29 lipca 2016 Rok Bożego Miłosierdzia Papież Franciszek w Oswięcimiu w oczekiwaniu na Chrystusa Króla Polski

29 lipca 2016 Rok Bożego Miłosierdzia  Papież Franciszek Franciszek w Oswięcimiu 

Oświęcim, Auschwitz, Birkenau, papież, Franciszek, helikoptery, śmigłowce, wizyta

Franciszek 

29 lipca 2005 Sw Ludwik Martin ( tata św Tereski)  w 111 rocznicę swojego odejscia do domu Ojca Niebieskiego

Boża Opatrznosc połączyła  Hamburg i Warszawą  w dziękczynieniu za 60 rocznicę święceń Kapłańskich Arcybiskupa Kazimierza Majdańskiego 

29 lipca 1894  odszedł do domu Ojca Niebieskiego sw Ludwik Martin 

Louis Martin 1.jpg

 Hamburg Nasi Kapłani Arcybiskup Majdański,Ks Jerzy Smoliński,Arcybiskup Averkamp

29 lipca 2013  wracając z pielgrzymki z Monchium  myslałam o świętych Kapłanach

 Ks.Jerzy Smolinski

29  lipca 2013   Wiedeń  odszedł od nas Kanonik Ks. Jerzy Smoliński, rektor Kościoła Św. Józefa na Kahlenbergu.

Ks. Jerzy Smoliński urodził się 16 października 1922 r,W roku 1941 wstąpił do Zgromadzenia Zmartwychwstańców w Krakowie. Pierwsze śluby złożył 15 sierpnia 1943 roku, zaś 2 kwietnia 1949 roku w Krakowie otrzymał święcenia kapłańskie z rąk ks. bpa Stanisława Rosponda. Zasłużony rektor kościoła Maryi Królowej przy Rynku Wildeckim w Poznaniu, a następnie mistrz nowicjuszy w Radziwiłłowie Mazowieckim. W latach 1976-1982 przełożony prowincjalny Polskiej Prowincji Zmartwychwstańców. Od 27 kwietnia 1984 roku do śmierci, tj. do 29 lipca 2013 roku, rektor kościoła św. Józefa i kustosz sali pamięci  Wiktorii Wiedeńskiej na Kahlenbergu w Wiedniu.

 29 lipca 2013 r  Hamburg . zmarł w godzinach porannych, w wieku 86 lat, ks. abp dr Ludwig Averkamp – arcybiskup senior.

Był on w latach: 1995 – 2002 pierwszym Arcybiskupem Metropolitą ponownie erygowanej Archidiecezji Hamburskiej.

Śp. abp Ludwig Averkamp urodził się 16.02.1927 r. w Westfalli

Ludwig Averkamp (Bild: Kathrin Erbe)

Das Requiem für Alt-Erzbischof Ludwig Averkamp  2. August 2013 im Hamburger St. Marien-Dom

 

 

29 lipca wydarzenia 

 

  29 lipca 587 p.n.e. – Wojska króla babilońskiego Nabuchodonozora II zdobyły i splądrowały Jerozolimę.
  29 lipca 626 – rozpoczęło się oblężenie Konstantynopola.

29 lipca 1108 – Ludwik VI został królem Francji.

29 lipca 1423 – Król Władysław II Jagiełło nadał prawa miejskie Łodzi
29 lipca 1553 – Król Zygmunt II August (prawnuk Króla Władysława Jagiełły) ożenił się z Katarzyną Habsburżanką( prawnuczkę Króla Władysława Jagiełły ).
29 lipca 1683 – Król Jan III Sobieski wyruszył na czele armii z Krakowa pod oblegany przez Turków Wiedeń.

29 lipca 1944:Związek Komunistyczny Patriotów Polskich wystosował apel przez radio moskiewskie do ludności Warszawy o rozpoczęcie powstania przeciwko Niemcom. Komunikaty będące powtórzeniem tej audycji nadawała także czterokrotnie 30 lipca w godzinach: 15:00, 20.55, 21:55, i 23:00 moskiewska Radiostacja im. Tadeusza Kościuszki

 

29 lipca 1565 – Królowa Szkocji Maria I Stuart wyszła za mąż za swego kuzyna Henryka Stuarta, lorda Darnley.
29 lipca 1567 – Roczny Jakub VI Stuart, po abdykacji swej matki Marii I Stuart, został koronowany na króla Szkocji.

29 lipca 1830 – Rewolucja lipcowa: abdykował król Francji Karol X Burbon-prawnuk 2 Królów Polski ,wnuk Króla Polski 
29 lipca 1836 – W Paryżu odsłonięto Łuk Triumfalny.

29 lipca 1900 – Król Włoch Humbert I  potomek Króla Augusta III Sasa został zamordowany przez anarchistę. Nowym królem został jego syn Wiktor Emanuel III.
29 lipca 1903 – Wszedł do służby krążownik Aurora.
29 lipca 1921 – Adolf Hitler został Führerem  NSDAP.

urodziny 

29 lipca 1883 – Benito Mussolini, włoski polityk faszystowski,-agent brytyjski  premier Włoch (zm. 1945)

zmarli 

29 lipca 1030 – Olaf II, król Norwegii (ur. 995)

Rycerz Chrystusa – św. Władysław, król Węgierwnuk Bł Rychezy 
29 lipca 1095 – Władysław I Święty, król Węgier, święty urodzony ok. 1040- w Krakowie 
1099 – Urban II, papież, błogosławiony (ur. 1042)
1108 – Filip I, król Francji (ur. 1052)
1589 – Anna Maria Wittelsbach, księżniczka palatynacka, księżna szwedzka (ur. 1561)
1644 – Urban VIII, papież (ur. 1568)

1894-Wilhelm Habsburg, arcyksiążę, feldzeugmeister Armii Austro-Węgier, wielki i niemiecki mistrz zakonu krzyżackiego (ur. 1827)
29 lipca 1894 -Ludwik Martin, -ojciec św Tereski , święty (ur. 1823)
29 lipca 1900-Humbert I, król Włoch (ur. 1844)praprawnuk Karola  Wettyna

potomek Królów Polski Wettynów 
ilustracjailustracja

1936Józef Calasanz Marqués, hiszpański salezjanin, męczennik, błogosławiony (ur. 1872)

1936-Joachim Vilanova Camallonga, hiszpański duchowny katolicki, męczennik, błogosławiony (ur. 1888)

29 lipca 1945 r. w Paryżu święcenia kapłańskie z rąk biskupa włocławskiego Karola Radońskiego otrzymał Kazimierz Majdański -więzień Dachau 
Kapłanen który umożliwił święcenia  był  37 letni Ks Franciszek Cegiełka  aresztowany 29 lipca 1941 w Paryżu  

ks. franciszek

ks Franciszek Cegiełka, pallotyn, człowiek dwukrotnie skazany przez hitlerowców na karę śmierci, więzień obozów koncentracyjnych-dyplomata. Kilkadziesiąt lat swojego pracowitego życia poświęcił Polonii we Francji i w Stanach Zjednoczonych.czytaj 

29 lipca 1941 roku ksiądz Cegiełka został przewieziony do obozu koncentracyjnego w Sachsenhausen, skąd zabrano go do więzienia w Norymberdze, a stąd…


Ks CEGIEŁKA Franciszek Antoni, (1908 – 2003)
 W Dachau dotrwał aż do wyzwolenia obozu 29 IV 1945.  3 maja 1945 r  przemawiał z Dachau przez radio.
Po wyzwoleniu obozu Cegiełka zorganizował biuro prasowe i pertraktował z Francuzami w sprawie księży i cywilów, którzy nie chcieli z różnych powodów wracać do Polski. Agitatorzy polskich rządów komunistycznych w Dachau odgrażali się mu, strasząc go wizją powieszenia na najbliższym słupie granicznym. Mimo pogróżek, nawet wypadku samochodowego, Cegiełka powrócił do Paryża 25 maja  1945.
Razem z nim przybyło z Dachau 111 księży i kleryków.
Ksiądz Cegiełka objął na nowo stanowisko rektora PMK we Francji 15 czerwca 1945, po powrocie z Dachau.
Jednym z pierwszych jego zadań było  utworzyć Seminarium Polskie w Paryżu  przy rue de Regard 6 (gmach dawnego seminarium irlandzkiego), tymczasowe seminarium duchowne dla ok. 20 polskich alumnów, udzielając długoletniej korzystnej dzierżawy.Rektorem seminarium został ks. prałat F. Korszyński. Ks. Cegiełka rozmieścił przybyłych księży z Dachau po placówkach, gdzie duszpasterze ponieśli śmierć męczeńską (w niemieckich obozach koncentracyjnych i we Francji) oraz posłał kapłanów do ponad 30 polskich obozów, w których byli rodacy czekający na repatriację do Francji. W ten sposób duszpasterstwo polskie we Francji zostało poważnie wzmocnione. 24  stycznia  1946 podczas wizyty w Rzymie  ks. Cegiełka uzyskał dla przybyłych księży z Dachau uprawnienia i przedstawił problemy duszpasterstwa polskiego we Francji.
Swiadectwo bratanków czytaj 

26 października 1940 roku ksiądz rektor Franciszek Cegiełka, został aresztowany. Gestapo postawiło mu zarzuty współpracy z rządem polskim generała Sikorskiego w Paryżu i w  Londynie,-wystąpień Księdza Rektora na falach radia „Paris Mondial”, w których piętnował okrucieństwa wojsk niemieckich i demaskował zbrodnie popełniane na ludności cywilnej w Polsce. -został osadzony w paryskim więzieniu La Sante. 29 listopada Niemcy przewieźli księdza rektora Cegiełkę do więzienia w Trewirze, potem do Kolonii i Hanoweru- 10 grudnia do Polizei Praesidium Gefangnis przy Alexanderplatz w Berlinie. Po pięciotygodniowych krwawych i bestialskich przesłuchaniach został w Wielki Poniedziałek, 7 kwietnia 1941 roku, okrutnie skatowany i prawie martwy wrzucony do ciemnej celi, gdzie bez picia i jedzenia przeżył cały Wielki Tydzień. Tam w Niedzielę Wielkanocną, 15 kwietnia 1941 nastąpiło spotkanie z przebywającym w więzieniu od Wielkiej Środy, księdzem biskupem Michałem Kozalem.Ksiądz Biskup  przybył do celi sprowadzony przez niemieckiego urzędnika, by zaopatrzyć księdza Cegiełkę na śmierć. – po powrocie z widzenia ksiądz biskup Michał Kozal powiedział do współwięźniów: „Jest tu także ksiądz Cegiełka. Trzymają go w lochu. Zarośnięty, zbity skatowany, leży jak nieżywy, przywiązany do słupa. Widocznie usiłują wymusić na nim jakieś zeznania, lecz on nie chce nic mówić. Gdym wszedł  do niego, spojrzał na mnie dzikim i wyzywającym wzrokiem. A kiedy, chcąc rozproszyć w nim wszelkie podejrzenia i wątpliwości, przedstawiłem się po łacinie: „Ego sum episcopus catholicus” („Jestem biskupem katolickim”), odrzekł mi na to:”Talem episcopum non vidi unquam” („Takiego biskupa nigdy nie widziałem”) i nic więcej nie chciał powiedzieć”.Ksiądz rektor Franciszek Cegiełka nie chciał rozmawiać z księdzem biskupem Michałem Kozalem, bo takiego po prostu nie znał. Informacja o konsekracji księdza Kozala z 13 sierpnia 1939 roku nie zdążyła bowiem dotrzeć do misji w Paryżu z powodu wojny. W związku z tym podejrzewał w tym widzeniu jakiś podstęp hitlerowców. W berlińskim więzieniu ksiądz rektor Cegiełka przetrzymał wszelkie tortury, nie zdradził niczego– wzbudzał uznanie u współwięźniów i nawet u swoich prześladowców.-wkrótce po tym wstrząsającym zdarzeniu, obu księży wywieziono z Berlina w nieznanym kierunku. Skatowanego więźnia księdza Cegiełkę z połamanymi rękami i niedowładem nóg żandarmi musieli wnosić do samochodu. Widziano, że czuwał przy nim ksiądz biskup Michał Kozal, opatrznościowa postać tamtych dni.

Duchowy przywódca – „Wodzu przemów, wodzu prowadź!”

Franciszek Antoni Cegiełkahttp://zmarli.pallotyni.pl/foto/cegielka02.jpg

Nasz Ks Cegiełka 

29 lipca 1941 roku ksiądz Cegiełka został przewieziony do obozu koncentracyjnego w Sachsenhausen, skąd zabrano go do więzienia w Norymberdze, a stąd 13 lutego 1942 roku do obozu koncentracyjnego III Rzeszy w Dachau. Tutaj ponownie spotkał się z uwięzionym biskupem Kozalem. W obozie został znowu potwornie zbity i sponiewierany, tak że po jakimś czasie ciało zaczęło gnić i odpadać od kości. Wytworzyła się flegmona, którą mu operowano dwukrotnie w okresie od marca do października 1942 roku. Pierwszy raz operował go elektryk, ponownie stolarz-życie swoje zawdzięczał uzdrowieniu przez wstawiennictwo siostry Faustyny Kowalskiej, Apostołki miłosierdzia Bożego, dzięki której doświadczył wielkiego miłosierdzia. W swoim świadectwie napisał, że gdy leżał na pryczy w wysokiej gorączce, przyszedł do niego proboszcz z Krotoszyna, ksiądz Ogrodowski i powiedział: „Ksiądz na pewno wyzdrowieje, jeśli Ksiądz szerzyć będzie Koronkę do miłosierdzia Bożego. -Z księdzem Dominikiem Sierszulskim, będącym wówczas na rewirze obok mnie, zacząłem więc tę Koronkę odmawiać ze skrawka gazetowego papieru, w łóżku. Koronka do miłosierdzia Bożego, stała się dla mnie tarczą mocy i nadzieją… pisałem więc tekst koronki na skrawkach gazet niemieckich i odmawiałem…”. Po zakończeniu wojny, zapoznał się bliżej z postacią Siostry Faustyny i jej misją. Już w latach 50. był żarliwym apostołem objawień. Mimo wielu przeciwieństw i zakazów wyprzedził więc w szerzeniu kultu całą epokę. Siostrze Faustynie poświęcił jedną ze swoich pierwszych książek wydanych w Stanach Zjednoczonych. Podstawą książki był jej „Dzienniczek”. Jako swoiste wotum wdzięczności za uratowanie życia, w książce: Franciszek Cegiełka, Siostra Faustyna Szafarka miłosierdzia Bożego, Pallotinum in North Tonawanda 1954, przedstawił jeden z pierwszych na świecie życiorysów Apostołki miłosierdzia i wydał po polsku w celu rozpowszechnienia znajomości postaci Siostry Faustyny i Orędzia Chrystusa o Bożej Miłosiernej Miłości. Pierwsze wydanie rozeszło się w nakładzie 3000 egzemplarzy. W związku z osobistymi doznaniami, wydaną publikacją i szczególnym nabożeństwem do Jezusa Miłosiernego, ksiądz Franciszek Cegiełka  był przesłuchiwany jako świadek w toczącym się w latach 1968-1993 procesie beatyfikacyjnym Siostry Faustyny Kowalskiej.

Franciszek Cegiełka, Siostra Faustyna Szafarka Miłosierdzia Bożego, Veritas Foundation Publication Centre, Michalineum, London-Warszawa 2003.

Po dojściu do zdrowia ksiądz Cegiełka pracował jako więzień obozu na plantacjach,-w końcu pobytu w Dachau był tłumaczem dla nowo przybyłych do obozu. Gdy tylko nadarzyła się okazja kapłani odprawiali i uczestniczyli w obozowej Mszy Świętej, która była często okazją do komunikowania się, także słuchania kazań, które były dźwignią w ich cierpieniach. Kazania z reguły głosił ksiądz Cegiełka, który zwłaszcza celował w głoszeniu konferencji ascetycznych, w izbach blokowych.W przekazie kapłanów-współwięźniów, którzy przeżyli, ksiądz Franciszek Cegiełka uważany był za duchowego przywódcę polskich księży przebywających w więzieniach i obozach koncentracyjnych. Z natury optymista, podnoszenie i podtrzymywanie na duchu cierpiącej braci uważał w obozie za swoje powołanie. W obozie koncentracyjnym  w Dachau, tego najbardziej „księżowskiego” obozu śmierci, celował zwłaszcza w przemówieniach, w których napawał swych kolegów entuzjazmem i wzbudzał nadzieję. Jak potwierdza w swojej książce ksiądz biskup Korszyński „Ksiądz Cegiełka wszelką lepszą wiadomość w lot podchwytywał, następnie cichym szeptem lub gorącym słowem przekazywał ją innym… i dalej… Gdy hitleryzm święcił triumfy na froncie, dotkliwie dawał się we znaki w obozie, on umiał znajdować słowa nadziei i rzucać je w masę polskich więźniów… w swoich „parolach” kończył on wojnę na dwa lata wcześniej…, ale jego wypowiedzi robiły swoje: budziły nadzieję, podtrzymywały na duchu…, gdy wisiało nad nami widmo śmierci, ksiądz rektor Cegiełka z jeszcze większą odwagą zabierał głos, by podnosić na duchu”. Wszyscy słuchali go bardzo chętnie, prowokując nawet do częstego zabierania głosu okrzykami: „Wodzu przemów, wodzu prowadź!”. Jeden ze współwięźniów ksiądz Józef Kentenich PSM opowiadał, że w obozie ksiądz Cegiełka oddawał innym więźniom część swojej głodowej racji żywnościowej. Swój pobyt w więzieniach i w obozie w Dachau opisał w książce: Franciszek Cegiełka. Mistyka Ojczyzny. Rozważania więźnia politycznego, Chevlly-Paryż 1946. Polonia francuska zawsze pozytywnie oceniała postawę i działalność swojego Księdza Rektora. Już w styczniu 1945 roku, kiedy ksiądz Franciszek Cegiełka przebywał jeszcze w obozie w Dachau, uczczono go na pierwszym powojennym zjeździe w Lens specjalną uchwałą,  jako duchownego: „który za swoją niezłomną postawę moralną przeszedł do Historii, jako jedna z najpiękniejszych postaci Emigracji tego czasu!”.W obozie koncentracyjnym Dachau, ksiądz Cegiełka dotrwał aż zwolnienia 29 kwietnia 1945 roku. Obóz został wyzwolony przez żołnierzy amerykańskiej armii. Był na czele witających  wyzwolicieli Dachau. Wszyscy więźniowie zgromadzili się na placu apelowym. „Jesteście wolni”, przemówił amerykański oficer. „Dziękujemy”, rozległo się na placu. „Nie dziękujcie nam, ale Bogu”, odpowiedział oficer, a następnie rzekł:  „Teraz pomodlimy się razem”- i głośno odmówił „Modlitwę Pańską”. W tym momencie, jeden z polskich kapłanów zaintonował „Boże coś Polskę”, a inny „Jeszcze Polska nie zginęła”. Upojeni radością, już wolni ludzie nawzajem rzucali się sobie w objęcia, całując się i winszując sobie szczęścia wybawienia. Także ksiądz Franciszek Cegiełka wyściskał i wycałował pierwszego żołnierza amerykańskiego jakiego napotkał-, świadkiem tego zdarzenia był  przyjaciel księdza Cegiełki, ksiądz Adam Kozłowiecki – później Kardynał, Apostoł Afryki. Pomimo wycieńczenia obozowego, ksiądz Franciszek Cegiełka natychmiast podejmuje aktywne działanie. Z okazji Święta 3 maja 1945  przemawia z Dachau przez radio  Londyn  do rodaków i ludzi  świata.

.Ksiądz Cegiełka „[…] był świadkiem Jezusa Chrystusa w świecie w czasach bardzo trudnych, w sytuacjach ekstremalnych i pozostanie w naszej pamięci jako przewodnik po niespokojnych i zagmatwanych ścieżkach życia […] historia jego życia uczy nas 2 rzeczy: pełnego i nieograniczonego zaufania Bogu i Jego Świętej Opatrzności oraz całkowitego zaangażowania i poświęcenia w pełnionych obowiązkach” 
Udzielał pomocy, choćby drobnej, wszystkim osobom i organizacjom dobroczynnym zwracającym się do niego o wsparcie finansowe.

Na trzy godziny przed ostateczną egzekucją więźniów,13 żołnierzy armii amerykańskiej wyzwoliło 30.000 więźniów, strzeżonych przez kilkuset esesmanów. Spełniając dane przyrzeczenie, w trzecią rocznicę ślubowania w Dachau, odbyła się pielgrzymka uratowanych kapłanów do Świętego Józefa w Kaliszu w dniach 17, 18 i 19 kwietnia 1948 roku. Na ręce księdza biskupa doktora Franciszka Korszyńskiego, przysłał z Włoch specjalną depeszę, w której napisał, min. „W uroczystościach kaliskich będę brał udział duchowy na wodach oceanu, bo właśnie 15 bm. wyjeżdżam z Cherbourga statkiem” Queen Mary” do New Yorku. Na ręce Waszej Ekscelencji pozwalam sobie przesłać życzenia dla uczestników pielgrzymki. Łączę dla Waszej Ekscelencji wyrazy najgłębszej czci i miłe pozdrowienia”. Jak głosi przekaz depesza księdza Cegiełki „ zrobiła szczególnie miłe wrażenie na pielgrzymujących dachauczykach”.

Wybitny Wychowawca Ameryki

W 1948 roku ksiądz Franciszek Cegiełka udał się do Stanów Zjednoczonych, aby poświęcić się tam pracy pedagogicznej, rekolekcyjnej, misjonarskiej i naukowej. Działalność tę kontynuował w Kanadzie. Jako wykładowca uniwersytecki rozpoczyna pracę w 1967 roku na Felician College w Lodi, New Jersey, gdzie gości przebywającego w 1969 roku z wizytą w Stanach Zjednoczonych, księdza kardynała Karola Wojtyłę. Z Janem Pawłem II spotykać się będzie także później w Watykanie. W latach 1970 – 1976 zostaje profesorem teologii i dziekanem w Holy Family College w Filadelfii. W uznaniu zasług dla wyższych studiów młodzieży amerykańskiej i służby społecznej, dwukrotnie, w 1972 i 1974 roku, zostaje  zaliczony do grupy Wybitnych Wychowawców Ameryki („Oustanding Educators of America”). Jako wybitnego specjalistę, wykładowcę w Caldwell College i na Uniwersytecie Notre Dame, zaproszono go do grupy teologów pracujących nad listem pasterskim Episkopatu USA o wartościach moralnych, ogłoszonym w listopadzie 1976 roku. W czasie pobytu w Stanach Zjednoczonych napisał i wydał kilkadziesiąt książek i skryptów akademickich. Swoje prace publikował w języku polskim i angielskim, lecz doskonale znał także język niemiecki, francuski i włoski oraz łacinę i grekę. Źródłem ważnych szczegółów biograficznych jest jego biogram zamieszczony w Who is Who in Polish America (1st.edition 1966-1997).

Za swoją nieprzejednaną postawę antykomunistyczną i przywiązanie do polskości, zapłacił politycznymi konsekwencjami.-przez ponad 20 lat z przerwami nie mógł otrzymać polskiej wizy, zezwalającej mu na przyjazd do kraju ojczystego. Nie wpuszczono go do Polski nawet na pogrzeb rodziców, najpierw matki Marii w roku 1953, później w roku 1959  ojca Marcina – powstańca wielkopolskiego. Pierwszy raz od zakończenia wojny zezwolono mu na przyjazd do Polski na początku lat 60. ub. wieku. Mógł wreszcie  odwiedzić rodzinny Grabów nad Prosną, w którym mieszkało jego młodsze rodzeństwo siostry Zofia i Helena oraz bracia Marcin i Ignacy, a na cmentarzu parafialnym spoczywali jego rodzice i siostra. W latach 70. i 80. ub. wieku kilkakrotnie przyjeżdżał do Polski i głosił referaty na konferencjach teologicznych, także na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Uczestniczył również w  sesjach naukowych i popularnonaukowych, dotyczących zagadnień katolicko-społecznych, firmowanych przez Komisję Episkopatu „Iustita et Pax”.

Ksiądz profesor doktor Franciszek Cegiełka zmarł w Buffalo w Stanach Zjednoczonych, we wspomnienie NMP z Lourdes 11 lutego 2003 roku w wieku 95 lat. Jako senior pallotynów polskich, był jednym z ostatnich świadków i uczestników dramatycznego i heroicznego czasu. Został pochowany 14 lutego 2003 roku w kwaterze pallotyńskiej na cmentarzu Mount Olivet w North Tonawanda, 9 mil od słynnych wodospadów Niagary, przy drodze do Buffalo, niedaleko Sanktuarium Dzieciątka Jezus – świątyni wybudowanej przez niego z własnych pieniędzy, otrzymanych w ramach odszkodowania wojennego od rządu Niemiec. W pięknym artystycznym wystroju świątyni znalazło się nawiązanie do objawień Świętej Siostry Faustyny Kowalskiej. W taki sposób złożył dziękczynienie opatrzności i miłosierdziu Bożemu za przeżycie tragedii II wojny światowej i swoje cudowne ocalenie! Przeżywając jeszcze raz ten smutny czas, może warto, właśnie w tym miejscu zacytować fragment wymownego w treści i pięknego w formie, listu księdza Prymasa Augusta Hlonda, datowanego Gnieźnie, z 18 września 1947 roku, skierowanego na ręce księdza Franciszka Cegiełki w związku z jego odejściem  ze stanowiska rektora Polskiej Misji Katolickiej we Francji: „Żegnam Księdza Franciszka Cegiełkę z podziwem dla Jego bohaterskiej postawy ludzkiej, obywatelskiej, katolickiej i zakonnej w obozach śmierci, żegnam kochanego Księdza Rektora z wyrazami czci dla jego bezinteresowności i poświęcenia, dla kapłańskiej gorliwości i odwagi, dla żarliwego ukochania sprawy ojczystej, dla jego chrześcijańskiego optymizmu… żegnam Księdza Rektora… pasterza dusz, stróża wiary, jałmużnika, opiekuna opuszczonych, budziciela nadziei i otuchy…”

Mortus viventes obligant…, zmarli zobowiązują żywych!

Życie i działalność księdza profesora doktora Franciszka Cegiełki w Polsce, Francji, we Włoszech, Niemczech, w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie i Wielkiej Brytanii, to fascynująca skarbnica wiedzy, życia religijnego i posługi duszpasterskiej. To potwierdzenie Jego Oddania Kościołowi Powszechnemu i Umiłowania Ojczyzny. Potwierdzenie człowieka wielkiej wiedzy, kultury i dobroci, człowieka głębokiej wiary i modlitwy. Jak mawiał – na początku lat 50. Opatrzność zaprowadziła go także na misje do Afryki Południowej. Swoją misyjną wyprawę na Czarny Kontynent opisał w książce wydanej w języku angielskim: Francis A. Cegielka „Life On Rocks” – Buffalo, New York,Pallotinum1957. Jest to książka o życiu Kościoła katolickiego w Afryce Południowej, swoiste studium rasizmu, zawierająca bardzo trafne uwagi o problemach afrykańskich w tamtym czasie. Z kolei, już jako uniwersytecki profesor teologii na przełomie lat 60. i 70. kilkakrotnie wyprawiał się na Daleki Wschód, gdzie w celu pogłębienia znajomości religii azjatyckich, odwiedził min. Pakistan, Indie, Japonię i Tajlandię.

http://www.opiekun.kalisz.pl/index.php?dzial=artykuly&id=2485

 Cegiełka powrócił do Paryża 25 maja 1945 r. gdzie  przy pomocy swego zastępcy ks. Wędziocha, przygotował miejsca dla mających przybyć z Dachau księży i kleryków. Wiele dobrego w tej sprawie zrobił jego współwięzień Edmond Michelet, który był przedstawicielem Francji w obozie, a później ministrem sprawiedliwości w rządzie gen. Ch. de Gaulle'a. Wydatną pomoc okazał także Polski Czerwony Krzyż, a także ks. prałat Lagier, prezes dzieła Oeuvre d'Orient, który pozwolił otworzyć w swej instytucji przy rue de Regard 6, tymczasowe seminarium duchowne dla około 20 polskich alumnów. Rektorem seminarium został ks. prałat Franciszek Korszyński, późniejszy biskup pomocniczy we Włocławku.

wedzioch.jpgPo aresztowani Ks Cegiełki w Paryżu (26 października 1940 r.), obowiązki rektora Polskiej Misji Katolickiej we Francji przejął, od 28 października, ks. Czesław Wędzioch. Ks. Bronisław Wiater SAC nadal spełniał funkcję proboszcza polskiego kościoła i pomagał w rektoracie. On także został aresztowany 10 grudnia 1940 r. pod zarzutem szpiegostwa i siedział przez trzy miesiące w więzieniu na Cherche Midi, gdzie raz odwiedził go ks. Wędzioc

 

Wraz z powrotem ks. Cegiełki do Paryża, ks. Wędzioch złożył na ręce prymasa rezygnację z obowiązków rektora Polskiej Misji Katolickiej. Prymas listem z 15 czerwca 1945 r. zwolnił ks. Wędziocha z kierownictwa Misji, polecając ją ponownie ks. Cegiełce.Warto tutaj przytoczyć list ks. prymasa mówiący o zasługach ks. Wędziocha: „Ponieważ ksiądz Cegiełka wrócił szczęśliwie z niewoli i dzięki Bogu ma na tyle sił, by przejąć z powrotem rektorat Misji Polskiej w Paryżu, uważam, że nie mogę sprzeciwiać się propozycji Drogiego Księdza i niniejszym zwalniam Go z obowiązków kierownika ad interim tejże Misji. Czynię to jednak w pełnej świadomości zasług, które sobie drogi Ksiądz zaskarbił, prowadząc agendy Misji w najkrytyczniejszych chwilach okupacji niemieckiej. Wiem, że pracy było ponad siły, a poświęcenia ponad miarę. Pamiętam jak pieczołowicie zajmował się Drogi Ksiądz moim losem, kiedy byłem w rękach policji niemieckiej i ile dobrego świadczył w ogóle naszym rodakom, którzy w Misji szukali pomocy, rady i opieki. Za to wszystko wyrażam Drogiemu Księdzu moje najserdeczniejsze podziękowanie, a zarazem czule błogosławię Jego dalszym pracom, wszędzie tam, gdzie Go Opatrzność zechce, jako swego wiernego kapłana i apostoła”.Ks. Wędzioch przeszedł teraz do pracy misyjnej i rekolekcyjnej, zajął się urządzaniem sierocińca w Osny. Wrócił jeszcze do Misji jako rektor ad interim, na krótko po rezygnacji ks. Cegiełki w 1947 r. Za swoją działalność i udział w Ruchu Oporu, otrzymał od władz polskich i francuskich odznaczenia i dyplom za pomoc okazywaną żołnierzom alianckim w czasie wojny. Dyplom podpisał gen. Dwight David Eisenhower.

Ks. Stanisław Tylus SAC

Ks TREUCHEL Stefan Zygmunt Franciszek

w Ruchu Oporu działali wszyscy polscy księża pracujący we Francji. Przyczyniały się do tego także nabożeństwa odprawiane regularnie, wygłaszane kazania i katechizacja dzieci. Modlono się o pokój, za Polskę, więźniów politycznych i jeńców wojennych. Polacy urządzali pielgrzymki i manifestacje patriotyczne, w których brali udział biskupi francuscy. W Paryżu pielgrzymki podążały do Notre Dame de Victoire i do Sacré Coeur. W Le Blanc Mesnil pod Paryżem odbyło się poświęcenie obrazu Matki Bożej Częstochowskiej z udziałem biskupa z Wersalu. Dużą rolę w podtrzymywaniu nadziei zwycięstwa odgrywały chóry kościelne i pieśni, których treść łączyła w jedno wszystkich. Gromadząc się licznie na takich uroczystościach, nabożeństwach i manifestacjach, ludność polska uświadamiała sobie ogromną siłę, płynącą z przynależności do wspólnoty narodowej.