemiec, Austrii, Belgii i Holandii.

Raz w końcu listopada 1943 r., włączono do niego 50 polskich Żydów,

W 1944 r. do obozu przybyło kilka transportów z węgierskimi Żydami z Auschwitz-było ich około 3000.Osadzeni w KL Warschau,  nosili pasiaki i drewniane chodaki. Na piersiach mieli naszytą łacińską literę oznaczającą przynależność państwową (Polacy literę „P”), a Żydzi dodatkowo gwiazdę Dawida. Natomiast funkcyjni nosili cywilne ubranie, byli uzbrojeni, a nawet mogli czasowo opuszczać obóz.Obszar obozu koncentracyjnego stanowiło byłe więzienie wojskowe przy zbiegu ulic Gęsiej (obecnie Anielewicza) i Zamenhofa oraz przyległe do niego place położone między Zamenhofa a Okopową- niedaleko znajdowały się magazyny mundurowe i żywnościowe przy ul. Stawki, połączone bocznicą kolejową z Dworcem Gdańskim. W magazynach tych osadzeni w KL Warschau sortowali rzeczy pożydowskie przed wysyłką do Rzeszy. W przypadku groźby buntu więźniów straż obozowa mogła liczyć na wsparcie ze strony stacjonujących niedaleko, przy ul. Żelaznej, jednostek SS, załogi więzienia na Pawiaku oraz silnej jednostki niemieckiej kwaterującej w szkole przy ul. Stawki.

Mur i wieża strażnicza KL Warschau. Widok od ul. Okopowej  IPNTablica z ostrzegawczymi napisami w czterech językach

Wokół KL Warschau znajdowała się strefa zamknięta otoczona wysokim murem odgradzającym tereny zlikwidowanego getta. Ogrodzenie zabezpieczone było wieżami wartowniczymi. Na ogrodzeniu okalającym miejsca rozstrzeliwań widniała tablica ostrzegawcza z napisem w języku niemieckim, polskim, węgierskim i francuskim: „Uwaga! Neutralna część. Bez ostrzeżenia strzela się!”.

KL Warschau stał się także symbolem eksterminacji Polaków w czasie II wojny światowej: na terenie obozu i w jego pobliżu rozstrzeliwano więźniów Pawiaka, aresztu gestapo przy al. Szucha, warszawiaków z łapanek ulicznych.

Zwłoki palono na placach i w krematorium (być może wybudowanym specjalnie na potrzeby tzw. akcji 1005

– zacierania śladów nazistowskich zbrodni).

Szczątki ofiar niemieckiego terroru ekshumowane na dziedzińcu więzienia przy ul. Gęsiej (1946)

Szczątki ofiar na dziedzińcu więzienia przy ul. Gęsiej (1946)

Ważne świadectwo  złożyła ww Warszawie w 1975 r. Janina Żelazowska. Jako pracownik PCK brała udział w ekshumacji zwłok osób pomordowanych przez niemieckiego okupanta przy ul. Zamenhofa. Z protokołu jej zeznań dowiadujemy się o istnieniu trzech krematoriów, sali tortur, a także o miejscu, w którym dokonywano egzekucji.

Byli więźniowie i żołnierze Armii Krajowej po wyzwoleniu Gęsiówki

Byli więźniowie i żołnierze Armii Krajowej po wyzwoleniu Gęsiówki

Na terenie obozu koncentracyjnego Gęsiówka [od ul. Gęsiej – red.] zastałam cztery dziedzińce dawnego więzienia wojskowego – obozu koncentracyjnego Gęsiówka usłane grubą warstwą prochów ludzkich.

Rozstrzeliwanie na tle trzepaka miało na celu niepozostawianie śladów pocisków na murach. Trzepak znajdował się na miejscu zbrodni. Była to duża rama obita materiałem workowym, wyłożonym wewnątrz grubą warstwą siana. Ramę tę ustawiono na przeciwnym brzegu rowu, przy którym gestapowcy rozstrzeliwali więźniów. Drugi dziedziniec miał ściany pokryte malowidłami, na których odbywały się uczty wraz z muzyką. W czasie tych uczt prowadzono po kilkunastu więźniów, na których gestapowcy przy użyciu pejczy i broni palnej urządzali „polowanie”.

w jednym z budynków obozu koncentracyjnego Gęsiówka znajdowała się sala tortur wyposażona między innymi w szyny zawieszone u sufitu, ze zwisającymi prętami metalowymi, zakończonymi uchwytami do rąk i nóg. Uchwytami tymi obejmowano więźnia i w różny sposób rozciągano go i torturowano”.

W planach  była dalsza rozbudowa obozu,

20  lipca 1944 r.Koppe dał rozkaz ewakuacji obozu.  

27 lipca 1944 r., wszystkich, którzy nie mogli iść i zgłosili się do izby chorych, razem z przebywającymi w obozowym rewirze chorymi, rozstrzelano; razem około 400 osób.

 Pozostali więźniowie w letnim upale przeszli trasę z Warszawy do Kutna, gdzie 2 sierpnia 1944 r

załadowano ich po sto osób do wagonów towarowych i wywieziono do obozu w Dachau. – w tym marszu śmierci mogło zginąć nawet 2000 osób, czyli połowa więźniów.

5 sierpnia 1944 r. żołnierze batalionu AK „Zośka”  zdobyli obóz. Wyzwolono  – 348 więźniów, w tym 24 kobiety.

Obozu broniło około 90 esesmanów.

1 sierpnia 1944 , wolność odzyskało 50 więźniów Gęsiówki pracujących w niemieckich magazynach mundurowych i żywnościowych przy ul. Stawki, w rejonie byłego Umschlagplatzu. 

Po nazistach komuniści
Już na początku 1945 r. w miejscu, gdzie znajdował się niemiecki kacet, komunistyczna władza założyła własny obóz

 Od stycznia do maja przy ulicy Gęsiej funkcjonował obóz NKWD.

W straszliwych warunkach przetrzymywano tam żołnierzy Armii Krajowej, jeńców i „innych przestępców”.  „W Warszawie na ul. Gęsiej odbywają się systematycznie likwidacje członków AK przez NKWD”.

czytaj 

Następnym włodarzem obozu było UB. Jako pierwszych osadzono w nim niemieckich jeńców wojennych. W latach 1945 – 1949 miejsce to było jednym z największych jenieckich obozów w Europie. W roku 1949, utworzono tam Centralne Więzienie – Ośrodek Pracy w Warszawie, inaczej Centralne Więzienie Warszawa II Gęsiówka. Odbywali w nim karę zarówno „wrogowie klasowi” skazani wyrokami Komisji Specjalnej do Walki z Nadużyciami i Szkodnictwem Gospodarczym, jak i kryminaliści. Produkowali oni m.in. materiały budowlane wykorzystywane przy odbudowie Warszawy, np. płyty pokrywające pl. Defilad przed Pałacem Kultury i Nauki im. Józefa Stalina. W 1956 r. komunistyczny obóz zlikwidowano. W obozie tym poniosło śmierć ok. 1800 osób. W latach sześćdziesiątych  rozebrano wypalony budynek Gęsiówki.-w tym miejscu jest park, miejsce wypoczynku dla mieszkańców pobliskich osiedli Muranowa.

fragment publikacji IPN „Konzentrationslager Warschau. Historia i następstwa”.

 W Uchwale Sejmu RP z roku 2001 w sprawie upamiętnienia ofiar Konzentrationslager Warschau zapisano cytuję „dla uczczenia tysięcy Polaków mieszkańców Warszawy, zamordowanych w KL Warschau w ramach zagłady Stolicy Polski, a także zamordowanych razem z nimi obywateli innych narodowości: Żydów, Greków, Cyganów, Białorusinów oraz oficerów włoskich,”.

Należy zauważyć, że to nie jest liczba tysięcy ofiar, jak napisano celowo i fałszywie w Uchwale Sejmu z 2001 roku, tylko setek tysięcy pomordowanych

Lokalizacja i sam obóz tzw. stary kompleks obozowy stanowiły trzy obozy na Woli: jeden Lager na Kole i dwa Lagry w Warszawie Zachodniej i powstały jesienią 1942 roku. Jeden Lager o powierzchni około 30 ha. Usytuowany między ulicą Bema, Armatnią i Mszczonowską gdzie znajdowało się 20 baraków. Drugi Lager o powierzchni około 20 ha przy ul. Skalmierzyńskiej w okolicach obecnego Dworca PKS, gdzie znajdowało się 12 baraków. Potwierdzone są one zdjęciami lotniczymi wykonanymi w 1945 roku nad Warszawą.

KL Warschau składał się z pięciu Lagrów. Obóz posiadał w sumie 119 baraków dla około 41 000 osób na łącznej powierzchni 120 ha.

 W 1939 roku Warszawa liczyła około 1 290 000 mieszkańców.

Gubernator Dystryktu Warszawskiego L. Fischer w lutym 1940 roku szacował liczbę mieszkańców na 1.8 mln. osób

Cel był ten sam „likwidacji substancji Narodu Polskiego”uzgodnionego z Niemcami  i Rosjanami wraz z Bolesławem Bierutem w 1935 r w Oliwie  i realizowanego skutecznie do dnia dzisiejszego. Najlepszym dowodem na tę tezę jest powrót kolejnych Prezydentów RP z Rosji w trumnach. Jest ich już trzech.

Rosjanie zawsze lubowali się strzałem w tył głowy. A zawsze śmierdzieli krwią pomordowanych Polaków

Nieszczęśliwe wypadki to niestety nowa specjalizacja wyrachowanych zbrodnia

20 lipca 1944 roku W. Koppe dowódca policji i służby bezpieczeństwa w Generalnej Guberni wydał rozkaz aby opróżniono Lagry z Polaków.


Wywieziono ich do Dachau, Landsberg, Muhldorf, Kaufering, Gross-Rosen i Ravensbruck.

Ewakuację KL Warschau przeprowadzono w dniach 28 — 31 lipca 1944 roku.

 11 lipca 1944 

Morderca Koppe  był po wojnie Dyrektorem  Fabryki Czekolady w Hamburgu na Wandsbecku 

Koppe w RFN mieszkał pod nazwiskiem Lohmann. Został oskarżony przez władze polskie o zbrodnie wojenne. Mimo powtarzających się próśb o ekstradycję nie został wydany przez władze RFN. W1964 r. prokuratura w Bonn wszczęła przeciw niemu postępowanie, oskarżając m.in. o współudział w zamordowaniu 145 tysięcy osób. Dwa lata później zostało ono oddalone z powodu złego stanu zdrowia oskarżonego. Zmarł w 1975 r. w Bonn w wieku 79 lat.