4 stycznia 2017 Warszawa Sakramentki synowa Króla Jana III Sobieskiego -Chmielno -Puck uczeń Bronisława Komorowskiego -Benedyktynki w Staniątkach

4 stycznia 2017    Hamburg 

Nie przyjmujcie niczego za prawdę co byłoby pozbawione miłości, ani nie przyjmujcie niczego za miłość, co byłoby pozbawione prawdy; jedno pozbawione drugiego staje się niszczącym kłamstwem. Św Edyta Stein

José Gil de Castro isabel portugal.jpgilustracja

4 stycznia 1271 r w Saragossie urodziła się św  Elżbieta Aragońska OFS,Została nazwana po swojej babci ciotecznej – Elżbiecie Węgierskiej,

4 stycznia 1108 zmarła Gertruda córka Krola Mieszka II i Bł Rychezy -praprawnuczka Cesarza Ottona I i św Adelajdy 

4 stycznia 1761  w Warszawie umiera rezydentka u Sakramentek  Maria Józefa Wesslówna Sobieska-synowa Króla Jana III Sobieskiego  fundatorka Sanktuarium MB Śnieżnej w Pilicy

Ilustracja4 stycznia 1918 w Chmielnie urodził się Pan Bogumił Sojecki -uczeń Bronisława Komorowskiego .-4 stycznia to rocznica urodzin Siostry Anuncjaty mojej przyjaciółki z Klasztoru Benedyktynek w Staniątkach  Piękny, wielki klasztor w Staniątkach. Wczesny gotyk, z 1216 roku, jeden z najstarszych w Polsce.

Dzień z życia mniszek z klasztoru Benedyktynek w Staniątkach [ZDJĘCIA]Dzień z życia mniszek z klasztoru Benedyktynek w Staniątkach [ZDJĘCIA]

4 stycznia 1761 w Warszawie umiera  synowa Króla Jana III Sobieskiego Maria Józefa Wesslówna Sobieska– córka starosty ostrowieckiego Stanisława Wessla i Barbary Starhemberg, żona królewicza polskiego Konstantego Władysława Sobieskiego.. wychowywana u Sakramentek -towarzyszka Teresy Kunegundy Sobieskiej która 15 sierpnia 1694 została żoną Maxymiliana Emmanuela Wittelsbach – od 1702 Maria Józefa Wesslówna przebywała w Oławie na dworze brata swojego przyszłego męża, Jakuba Ludwika Sobieskiego 18 listopada 1708 w Gdańsku poślubiła Konstantego Władysława Sobieskiego, syna króla polskiego Jana III Sobieskiego.Wkrótce po ślubie z Józefą Konstanty Władysław wyjechał zagranicę, a w 1711 podjął pierwsze kroki rozwodowe. Po śmierci Marii Kazimiery Wesslówna zrezygnowała z zapisanego jej przez męża dożywocia w zamian za respektowanie ważności małżeństwa z Sobieskim. W maju 1719 Sobieska opuściła klasztor sakramentek w Warszawie, gdzie przebywała na czas procesu rozwodowego. W 1720 królewiczowa zakupiła dwór w Warszawie od królewskiego dworzanina Franciszka Manteuffla-Kiełpińskiego.W 1724 wieloletni proces rozwodowy Wesslówny i Sobieskiego zakończył się ostatecznym zatwierdzeniem prawomocności małżeństwa. W listopadzie 1725 doszło do  pogodzenia się małżonków, którzy zamieszkali razem w Żółkwi. .. 22 lipca 1726 Konstanty Władysław Sobieski zmarł i Maria Józefa została wdową.Po śmierci męża, wiosną 1727 Maria Józefa zawarła umowę ze swoim szwagrem Jakubem na mocy której przez kolejne półtora roku zarządzała majątkiem królewicza Konstantego w Żółkwi, Pomorzanach i Tarnopolu. W styczniu 1729 królewiczowa opuściła Żółkiew i zamieszkała we Lwowie, skąd rok później przeniosła się do Pilicy, gdzie zakupiła dobra miejskie obejmujące miasto z zamkiem i fortecą oraz trzynaście sąsiadujących z nim wsi. W latach 1731–1740 Maria Józefa Sobieska dokonała przebudowy zamku, w którym rezydowała, a następnie ufundowała zespół klasztorny reformatów w Pilicy.

Zespół klasztorny reformatów w PilicySanktuarium w Pilicy, Anna PiernikarczykSanktuarium MB Śnieżnej w Pilicy

Po sprzedaniu dóbr pileckich bratankowi Teodorowi, w 1753 Maria Józefa ponownie zamieszkała w klasztorze sakramentek w Warszawie. Tam zmarła 4 stycznia 1761 przed śmiercią zapisując majątek bratankom i bratanicom. Pogrzeb Marii Józefy z Wesslów Sobieskiej odbył się 7 stycznia 1761 kościele św. Kazimierza   SAKRAMENTEK na Nowym Mieście, gdzie do powstania warszawskiego w 1944 znajdował się jej nagrobek.

Oddały życie za Chrystusową Polskę

31 sierpnia 1944 r. Niemcy zbombardowali kościół i klasztor ss. sakramentek na Nowym Mieście. Pod gruzami poległo ponad  tysiąc osób. Gdy spadały bomby siostry trwały na adoracji. Życie ofiarowały za wolną i Chrystusową Polskę. Razem z mniszkami zginęli kapłani, powstańcy, sieroty oraz szukająca schronienia ludność cywilna.Wśród zabitych sakramentek były te, które wcześniej świadomie ofiarowały swoje życie jako zadośćuczynienie za wolność kraju. Prosiły, by ich ofiara wyjednała miłosierdzie dla ojczyzny. „Aby Polska, gdy powstanie, nie była ani biała, ani czerwona, ale Chrystusowa” – tak sformułowała intencję jedna z poległych zakonnic.

Widok kościoła od strony rynku.

 Przy życiu pozostało jedynie 9 zakonnic, które po tym wydarzeniu przebywały w opactwie w Staniątkach gdzie obecnie przebywa Siostra Anuncjata urodzona 4 stycznia 

Zespół klasztorny sakramentek w Warszawie – zespół budynków klasztornych przy Rynku Nowego Miasta 2.

W 1687 r. Maria Kazimiera sprowadziła z Francji sakramentki. Zostały one osadzone w pałacu wzniesionym w 1684  Pałac ten przebudowano na klasztor w 1688 r.

15 sierpnia 1683 r w Krakowie u Matki Bożej na Piasku Królowa Maryśieńka złożyła ślub  fundacji Sakramentek w Warszawie . Po udanej odsieczy wiedeńskiej Maria Kazimiera starała się sprowadzić do Polski Benedyktynki Najświętszego Sakramentu. Po długich negocjacjach doszła do skutku fundacja klasztoru w Warszawie w 1687 r., która dostała później tytuł fundacji królewskiej. Maria Kazimiera kierowała się chęcią zapewnienia całemu „domowi królewskiemu” łask nieba, wyproszonych modlitwami przez owe mniszki oraz wychowanie panien z domów szlacheckich. Zakonnice osadzone początkowo na zamku musiały przystosować pomieszczenia do życia zakonnego. 1 stycznia  1688 rozpoczęły nieustającą adorację Najświętszego Sakramentu. Od tego też czasu zajęły się edukacją panien z rodów szlacheckich.27 czerwca 1688 r. nastąpiło uroczyste przeprowadzenie mniszek do nowej siedziby, w procesji z Najświętszym Sakramentem, w której brali udział król SobieskiMaria Kazimiera i cały dwór. Na przełożoną klasztoru mianowano Matkę Bożą.. W 1865 r. car zadecydował o zamknięciu pensjonatu, skonfiskowaniu posagów zakonnic oraz zakazał przyjmowania do nowicjatu. Od 1924 r. zakonnice znowu otrzymywały miesięczną pensję, a także otwarta została opłatkarnia, która wpłynęła na powolną poprawę majątkową klasztoru. W 1927 r. do zakonu przybyła matka Janina Jadwiga Byszewska, której to właśnie siostry zawdzięczają tak szybkie odrodzenie się klasztoru.Na uroczystość 250-lecia kościół i klasztor zostały odrestaurowane.Podczas powstania warszawskiego sakramentki wyraziły swoją chęć udzielenia schronienia potrzebującym. Opiekowały się nimi i gromadziły zapasy. 31 sierpnia 1944 na skutek bombardowania zniszczony został klasztor z kościołem, a pod gruzami zginęli zarówno duchowni, jak i cywile. 31 sierpnia 1954 r. odbył się pogrzeb sióstr, które wówczas poniosły śmierć. Uroczystość miała miejsce w krypcie pod kościołem (czyli tam, gdzie zginęły). Przy życiu pozostało jedynie 9 zakonnic, które po tym wydarzeniu przebywały w opactwie w Staniątkach. Pragnęły one jednak wrócić i zacząć odbudowę klasztoru. Pod koniec 1946 r. stało się to już możliwe. Zaczęła zwiększać się liczba powołań. Zakonnice starały się przekazać młodszemu pokoleniu jak najwięcej mądrości.Matka Janina Jadwiga Byszewska zmarła w 1951 r. Przeoryszą została matka Celestyna Wielowieyska. W 1952 r. kościół oddano do użytku.

akcie erekcji klasztoru warszawskiego wydanym przez biskupa Stanisława Witwickiego 4 czerwca 1688 r., zamiast dość długiej nazwy oficjalnej Benedyktynki od Nieustającej Adoracji Najświętszego Sakramentu (Moniales Ordinis Sancti Benedicti ab Adoratione Perpetua) użyto po raz pierwszy skrótu sakramentki. Sakramentki zajmowały się edukacją panien i rozpowszechnianiem znajomości języka francuskiego.  Ich adoracja Najświętszego Sakramentu trwa nieustannie, w dzień i w nocy.

Konstanty Władysław Sobieski herbu Janina (ur. 1 maja 1680 w Warszawie, zm. 22 lipca 1726 w Żółkwi)Syn króla Jana III Sobieskiego i Marii Kazimiery d’Arquien, brat Jakuba LudwikaAleksandra Benedykta i Jana.

Odebrał staranne wykształcenie zgodne z ułożoną przez ojca w 1685 instrukcją wychowawczą. W październiku 1696 wraz z bratem Aleksandrem został przyjęty przez króla Ludwika XIV jako hrabia pomorzański19 stycznia 1698 wydał wraz z bratem Aleksandrem bal na cześć przybyłego do Warszawy Augusta II Mocnego.1697 na mocy podziału majątku po Janie III otrzymał Wilanów i Pałac Kazimierzowski, a także dobra żółkiewskie i krechowskie.W 1698 wziął udział w bitwie pod Podhajcami. W październiku tego roku wraz z bratem odprowadzał orszak matki, która udała się do Włoch. W listopadzie zostali przyjęci przez cesarza Leopolda I i Eleonorę Magdalenę von Pfalz-Neuburg.1699 uczestniczył w przejmowaniu odzyskanego z rąk tureckich na mocy pokoju w Karłowicach Kamieńca Podolskiego.W marcu 1700 wyjechał do Rzymu. W listopadzie został kawalerem Orderu św. Michała. 13  grudnia 1700  z rąk ambasadora Francji otrzymał Order Świętego Ducha. W czasie III wojny północnej poparł starania brata Jakuba o koronę polską. Przybył do Oławy, skąd przez Wrocław chciał udać się do Rzeczypospolitej27 lutego 1704 przy wyjeździe z tego miasta został wraz z bratem aresztowany przez wysłanników Augusta II. Więziony do 1706 w twierdzy Pleissenburgu w Lipsku, później w Twierdzy Königstein. Uwolniony na mocy pokoju w Altranstädt. Wyjechał na Dolny Śląsk. Latem 1708 przybył do Króla Polski Stanisława Leszczyńskiego do Prus Królewskich. 18 listopada 1708 r  poślubił w Gdańsku Marię Józefę Wessel.  W 1711 Konstanty podejmował cara Piotra I w Jaworowie. W 1712 i w czasie konfederacji tarnogrodzkiej (17151716) wysuwano  jego kandydaturę do tronu polskiego.Rezydował we Wrocławiu. 1714 odziedziczył po bracie Aleksandrze Pomorzany. W 1718 sprzedał Podhorce Stanisławowi Mateuszowi Rzewuskiemu, w 1720 Wilanów Elżbiecie Sieniawskiej, a Augustowi II pałacyk myśliwski na Marymoncie w Warszawie. Jego imię nosiły statki gdańskie Printz Constantin von Pohlen i Der Printz Constantin von Polen.Pochowany w kościele farnym w Żółkwi.

IlustracjaKolegiata św. Wawrzyńca w Żółkwi 

Kościół został wzniesiony w latach 16061618 z fundacji hetmana wielkiego koronnego Stanisława Żółkiewskiego (1598)  prapradziadka Konstantego Sobieskiego  Konsekracja świątyni miała miejsce 28 maja 1623. Kościół był pierwotnie poświęcony Królowej Niebios oraz św. Wawrzyńcowi i św. biskupowi Stanisławowi, obecnie św. Wawrzyńcowi Męczennikowi.W zamyśle fundatora kościół miał być rodzinnym mauzoleum, ale i również panteonem sławy rycerskiej i wotum dziękczynnym za zwycięstwa odniesione przez wojska polskie, walczące pod jego dowództwem. Z tego względu fundacja ta była dziełem wyjątkowym, nie mającym odpowiednika na ziemiach Rzeczypospolitej.Ważnym wydarzeniem w dziejach nowo wzniesionego kościoła był pogrzeb jego fundatora, poległego po bitwie pod Cecorą 7 października 1620. Żegnał go wówczas przemową Jakub Sobieski, ojciec przyszłego króla Polski Jana III Sobieskiego. Hetmana i fundatora przypomina nagrobek z jego całopostaciową figurą, umieszczony obok przedstawienia syna Jana, a naprzeciw pomnika żony Reginy i córki Zofii Daniłowiczowej  zmarłej 27 listopada 1661 r -2 listopada 1983 r pochowanej wraz z synem Markiem w Kosciele Trójcy Sw w Krakowie .W 1620 wdowa po Stanisławie Żółkiewskim, Regina z Herburtów Żółkiewska założyła w kościele kolegiatę. Kler kolegiacki podlegał proboszczowi. Dotacja z lat 1620-1621 zapewniła kolegiacie obfity majątek ziemski i liczne subwencje pieniężne. Po śmierci wdowy po hetmanie dzieło wypełniania testamentu fundatora kontynuowała jej córka i dziedziczka, Zofia Daniłowiczowa: w 1631 uposażyła ona prebendy kaznodziei w kolegiacie.Status kolegiaty świątynia straciła w 1800 w wyniku kasaty józefińskiej. Później, do 1945, pełniła funkcję miejskiej fary.Z fundacji króla Jana III Sobieskiego gdański rzeźbiarz Andreas Schlüter wykonał w Warszawie w latach 1692-1693 parę okazałych nagrobków: Jakuba Sobieskiego, ojca monarchy oraz Stanisława Daniłowicza (jego wuja ściętego przez Tatarów). Na ścianach natomiast król umieścił ogromnych rozmiarów płótna przedstawiające największe odniesione przez siebie zwycięstwa – pod Chocimiem (1673), pędzla gdańskiego malarza Andrzeja Stecha, pod Wiedniem i pod Parkanami (1683), autorstwa Włocha z pochodzenia, Marcina Altomonte. W podziemiach kościoła miejsce wiecznego spoczynku znaleźli najbliżsi monarchy.Kolegiata na przestrzeni dziejów szczęśliwie uniknęła pożarów i grabieży. W latach 1862-1867 oraz na początku XX w. została gruntownie odnowiona. W okresie II Rzeczpospolitej proboszczem parafii w Żółkwi był ks. dziekan Wawrzyniec Ożga, staraniem którego dokonano odnowy murów i zadaszenia świątyni.. W takim stanie przetrwała do końca II wojny światowej.Tragiczne w dziejach świątyni okazało się dopiero jej zamknięcie przez władze komunistyczne w 1946 i przeznaczenie na magazyn. W rezultacie nastąpiła dewastacja budowli, część wyposażenia uległa zniszczeniu i rozproszeniu. Sprofanowana została krypta grobowa Żółkiewskich, Daniłowiczów i Sobieskich, porozbijano nagrobki Sobieskich, spalone zostały ławki i konfesjonały, a obrazy i wyposażenie zakrystii w większości zostały dzięki inicjatywie dyrektora Lwowskiej Galerii Obrazów, Borysa Woźnickiego przeniesione do magazynu galerii w dawnym klasztorze kapucynów w Olesku, gdzie szczęśliwie przetrwały (jeden z obrazów – ”Matka Boska z Dzieciątkiem”, przypisany włoskiemu malarzowi Carlo Dolci, trafił do petersburskiego Ermitażu).W 1989, po długotrwałych staraniach ks. Ludwika Kamilewskiego, świątynię odzyskała miejscowa rzymskokatolicka wspólnota parafialna.

Ołtarz główny, późnobarokowy zawiera w części dolnej figurę Chrystusa na Krzyżu, a w górnej obraz św. Wawrzyńca. Po bokach ołtarza znajdują się dwa renesansowe nagrobki rodziny Żółkiewskich: po lewej stronie nagrobek Stanisława Żółkiewskiego oraz jego syna Jana, starosty hrubieszowskiego i jaworowskiego (zm. 1623), natomiast po prawej stronie nagrobek żony hetmana, Reginy z Herburtów Żółkiewskiej (zm. 1626) i ich córki Zofii z Żółkiewskich Daniłowiczowej, wojewodziny ruskiej. Do zakrystii i skarbca prowadzą dwa identyczne późnorenesansowe portale.

Przy wejściu do prezbiterium, na północnej ścianie znajduje się nagrobek kasztelana krakowskiego Jakuba Sobieskiego (ojca króla) a na południowej – nagrobek starosty korsuńskiego i czehryńskiego Stanisława Daniłowicza. W krypcie znajdują się z marmurowe sarkofagi Żółkiewskich, Sobieskiego i Daniłowicza. Na metalowej płycie przykrywającej wejście do krypty wyryto nazwy miejsc bitew, w których udział brali zmarli. Wewnątrz świątyni wiszą ponadto tablice pamiątkowe.

W żółkiewskiej farze oprócz pięknych marmurowych nagrobków Żółkiewskich i Sobieskich  znajdowały się do 1939 ogromne malowidła batalistyczne obrazujące największe zwycięskie bitwy króla Jana III Sobieskiego i jego pradziada Stanisława Żółkiewskiego, tworzące jeden z najbardziej monumentalnych zespołów polskiego malarstwa batalistycznego w Europie:

oraz dwa malowidła wykonane w latach 16931695 przez Marcina Altomontego :

Obrazy batalistyczne zostały zagrabione a następnie przywłaszczone przez Ukraińską SRR a na początku lat 70 XX w. umieszczone w Lwowskiej Galerii Sztuki w Olesku, gdzie zwożono polskie zabytki z całego obszaru Kresów włączonego do Ukraińskiej SRR. Po wywiezieniu ich z kościoła w Żółkwi, który został zamknięty i przekształcony w magazyn, nie były nigdy eksponowane we wspólnym miejscu. Po upadku ZSRR i zwrocie kościoła katolikom obrazy te nie powróciły na swoje dawne miejsce i pozostały w gestii galerii obrazów. W muzeum na zamku w Olesku była wystawiona (częściowo zrolowana, ponieważ sala wystawowa była za niska dla obrazu o wysokości ponad 7 metrów) Bitwa pod Wiedniem, zaś w pobliskim magazynie kościoła pokapucyńskiego Bitwa pod Kłuszynem i Bitwa pod Chocimiem. Czwarte płótno, Bitwa pod Parkanami, było ponad 30 lat do końca lat dziewięćdziesiątych przechowywane zrolowane w skrzyni. Żaden z tych obrazów nie był od czasu grabieży poddany renowacji a ponadto sposób ich przechowywania i eksponowania przyspieszał ich degradację.Ukraińcy za argument przeciwko umieszczeniu obrazów w żółkiewskiej farze podawali nieodpowiednie warunki w kościele dla obrazów,Problem braku zgodyna powrót obrazów do kościoła w Żółkwi upatrywany jest  w niechęci Ukraińców i w fakcie, że "zabytek ukraiński" miałby trafić do "polskiego kościoła" W czerwcu 2012 Ukraińcy "Bitwę pod Wiedniem" powiesili na zamku w Olesku, a "Bitwę pod Parkanami" na zamku w Złoczowie, jednak nie dopuścili polskich konserwatorów do prac przy zawieszaniu obrazów w nowych miejscach

Pomorzany  na Ukrainie, w obwodzie lwowskim, , w górnym biegu rzeki Złota Lipa.Miejscowość powstała wokół zamku wybudowanego w latach 1340-50 przez Świnków, a następnie rozbudowanego przez Sienieńskich herbu Dębno.W okresie I Rzeczypospolitej Pomorzany były jednym z ważniejszych ośrodków administracyjnych w województwie podolskim, często niszczonym przez Tatarów. Okres świetności Pomorzan przypada na wiek XVII, kiedy jego właścicielami byli Sobiescy, między innymi król Jan III. Połowę miasta, zamku i 21 wsi za sumę 190 000 złp zakupił w 1630 roku od Aleksandra Sienieńskiego, Marek Sobieski, brat Jana. Zniszczone w dużym stopniu przez najazd tatarski w 1626 roku, dobra pomorzańskie Sobieski odbudował w krótkim czasie sprowadzając tu ludność polską, tatarską i ruską. W XVIII wieku znajdowała się w Pomorzanach rezydencja Pruszyńskich.Podczas okupacji zostało pozbawione praw miejskich i włączone do gminy wiejskiej Pomorzany

HerbIlustracja

Zabytki-zamek- pierwszą warownię wzniósł w latach 1340-1350 Mikołaj Świnka na ziemiach, które nadał mu król Kazimierz Wielki.- około 1619 r. kupił go Jakub Sobieski, ojciec późniejszego króla Jana III. . Była to silna warownia, która była w stanie obronić się przed licznymi atakami Kozaków, Tatarów i Turków. Zdobyli ją dopiero Tatarzy w 1675 i 1684 r. W wyniku zniszczeń, Jan III Sobieski przeprowadził gruntowany remont.W 1740 r. zamek przeszedł w ręce Radziwiłłów, jednak podupadł w wyniku pożaru w 1771 r. W 1789 r. właścicielem zamku został Erazm Pruszyński. Jego syn – Józef Pruszyński dokończył remont i umieścił w nim galerię obrazów. Około 1875 r. zamek kupił Roman Potocki, którego syn Jerzy Potocki (1889-1961), ambasador RP odnowił zamek po zniszczeniach z czasów I wojny światowej i wzorowo utrzymywał posiadłość do 17 września 1939 r. Po wojnie (w okresie Ukraińskiej SRR) do lat 70. XX w. w zamku mieściła się szkoła. Obecnie obiekt jest w ruinie. zrujnowany ratusz z XIX wieku neogotycki z wieżami i herbem Potockich stojący pośrodku rynku (częściowo rozebrany po 1945 roku).kościół pw. św. Trójcy z połowy XVIII w. Od 1991 r. ponownie jest świątynią rzymskokatolicką. Obok kościoła znajduje się dzwonnica z dzwonem ufundowanym przez króla Jana III Sobieskiego z przetopionych dział tureckich zdobytych w bitwie pod Chocimiem.cerkwie – drewniana z roku 1718 i murowana z roku 1888, a w niej ikonostas podarowany przez króla Jana III Sobieskiego.
cmentarz na którym staraniem Towarzystwa Kultury Polskiej Ziemi Lwowskiej wystawiono pomnik poświęcony Polakom pomordowanym w okolicznych wioskach: Zagórze i kolonii Śliwińce 2 kwietnia 1944. Mimo prób zablokowania uroczystości przez ukraińską nacjonalistyczną partię "Swoboda" pomnik został poświęcony 27 czerwca 2010.

 

Kosciół Trójcy Swietej 

 

Golgota Zachodu-Bogumił Sojecki uczeń Bronisława Komorowskiego czytaj 

zamordowanego rytualnie 22 marca 1940 w obecnosci dziadka Donalda Tuska w Stuthofie 

Najbliższym ( szczególnie Dzieciom),a także Wszystkim,którym bliskie są odwieczne WARTOŚCI –  Autor

Chmielno, położone blisko Kartuz, jest moim miejscem urodzenia.Urodziłem się 4 stycznia 1918 r. W tym samym roku moi rodzice przeprowadzili się do Oliwy – przedmieścia Gdańska.Uczęszczałem do Gimnazjum Polskiego Macierzy Szkolnej w Gdańsku do szóstej klasy włącznie. W latach szkolnych 1934/36 ukończyłem Wyższą Szkołę Handlową Macierzy Szkolnej w Gdańsku…………………Wobec tego wzmagającego się napięcia moje siostry, Dobromiła i Janina, wyjechały z Gdańska 26 sierpnia 1939 r. do Nowego nad Wisłą koło Grudziądza do naszych dziadków, Augustyna i Anny Frankowskich.Pozostałem sam w mieszkaniu przy ul. Pfefferstadt 75…...Dnia 8 września 1939 r. na drzwiach wejściowych do naszego mieszkania na I piętrze wywiesiłem kartkę z napisem: „Ich kehre um 13:00 Uhr zurück” (Wrócę o godzinie 13:00). Rzeczywiście około godziny 14:00 przyszło po mnie dwóch gestapowców. Zaprowadziłem ich do mojego pokoju. Pytają: „Wer bist Du?”  (Kim jesteś?)  „Bürger der Freien Stadt Danzig”. (Obywatel Wolnego Miasta Gdańska). „Nationalität – Pole” (Narodowość – Polak). czytaj

Chmielno (dodatkowa nazwa w j. kaszub. Chmielno) – duża kaszubska wieś, położona w powiecie kartuskim w ciągu Drogi Kaszubskiej Hieronim Derdowski wymieniał Chmielno w swoim poemacie O Panu Czorlińścim co do Pucka po sece jachoł.Wieś norbertanek żukowskich w województwie pomorskim w II połowie XVI wieku. XIII wieku gród książąt pomorskich i siedziba kasztelana, po której zachowało się grodzisko. Po zajęciu Pomorza Gdańskiego przez Krzyżaków przeszło pod administrację zakonną. Od końca wojny trzynastoletniej ponownie znalazło się pod zwierzchnictwem Królestwa Polski na obszarze powiatu mirachowskiego. Od 1772 było pod administracją zaboru pruskiego i nosiło nazwę niemiecką Chmelno. W 1920 znalazło się w granicach II Rzeczypospolitej (powiat kartuski). 

Teresa Kunegunda Sobieska  -Regentka Bawarii urodziła się 4 marca 1676 r na Wawelu 

Teresa Kunegunda i jej syn Cesarz Rzymski ,Krąl Niemiecki Karol VII 

19 lipca 1943 Aliańci bombardują Rzym ginie 4 tysiące ludzi -modlitwa Papieża Piusa XII 

Wawel 17 stycznia 1945  zbombardowany przez Rosjan

Viterbo -Bazylika Matki Bożej 17 stycznia 1945 r zbombardowana przez Aliantów

17 stycznia 1842 urodził się św Arcybiskup Pelczar ochrzczony 20 stycznia 1842 r 

Biskup Pelgar ostrzegał przed Masonerią 

Biskup Michał Kozal  Ingres 13 sierpnia 1939 -aresztowany przez Burmistrza Dachau 7 listopada 1939 r 

Nie było wyzwolenia Dachau 29 kwietnia 1945 -było to zakończenie  programu dla NOWEJ RELIGI 2017 

Staniątki – sanktuarium Matki Bożej Bolesnej  czytaj

Staniątki koło Niepołomic to wieś, w której – według przekazów – zatrzymał się św. Wojciech "na staniątki", czyli postój w drodze na dwór Bolesława Chrobrego. W latach 1228-1238 przedstawiciele możnego, małopolskiego rodu Gryfitów ufundowali tu kościół i klasztor sióstr benedyktynek.
Staniątki są sanktuarium maryjnym – od stuleci czczony jest tu cudowny obraz Matki Bożej Bolesnej z XVII w., koronowany w 1924 przez abp. Adama Sapiehę. Klasztor panien benedyktynek w Staniątkach pod Krakowem od założenia oddany był pod opiekę Matki Bożej. Tradycja podaje, że już pierwsza jego ksieni Wisenna modliła się przed cudownym obrazem Bogurodzicy, której serce przenika siedem mieczy. W czasie najazdu Tatarów Wizenna odprawiła wraz ze wspólnotą procesję, obnosząc obraz Matki Bożej. Jej następczynie przeżyły: najazd szwedzki, zagrożenie kasatą przez cesarza Józefa, rabację galicyjską, obecność wojsk austriackich, rosyjskich i hitlerowskich, konfiskatę majątków, komunizm.

Opactwo sióstr benedyktynek w Staniątkach jest najstarszym klasztorem mniszek w Polsce. Pochodzi z początku XIII wieku. Fundator klasztoru i kościoła pod wezwaniem św. Wojciecha – Klemens Jaksa Gryfita z Ruszczy, kasztelan krakowski – ofiarował swej świątobliwej córce Wizennie, pierwszej przełożonej-ksieni benedyktynek w Staniątkach, obraz Matki Boskiej Bolesnej. Przed Jej cudownym obliczem modlił się król Władysław Jagiełło, kiedy szedł na wojnę z Krzyżakami i kiedy wracał po zwycięstwie pod Grunwaldem. czytaj

 św. Wojciech, który przechodził w 995 roku z Węgier do Krakowa zatrzymał się w tym miejscu i powiedział: „Udielame tady staniatku” („zróbmy tu sobie odpoczynek”). Na pamiątkę tego wydarzenia nazwano tę miejscowość „Staniątki”. Znajduje się ona zaledwie 20 kilometrów na wschód od Krakowa, niemal na skraju Puszczy Niepołomickiej.W XIII wieku – przed rokiem 1228 kasztelan krakowski – Klemens z Ruszczy ufundował dla swojej córki Wizenny klasztor w Staniątkach. Jego konsekracja miała miejsce w roku 1238. Kilkanaście lat później, bo w 1253 roku papież Innocenty III ostateczne zatwierdził fundację.

Ojciec pierwszej ksieni, wyposażył klasztor i podarował mu obraz Matki Bożej Bolesnej. Już od przeszło siedmiu wieków w bocznej kaplicy świątyni, króluje Pani Staniątecka. Maryja przedstawiona jest w postaci stojącej z załamanymi rękoma, przebita siedmioma mieczami, przypominającymi Jej boleści, z twarzą zalaną łzami.Fundator podarował mniszkom także obszerne włości. Niestety, do dziś oprócz klasztornego ogrodu nic z nich nie pozostało.Jak można wyczytać w dokumentach, już w średniowieczu benedyktynki przyjmowały na wychowanie dziewczęta. Dało to początek szkole klasztornej.W XVII wieku miał miejsce szczególny rozkwit opactwa. Wtedy w klasztorze mieszkało zazwyczaj ponad pięćdziesiąt zakonnic. Po rozbiorach – klasztor sióstr staniąteckich – jako jedyny w zaborze austriackim uniknął naznaczenia limitu liczebności. To pozwoliło mu w XX wieku wspomóc personelem odradzający się klasztor w Wilnie oraz zasiedlić skasowany klasztor w Nieświeżu.Po zakończeniu drugiej wojny światowej władze komunistyczne odebrały siostrom szkołę oraz  resztę posiadanej jeszcze ziemi. Na dwa lata – od 1954 do 1956 roku – przesiedliły benedyktynki do klasztoru w Alwerni.-w Klasztorze umieszczono 500 wygnanych z zakonów Siostr Kiedy zgromadzenie powróciło do swojej własności, szkoły nie udało się już reaktywować. Niewielką część dawnej ziemi klasztornej udało się siostrom odzyskać już w czasach III Rzeczypospolitej, ale została natychmiast sprzedana dla opłacenia niezbędnych remontów w kościele.

Staniątecka Pani

Historia klasztoru sióstr benedyktynek jest niezwykle bogata. Warto podkreślić, że u stóp Matki Bożej Staniąteckiej modliła się przyjaciółka Wizenny – bł. Kinga – jej wychowanka – bł. Salomea – oraz Bolesław Wstydliwy. Klasztor sióstr odwiedzili także św. Jadwiga Królowa, król Władysław Jagiełło, a także Zygmunt Stary, Jan III Sobieski, konfederaci barscy i polscy powstańcy.Na początku XX wieku benedyktynki podjęły starania o koronację wizerunku Matki Bożej Bolesnej. Inicjatorką tych starań była ksieni Kazimiera Hilaria Szczerbianka. W 1913 roku siostry otrzymały zgodę Kościoła na koronację. Niestety, przygotowania do uroczystości przerwane zostały przez wybuch pierwszej wojny światowej.Do tematu koronacji powrócono po zakończeniu wojny i ustabilizowaniu się sytuacji politycznej. Wówczas to, z ofiarowanych przez wiernych kosztowności, została wykonana korona ze szczerego złota. Sama uroczystość nałożenia koron miała miejsce 21 września 1924 roku. To nie kto inny, ale sam kardynał Adam Stefan Sapieha, metropolita krakowski, dokonał uroczystej koronacji. W czasie uroczystości odczytał słowa z dekretu koronacyjnego:„Obraz ten największą czcią już od dawna otaczali królowie polscy, a sami biskupi rzymscy uczcili wspomniany kościół odpustami (…) dlatego (…) na większą chwałę Trójcy Przenajświętszej, ku nowej chlubie i ozdobie Bogarodzicy jednogłośnie (…) uchwalamy i polecamy tenże obraz Pani Naszej pod wezwaniem Bolesnej w uroczysty sposób przyozdobić złotą koroną”.

Opactwo staniąteckie posiada wiele cennych pamiątek z historii: dokumentów, rękopisów, starodruków oraz przedmiotów i szat liturgicznych. W muzeum jakie znajduje się przy klasztorze można oglądać bogate zbiory szat i sprzętów kościelnych, w tym monstrancję późnogotycką z 1543 roku, obrazy, rzeźby, zabytki piśmiennictwa – inkunabuły oraz kolekcje figurek woskowych, które produkowano w klasztorze.

Siostry Benedyktynki Staniątki 299 32-005 Niepołomice koło Krakowa tel. (012) 2818058 www.benedyktynki.org