27 listopad 2016 Kraków -355 rocznica śmierci Teofili Sobieskiej -mamy Króla Jana III Sobieskiego

27  listopada  1661 r. na zamku w Żółkwi zmarła  Teofila Zofia  Sobieska  matka Króla Polski Jana III Sobieskiego,wnuczka hetmana Stanisława Żółkiewskiego pochowana 2 listopada  1983 r w Krakowie .Tuż przed swoją śmiercią napisała list pożegnalny do  Dominikanów ,prosząc w nim o pamięć i modlitwę za jej duszę.

2 listopada 1983 r pochowana  w Kaplicy Różańcowej Koscioła Trójcy św w Krakowie ufundowanej przez jej syna Jana  

Karmelitanki Teresa Marchocka i Siostra Teresa Maria od św Józefa ( Klara Wittelsbch ) które z mężem wysłała w 1642 r na fundację do Lwowa  pochowane są w pobliskim klasztorze Karmelitanek na ul Kopernika 44

Karmelitanka Maria Klara Wittelsbach urodziła się 10 marca 1608 r w centum  Monachium przy kosciele św Piotra 

27 stycznia 2016 w Oswięcimiu i Warszawie upamiętniono rocznicę śmierci Anny Jagielonki

i jej potomka wnuka Króla Jana III Sobieskiego -Kardynała Jana Teodora patrz

wczesnobarokowa świątynia klasztorna karmelitanek, zbudowana przy ul. Grodzkiej w latach 1638-1641 (poświęcona w 1644 roku), powstała dzięki hojnemu zapisowi  s. Teresy Marii od św. Józefa

Siostra Teresa Maria od św. Józefa – przed wstąpieniem do zakonu Maria Klara Wittelsbach – urodzona 10 marca 1608 roku, była najmłodszą z licznego potomstwa księcia Ferdynanda Wittelsbacha (1550-1608) i Marii (1574-1614), córki Jerzego von Pettebeck. Jej ojciec był młodszym bratem panującego w Monachium Wilhelma V (1548-1626) i zarazem starszym bratem Marii (1551-1608), żony arcyksięcia Karola Habsburga (1540-1590), brata i stryja cesarzy Maksymiliana II i Rudolfa II. Dwie córki arcyksięcia Karola i Marii (ciotki naszej bohaterki): Anna (1573-1598) oraz Konstancja (1588-1631) były kolejno żonami króla Zygmunta III Wazy.To bliskie pokrewieństwo tłumaczy, dlaczego wcześnie osierocona Maria Klara Wittelsbach wychowywała się od 1618 roku na dworze swojej kuzynki, królowej Konstancji w Warszawie. Przebywając w Krakowie w 1633 roku, z okazji pogrzebu Zygmunta III i koronacji Władysława IV, poznała karmelitanki bose i rychło zdecydowała się wstąpić do klasztoru św. Marcina w Krakowie. Habit zakonny otrzymała 21 lutego 1634 roku w obecności rodziny królewskiej (w tym królewny Anny Katarzyny Konstancji i królewicza Jana Kazimierza), a więc faktycznie najbliższych krewnych Marii Klary, a po pełnym surowych prób nowicjacie, 21 lutego 1635 roku, złożyła profesję zakonną. Mimo swojego bardzo wysokiego pochodzenia traktowana była na równi z innymi siostrami, a źródła klasztorne przytaczają niezmiernie charakterystyczną anegdotę świadczącą o tym fakcie: gdy przechodząca pewien kryzys w ćwiczeniu swojej pokory bawarska księżniczka usiłowała „szantażować” swoją mistrzynię (Annę od Jezusa – Jadwigę Stobieńską) możliwością opuszczenia klasztoru, usłyszała jedynie „Tędy do drzwi” Wydarzenie to na stałe weszło do karmelitańskiej tradycji. Maria Klara Wittelsbach – s. Teresa Maria od św. Józefa okazała się znakomitym „nabytkiem” dla krakowskiego konwentu, nie tylko ze względu na wniesiony majątek i swoje doskonałe kontakty z dworem królewskim, ale przede wszystkim ze względu na walory duchowe i zdolności organizacyjne. Wiadomo też, iż posiadała pewne umiejętności plastyczne8 oraz – w miarę ograniczeń wynikających z przynależności do zakonu – gromadziła dzieła sztuki, a konkretnie portrety rodzinne9. Przebywała w Krakowie i przejściowo we Lwowie, a w 1649 roku została w swoim macierzystym klasztorze przeoryszą. Zmarła 12 listopada 1652 roku w Kielcach, w czasie gdy wraz z podległymi jej siostrami z powodu epidemii korzystała z gościny biskupa krakowskiego Piotra Gembickiego. Jej ciało sprowadzono do Krakowa i pochowano w kościele św. Marcina. Sporządzone w drugiej połowie XVIII wieku zestawienie najważniejszych wydarzeń z dziejów klasztoru św. Marcina, relacjonując bogatą fundację Marii Klary von Wittelsbach, podaje przy okazji informacje na temat dalszych losów augsburskich wyrobów złotniczych – pod datą 1635 odnotowano tu wydatki z funduszy wniesionych przez księżniczkę bawarską (nie licząc 10 tysięcy złotych przeznaczonych na budowę nowego kościoła):Pozostało tabernakulum, które także zostało w czasie „potopu” zubożone, a następnie uzupełnione nowymi ozdobami fundowanymi w miejsce utraconych14, ale aż do samego końca istnienia klasztoru przy kościele św. Marcina, czyli do kasaty w 1787 roku, stało na ołtarzu głównym i było dekorowane znaczną ilością srebrnych plakietek. Świadczy o tym bardzo szczegółowy opis tabernakulum sporządzony niedługo przed opuszczeniem przez zakonnice klasztoru przy ul. Grodzkiej i przeniesieniem się do klasztoru na Wesołej (obecnie przy ul. Kopernika)13 – zamieszczony w całości w Aneksie do niniejszego artykułu. Tabernakulum także przetransportowano na Wesołą, gdzie w 1793 roku odnotowano fakt sprzedaży srebrnej dekoracji z tego sprzętu16. Ostatecznie samo tabernakulum przetrwało na ołtarzu głównym kościoła na Wesołej, gdzie opisane jest być może już w 1793 roku17, a na pewno w 1819 roku, gdyż opis sporządzony w tym czasie wydaje się nie pozostawiać wątpliwości co do identyfikacji istniejącego do dziś tabernakulum ze sprzętem znanym z opisu kościoła św. Marcina sprzed 1787 roku. Tabernakulum stojące dziś na ołtarzu głównym kościoła karmelitanek bosych przy ul. Kopernika posiada formę centralnej kopułowej świątyńki. Jej dolna partia wzniesiona jest na rzucie kwadratu o ścię­ tych narożnikach. Z przodu i z boków elewacje tabernakulum akcentują jońskie portyki wsparte na parach kolumn. W części górnej, powyżej ośmiobocznego tamburu opiętego półfilarkami widnieje niska kopułka zwieńczona latarnią. Całość do złudzenia przypomina projekt tabernakulum (czy właściwie niewielkiej świą­ tyni centralnej), autorstwa rzymskiego architekta Giovanniego Battisty Montano (1534-1621), opublikowany w 1628 roku w zbiorze jego rysunków, pośmiertnie przygotowanych do druku przez Giovanniego Battistę Soria22. Jerzy Kowalczyk, który zajmował się ostatnio wpływem projektów Montano na sztukę polską zwró­ cił uwagę na ten rysunek i wskazał na jego naśladownictwa w postaci małopolskich tabernakulów, m.in. w Rudawie koło Krakowa (aby pozostać przy dziełach  czytaj

Służebnica Boża  Siostra Teresa od Jezusa (Marianna Marchocka jest patronką Karmelu w Oswięcimiu 

  czytaj

Sw  Rafał Kalinowski, który zachwycony świętością,  Marianny Marchockiej  podoł  starania o otwarcie procesu beatyfikacyjnego-przy pomocy karmelitanek bosych z Krakowa rozpoczął zbieranie dokumentacji historycznej. Opracował i wydał 4 tomy kronik klasztorów karmelitanek bosych w Polsce, a w 1901 r. wydał uwspółcześnioną wersję życiorysu, przygotowaną przez siostrę Teresę Steinmetz,

.proces zakończono 25  kwietnia  2015 r 

patrz

Dzielna Teofila Sobieska w wieku 17 lat, wraz z matką Zofia i babką Reginą z Herburtów,stanęła na czele służby zamkowej, ażeby odeprzeć napad Tatarów na Olesko.

16 maja 1627 r. poślubiła w Żółkwi owdowiałego podczaszego koronnego Jakuba Sobieskiego,wnosząc mu wszystkie majątki, należące niegdyś do Żółkiewskich i część dóbr Daniłowiczów,jak również dwa domy w Warszawie i komplet kosztowności rodzinnych.Z mężem i całym swoim dworem rezydowała w Żółkwi, zajmując się wychowaniem dzieci;z urodzonych siedmiorga tylko synowie Marek i Jan oraz córka Katarzyna osiągnęli pełnoletność; reszta poumierała. 

Jakub Sobieski (1590–1646), najmłodsze dziecko Marka, chorążego nadwornego, po studiach w Akademii Zamojskiej i w Krakowie w połowie kwietnia 1607 r. wyjechał na dalsze nauki za granicę. Podróżował wiele po Europie, a swoją sześcioletnią peregrynacę dokładnie opisał. Ów pobyt dał mu nie tylko gruntowną znajomość języków obcych i udoskonalenie łaciny i greki, lecz także zapoznanie się z dziełami naukowym dawnymi i nowymi, lekcje jazdy konnej, fechtunku, tańca, muzyki itp. W 1613 r. młody Sobieski wracał do kraju jako człowiek wykształcony, światowy, o rozszerzonych horyzontach politycznych. Odtąd rozpoczęła się jego 25-letnia kariera parlamentarna, w czasie której posłował aż 20 razy i czterokrotnie sprawował urząd marszałka izby poselskiej. Był wspaniałym oratorem, przemawiającym na wielu uroczystościach publicznych i prywatnych; obdarzono go zasłużonym przydomkiem polskiego Demostenesa.W 1632 r. Władysław IV obdarzył go bogatym starostwem.jaworowskim, w 1641 r. – urzędem wojewody ruskiego, wreszcie w kwietniu 1646 r. – godnością kasztelana krakowskiego. Jakub Sobieski, zwłaszcza po drugim ożenku z Teofilą Daniłowiczówną, dziedziczką ogromnych dóbr, stał się bardzo bogatym człowiekiem: pod koniec życia posiadał ogółem 12 miast i miasteczek oraz ponad 170 wsi. Zmarł w sile wieku 13 czerwca 1646 r. w rodzinnej Żółkwi, 

14 maja 1610 r był świadkiem zabójstwa Króla Henryka IV w Paryżu

Ilustracja

2 listopada 1983 r  razem z synem Markiem została pochowana w kaplicy Matki Bożej Różańcowej ufundowanej  przez  Króla Jana III Sobieskiego   w Kosciele Trójcy Swietej w Krakowie

Dusza Teofili Sobieskiej od 26 lutego 1704 godz 4 rano znajduje się w Ojczyznie Niebieskiej ( wizja  Karmelitanki  Marii Anny Linmayr  z Monachium fundatorki Koscioła Trójcy Swietej w Monachium)

Bawarska mistyczka Karmelitanka ,Teresa od Jezusa ,,Maria Anna Linmayr urodziła się 24 wrzesnia 1657 r w Monachium -Niemieckim Rzymie 5 lat po śmierci Karmelitanki Klary Wittelsbach przełożonej Karmelu w Krakowie -tak jak św Siostra Faustyna często widywała dusze czyśćcowe, pomagała im  modlitwą i postem 

Karmelitanka Maria Anna Linmayr miała polecenie od Boga modlić się za rodzinę Króla Jana III Sobieskiego przebywającą w Monachium Córka Króla Jana III Sobieskiego -Teresa Kunegunda Sobieska-Wittelsbach urodzona 4 marca 1676 r na Wawelu (koronowana w łonie matki 2 lutego 1676 r )wyszła za mąż za Maksymiliana Emanuela 15 sierpnia 1694 r w Warszawie,przybyła z Brukseli do Monachium w 1701 r

11 listopada 1703 r w Monachium  Maria Annna Linmayr miała wizję wniebowięcia duszy Króla Jana III Sobieskiego  o którym powiadomiła Teresę Kunegundę i jej mamę Królową Marysieńkę w Rzymie ..Przez wizję Marii Anny z płaczącego oblicza Chrystusa  wybudowano Kosciół Trójcy Świętejgłówny ołtarz do tego koscioła ufundowała córka Króla Jana III Sobieskiego

Kościół Świętej Trójcy Monachium,-Niemieckim Rzymie  Znajduje się przy Pacellistrasse niedaleko Katedry Najświętszej Marii Panny gdzie pochowano dziadków 2 Polskich Królowych Powstał jako ofiara wotywna trzech stanów: mieszczaństwa, arystokracji i kleru, złożona z nadzieją na zażegnanie niebezpieczeństw, które groziły miastu w czasie trwającej od 1701 r. wojny o sukcesję hiszpańską. .Kamień węgielny położono w 1711 r. Kościół konsekrowano w 1718 r. Do chwili obecnej jest kościołem konwentualnym monachijskiego zakonu karmelitów.Kościół Świętej Trójcy jest, obok Kościoła Teatynów, najświetniejszym przykładem włoskiego baroku w stolicy Bawarii.czytaj

21 stycznia 1690 w cudownym wizerunku Matki Boskiej Bolesnej w monachijskim kościele szpitala książęcegzaobserwowano zjawisko poruszania oczami,podczas odmawiania Litanii loretańskiej.-pięć  cudownych uzdrowień potwierdziło nadprzyrodzony charakter owego zjawiska,arcybiskup ,wzywajał do odbywania pielgrzymek i oddawania czci figurze.Figura znajduje się dziś w Zakonie Serwitek fundacji Teresy Kunegundy Sobieskiej –w ciągu 5 lat odprawniono przy figurze  56.000  mszy świętych –zanotowano ok  400  Cudów .

Wnuk Teresy Kunegundy -Maxymilian III na łożu śmierci prosił-o przyniesienie figury do rezydencji .Matka Boża pielgrzymowała wsród tłumu modlących się za ukochanego władcę Bawarczyków .Maxymilian III został wczesniej cudownie uzdrowiony w wieku 10 lat za przyczyną Matki Bożej z  Altotting  służy Matce Bożej przy jej ołtarzu do dnia dzisiejszego w figurze srebrego księcia ufundowanej 15 sierpnia 1747 r przez jego ojca Cesarza Karola VII

30 grudnia 1777 w rezydencji w monachium umiera Maxymilian III -prawnuk Króla Polski Jana III Sobieskiego 

Maksymilian III Józef Karol Jan Leopold Ferdynand Nepomuk Aleksander Wittelsbach  elektor Bawarii w latach 1745–1777.

Mxymilian III Józef Karol  urodził się 28 marca 1727 w Monachium ukochany przez wszystkich zmarł w wieku 50 lat 30 grudnia 1777 r

Gdy odchodził do Ojczyzny Niebieskiej towarzyszyła mu Cudowna Matka Boża  z Klasztoru Serwitek

Dlaczego Aliańci zburzyli Katedrę Najświętszej Marii Panny w Monachium 22 listopada 1944 r ?

Dlaczego 14 kwietnia 1944 i  22 listopada  1944 r Aliańci zburzyli  Klasztor Serwitek w Monachium fundacji dziękczynnej  regentki Bawarii Teresy Kunegundy Sobieskiej –córki Króla Jana III Sobieskiego .

Wieczna Adoracja w Sercu Monachium  czytaj  niemiecki

Modlę się ustawicznie do Boga […]ażeby zechciał połączyć razem nas wszystkich i przywrócił twoją rodzinę do dawnej świetności przodków" pisała Prababcia Maxymiliana III – królowa Polski Marysieńka z Rzymu  jesienią 1712 r. do jego dziadka Maksymiliana Emanuela przebywającego na wygnaniu w Brukseli 

Dziękczynna Fundacja Teresy Kunegundy Sobieskiej za połączenie rodziny  

10 kwietnia 1715 r  po 10 latach rozłąki

 

Usłyszawszy głos rodziców, synowie i córka rozpłakali się Połączenie się rodziny elektorskiej uwiecznił na dużym obrazie nadworny malarz elektora Józef Vivien.Artysta umieścił na nim oprócz członków rodziny liczne postacie alegoryczne.Pośrodku obrazu Maksymilian Emanuel prowadzi za ramię małżonkę.Najstarszy syn Karol Albert ( ojciec Maxymiliana )całuje rękę ojcowską.Za nim znajdują się pozostałe dzieci elektorskie, z najmłodszym Janem Teodorem na końcu.W gronie tym widać boginię mądrości Atenę, która czuwała nad wychowaniem dzieci Nad parą elektorską unosi się kobieca postać Pokoju z gałązką oliwną w dłoni.Za Teresą Kunegundą, której tren sukni niesie Murzynek, postępują dwie postacie uosabiające miasto Monachium oraz Rzeczpospolitą Wenecką.Na pobyt w niej wskazuje też dziób statku, jak również lwy Św. Marka.W głębi obrazu umieścił malarz ulubioną budowlę Maksymiliana Emanuela – zamek w Schleissheim, chociaż spotkanie rodziny elektorskiej nastąpiło w zamku Landsberg.

 

Kalendarium ludobójstwa na ludności polskiej w latach 1939 – 1948  na Kresach 

2 Polskich Królów z Oleska prawnuków 2 przyjaciół 

Kresy. Olesko – miasto dwóch królów

17 sierpnia  1629 r. w Olesku urodził się Jan Sobieski, przyszły król.
31 maja       1640 r w Olesku urodził się Michał Korybut Wiśniowiecki
Został wybrany na króla na sejmie elekcyjnym 19 czerwca 1669 roku.6 lipca elekt przysiągł pacta conventa. Koronowany został 29 września 1669 w Krakowie-
27 lutego 1670 roku na Jasnej Górze odbył się ślub z Eleonorą Habsburżanką, którego udzielał im nuncjusz papieski Galeazzo Marescotti,
kr
Pierwsza część uroczystości weselnych odbyła się w pałacu Denhoffów w Kruszynie ( przodków Kardynała Sapiechy)Król Michał Korybut Wiśniowiecki zmarł w pałacu arcybiskupim we Lwowie 11 listopada 1673
Nowym królem obrany został 19 maja 1674 Jan III Sobieski.Po nabożeństwie serce króla pochowano w klasztorze kamedułów na Bielanach w Warszawie.Wnętrzności pochowano w Katedrze Łacińskiej we Lwowie (zostały wmurowane w jedną ze ścian katedry), ciało zaś 20 listopada odwieziono do Warszawy. Doczesne szczątki króla Michała pochowano równocześnie z prochami Jana II Kazimierza Wazy w podziemiach katedry wawelskiej, w dzień koronacji następcy, Jana III Sobieskiego 31 stycznia 1676

15 listopada 2015 w Hamburgu gosciliśmy  ks. prałata Józefa Legowicza z Żółkwi na Ukrainie -Niemcy wkroczyli do miasta 26 czerwca 1941 –

Żółkiew straciła większość mieszkańców miasta:- prawie wszystkich Polaków wysiedlili Rosjanie w 1946 roku

Żółkiew została założona w 1597 przez  dziadka Teofili Sobieskiej hetmana polnego koronnego Stanisława Żółkiewskiego Żółkiew prawa miejskie otrzymała 22 lutego 1603 dzięki przywilejowi króla Zygmunta III Wazy.Po tragicznej śmierci Stanisława Żółkiewskiego w bitwie pod Cecorą w roku 1620-miasto przejęła córka – Zofia Daniłowiczowa, a po niej jej córka Zofia Teofila, zamężna z Jakubem Sobieskimkasztelanem krakowskim, których synem był późniejszy król Jan III.Żółkiew była ulubioną rezydencją króla Jana III Sobieskiego, -w Żółkwi odbyła się tu m.in. uroczystość nadania królowi Sobieskiemu przez króla Francji Ludwika XIV w 1676 r. Orderu Ducha Świętego, obchody zwycięstwa odniesionego pod Wiedniem i wręczenie w 1684 r. papieskich wyróżnień przysłanych przez Innocentego XI – poświęconego miecza i kapelusza Janowi III, a królowej Marii Kazimierze – Złotej Róży.Po śmierci Jakuba Sobieskiego, miasto odziedziczyła jego córka Maria Karolina de Bouillon, która przekazała później w spadku Żółkiew swojemu kuzynowi Michałowi Kazimierzowi Radziwiłłowi „Rybeńce”, ówcześnie wojewodzie wileńskiemu i hetmanowi wielkiemu litewskiemu. Po zajęciu miasta przez Armię Czerwoną okupanci zniszczyli stojący przed ratuszem pomnik króla Jana III Sobieskiego i stojący w parku pomnik założyciela miasta hetmana Stanisława Żółkiewskiego.-Żółkiew straciła większość mieszkańców miasta.Oddziały niemieckie wkroczyły do miasta 29 czerwca 1941 roku..24 lipca 1944 Żółkiew została ponownie zajęta przez Armię Czerwonąmiasto zasiedlono Ukraińcami.W latach 1951–1991 miasto nosiło nazwę Niestierow na cześć rosyjskiego pilota Piotra Niestierowa.24 stycznia 2011 Rada Miasta Żółkiew nadała honorowe obywatelstwo Miasta Żółkiew Stepanowi Banderze

Ilustracja

Pradziadek Króla Jana III Sobieskiego 

Stanisław Żółkiewski herbu Lubicz (ur. 1547 w Turynce pod Lwowem, zm. 7 października 1620 pod Mohylowem,  polski magnat, od 1618 hetman wielki koronny i kanclerz wielki koronnyhetman polny koronny od 1588 do 1618, wojewoda kijowski od 1608, kasztelan lwowski od 1590, sekretarz królewski od 1573, starosta kałuski przed 1587 rokiem, starosta kamionacki w 1598 roku, starosta hrubieszowski w 1588 roku, starosta rohatyński w 1601 roku, starosta międzyrzecki w 1609 roku, starosta barski w 1613 roku, starosta jaworowski w 1619 roku, zwycięzca w wielu kampaniach przeciwko RosjiSzwecjiImperium Osmańskiemu i TataromKarierę polityczną rozpoczął u boku kanclerza wielkiego koronnego Jana Zamoyskiego. W 1573 wyjechał z delegacją posłów do Paryżadla oznajmienia Henrykowi Walezemu jego wyboru na króla Polski. Wkrótce udał się na dwór cesarza Maksymiliana II Habsburga. Został sekretarzem króla Stefana Batorego.Podczas wojny Rzeczypospolitej z Gdańskiem odznaczył się w bitwie pod Lubiszewem 17 kwietnia 1577. Uczestniczył też w wyprawieStefana Batorego na Rosję (m.in. walczył wraz z bratem Mikołajem i ojcem pod rozkazami Jana Zamoyskiego pod Zawołoczem). 12 maja 1584 r. pojmał słynnego banitę Samuela Zborowskiego.W czasie wojny domowej opowiedział się po stronie Zygmunta III Wazy. W 1588 wyróżnił się w bitwie pod Byczyną, gdzie został ciężko ranny. Był stałym doradcą Jana Zamoyskiego. Dzięki jego protekcji otrzymał buławę polną koronną, a w 1590 został kasztelanem lwowskim. W 1595 uczestniczył u boku Zamoyskiego w wyprawie do Mołdawii dla osadzenia na tamtejszym tronie polskiego lennika Jeremiego Mohyły. Wziął udział w pierwszej bitwie pod Cecorą. W 1596 stłumił powstanie Semena Nalewajki, przy czym w niejasnych okolicznościach doszło do wymordowania kozackich jeńców.]. W 1597 na miejscu wsi Winniki założył miasto Żółkiew, które stało się siedzibą rodu.W 1600 wyprawił się z wojskiem polskim na Wołoszczyznę, przyczyniając się do zwycięstwa Zamoyskiego nad Michałem Walecznym w bitwie pod Bukowem. W 1602 przerzucił swoje wojska do Estonii, by wziąć udział w wojnie polsko-szwedzkiej. Przeprowadził wiele udanych operacji zaczepnych i w czerwcu 1602 pobił Szwedów w bitwie pod Rewlem. W trakcie tej kampanii wyróżnił się zdobyciem Wolmaru i przyczynił się do kapitulacji Szwedów w Białym Kamieniu.W 1607 pokonał siły rokoszu Zebrzydowskiego w bitwie pod Guzowem. W nagrodę w 1608 został mianowany wojewodą kijowskim.4 lipca 1610 roku w słynnej bitwie pod Kłuszynem odniósł swe największe zwycięstwo, pokonując oddziałem 2700 husarzy (wspomaganych przez 200 piechurów) armię rosyjską liczącą 30 tys. żołnierzy, wspieraną przez korpus szwedzki liczący 5 tys. wojska, po czym na dwa lata zajął Moskwę. Wziął do niewoli Wasyla Szujskiego i jego dwóch braci. Był zwolennikiem osadzenia na tronie moskiewskim syna króla Zygmunta III WazyWładysława oraz unii między Polską a Moskwą. 28 sierpnia 1610 podpisał w Moskwie z bojarami rosyjskimi układ, mocą którego królewicz Władysław został ogłoszony carem Rosji.Na obrady sejmu 29 października 1611 roku uroczyście sprowadził jeńców z rodu Szujskich (zdetronizowanego cara Wasyla IV i jego dwóch braci), których zmusił do złożenia hołdu Zygmuntowi III Wazie. Podkanclerzy Feliks Kryski podziękował mu w imieniu króla słowami: Sama sława imię Waszmości in longam rozniesie posteritatem, boś to sprawił, co nad siły i wszelkie było oczekiwanie.Od 1612 roku kierował karierą przyszłego hetmana Stanisława Koniecpolskiego, za którego wydał swą córkę Katarzynę.Po śmierci hetmana komnaty w pałacu w Żółkwi pozostały nienaruszone, w takim stanie jak za jego życia. Znajdowały się tam zarówno rzeczy osobiste, jak i zbroja, broń czy ofiarowana mu przez papieża buława. Umieszczono tam również skrwawione szaty, które nosił w chwili śmierci; nad łożem wisiała kopia obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej. Z chwilą wykupienia ciała z rąk tureckich, z polecenia wdowy przed obrazem nieustannie paliła się lampa.Ostatecznie ciało hetmana złożono w krypcie kolegiaty pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny oraz śś. Wawrzyńca Męczennika i Stanisława w rodzinnej Żółkwi. Na nagrobku umieszczono łaciński cytat Exoriare aliquis nostris ex ossibus ultor (pol. Powstanie kiedyś z kości naszych mściciel) pochodzący z Eneidy.W rodzinie przez wiele lat podtrzymywano w ten sposób kult wielkiego przodka jako wzorowego żołnierza i obywatela. W atmosferze tej wzrastał także jego prawnuk, Jan III Sobieski.Był pierwszym Europejczykiem, który zdobył Moskwę i jedynym, który okupował stolicę Rosji. Pozostawił po sobie dzieło Początek i progres wojny moskiewskiej, spopularyzował też słynne powiedzenie „pięknie i słodko umrzeć za ojczyznę”, zaczerpnięte z "Ód" Horacego (III 2, 13).

5 lat starszy Pradziadek Króla Michała Korybuta Wiśniowieckiego 

Jan Sariusz Zamoyski (Jan Zamojski) herbu Jelit Generalny starosta krakowski w latach 1580-1585, starosta bełski, malborski, grodecki, jaworowski, międzyrzecki, krzeszowski, knyszyński, tykociński i dorpacki. Doradca króla Zygmunta II Augusta i Stefana Batorego.Jan Saryusz Zamoyski urodził się 19 marca 1542 roku w Skokówce.Pierwsze nauki Jan odebrał w Krasnymstawie, a następnie został wysłany na studia do Paryża skąd po kilku latach przeniósł się do Strasburga, a następnie do Padwy, gdzie przeszedł na katolicyzm. W 1563 został wybrany rektorem akademii padewskiej.Tam też napisał po łacinie swe dzieło De Senatu Romano Libri II ("O Senacie Rzymskim Księgi Dwie), broszurę o starożytnym Rzymie, w której doszukiwał się odniesień zasad konstytucyjnych republiki rzymskiej do Korony Królestwa Polskiego.Po powrocie do kraju został mianowany sekretarzem króla Zygmunta II Augusta.W ostatnich latach jego panowania uczestniczył w porządkowaniu archiwum koronnego na Wawelu.Podpisał konfederację warszawską 1573 roku.Był pomysłodawcą wyboru Anny Jagiellonki na króla Polski i przydania jej za małżonka Stefana Batorego. Za panowania Batorego został jego najbliższym politycznym współpracownikiem. W tym czasie był jednym z najpotężniejszych ludzi w kraju, król mianował go kanclerzem wielkim oraz hetmanem wielkim koronnym. Wkrótce stał się jednym z najbogatszych polskich magnatów.Wziął na siebie część przygotowań do wojny z Rosją w latach 1579-1581, podczas której zdobył Wieliż i Zawołocze.W zastępstwie króla dowodził całą polską armią podczas oblężenia Pskowa. 10 kwietnia  1580 r. założył miasto Zamość.  Pozostawił swojemu spadkobiercy 11 miast i ponad 200 wsi oraz jako dzierżawca dóbr królewskich 12 miast i 612 wsi Jego roczny dochód szacowany był na 200 000 złotych. W 1589 r., w celu utrzymania pozycji rodu i zapobieżenia rozdrobnieniu majątku, utworzył Ordynację Zamojską, którą zarządzało po nim kolejno piętnastu ordynatów i która przetrwała do 1944 r. W 1595 r. ufundował Akademię Zamojską. Posiadał własne wojsko, w skład którego wchodziło 4000 piechoty (głównie piechoty węgierskiej) oraz 2000 jazdy.

Maria Karolina Sobieska

 8 maja 1740 zmarła dziedziczka Żółkwi – córka Jakuba Ludwika Sobieskiego i Jadwigi Sobieskiej.

Maria Karolina Sobieska zwana Charlottą urodziła się  26 listopada 1697 w Oławie, w 36 rocznicę śmierci prababci Teofili 

Zofia Teofila DaniłowiczównaJakub Sobieski, rycina Juliana Schübelera, 1883; Biblioteka Narodowapradziadkowie Marii Karoliny

Dzieciństwo i młodość spędziła wraz z rodzicami na Śląsku.20 września 1723 roku Maria Karolina Sobieska poślubiła księcia de Turenne, Fryderyka Maurycego de La Tour d'Auvergne. Mąż zmarł dziesięć dni po ślubie.  2 kwietnia 1724 roku, wyszła za mąż za jego brata, wielkiego szambelana Francji, Karola Godfryda de La Tour d'Auvergne. Małżeństwo z księciem de Bouillon po kilku latach zakończyło się rozwodem. Z drugiego małżeństwa Charlotta doczekała się dwójki dzieci: Marii Ludwiki de La Tour d'Auvergne i Godfryda Karola de La Tour d'Auvergne.Po rozstaniu z drugim mężem Maria Karolina Sobieska wyjechała na Śląsk, a następnie powróciła do Rzeczypospolitej i zamieszkała w Żółkwi.W 1737 roku została spadkobierczynią majątku swojego ojca. Ostatnie lata życia spędziła na zabezpieczaniu interesów rodziny Sobieskich.Przed śmiercią wyznaczyła na swojego głównego spadkobiercę dawnego ukochanego – Michała Kazimierza Radziwiłła Rybeńkę.Bogaty księgozbiór rodzinny przekazała biskupowi chełmińskiemu, Andrzejowi Załuskiemu, który przeznaczył go na rzecz ufundowanej w 1747 roku Biblioteki Załuskich.Zabalsamowane serce Marii Karoliny Sobieskiej przechowywane jest w kościele farnym w Żółkwi. W kościele św. Kazimierza na Rynku Nowego Miasta w Warszawie zbombardowanym 31 sierpnia 1944 r przez Niemców znajduje się nagrobek Marii Karoliny Sobieskiej, ufundowany w 1746 roku przez Michała Kazimierza Radziwiłła Rybeńkę i Andrzeja Stanisława Załuskiego. Przełamana tarcza umieszczona na epitafium symbolizuje wymarcie królewskiej linii rodziny Sobieskich.

Książka o Karmelitance której Bóg zawierzył misję uratowania Bawarii  Maria Anna Linmayr  czytaj 

czytaj

Kraków …Rabin Lau ,,Lolek ,,

 czytaj