26 lipca 2016 Rok Bożego Miłosierdzia Karmelita Tytus Brandsma i Mistrz św Maxymiliana Kolbe O Pelegryn Chaczela

26 lipca 2016 Rok Bożego  Miłosierdzia Św. Joachim i Anna – rodzice  Maryji  dziadkowie Jezusa 

26 lipca 1919 w Nordheim umiera Joanna Maria Niemayr-Tuszynska-osieracając urodzonego 24 lipca 1919 Bernarda Pawła Jana Tuszyńskiego-moja babcia -odeszła w uroczystość dziadków Jezusa 

26 lipca 1942, Holandia we wszystkich kościołach katolickich Holandii odczytano list pasterski biskupów z 20 lipca  czytaj 

26 lipca 1942 r Rzym -Papież Pius XII przygotowywał dokument, potępiający zagładę Żydów,czytaj Nakazał spalić przygotowany dokument ze słowami: „Lepiej publicznie zachować milczenie, a czynić to, co czyniliśmy dotąd – udzielając wszelkiej możliwej pomocy tym biednym ludziom”.

26 lipca 1942 r  Dachau zamordowano 61 letniego Karmelitę Tytusa Brandsmę   z Holandii bł. Tytus Brandsma.urodził się w 1881 r. -w 17. roku życia wstąpił do Karmelu  przyjmując imię Tytus. W 1905 r. przyjął święcenia kapłańskie. W Rzymie na Uniwersytecie  Gregorianum, uzyskał doktorat z filozofii.W styczniu 1942 r. został aresztowany. ,w kwietniu 1942 r. znalezł się w Dachau. Traktowano go tu szczególnie brutalnie,dobity został zastrzykiem fenolu.

26 lipca 1942 r Stanisławów  zamordowano Franciszkanina O Pelegryna Haczelę-mistrza św Maxymiliana Kolbe czytaj 12 lat stał na czele Prowincji galicyjskiej.12 lat był asystentem generalnym w Rzymie.Rajmund Kolbe słuchając jego kazania, zapragnął zostać franciszkaninem.Jan Haczela urodził się 26 grudnia 1865 r. koło Krosna.W 1885 r. wstąpił do Zakonu-otrzymał imię Peregryn.Pierwsze śluby zakonne złożył 17 września 1886 r. we Lwowie.Święcenia kapłańskie otrzymał 15 lipca 1890 r. w Krakowie.-od roku 1892 przebywał w Krakowie,.O. Peregryn siedem lat wykładał tam filozofię i teologię.W latach 1930-1936 był wykładowcą w Kolegium Serafickim w Rzymie.Należał do grona najzdolniejszych franciszkanów.Miał dar organizacji, zarządzania i przewodzenia. W latach 1899-1902 był sekretarzem Prowincji galicyjskiej, w 1904 r. wybrano go gwardianem w Krakowie.Od roku 1905 do 1914 trzy kadencje był prowincjałem Prowincji galicyjskiej.W 1913 r. został asystentem generalnym zakonu w Rzymie. Drugi raz został wybrany asystentem i socjuszem generalnym w r. 1930.Funkcję asystenta generalnego pełnił 12 lat (w latach 1913-1919 i 1930-1936).Między pierwszym a drugim pobytem w Rzymie był gwardianem w Wilnie i Warszawie.W latach 1924-1927 po raz czwarty został wybrany prowincjałem. Łącznie urząd prowincjalski piastował 12 lat.Głosząc kazania misyjne w parafii w Pabianicach w 1906 r. pozyskał dla zakonu młodego Rajmunda Kolbego, późniejszego św. Maksymiliana.Pod koniec życia był gwardianem w Jaśle i w Haliczu – Św. Stanisławie (obecnie na Ukrainie).-gestapo aresztowało go w Haliczu – Św. Stanisławie, razem z dwoma franciszkanami z tamtejszego klasztoru, o. Remigiuszem Wójcikiem (ur. w 1899 r.) i br. Stefanem Kosiorkiem (ur. w 1909 r.). Ci trzej zakonnicy zostali rozstrzelani 26 lipca 1942 r. w okolicach Stanisławowa (obecnie na Ukrainie).O Pelegryn Haczela miał 77 lat

26 lipca 1942 r. Holandia -biskup Utrechtu Johannes de Jong wystosował list pasterski,w którym protestował przeciwko deportacjom holenderskich Żydów oraz wzywał do modlitwy za prześladowanych.-przyspieszono deportację, która objęła blisko 40 tys.  Żydów z całej Holandii.Dodatkowo gestapo aresztowało i deportowało do obozów koncentracyjnych ok. tysiąca katolików pochodzenia żydowskiego.Jedną z ofiar była Edyta Stein

2 sierpnia 1942 r. podczas masowego aresztowania Żydów została aresztowana przez gestapo  wraz z siostrą Różą,9 sierpnia 1942 roku obie zostały zagazowane i spalone.


Siostra Pasqualina Lehnert, pracująca w sekretariacie ostatniego Papieża Piusa XII, zanotowała, jakim wstrząsem była dla niego ta informacja. Papież Pius XII  powiedziedzał  że skoro protest biskupów holenderskich kosztował życie 40 tys. Żydów, jego list mógłby kosztować życie 200 tys. Nakazał spalić przygotowany dokument ze słowami: „Lepiej publicznie zachować milczenie, a czynić to, co czyniliśmy dotąd – udzielając wszelkiej możliwej pomocy tym biednym ludziom”. Papież Pius XII –Spalony dokument po wydarzeniach 26 lipca 1942 r 
W orędziu na Boże Narodzenie w grudniu 1942 r. papież publicznie wyraził swą solidarność z cierpieniem „setek tysięcy ludzi, którzy bez najmniejszej winy, niejednokrotnie z racji narodowości czy pochodzenia, skazani zostali na śmierć lub powolne wyniszczenie”. Amerykański dziennik „New York Times”, komentując to przemówienie, napisał m.in., że papież jako pierwszy przerwał milczenie w sprawie zagłady panujące na całym kontynencie europejskim. Minister spraw zagranicznych III Rzeszy Joachim von Ribbentrop nakazał niemieckiemu ambasadorowi przy Stolicy Apostolskiej von Bergenowi wyrazić ostry protest przeciwko użytym przez papieża sformułowaniom, które „obrażały III Rzeszę”.
Piusowi XII  nie bał się śmierci. Nie chciał opuścić Rzymu,nawet kiedy 19 lipca  1943 r. i 13 sierpnia 1943  Wieczne Miasto było  bombardowane przez Aliantów ,okupowane przez Niemców. Nie ustawał w dyplomatycznych zabiegach na rzecz zakończenia wojny oraz organizował pomoc dla cierpiących, m.in. za pośrednictwem Międzynarodowego Czerwonego Krzyża. W czasie wojny na znak solidarności z cierpiącymi przez ustawiczne wyrzeczenia ascetyczne, odmawianie sobie pokarmów, przebywanie w niedogrzanych pomieszczeniach, świadomie chciał swoje życie upodobnić do losu milionów cierpiących ludzi. Doprowadziło to do wyniszczenia jego organizmu. W 1945 r. mierzący 182 cm papież ważył jedynie 57 kg. 

2 grudnia 1943 u św Mikołaja w Barii zgineło 100 tysięcy ludzi   zbombardowanie statków – amerykański statek  John Harvey – przewoził ładunek 2000 bomb z gazem musztardowymzapobiegła zaplanowanej zbrodni  zamordowania 5,6 milionów Niemców bronią chemiczną .5 miast  – München, Augsburg, Nürnberg, Stuttgart und Karlsruhe -miały być zbombardowane przez samoloty z  Foggia  100 km od Bari inne – jak  Berlin, Köln, Düsseldorf, Leipzig und Dresden – z Londynu  czytaj

WK2: Alliierten planten Giftgasbombardements in Deutschland mit 5,6 Millionen Toten

2 grudnia 1943  Bombardowanie Berlina 
Zbrodniarz Winston Churchill nakazał, by we wszystkich brytyjskich dokumentach ofiary gazu musztardowego przedstawiać jako „zmarłych z powodu poparzeń w wyniku akcji nieprzyjaciela

bari1bari2

2  grudnia 1954 r Rzym  Watykan umierającemu Fatimskiemu Papieżowi Piusowi XII ukazał się Jezus ,

2 grudnia 1954 Rzym cudowne uzdrowienie Papieża Piusa XII
Eugenio Paccelli   urodził się 2 marca 1876 r w Rzymie -jego dziadek -Marcantonio Pacelli  był założycielem  Osservatore Romano  w latach  1850-1870 Ministrem Państwa Koscielnego 
11 rocznica uratowania Narodu Niemieckiego przed zagładą planowaną przez Aliantów 2 grudnia 1943 r w Bari ( zgineło tylko 100 tys cywili a planowano zamordowanie 4,5 milionów Niemców ) 

1 grudnia  1954 r  w Rzymie Papież Pius XII zdawał się być umierający. -2 grudnia 1954 r po przebudzeniu Papież zaczął odmawiać jedną ze swych ukochanych modlitw – Anima Christi. Gdy doszedł do słów " każ mi przyjść do siebie", ukazał mu się Jezus , stając w nogach jego łoża. Papieżowi Piusowi XII zdało się, że już umarł i Chrystus przyszedł po niego.-miał na tym świecie pozostać jeszcze kilka lat i miał jeszcze coś do wykonania. 

PIUS XII. / KIRCHE Christus am Bett   http://magazin.spiegel.de/EpubDelivery/spiegel/pdf/41960774

Po tym wydarzeniu jego stan zdrowia w zdumiewający sposób się poprawi-Papież Pius XII żył jeszcze 4 lata wykonując w tym okresie ogromną pracę i mając 82 lata zmarł 9 października 1958 roku. Pogrzeb świętego Papieża odbył się 13 pazdziernika 1958 r w Rzymie  w rocznicę Cudu Słońca w Fatimie 13 października 1917 r. który oglądało go . 40 tys. ludzi w tym czasie 13 października  1917 w dniu Cudu Słońca w Fatimie  noncjusz Papieski  Eugenio Pacceli spotkał się w  kosciele św Michała w  Monachium z Ks Rupertem Mayerem .Drugi taniec słońca miał miejsce niedaleko Fatimy.20 października 1917 r , o szóstej wieczorem, Trzeci cud słoneczny miał miejsce w samej Fatimie,  13 czerwca 1920 r.-ludzie krzycząc padli na kolana.Modlili się głośno.Z podniesionymi rękami wołali o przebaczenie, byli bowiem świadkami tego samego cudu słońca co 13 października 1917 r. Oblicze figury Matki Bożej zostało całkowicie przemienione 

Dom Eugenio Pacceli gdzie się urodził w pobliżu zamku św Michała Anioła -przy kosciele Filipa Nerii 

Cud słońca powtórzył się na Watykanie w 1950 r Pius XII czterokrotnie zobaczył cud słońca –

Notre Dame de la Garde

 

30 października 1950 roku, na dwa dni przed uroczystym ogłoszeniemdogmatu o Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny,zjawisko powtórzyło się następnego dnia, 31 października, i 1 listopada 1950, w dniu ogłoszenia dogmatu,jak również 8 listopada, w oktawę tejże uroczystości.czytaj

Papież Pius XII – w pięćdziesiątą rocznicę śmierci    Eugenio Pacelli – przyszły papież Pius XII – urodził się 2 marca 1876 roku. Mając 23 lata został wyświęcony na kapłana w niedzielę wielkanocną 1899  Już jako młody kapłan działał w służbie dyplomatycznej ówczesnych papieży, najpierw papieża Leona XIII, a następnie Polskiego  papieża Piusa X. Został konsekrowany na biskupa przez papieża Benedykta XV w Kaplicy Sykstyńskiej 13 maja 1917 roku – tego samego dnia, gdy Matka Boska pierwszy raz ukazała się dzieciom w Fatimie. (Ciekawe jest również, że jego ciało spoczęło w krypcie Bazyliki Św. Piotra 13 października 1958 roku).Po konsekracji, biskupa Pacelliego wysłano do Katolickiej Bawarii jako nuncjusza papieskiego. Według biografów, Niemcy szybko zaczęli go darzyć większym uczuciem niż własnych biskupów i kardynałów. Jako że przebywał on w Niemczech w czasie dojścia do władzy partii nazistowskiej, zachowała się relacja z zajścia kiedy to jego rezydencja była szturmowana przez wzburzony tłum. Pewien młody człowiek wyciągnął pistolet i wycelował w niego. Niezrażony sytuacją biskup Pacelli zdołał przekrzyczeć tłum, na co młodzieniec rzucił w niego bronią uderzając go w klatkę piersiową.Ostatecznie został wezwany z powrotem do Rzymu i mianowany kardynałem 16 grudnia 1929 roku przez papieża Piusa XI, który uczynił go swoim sekretarzem stanu. Piastował to stanowisko aż do śmierci papieża Piusa XI w 1939 roku, kiedy to został wybrany na papieża.Kardynał Pacelli był najwyższym dostojnikiem kościelnym jaki odwiedził Stany Zjednoczone. Podczas swej wizyty, która miała miejsce w 1936 roku podróżował po całym kraju.Eugenio Pacelli został wybrany na papieża 2 marca 1939 roku, w swoje 63 urodziny, a umarł 19 i pół roku później. Oprócz działalności pisarskiej, papież Pius XII udzielił audiencji tysiącom ludzi, w tym wielu wojskowym, jako że był papieżem podczas drugiej wojny światowej i nazistowskiej okupacji Rzymu  bombardowanego przez Aliantów Papież Pius XII był prawdziwym Papieżem Pokoju Papież Pius XII zasłynął ze swoich kanonizacji, które wyniosły na ołtarze wielu znanych świętych: św. Piusa X, św. Marię Goretti, św. Gemmę Galgani i innych żyjących w nieodległych czasach.Odznaczał się nadzwyczajnym nabożeństwem do Najświętszej Maryi Panny. W 1942 roku dokonał poświęcenia świata Niepokalanemu Sercu Maryi i wspierał rozpowszechnianie orędzia fatimskiego. W 1950 roku – który był Rokiem Świętym, uroczyście ogłosił dogmat o Wniebowzięciu Matki Bożej, a rok 1954 ogłosił rokiem maryjnym, co było wydarzeniem nie mającym precedensu w historii.  Miało to być uczczeniem setnej rocznicy ogłoszenia dogmatu o Niepokalanym Poczęciu, do którego doszło 8 grudnia 1854 roku

26 lipca 2003 r w Klasztorze Franciszkanów w Fuldzie umiera świadek mocy modlitwy i Bożego Miłosierdzia niezwykły  Niemiecki Franciszkanin O  Gereon Goldmann –Franciszkanin z SS 

 Kloster Frauenberg in Fulda
życiorys został  przetłumaczony  przez O Cykowskiego na Jasnej Górze 

26 lipca 2015 Hamburg jak oszukano Katolików

26 lipca  wydarzenia 

1360 – Król Czech Karol IV Luksemburski przyrzekł królowi Kazimierzowi III Wielkiemu nie podejmować starań o zmianę przynależności metropolitalnej biskupstwa wrocławskiego.
1376 – Książę Janusz I Starszy wydał w Zakroczymiu przywilej dla mieszczan warszawskich na wybudowanie łaźni miejskiej 
1393 – W Nowym Korczynie został zawarty rozejm między królem Władysławem II Jagiełłą i  księciem Władysławem Opolczykiem.
1400 – Król Władysław II Jagiełło zainaugurował działalność odnowionej Akademii Krakowskiej.
1885 – Władze pruskie wydały nakaz wysiedlenia z terytorium państwa wszystkich Polaków mających obce obywatelstwo. Początek tzw. rugów pruskich.
1899 – Pożar Starego Miasta w Malborku.
1941-We Lwowie  został rozstrzelany  były wielokrotny premier RP, prof. Kazimierz Bartel.

1942 -W Dachau zamordowano Karmelitę 

1942 -w Stanisławowie zamordowano O Pelegryna Haczelę -mistrza św Maxymiliana Kolbe zamordowanego w 14 sierpnia 1941 w Auschwitz 

26 lipca patronują nam bł. Andrzej z Phú Yên (męczennik),święci: Anna i Joachim (rodzice Najświętszej Maryi Panny),św. Bartłomieja Capitanio (tercjarka franciszkańska),św. Erast z Koryntu (biskup),św. Jerzy Preca (prezbiter) – pierwszy maltański święty,bł. Tytus Brandsma (męczennik),bł. Wilhelm Ward (prezbiter i męczennik)

26 lipca 1801 w Hetzendorf umiera Maksymilian Franciszek Habsburg-Lotaryński Prawnuk Polskiej Królowej Eleonory ,prawnuk Cesarzowej Eleonory -brat Francuskiej Królowej Marii Antoniny   Maksymilian Franciszek Habsburg-Lotaryński ur. 8 grudnia 1756 w Wiedniu,arcyksiążęarcybiskup elektor Kolonii 17841801wielki mistrz zakonu krzyżackiego 17801801.Najmłodszy z synów cesarza Franciszka I i Marii Teresy. Był arcybiskupem Kolonii i biskupem Münster. W1769 uczyniony koadiutorem wielkiego mistrza krzyżackiego Karola Aleksandra Lotaryńskiego, od 1780 wielki mistrz zakonu krzyżackiego.Pochowany w kościele kapucynów w Wiedniu.czytaj

ilustracjailustracja

Eleonora Habsburżanka       Eleonora von Pfalz-Neuburg

26 lipca 1942 w Stanisławowie zostaje zamordowany O Pelegryn Haczela 

O Pelegryn Haczela   i  św Maxymilian Kolbe 

Rajmund Kolbe słuchając jego kazania, zapragnął zostać franciszkaninem.
Jan Haczela urodził się 26 grudnia 1865 r.koło Krosna. Ś

Swięty Maxymilianie wstawiaj się za nami u Naszej Matki Niepokalanej 

 

Jaki los może zgotować ludziom azjatycka dzicz z europejskimi „nadludźmi”?

Egzekucja ok. 250 przedstawicieli polskiej inteligencji ze Stanisławowa (głównie nauczycieli), dokonana przez Gestapo na rozkaz SS-Hauptsturmführera Hansa Krügera,

w nocy z 14 na 15 sierpnia 1941 roku w Czarnym Lesie w pobliżu Stanisławowa.-gdy w Auschwitz zamordowano św Maxymiliana Po agresji sowieckiej na Polskę, zaraz po zajęciu Stanisławowa, rozpoczęły się  represje wobec ludności polskiej . Nie tylko okupanci  sowieccy prześladowali Polaków, ale również miejscowi Ukraińcy. Przez 3 dni tzw. komitety rewolucyjne aresztowały polskich działaczy, którzy byli kierowani do więzień. Tam byli bici, głodzeni i mordowani. Naprędce zorganizowana milicja ukraińska rozbrajała i mordowała funkcjonariuszy policji państwowej  i polskich  żołnierzy. NKWD po zorganizowaniu swojej komórki w Stanisławowie przeprowadziła aresztowania polskich oficerów, działaczy partii politycznych, sędziów, prokuratorów. Duża z nich część zginęła w Katyniu. W latach 1940-1941 część polskich mieszkańców ziemi stanisławowskiej została wywieziona na Syberię.

Po zakończonych działaniach zbrojnych w kampanii wrześniowej, różne formacje niemieckie przystąpiły do realizacji tzw. „Akcji Inteligencja” (niem. Intelligenzaktion), trwającej z przerwami do 1943 roku, wymierzoną w polską elitę intelektualną. Akcja ta przebiegała z różnym nasileniem w poszczególnych rejonach okupowanej Polski. Najwięcej zbrodni popełniono na Pomorzu (Intelligenzaktion na Pomorzu, ok. 30 tys. ofiar śmiertelnych), Wielkopolsce (Intelligenzaktion Posen, ok. 2 tys. ofiar), Mazowszu (Intelligenzaktion Masovien, ok. 6,7 tys. ofiar), Śląsku (Intelligenzaktion Schlesien, ok. 2 tys. ofiar), Łodzi (Intelligenzaktion Litzmannstadt, ok. 1,5 tys. ofiar), a także w tzw. akcjach specjalnych, z których największe to Akcja AB(Ausserordentliche Befriedungsaktion, ok. 3,5 tys. ofiar), Sonderaktion Krakau i Zweite Sonderaktion Krakau (ok. 187 ofiar, uczonych i pracowników naukowych z Uniwersytetu Jagiellońskiego), oraz wymordowanie na Wzgórzach Wuleckich we Lwowie 45 profesorów lwowskich wyższych uczelni. Zbrodnia ta zwana „Akcją Nachtigall”została dokonana 4 lipca 1941 roku przez ukraińsko – niemiecko – batalion Nachtigall. Zginęli wówczas m.in. Euenik Tadeusz Boy – Żeleński, prof. Kazimierz Bartel 3-krotny premier II RP, prof. Adam Sołowij światowej sławy ginekolog- położnik, najstarszy zamordowany wówczas  82 – letni profesor Uniwersytetu Jana Kazimierza, którego mój ojciec doc. med. Maurycy Marian Szumański był asystentem. Mój ojciec został 4 listopada 1941 roku zamordowany przez Niemców we Lwowie.Po zorganizowaniu się władzy niemieckiej, przystąpiła ona do niszczenia populacji żydowskiej. 4 sierpnia 1941 roku Gestapo wezwało do swojej siedziby inteligentów żydowskich. Stawiło się ich ok. tysiąca, wszyscy zostali przewiezieni do lasu koło Uhrynowa i zamordowani.

Stanisławów    został założony 7 maja 1662 roku przez polskiego hetmana czytaj

Video zu "stanisławów 7 maja 1662"patrz

Pomnik Stefana Bandery 

W czasie okupacji hitlerowskiej (lipiec 1941-lipiec 1944) gestapo dokonało masowych aresztowań kilkuset przedstawicieli polskiej inteligencji Stanisławowa oraz masowego mordu 800 Polaków w pobliskim Czarnym Lesie (20 sierpnia 1941). Tu 26 lipca 1942 r. został zamordowany przez Niemców O. Jan Peregryn Haczela wraz z br. Stefanem Kosiorkiem i o. Remigiuszem Wójcikiem Od 1945 ponownie w granicach Ukraińskiej SRS.-większość mieszkających w mieście Polaków została siłą wygnana ze Stanisławowa.W 1962, podczas obchodów 300-lecia miasta, jego nazwa została zmieniona na Iwano-Frankowsk, na cześć ukraińskiego pisarza Iwana Franki…..znajduje się tam pomnik mordercy Polaków Stefana Bandery   zlikwidowanego     15 października 1959 Monachium tak jak wczesniej  Lew Rebet

Stanisławów, kościół kolegiacki p.w. Najświętszej Maryi PannyCudowny obraz Matki Bożej z kościoła ormiańskiego w Stanisławowie, po II wojnie światowej, przewieziony do kaplicy ormiańskiej w Gdańsku

obraz Matki Bożej z kościoła ormiańskiego w Stanisławowie dziś  w Gdańsku 

Stepan Bandera otrzymał z rąk rad miejskich władz ukraińskich honorowe obywatelstwo wielu miast na terenie dzisiejszej Ukrainy Zachodniej (których liczba stale rośnie), są to m.in. Łuck[94]Lwów[95]Iwano-Frankiwsk[96]Tarnopol[97]Truskawiec[98]Kowel[99]Sokal[99],Czerwonogród[100]Chust[100]Brody[101]Żółkiew[102]Trembowla[103]Jaworów[104]Nowojaworowsk[104]Borysław[105]Radziechów[104]Dublany[104]Rawa Ruska[104],Kuźniecowsk[106]Kołomyja[106]Dolina[106]Stebnik[106]Skole[106], Morszyn[106], Wołświn[107]Zborów[107].

-…………

Szefem Gestapo w Stanisławowie w 1941 r został hauptsturmführer Hans Krüger z Poznania ,który był  organizatorem i pierwszym komendantem niemieckiej szkoły policyjnej w Szkole św Tereski w Rabce. – krótko przebywał w   Krakowie na początku sierpnia 1941 został skierowany do Stanisławowa, – wziął wcześniej 4 lipca 1941 r udział w mordzie profesorów lwowskich. Na jego polecenie 8 i 9 sierpnia 1941 roku policja ukraińska dokonała aresztowań polskiej inteligencji, głównie nauczycieli. Również tak jak w przypadku mordu na profesorach lwowskich oraz mordu na inteligencji krzemienieckiej imienną listę aresztowanych przygotowali ukraińscy nacjonaliści. Jako autorów listy wymienia się profesorów gimnazjum ukraińskiego w Stanisławowie: dr Iwana Rybczyna i nauczyciela o nazwisku Danysz.Nauczycieli aresztowano podstępem po zwołaniu ich na naradę w związku ze zbliżaniem się roku szkolnego. Pozostałe osoby były zabierane z domów przez policję ukraińską. Polakom tłumaczono, że są wzywani na krótkie przesłuchanie. Spokojne i uprzejme zachowanie policjantów sprawiło, że aresztowani nie nabierali podejrzeń wobec zamiarów Niemców i poddawali się biegowi wypadków. Zdaniem Tadeusza Olszańskiego ukraińska policja została starannie przygotowana przez Niemców do tej akcji. Ogółem w dniach 8-9 sierpnia 1941 roku aresztowano blisko 300 Polaków.Aresztowanych przetrzymywano w więzieniu Gestapo i wykorzystywano przy pracach budowlanych w okolicach ogrodów Bracha. Początkowo można było z nimi nawiązać kontakt. Po kilku dniach strażnicy ukraińscy zaczęli strzelać do osób próbujących zbliżać się do pracujących więźniów.W nocy z 14 na 15 sierpnia 1941 roku większość aresztowanych Polaków, około 250 osób, przewieziono ciężarówkami do Czarnego Lasu w okolicy wsi Pawełcze, rozstrzelano, ich zwłoki zakopano na miejscu. Z kaźni ocalał Polak, leśniczy z Sołotwiny, który korzystając z deszczu i nieuwagi konwojentów, zsunął się z ciężarówki i uciekł. Tuż przed egzekucją Niemcy zebrali grupę chłopów z Pawełcza i nakazali jej wykopanie dołów w Czarnym Lesie.Los ofiar ukrywano przed ich rodzinami, które w dalszym ciągu czyniły starania o zwolnienie uwięzionych. We wrześniu 1941 roku rodziny zaniepokojone brakiem informacji wysłały delegację do siedziby Gestapo, Hans Krüger zapewnił jednak że nauczyciele żyją i są w trakcie śledztwa. Pozwolił na przysyłanie paczek żywnościowych i odzieży na zbliżającą się zimę. Żywność ta była dawana psom, a odzież rozdzielali między siebie dozorcy więzienni.Dokonanie zbrodni wyjawił zimą 1942 roku niemiecki prokurator Rotter w rozmowie z Karoliną Lanckorońską, przybyłą do Stanisławowa jako przedstawicielka Rady Głównej Opiekuńczej ( RGO ).Również Krüger będąc pewnym, że Lanckorońska nie wyjdzie z więzienia, podczas jej przesłuchania, chwalił się swoim udziałem w mordzie na profesorach lwowskich, sugerując że to samo stało się z nauczycielami ze Stanisławowa. Świadek technik pocztowy, Polak, J.M., zatrudniony w siedzibie Gestapo przy instalowaniu centrali telefonicznej i sygnalizacji:

OFIARY MORDU

Władysław Łuczyński – polski malarz i nauczyciel rysunku w szkole w Stanisławowie w okresie II Rzeczypospolitej,

Rudolfa Rajnocha i Józefa Lewickiego zamordowano za wywieszenie w dniu 11 listopada 1941 roku na grobach legionistów na cmentarzu stanisławowskim biało-czerwonej flagi.

Rozstrzelano wówczas około 50 osób (w tym 30 uczniów) i wielu pobito. Ponadto około 250 osób rozstrzelano wówczas w Czarnym Lesie pod Pawełczem.  

31 grudnia 1941 roku. na dziedzińcu więzienia w Stanisławowie rozstrzelano 25 osób (głównie kobiety).

W niemieckim więzieniu w Stanisławowie 17 czerwca 1942 roku zmarł na tyfus po rocznych okrutnych torturach polski ksiądz rzymskokatolicki i działacz konspiracyjny w czasie II wojny światowej Józef Smaczniak; prawdopodobnym miejscem pochówku księdza stał się Czarny Las.

Za ukrywanie Żydów w Stanisławowie, 26 lipca 1942 roku zamordowano księdza Jana Peregryna Haczela, wraz z o. Remigiuszem Wójcikiem i bratem zakonnym Stefanem Kosiorkiem.

Jesienią 1942 roku na boisku „Sokoła” Niemcy rozstrzelali 14 chłopców z jednej klasy i mężczyznę (dentystę) – wszystkich z Kałusza.

W 1942 roku Niemcy rozstrzelali 15 osób za próbę przejścia rumuńskiej granicy.

2 lutego 1943 roku na ulicy Ormiańskiej we Lwowie Niemcy rozstrzelali l0 Polaków ze Stanisławowa m.in.: Zdzisława Teodora Ziobrowskiego, Alfreda Stadlera, Kazimierza Kamińskiego i Eugeniusza Sięgala.  W 1943 roku po łapance rozstrzelano nie ustaloną liczbę osób, głównie młodzieży ze Stanisławowa.W marcu 1944 roku rozstrzelano kilka osób w Pasażu przy ul. Kazimierzowskiej.Rozstrzelano pięcioosobową grupę młodzieży ZWZ-AK m.in.: Stanisława Chrymowicza.Znany jest przypadek zamordowania przez Niemców w Stanisławowie, w nieokreślonym czasie, grupy osób z Halicza, w tym nauczyciela gimnazjalnego, jego rodziców oraz rodziny.Ogólnie liczbę zamordowanych Polaków w Stanisławowie szacuje się na ok. 860 osób.

ODPOWIEDZIALNI ZA ZBRODNIE

SS – Hauptsturmführer Hans Krüger – skazany w 1967 roku na dożywocie za mordy na Żydach. Podpisywał wraz z Oskarem Brandtem wyroki śmierci. Wyszedł na wolność w 1986 roku.Zastępca, a później następca Krügera, SS-Untersturmführer Oskar Bandt, gestapowiec Remarb Müller, volksdeutsch Zygmunt Adamski, po wojnie ujęty w Nowym Sączu i skazany 28 listopada 1945 roku. na karę śmierci.Bezpośredni udział w rozstrzeliwaniu wzięli bracia Johann i Willi Mauerowie, volksdeutsche, przed wojną żołnierze WP, podczas wojny służyli w Gestapo, obaj uczestniczyli w egzekucji profesorów lwowskich. Wykazywali się szczególnym okrucieństwem podczas aresztowań i przesłuchań. Osobiście dokonywali egzekucji więźniów, wzięli udział w rozstrzeliwaniu nauczycieli w Czarnym Lesie. Po wojnie skazani przez sąd niemiecki na karę więzienia.Zbiorowe groby pomordowanych w Czarnym Lesie odkryto w 1988 roku dzięki staraniom rodzin ofiar. Było to 8 dołów o wymiarach 10 na 12 metrów. W 1991 roku Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa ufundowała na miejscu egzekucji tablicę i pomnik.W sierpniu 2011 roku w Czarnym Lesie odsłonięto krzyż upamiętniający pomordowanych Polaków. Na uroczystości byli obecni: gubernator obwodu iwano – frankiwskiego Michajło  Wyszywaniuk i sekretarz Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa Andrzej Krzysztof Kunert oraz rodziny ofiar.

 6 sierpnia 1944, tj. w drugim dniu rzezi Woli. -gdy w Krakowie Matka Boża uratowała życie Karola Wojtyły -jat twierdzi ks Maliński 

zamordowano 30 Redemptorystów 

W czasie rzezi Woli zginęło łącznie trzydziestu redemptorystów z klasztoru przy ul. Karolkowej – w tym piętnastu ojców, dziewięciu braci koadiutorów, pięciu kleryków i jeden kleryk nowicjusz[39]. Ocalało tylko trzech mieszkańców klasztoru – ojcowie Piekarz i Jan Igielski oraz kleryk Jan Piekarski – którzy w momencie wybuchu powstania przebywali w sierocińcu ss. urszulanek w Czarnej[40]. Kościół i klasztor przy ul. Karolkowej zostały częściowo spalone i zrujnowane, lecz silna konstrukcja zapobiegła ich całkowitemu zniszczeniu[41].

Ojcowie

  1. Doliński Tadeusz (ur. 15 lipca 1880 w Nockowej) – śluby zakonne złożył 8 września 1905 w Mościskachświęcenia kapłańskieprzyjął 28 lipca 1907 w Maksymówce. W czasie I wojny światowej pełnił posługę jako kapelan w austro-węgierskich szpitalach wojskowych, roztaczając jednocześnie opiekę nad polskimi uchodźcami z Galicji. Członkiem warszawskiej wspólnoty zakonnej pozostawał od 1933 roku. Pełnił funkcję prefekta chorych i gości, a dzięki spadkowi po rodzicach przyczynił się także do rozbudowy tamtejszej fundacji[42].
  2. Górski Edmund (ur. 28 października 1875 w Miechowie) – święcenia kapłańskie przyjął 28 października 1898 w Kielcach. Początkowo jako ksiądz diecezjalny pełnił posługę w różnych parafiach diecezji kieleckiej. Uzyskał godność dziekana oraz funkcję ojca duchowego kleryków w kieleckim seminarium duchownym. Wkrótce podjął jednak decyzję o wstąpieniu do zakonu redemptorystów. Śluby zakonne złożył 2 sierpnia 1914 w Mościskach. W latach 1920–1926 i 1934–1939 piastował urząd rektora klasztoru przy ul. Karolkowej w Warszawie, przez pewien czas pełnił także funkcję przełożonego klasztoru w Toruniu. Po wybuchu II wojny światowej pełnił przez pewien czas funkcję przełożonego klasztoru i kierownika seminarium w Tuchowie. Do Warszawy powrócił ostatecznie w 1943 roku. W ostatnich latach życia stan jego zdrowia systematycznie się pogarszał[43].
  3. Kaczewski Franciszek (ur. 2 kwietnia 1913 w Łękawicy) – podobnie jak jego dwaj starsi bracia podjął decyzję o wstąpieniu do zakonu redemptorystów. Do juwenatuzostał przyjęty w 1925 roku, a śluby zakonne złożył 3 sierpnia 1934 w Mościskach. Święcenia kapłańskie przyjął 25 czerwca 1939 w Tarnowie. Wybuch wojny uniemożliwił mu podjęcie szerszej działalności misyjnej. Przez pewien czas pracował przy kościele św. Jozafata w Lublinie. Do wspólnoty warszawskiej został przydzielony na krótko przed wybuchem powstania[44].
  4. Kania Józef (ur. 23 stycznia 1885 w Klikowej) – śluby zakonne złożył 18 listopada 1901 w Mościskach, święcenia kapłańskie przyjął 28 lipca 1907 w Maksymówce. Początkowo pracował jako lektor w seminarium zakonnym redemptorystów w Mościskach, później pełnił urząd przełożonego w różnych klasztorach. Kłopoty zdrowotne uniemożliwiły mu wyjazd na misję do Argentyny. Funkcję rektora klasztoru w Warszawie pełnił z przerwami od 1930 do swojej śmierci w sierpniu 1944[45].
  5. Kapusta Józef (ur. 30 października 1916 we Wróżenicach) – do juwenatu w Toruniu został przyjęty w 1930 roku, a śluby zakonne złożył 2 sierpnia 1935 w Mościskach. Święcenia kapłańskie przyjął 29 czerwca 1941 w Tuchowie. Uczestniczył w pracach misyjnych i rekolekcyjnych, a także pełnił funkcję kronikarza klasztoru w Tuchowie. Do wspólnoty warszawskiej został przydzielony na trzy tygodnie przed wybuchem powstania[46].
  6. Kotyński Henryk (ur. 25 stycznia 1880 w Wysokiem Mazowieckiem) – święcenia kapłańskie przyjął 18 lipca 1909 w Lublinie. Jako ksiądz diecezjalny pełnił przez krótki czas posługę kapelana lubelskiego szpitala. Podjąwszy decyzję o wstąpieniu do zakonu redemptorystów, złożył 8 września 1912 śluby zakonne w Mościskach. Od 1927 roku przebywał niemal stale w klasztorze przy ul. Karolkowej w Warszawie. Jako były farmaceuta opiekował się często chorymi współbraćmi. Był cenionym spowiednikiem[47].
  7. Majgier Franciszek (ur. 1 kwietnia 1881 w Strzelczyskach) – nowicjat odbywał w Eggenburgu, gdzie 2 sierpnia 1899 złożył także śluby zakonne. Święcenia kapłańskie przyjął 1 sierpnia 1906 w Mautern. Po powrocie do Polski pełnił funkcję wykładowcy w juwenacie, a w czasie I wojny światowej pracował w austriackim Linzu, gdzie opiekował się polskimi uchodźcami oraz rannymi w szpitalach wojskowych. W pierwszych latach II wojny światowej pełnił funkcję ekonoma klasztoru redemptorystów wZamościu, który wraz ze współbraćmi musiał jednak opuścić z powodu zagrożenia ze strony ukraińskich nacjonalistów. Po 1942 roku przebywał w Warszawie[48].
  8. Malisz Władysław (ur. 23 lutego 1909 w Faściszowej) – juwenat rozpoczął w Tuchowie, a ukończył w Toruniu. Śluby zakonne złożył 2 sierpnia 1928 w Mościskach, natomiast święcenia kapłańskie przyjął 13 sierpnia 1933 w Tuchowie. W 1938 roku objął urząd rektora klasztoru w Krakowie. W latach 1939–1942 pełnił funkcję przełożonego wspólnoty zakonnej w Mościskach, którą bez poważniejszych strat zdołał przeprowadzić przez okres okupacji sowieckiej. W celu odpoczynku i wzmocnienia zdrowia został w 1942 skierowany do klasztoru w Tuchowie, gdzie pracował jako rekolekcjonista i misjonarz. Później został przydzielony do wspólnoty warszawskiej, gdzie pełnił funkcję ekonoma oraz zastępcy rektora[49].
  9. Müller Tadeusz (ur. 10 stycznia 1908 w Krakowie) – juwenat rozpoczął w Tuchowie, a ukończył w Toruniu. Śluby zakonne złożył 2 sierpnia 1924 w Mościskach, natomiast święcenia kapłańskie przyjął 15 kwietnia 1933 w Tuchowie. Wybuch wojny uniemożliwił mu podjęcie szerszej działalności misyjnej. W Warszawie pracował od 1942 roku, m.in. jako główny pomocnik ekonoma[50].
  10. Palewski Józef (ur. 22 marca 1867 w Starej Wsi) – święcenia kapłańskie przyjął 14 czerwca 1890 w Tarnowie. Początkowo jako ksiądz diecezjalny pełnił posługę w parafiach w Bochni i Tarnowie. Podjąwszy decyzję o wstąpieniu do zakonu redemptorystów, złożył 2 sierpnia 1893 śluby zakonne w Eggenburgu. Po powrocie do Polski pełnił rozmaite funkcje w powstającej prowincji polskiej zakonu redemptorystów. Piastował m.in. stanowisko dyrektora juwenatu (1893–1907) oraz rektora klasztoru w Tuchowie (1901–1904). Uczestniczył w tworzeniu klasztoru redemptorystów w Warszawie. Był wydawcą i redaktorem miesięcznika „Chorągiew Maryi”. Przetłumaczył na język polski kilka dzieł ascetycznych, m.in. „Nawiedzenie Najświętszego Sakramentu” św. Alfonsa Liguori. Od 1934 stale przebywał w Warszawie. Przez wiele lat sprawował urząd ekonoma klasztoru przy ul. Karolkowej[51].
  11. Raczko Rafał (ur. 24 października 1868 w Kielcach) – święcenia kapłańskie przyjął 20 lipca 1891 w Kielcach. Jako ksiądz diecezjalny pełnił początkowo posługę w różnych parafiach diecezji kieleckiej. Podjąwszy decyzję o wstąpieniu do zakonu redemptorystów, rozpoczął w 1913 nowicjat w klasztorze w Mościskach. Z powodu wybuchu I wojny światowej musiał wyjechać do Bílska na Morawach, gdzie 13 listopada 1914 złożył śluby zakonne. Odtąd pracował aktywnie jako misjonarz i rekolekcjonista. Członkiem warszawskiej wspólnoty zakonnej pozostawał od 1936 roku[52].
  12. Ruciński Antoni (ur. 18 czerwca 1908 w Rumianie) – nowicjat odbył w Mościskach, gdzie 2 sierpnia 1927 złożył także śluby zakonne. Święcenia kapłańskie przyjął 13 sierpnia 1933 w Tuchowie. Przygotowywał się do pełnienia posługi wśród szwedzkiej Polonii, co uniemożliwił jednak wybuch II wojny światowej. W okresie okupacji sowieckiej pełnił funkcję magistra nowicjatu w klasztorze w Mościskach. Po niemieckiej inwazji na ZSRR przeniósł się do klasztoru w Łomnicy, gdzie piastował urząd ekonoma i pomocnika magistra nowicjatu. W związku z groźbą niemieckich represji seminarium i nowicjat zostały jednak wkrótce zamknięte, a o. Ruciński wraz z grupą nowicjuszy przeniósł się do Warszawy[53].
  13. Sanikowski Leonard (ur. 24 sierpnia 1891 w Horodyszczach) – śluby zakonne złożył 2 sierpnia 1912 w Mościskach, święcenia kapłańskie przyjął 10 marca 1918 weLwowie. Z powodu wady wymowy nie zdobył renomy wybitnego kaznodziei, uważany był natomiast za „męczennika konfesjonału”. Wybuch wojny uniemożliwił realizację jego planów dotyczących pracy misyjnej na Wołyniu[54].
  14. Szymlik Jan (ur. 27 listopada 1913 w Schönwerder) – śluby zakonne złożył 2 sierpnia 1933 w Mościskach, święcenia kapłańskie przyjął 29 czerwca 1938 w Tarnowie. Z powodu gruźlicy, na którą zapadł pod koniec studiów seminaryjnych, przechodził intensywną kurację w Zakopanem, Krakowie i od roku 1940 w Warszawie. Zapowiadał się jako uzdolniony kaznodzieja[55].
  15. Świerczek Jan (ur. 13 maja 1916 w Jadownikach) – śluby zakonne złożył 2 sierpnia 1936 w Mościskach, święcenia kapłańskie przyjął 29 czerwca 1941 w Tuchowie. Po krótkiej pracy misyjnej został w połowie lipca 1944 przydzielony do wspólnoty zakonnej w Warszawie[56].

Bracia koadiutorzy

  1. Bednarz Franciszek (ur. 4 października 1866 w Bratkowicach) – śluby zakonne złożył 26 kwietnia 1896 w Eggenburgu. Przyjął imię zakonne Jozafat. Pracował w różnych klasztorach, przeważnie jako krawiec. W ostatnich latach życia zupełnie ogłuchł[57].
  2. Bogacz Stefan (ur. 7 kwietnia 1917 w Radgoszczy) – śluby czasowe złożył 7 lutego 1937 w Toruniu. W klasztorze przy ul. Karolkowej mieszkał od 1942 roku. Zajmował się przede wszystkim krawiectwem[58].
  3. Duda Feliks (ur. 10 listopada 1878 w Siemiechowie) – śluby wieczyste złożył 2 sierpnia 1903 w Tuchowie. Przyjął imię zakonne Akwin. W latach 1914–1919 odbywał służbę wojskową. Przez wiele lat pracował w różnych klasztorach jako kucharz, a gdy uniemożliwiły mu to kłopoty zdrowotne, nauczył się gry na organach i niekiedy wyręczał organistę. Ostatnich 15 lat życia spędził w klasztorze przy ul. Karolkowej[59].
  4. Kolak Stanisław (ur. 9 listopada 1905 w Luszowicach) – postulat i nowicjat odbył w Toruniu, gdzie 16 października 1933 złożył także śluby czasowe. Przyjął imię zakonneBogumił. Po wybuchu II wojny światowej wraz z br. Stanisławem Krzywińskim złożył 4 września 1939 śluby wieczyste. Niedługo później opuścił Toruń i udał się do Krakowa, skąd po pewnym czasie przełożeni zakonni przenieśli go do Warszawy[60].
  5. Krzywiński Stanisław (ur. 11 stycznia 1905 w Gogolowie) – postulat i nowicjat odbył w Toruniu, gdzie 12 maja 1934 złożył także śluby czasowe. Przyjął imię zakonneRafał. Po wybuchu II wojny światowej wraz z br. Stanisławem Kolakiem złożył 4 września 1939 śluby wieczyste. Przeniesiony do wspólnoty warszawskiej pracował jako ogrodnik[61].
  6. Mikołajski Leon (ur. 27 sierpnia 1919 w Hombord) – postulat i nowicjat odbył w Toruniu, gdzie 15 października 1937 złożył także śluby czasowe. Przyjął imię zakonneAmbroży. Mieszkał w klasztorach w Tuchowie i Krakowie, pracując przede wszystkim jako szewc. W lipcu 1944 skierowano go czasowo do Warszawy, aby dokonał napraw obuwia w tamtejszym klasztorze. Tam też zastał go wybuch powstania[62].
  7. Poniewierski Józef (ur. 4 sierpnia 1888 w Pacanowie) – nowicjat rozpoczął w sierpniu 1906 w klasztorze w Tuchowie. Śluby wieczyste złożył 2 sierpnia 1910 wMościskach. Przyjął imię zakonne Filip. Mimo iż był z zawodu szewcem, pracował przede wszystkim jako ogrodnik, a sporadycznie również jako furtian. W Warszawie pełnił posługę od 1930 roku[63].
  8. Roman Ludwik (ur. 19 grudnia 1897 w Kołkówce) – uczestnik wojny polsko-bolszewickiej, dosłużył się stopnia kaprala WP. Postulat i nowicjat odbył w Tuchowie, gdzie 2 sierpnia 1924 złożył także śluby czasowe. Przyjął imię zakonne Korneliusz. Śluby wieczyste złożył w 1930 roku. Początkowo pracował jako krawiec, a po przeniesieniu do Torunia i odbyciu kursu pielęgniarstwa pełnił posługę jako opiekun apteki i sali chorych. Członkiem warszawskiej wspólnoty zakonnej pozostawał od 1942 roku. W klasztorze przy ul. Karolkowej pełnił funkcję zakrystiana[64].
  9. Wereszczyński Bronisław (ur. 18 sierpnia 1917 w Isernej) – postulat odbył w Mościskach a nowicjat w Toruniu, gdzie 2 lutego 1937 złożył także śluby czasowe. Niedługo później wyjechał do Warszawy, gdzie pracował w kuchni klasztornej[65].

Klerycy[edytuj]

  1. Doleżal Ferdynand (ur. 30 maja 1923 w Krakowie) – w 1935 roku został przyjęty do juwenatu w Toruniu. W związku z wybuchem wojny był zmuszony dokończyć naukę w Krakowie. W mieście tym rozpoczął również nowicjat, który kontynuował następnie w Łomnicy, gdzie 2 lutego 1941 złożył śluby czasowe. Po tym, jak władze niemieckie zlikwidowały liceum w Tuchowie, był zmuszony przez osiem miesięcy pracować zarobkowo w krakowskiej fabryce bezpieczników. Następnie został skierowany do warszawskiej wspólnoty redemptorystów, gdzie w tamtejszym nielegalnym seminarium miał dokończyć naukę. W Warszawie zastał go wybuch powstania[66].
  2. Dzieżgwa Marian (ur. 20 października 1924 w Skarżysku-Kamiennej) – w 1938 roku został przyjęty do juwenatu w Toruniu. Po wybuchu wojny uciekł do Lublina, a po powrocie w rodzinne strony przez pewien czas wykonywał pracę biurową. W październiku 1940 udał się do Krakowa, aby kontynuować naukę w juwenacie. Śluby zakonne złożył 2 lutego 1942 w Łomnicy. Później przez pewien czas przebywał w Tuchowie, a następnie w Przedborzu, gdzie pomagał miejscowym księżom w przygotowaniu dzieci do pierwszej komunii świętej. Od lutego 1943 przebywał w Warszawie, gdzie zdołał ukończyć liceum i pierwszy kurs filozofii[67].
  3. Motyka Bolesław (ur. 4 lipca 1924 w Staroniwej) – w 1938 roku został przyjęty do juwenatu w Toruniu. Po niemieckiej inwazji na Polskę był zmuszony przerwać naukę i powrócić do rodziny, lecz już wkrótce wstąpił do tajnego juwenatu w Krakowie. W lutym 1942 rozpoczął nowicjat w Łomnicy, który z powodu represji niemieckich był jednak zmuszony przerwać już po trzech miesiącach. Przez pewien czas pracował w jednej z rzeszowskich parafii. W październiku 1943 udał się do Warszawy, gdzie wznowił formację nowicjacką. W związku z wybuchem powstania i rosnącym zagrożeniem dla klasztoru i jego mieszkańców prawdopodobnie w dniu 2 sierpnia 1944 złożył przyśpieszone śluby zakonne[68].
  4. Nowakowski Jan (ur. 1 grudnia 1918 w Zakościelu) – w 1932 roku został przyjęty do juwenatu w Toruniu, lecz problemy zdrowotne (gruźlica) zmusiły go do chwilowego przerwania nauki. W latach szkolnych działał aktywnie w stowarzyszeniach katolickich, a podczas okupacji sowieckiej pracował w kooperatywie w Mościskach. W lutym 1942 rozpoczął nowicjat w Łomnicy, który z powodu represji niemieckich był jednak zmuszony przerwać już po trzech miesiącach. We wrześniu 1943 udał się do Warszawy, gdzie wznowił formację nowicjacką. W związku z wybuchem powstania i rosnącym zagrożeniem dla klasztoru i jego mieszkańców prawdopodobnie w dniu 2 sierpnia 1944 złożył przyśpieszone śluby zakonne[69].
  5. Zasadni Franciszek (ur. 16 kwietnia 1923 w Zasadnem) – w 1938 roku został przyjęty do juwenatu w Toruniu. Po niemieckiej inwazji na Polskę powrócił do rodzinnego domu, gdzie przez pewien czas uczył się prywatnie. W lutym 1942 rozpoczął nowicjat w Łomnicy, który z powodu represji niemieckich był jednak zmuszony przerwać już po trzech miesiącach. Jesienią 1942 udał się do Warszawy, gdzie wznowił formację nowicjacką. W związku z wybuchem powstania i rosnącym zagrożeniem dla klasztoru i jego mieszkańców prawdopodobnie w dniu 2 sierpnia 1944 złożył przyśpieszone śluby zakonne[70].

Kleryk nowicjusz[edytuj]

  1. Szymski Antoni (ur. 30 marca 1921 w Myślenicach) – do chwili wybuchu wojny ukończył trzy klasy gimnazjalne. Przez pewien czas pracował w tartaku, co uchroniło go przed wywózką na roboty przymusowe do Niemiec. 9 listopada 1943 rozpoczął formację nowicjacką w Warszawie. Tam też zastał go wybuch powstania[71].
  2.