5 czerwca 2016 Rok Bożego Miłosierdzia Nowe Jeruzalem w Warszawie „de non tolerandis Judaeis”

5 czerwca 2016    Rok Bożego Miłosierdzia  –

Marian Seal

Kanonizacja sw Stanisława Papczyńskiego z Góry Kalwarii ,,Nowej Jerozolimy,,

 

Święty Ludwik Maria Grignon de Montfort

5 czerwca 1700 r. otrzymał święcenia Kapłańskie.

Pożegnał ziemię dla nieba 28 kwietnia 1716 roku, mając zaledwie 43 lata.

Pozostawił po sobie dwa zakony: "Towarzystwo Maryi" i "Zgromadzenie Córek Mądrości (Bożej)"

Modlitwy odmawiane za przyczyną spoczywającego w Górze Kalwarii założyciela zakonu marianów doprowadziły do uzdrowienia śmiertelnie chorej kobiety

Wieczernik (niewielki kościół Wieczerzy Pańskiej) na Mariankach w Górze Kalwarii – aktualnie sanktuarium o. Stanisława Papczyńskiego – zbudowano w 1674 r.

Był on częścią Nowej Jerozolimy, obecnie Góry Kalwarii. Miasto i liczne kościoły powstały na planie krzyża jako symbol Wielkiego Piątku, a mały Wieczernik, położony na uboczu, podkreślał tajemnicę Wielkiego Czwartku. Tam pątnicy rozpoczynali swoją drogę pokutną, a towarzyszyli im marianie, których wraz z siedmioma innymi zakonami sprowadził do Nowej Jerozolimy bp Stefan Wierzbowski.

Do Wieczernika wraz ze współbraćmi przybył założyciel Zakonu Marianów – o. Stanisław Papczyński.

Mieszkali oni w pojedynczych celach, dobudowanych wokół kościółka jak jaskółcze gniazda.

W 1677 r. bp Wierzbowski nadał im prawo własności do Wieczernika oraz zabudowań i gruntów. 

Święty Stanisław od Jezusa i Maryi Papczyński

Pod opieką duchową o. Papczyńskiego byli wielcy politycy.

Ojciec Stanisław był spowiednikiem nuncjusza apostolskiego, wielokrotnie też przyjeżdżał do niego Jan III Sobieski i słuchał jego kazań. Król polecał się modlitwom zakonnika, kiedy wyruszał na wojnę z Turkami.Ojciec Papczyński przeżył na Mariankach 24 lata. Już za życia był nazywany "świątobliwym cudotwórcą", miał bowiem dar proroczy i łaskę uzdrawiania.

Po śmierci 17 wrzesnia 1701 r  pochowano go w jego ukochanym Wieczerniku.

Po śmierci o. Papczyńskiego podniszczoną świątynię wyremontował na własny koszt Kazimierz Wyszyński. 

1631 

– 18 maja

przychodzi na świat w Podegrodziu z rodziców: ojca Tomasza Papki, matki Zofii z domu Tacikowska

1646-49 

udaje się do kolegium jezuitów we Lwowie, gdzie nie zostaje przyjęty; zarobkowo podejmuje korepetycje, a z czasem zapada na ciężką chorobę; cudownie uleczony w 1649, wraca do Podegrodzia

 

1654 

– 2 lipca

wstępuje do nowicjatu pijarów w Podolińcu (Słowacja)

1655 

w drugim roku nowicjatu studiuje teologię u Franciszkanów Reformatów w Warszawie

1656 

– 22 lipca

składa pierwsze śluby proste w zakonie pijarów

1658-60 

naucza retoryki w kolegium pijarów w Podolińcu

1661 

– 12 marca

w Brzozowie k. Rzeszowa otrzymuje święcenia kapłańskie z rąk biskupa przemyskiego Stanisława Tarnowskiego

1660-62 

naucza retoryki w kolegium pijarów w Rzeszowie

1663-67 

w Warszawie jest nauczycielem, kaznodzieją, spowiednikiem, moderatorem bractwa Matki Bożej Łaskawej, prefektem w kolegium, dwukrotnie czasowym zastępcą rektora w domu zakonnym

1667 

– 27 września

na wezwanie przełożonego generalnego udaje się do Rzymu

1668 

z Rzymu zostaje wysłany przez generała do Nikolsburga (Mikulov, Czechy)

1669 

we wrześniu udaje się do rezydencji pijarów na Kazimierzu w Krakowie

1670 

w styczniu zostaje uwięziony najpierw w domu zakonnym w Podolińcu, a później w Prievidzy (Słowacja); po 3 miesiącach 22 marca zwolniony, wraca na Kazimierz i oddaje się pod opiekę biskupa Założyciel Zakonu Marianów

1670 

– 11 grudnia

z rąk wiceprowincjała M. Krausa otrzymuje dyspensę papieską i odchodzi od pijarów, jednocześnie w obecności tych samych osób dokonuje aktu Oblatio z zamiarem założenia Zakonu Marianów od Niepokalanego Poczęcia NMP

1671-73 

jest kapelanem u Karskich w Luboczy; tu przywdziewa biały habit

1673 

za radą o. Franciszka Wilgi, kameduły, i za zgodą biskupa ordynariusza Stefana Wierzbowskiego, o. Papczyński przybywa 30 września do Puszczy Korabiewskiej, gdzie zostaje przełożonym wspólnoty pustelników; bp Jacek Święcicki, archidiakon i oficjał warszawski, podczas wizytacji 24 października zatwierdza dekretem pierwszy klasztor Zakonu Marianów

1677 

aprobata fundacji instytutu Księży Eremitów Marianów w Puszczy Korabiewskiej przez Sejm Rzeczypospolitej

1677 

marianie otrzymują “Wieczernik Pański” w Nowej Jerozolimie (Góra Kalwaria), dokąd bp Stefan Wierzbowski przenosi o. S. Papczyńskiego z Puszczy Mariańskiej

1679 

– 21 kwietnia

kanoniczna erekcja Zakonu Marianów przez bpa Stefana Wierzbowskiego w Nowej Jerozolimie

1684 

w czerwcu Załoyciel zwołuje w Puszczy Korabiewskiej pierwszą kapitułę generalną

1690 

udaje się do Rzymu w celu uzyskania aprobaty papieskiej dla mariańskiego instytutu, choruje i powraca, nie osiągnąwszy celu

1698 

jesienią wysyła do Rzymu o. Joachima Kozłowskiego w celu uzyskania aprobaty papieskiej dla mariańskiego instytutu

1699 

– 21 września

uzyskanie aprobaty Zakonu Marianów przez Stolicę Apostolską, które po przyjęciu “Reguły Dziesięciu Cnót NMP” i agregację do zakonu Braci Mniejszych staje się zakonem o ślubach uroczystych

1699 

– 15 października

objęcie trzeciej fundacji – w Goźlinie

1699 

Innocenty XII wysyła list (breve) do nuncjusza apostolskiego w Rzeczypospolitej nakazujący mu przyjęcie ślubów od marianów

1701 

– 6 czerwca

Założyciel składa uroczyste śluby na ręce nuncjusza apostolskiego Franciszka Pignatellego w Warszawie; 5 lipca przyjmuje profesję zakonną swoich współbraci w Wieczerniku

1701 

– 17 września

o. S. Papczyński umiera w Górze Kalwarii, gdzie też w kościele “Wieczerzy Pańskiej” zostaje pochowany

 

 1852 r. marianie opuszczają klasztor. Natomiast Wieczernik, który nosi również drugi tytuł: Opatrzności Bożej,

zawsze pozostawał pod Jej opieką – miał opiekunów, ratujących go przed zniszczeniem.

17 wrzesnia  1940  w Palmirach zamordowano 200 Polaków -wsród nich 43 letni Ks  Zygmunt Sajna z Góry Kalwarii 

Według relacji obserwującego z ukrycia egzekucję gajowego, Piotra Herbańskiego,

 kapłan błogosławił swych towarzyszy znakiem krzyża i przemawiał do nich

PalmiryMemorial1 DSC2107.JPG

Postać księdza Zygmunta Sajny upamiętnia tablica w kościele w Górze Kalwarii. Jego imieniem nazwano jedną z ulic miasta, dawniej Senatorską.

 8 kwietnia 2000 imię księdza Zygmunta Sajny przyjęło Liceum Ogólnokształcące w Górze Kalwarii.

Pinchas Menachem Joskowicz którego przodkowie pochodzili z Góry Kalwarii

11 czerwca 1999 r wygrażał Papieżowi ….

 11 czerwca 1999 r. do Jana Pawła II  żądanie  do Pana Papieża  

usunięcia krzyża papieskiego ze Żwirowiska  w Oświęcimiu –rabin Polski Pinchas Menachem Joskowicz 

 patrz  czytaj

Miasto Góra Kalwaria ,,Nowa Jerozolima ,,posiada wyjątkową i niezwykle oryginalną przeszłość.

niepozorna wioska Góra zyska sławę nie tylko na Mazowszu, ale i w całej Polsce.

We wczesnośredniowiecznym państwie potężny ośrodek władzy stanowił Czersk.

Pierwszy znany dokument dotyczący Góry wystawił biskup poznański Boguchwał II w 1252 r. 

Zniszczoną w 1657 r. przez Kozaków i Węgrów wieś nabył w 1666 r. biskup poznański Stefan Wierzbowski.

„Upatrzył on sobie to pięknie położone miejsce na budowę Nowej Jerozolimy.

Realizację planu rozpoczął od wzniesienia klasztorów i kościołów, a dla pozyskania środków zwrócił się do Sejmu o utworzenie specjalnej fundacji.

Biskup sprowadził również w workach ziemię z Jerozolimy, którą kazał rozsypać wzdłuż głównych traktów osady.” 

W 1670 r.  Michał Korybut Wiśniowiecki, nadał  Górze prawa miejskie.

Miasto otrzymało wówczas nazwę Nowe Jerusalem

Miejscowość Góra Kalwaria ma trzy herby…

Herb pierwszy jest w kształcie krzyża, na którym widać serce przebite czterema gwoździami (włóczniami), z półksiężycem u góry i kulą ziemską na dole. Herb ten utrzymywał się jeszcze długo jako pieczęć kościelna spotykana w aktach Urzędu Stanu Cywilnego. Pieczęć taka widniała w dokumencie z 1815 r. i znajduje się w Górze Kalwarii.

Drugi herb, już zmodernizowany powstał po sekularyzacji miasta i przedstawia krzyż z półksiężycem u góry i kulą ziemską u dołu. Jest to wersja najczęściej spotykana w różnego rodzaju wydawnictwach.

Herb trzeci…jest herbem najnowszym – z koroną u góry zamiast półksiężyca, kulą ziemską na dole i krzyżem w środku; w czterech kątach krzyża zamiast gwoździ występujących w poprzednich herbach znajdują się kielichy kwiatowe. 
Biskup Wierzbowski postanowił uczynić Górę sanktuarium męki Jezusa Chrystusa.

Realizując swe zamiary biskup nadał niektórym obiektom nazwy występujące w Jerozolimie.

Wiele z nich jest używanych dotychczas. Są to: Cedron, Betlejem, Wieczernik, Kaplica Piłata, Kalwaria. 

Przywilej nadany przez króla Michała Korybuta Wiśniowieckiego w 1670 r.

m.in. zwalniał mieszczan z  podatków, by miasto mogło się rozwijać.

kr

1 stycznia 1672 r. również biskup nadał przywilej dla miasta.

Zamiast tradycyjnego w średniowieczu rynku zaproponował układ urbanistyczny oparty na planie krzyża łacińskiego

. Podstawę miało stanowić usypane specjalnie wzgórze jako Kalwaria: „Osiami kompozycji miejskiej były dwie przecinające się ulice, tworzące zarys krzyża łacińskiego (na końcach osi znajdowały się zespoły kościelno – klasztorne); ulice te wraz z drogami i kaplicami tworzyły układ procesyjny.

W miejscu skrzyżowania arterii usytuowano Ratusz Piłata.” 

Wierzchołek krzyża stanowił kościół bernardynów. Na zakończeniu ramion bocznych zbudowane zostały klasztory zakonu dominikanów i pijarów.

Biskup poznański dołożył wszelkich starań, aby jego dzieło wywierało potężne wrażenie na przybywających, a nie ulega żadnej wątpliwości, że zbudował Górę Kalwarię dla pielgrzymek.

Miała ona być sanktuarium dla całego Mazowsza: „Przy każdej z dróg wiodących do miasta witał wędrowca kościół, nasuwając myśl o świętości miejsca. Wrażenie to pogłębiało się na rynku, ujętym z dwóch stron kościołami.” 
Wzdłuż drogi na Kalwarię biskup rozplanował kaplice Męki Pańskiej z figurami naturalnej wielkości.

Fundator zabronił osiedlania się w mieście ludziom „inszej wiary, prócz samej świętej katolickiej.”

Kolejni królowie Polski potwierdzali i rozszerzali przywilej nadany przez Michała Korybuta Wiśniowieckiego.

Odpowiednie dokumenty wystawiali więc: Jan III Sobieski, August II Mocny, August III Sas oraz Stanisław August Poniatowski. 

Za życia założyciela było w Górze Kalwarii 35 kaplic, 6 kościołów i 5 klasztorów z następującymi zakonami: dominikanów i dominikanek

(stąd do dziś nazwa ulicy Dominikańskiej), pijarów (jest również ulica Pijarska), marianów (ulica Mariańska), bernardynów (Kępa Bernardyńska). 

Rozwój Góry Kalwarii przypada na lata 1670 – 1687, gdy biskup Wierzbowski przebywał często w mieście

Biskup poznański miał kilku możnych protektorów i przyjaciół, m.in. Jana III Sobieskiego, który często polował w okolicznych lasach.

W czasie działań wojennych w 1794 r.miasto uległo poważnemu zniszczeniu.

Spłonął m.in. klasztor dominikanek. Do rozbiorów Góra Kalwaria była w woj. mazowieckim. W 1795 r. miasto znalazło się pod zaborem pruskim., od 1807 r. do 1815 r. w Księstwie Warszawskim, a po 1815 r. – pod panowaniem Rosji. 
Podczas powstania listopadowego w 1830 r. wojska rosyjskie, które stacjonowały w Górze Kalwarii, udzieliły pomocy Wielkiemu Księciu Konstantemu.

Zniszczone w latach 1794, 1809 i 1830 kościoły i klasztory uległy stopniowej ruinie-pozwolono osiedlać się żydom 

Nie zostało śladu po kaplicach kalwaryjskich. 

Góra Kalwaria już z zasiedlonymi żydami była  miejscem uroczystości z udziałem Józefa Piłsudskiego.

3 sierpnia 1921 r. Marszałek Polski dekorował krzyżami i medalami Virtuti Militari artylerzystów konnych biorących udział w wojnie polsko – rosyjskiej.-w 1931 r. na miejscu dekoracji postawiono kamienny obelisk. Napis potwierdzał bohaterstwo oddziałów "…w wojnie z wschodnim najeźdźcą."
Michał Korybut Wiśniowiecki nadając osadzie prawa miejskie, dał jej też przywilej „de non tolerandis Judaeis” zakazujący osiedlania się Żydów.

W 1802 r. władze Prus, do których prawie całe Mazowsze zostało włączone po trzecim rozbiorze Polski, znieśli ów zakaz i zezwolili Żydom osiedlać się w mieście. Niebawem Góra Kalwaria zasłynęła jako miasteczko żydowskie. W 1859 r. założył tutaj swój dwór słynny cadyk Icchak Meir Rothenberg, który później zmienił nazwisko na Alter. Odtąd miasteczko należało do głównych ośrodków chasydyzmu* w Polsce i do 1939 r. było siedzibą Alterów, jednej z najważniejszych chasydzkich dynastii. Przywódcami byli cadycy, którzy służyli radą i pomocą w sprawach religijnych i codziennych. Po śmierci Iccaka Altera w 1866 r. cadykiem w Górze został jego wnuk – Juda Arie – Lejb Alter. 
„Góra miała już wówczas dwie nazwy.

Chrześcijanie zwali ją Góra Kalwaria

Żydzi zwali ją Ger,Bo „ger” to po hebrajsku: nawrócony. 
Juda Alter, któremu nadano przydomek Magiet (od hebrajskiego magid: kaznodzieja) wyrósł na cadyka znanego w całej Europie Środkowej.

Gościł on chasydów  niemal z całej Europy.  dla jego gosci  wybudowania w 1898 r. kolejki wąskotorowej z Placu Unii w Warszawie do Góry Kalwarii. . Żydzi chętnie z niej korzystali nazywając ją „rebbes kolejke”. Juda Alter zmarł w 1904 r. i pogrzebany został, tak jak jego dziadek, na cmentarzu w Górze Kalwarii. Jego następcą został pierworodny syn Abraham Mordechaj, który oprócz godności cadyka, był również współtwórcą partii  (Związek Izraela) potocznie zwaną Agudą. Abraham Mordechaj Alter był najwybitniejszą postacią wśród ortodoksyjnych Żydów europejskich. 
Szczyt jego popularności przypadł na lata międzywojenne, kiedy to miał ponad 100 tys. zwolenników. Do dziś towarzystwa związane z „dworem” w Górze Kalwarii istnieją w Izraelu, Argentynie, USA.Przed wojną Góra Kalwaria liczyła 7000 mieszkańców, z tego 3300 Żydów. W rękach Żydów znajdował się cały handel wyrobami tekstylnymi, 90% handlu artykułami spożywczymi i 80% branży obuwniczej. „Żydzi mieszkali w rejonie ulicy Pijarskiej, przy której mieściła się siedziba dworu cadyka i stały dwie synagogi. Dwór cadyka (ul. Pijarska 10) i dawna synagoga miejska (ul. Pijarska 5) są obecnie inaczej użytkowane. Pod opieką Naczelnego Rabina RP pozostaje Beit hamidrasz t.j. dom modlitwy”.  Górę zamieszkiwali także ewangelicy. .W II połowie XIX w. w Górze zbudowano cerkiew prawosławną. późniejcerkiew przerobiono na Dom Żołnierza.Jesienią 1940 r. w ciasnym rewirze między ulicami Pijarską, Strażacką, Senatorską i Szpitalną hitlerowcy stłoczyli około 3,3 tys. żydowskich mieszkańców Ger oraz kilkuset innych z okolicy.  W lutową noc 1941 r. wszystkich wywieziono do warszawskiego getta, a stamtąd do Treblinki. Zginęło tam 3270 gerskich Żydów. Miasto zostało wyzwolone   ? 16 stycznia 1945 r

PIC_0995

Na tablicy widnieję napis, iż rozstrzelano 1500 osób natomiast spalono 6000 tysięcy.– potwierdza akt rytualnych całopaleń Polaków przez judeo-satanistów na terenie Warszawy i

to nie tylko w okresie Powstania Warszawskiego i po Powstaniu ale również całopalenia odbywały się od początku agresji judeo-satanistów z Niemiec na Polskę.

rabin Polski Pinchas Menachem Joskowicz 

 patrz  czytaj

Atak rabina Friedmana z NY rok 2011

14 czerwca 1987 r-Delegacja żydowska  spotkanie z Janem Pawłe

Mozes Finkelstein, Adam Flecker ze Szczecina, Michał Białkowicz, Zygmunt Nissenbaum, , Czesław Jakubowicz z Krakowa, 

Przedstawiał nas papieżowi kard. Franciszek Macharski.,obecny był  abp Henryk Muszyński, 

drugie spotkanie 9. czerwca 1991  w Nuncjaturze Apostolskiej

W naszej delegacji był Konstanty Gebert, Mozes Finkelstein, Paweł Wildstein, Szymon Szurmiej ,Michał Friedman, Przedstawił nas abp Henryk Muszyński. Przemówienie wygłosił Michał Friedman. 

Trzecie spotkanie 11 czerwca 1999-odbyło się przy pomniku ofiar Zagłady na warszawskim Umschlagplatzu.  Był  Marek Edelman , Jerzy Kichler,

Papież wygłosił modlitwę, której treść znalazła się na karteczkach ze zdjęciem, na którym papież wita się serdecznie z r. Elio Toaffem.

Wyprodukowane w Genewie w olbrzymim nakładzie staraniem żydowskich entuzjastów są do dziś jeszcze rozdawanych przy odpowiednich okazjach.

 R. Joskowicz apelował wówczas do papieża o usunięcie krzyża – tego największego,  z terenu przy obozie oświęcimskim, w którym przebywał w czasie wojny

Zaiste Jan Paweł II był to „papież Żydów.”

z ..artykułu,  pt. „Spotkania Jana Pawła II z Żydami polskimi”.Kraków 2014, s.55-67