6 luty 2017 Ingolstadt – Adam Weishaupt-Arcybiskup Klemens August wnuk Króla Jana III Sobieskiego i Papież Jan Paweł II

 

6 lutego 2017 r

6 lutego   806 – Cesarz Karol Wielki przodek Polskich Królowych -wydał dokument Divisio Regnorum, w którym podzielił swe państwo między synów: Ludwika I PobożnegoKarola Młodszego i Pepina Longobardzkiego

6 lutego 806 -Ingolstadt –Po raz pierwszy wzmiankowane w dokumencie wystawionym przez Karola Wielkiego 6 lutego 806 roku, jako Ingoldes stadt (pol. miasto Ingolda

6 lutego  1748   w Ingolstadt urodził się  Adam Weishaupt, założyciel 1 maja 1776 r Iluminatów  zmarły 18 listopada  1830 w Gotha ..w jego domu  3 maja 1915 zaplanowano powstanie obozu do likwidacji duchownych KZ w Dachau ..program nie zakończony  co 3 maja 2015 przypomniała w KZ Dachau żydówka Angela Merkel przemawiająca w ojczystym języku 18 marca 2008 w w Knesset 

Ich danke allen Abgeordneten der Knesset dafür. Ich danke allen, dass ich in meiner Muttersprache heute zu Ihnen sprechen darf. Ich spreche zu Ihnen in einem besonderen Jahr. Denn in diesem Jahr – 2008 – feiern Sie den 60. Jahrestag der Gründung Ihres Staates, des Staates Israel…..słuchaj

Merkel ist wahnsinnig | Kanadisches Fernsehen liefert Beweise

6  luty  2017   Przyjaciel Angeli  Papież Franciszek zapomniał o świętych? Stawia za przykład komunistkę i Szwecję słuchaj

 czytaj

6 lutego 1317 umiera święty Brynolf Algotsson-kanonikprzy katedrze w Skarze. –biskup diecezji (1278 r.) przewodniczył kapitule w Linköpingu. O kanonizację biskupa wystąpił, w 1416 r. król Eryk Pomorski

6 lutego 1633 – Władysław IV Waza został koronowany przez Prymasa Jana Wężyka w katedrze na Wawelu na króla Polski.

Jan Wężyk

Prymas Jan Wężyk herbu Wąż (ur. 1575 w Wężykowej Woli, zm. 27 maja 1638 w Łowiczu) – interrex I Rzeczypospolitej w latach 1632-1633, arcybiskup gnieźnieński i prymas Polski 1627-1638, biskup poznański 1624-1627, biskup przemyski 1619-1624, sekretarz królewski. Uczył się w kolegium jezuickim w Kaliszu, a następnie studiował w Krakowie i przez 7 lat w Rzymie, edukację uwieńczył doktoratem obojga praw.Po powrocie do kraju szybko uzyskiwał kolejne beneficja kościelne. Był archidiakonem lubelskim, kanonikiem krakowskim, prepozytem sandomierskim, opatem komendatoryjnym mogilskim (od 1613). Jako opat odnowił i rozbudował świątynię w Mogile. Od 1614 archidiakon warszawski.Był sekretarzem króla Zygmunta III Wazy, specjalizującym się zwłaszcza w sprawach włoskich.W 1619 nominowany przez monarchę biskupem przemyskim, prowizję papieską otrzymał 17 lutego 1620 r. Sakrę przyjął z rąk prymasa Wawrzyńca Gembickiego. Odbył w biskupstwie przemyskim synod diecezjalny w 1621 r., zarządził przeprowadzenie wizytacji kanonicznej, często uczestniczył w posiedzeniach kapituł. Odzyskał także na terenie diecezji kilka świątyń z rąk innowierców.13 maja 1624 został przeniesiony na biskupstwo poznańskie. Rządy objął w niej 1 lipca 1624 i sprawował maja 1627.22 marca 1627 został arcybiskupem gnieźnieńskim i prymasem Polski. Diecezją rządził gorliwie, rezydując w Łowiczu kontaktował się z kapitułą i konsystorzem za pomocą licznych listów. Jako metropolita zwołał dwa synody prowincjonalne. Na synodzie w 1628 r. uchwalono kontrybucję na cele wojenne oraz rozpatrywano kwestii kościelnych. Uchwały synodu w 22 statutach poruszają szereg spraw związanych z katechizacją wiernych, przygotowaniem do święceń kapłańskich, urzędów biskupich, zakonu oraz reprezentacji duchowieństwa w Trybunale Koronnym. Były one ważną kodyfikacją partykularnego prawa kanonicznego, zostały ogłoszone drukiem pod tytułem Synodus provincialis Gnesnensis A.D. 1628 die 22 mai celebrata (wydane 1630 i 1761), znane jako "Zbiór prymasa Wężyka". Drugi synod prowincjonalny zwołał do Warszawy w 1634 r.Od 30 kwietnia 1632 do 6 lutego 1633 był interreksem Królestwa Polskiego. Był elektorem Władysława IV Wazy z województwa poznańskiego w 1632 roku[1]. 6 lutego 1633 koronował na króla Polski Władysława IV, a 13 września 1637 jego żonę Cecylię Renatę.Zmarł 27 maja 1638 r. w Łowiczu po kilkumiesięcznej chorobie. Pochowany w kolegiacie łowickiej.

Koronacje Królów Polskich

6 lutego 1687 – Założono Wyższe Seminarium Duchowne w Przemyślu.  

6 lutego 1767 – urodził się Józef Bécavin, francuski duchowny katolicki, męczennik, błogosławiony (zm. 1792)

6 lutego 1685 – zmarł Karol II Stuartkról Anglii i Szkocji (ur. 1630)

6 lutego 1740 –zmarł  Klemens XIIpapież (ur. 1652)-W 1738 wydał konstytucję apostolską In Eminenti, w której zawarł zdecydowane potępienie masoneriiW   1739 papież przyznał niezależność Republice San Marino.W 1737 dokonał kanonizacji Wincentego à Paulo

6 lutego 1761 –umiera 61 letni Arcybiskup  Klemens August Wittelsbach, książę bawarski, elektor Rzeszy, arcykanclerz Włoch, arcybiskup Kolonii (ur. 1700

 

Ilustracja

Bą Maria Teresa -Regina Christine Wilhelmine Bonzel urodziła się 17 września 1830 roku w Olpe w Niemczech. Postanowiła służyć ubogim. Złożyła śluby zakonne i przyjęła imię Maria Teresa. Założyła zgromadzenie Ubogich Sióstr Franciszkanek od Wieczystej Adoracji. Zmarła 6 lutego 1905 roku.10 listopada 2013  beatyfikowana Paderbornie

 

 

Pielgrzymki Jana Pawła II  sladami wnuków Króla Jana III Sobieskiego 

6 lutego 1989 – Rozpoczęły się obrady Okrągłego Stołu, które trwały do 5 kwietnia.W obradach plenarnych oraz w zespołach uczestniczyli.-trzej późniejsi prezydenci III RP (Lech WałęsaAleksander KwaśniewskiLech Kaczyński),-pięciu późniejszych premierów (Czesław KiszczakTadeusz MazowieckiLeszek MillerJan OlszewskiJarosław Kaczyński),-czterech późniejszych wicepremierów,-sześciu późniejszych marszałków i wicemarszałków Sejmu i Senatu,

  • ponad 75 późniejszych ministrów i wiceministrów,ok. 100 późniejszych parlamentarzystów,kilku późniejszych prezesów Sądu Najwyższego, Trybunałów, redaktorów naczelnych gazet.

 

Plan nazywany "Nowe niemieckie miasto Warszawa"miał zredukować miasto ze stolicy kraju do prowincjonalnego 100-130-tysięcznego miasta złożonego z części niemieckiej o powierzchni 6 km kwadratowych po lewej stronie Wisły i 1 km kwadratowego dla 80 000 polskich niewolników lezącego po prawej stronie.Przewidywano w nim min. zburzenie Starego Miasta i Zamku Królewskiego oraz wybudowanie w tym miejscu monumentalnej Hali Kongresowej NSDAP (niem. Parteivolkshalle). W miejscu Kolumny Zygmunta miał znajdować się pomnik Germanii.

Architekt Hubert Gross(ur. 15 kwietnia 1896 w Edenkoben, zm. 5 lutego 1992 w Augsburgu) W latach 1939–1940 pracował w niemieckim biurze projektowym miasta Warszawy. Przygotowywał tzw. Plan Pabsta – opracowany na polecenie Generalnego Gubernatora Hansa Franka projekt przebudowy miasta, który uzyskał aprobatę Adolfa Hitlera.-po wojnie powrócił na krótko na stanowisko miejskiego radcy budowlanego (1945–1946), by od 1946 rozpocząć działalność jako niezależny architekt w Würzburgu

W powstałym 6 lutego 806 r Katolickim  Ingolstadt 18 maja 2008 oddano do użytku najwiekszy meczet w Europie –W 2013 r w Bawarii rozporządzeniem ministra spraw wewnętrznych została zdelegalizowana muzułmańska organizacja „Centrum kulturalno-oświatowe Ingolstadt”„Stowarzyszenie stawiało sobie za cel ustanowienie kalifatu, w którym tolerancja przejawia się tylko w stosunku do muzułmanów.” W zakładanym kalifacie zwierzchnikiem powinien być następca Mahometa., powinno funkcjonować muzułmańskie prawo, który uczyni z nie-muzułmanów „obywateli drugiej kategorii”, a państwo będzie prowadzić nieprzerwaną wojnę w imię islamu.Największy w Bawarii meczet Merkez został otwarty w Ingolstadt 18 maja  2008 pomimo aktywnych protestów miejscowych mieszkańców. ..krytycy budowy meczetu w Bawarii,  są porównywani do faszystów. Ich działalność jest prześladowana z paragrafu o „rozniecanie nienawiści międzyreligijnej i narodowej”.Lider ruchu przeciwko budowie meczetu w Monachium Michael Stürzenberger zauważa: „Teraz w Monachium jest już nie mniej niż 120 000 muzułmanów. Wśród nich jest niemało agresywnych muzułmanów, którzy są gotowi zabijać w imię Allaha.W Bawarii zamieszkuje 12 milionów ludzi, 54 %  katolików oraz 20 % protestantów. Natomiast 4 % społeczeństwa to muzułmanie.1714 mułzumanów w Ingolstadt spotyka się w piatki w 7 meczetach 

6 lutego 1761 r zmarł 61 letni wnuk Króla Jana III Sobieskiego – Arcybiskup Klemens August Ferdynand Maria Hiacynt Wittelsbach OT (ur. 17 sierpnia 1700 w Brukseli( 71 rocznica urodzin dziadka Króla Jana ) , zm. 6 lutego 1761 w Ehrenbreitstein) – książę bawarski, książę-elektor Kolonii, arcykanclerz Włocharcybiskup Kolonii w latach 1723-1761, biskup RatyzbonyMünsteruPaderbornHildesheimOsnabrück.Pochodził z rodu Wittelsbachów. Był synem księcia elektora Bawarii Maksymiliana II Emanuela i Teresy Kunegundy z Sobieskich. Jego dziadkami byli: książę elektor Bawarii Ferdynand Maria Wittelsbach i Henrietta Adelajda Sabaudzka oraz król Polski Jan III Sobieski i Maria Kazimiera d’Arquien.

Od najmłodszych lat przeznaczony do kariery duchownej. Studiował w Rzymie. W 1715 został koadiutorem biskupa w Ratyzbonie, a w roku następnym ordynariuszem tej diecezji. W 1719 otrzymał biskupstwa w Paderborn i w Münster. W listopadzie 1723 otrzymał tytuł arcybiskupa Kolonii. Tym samym wszedł do grona elektorów mających wpływ na obsadę tronu cesarskiego.Po śmierci brata Filipa w Rzymie otrzymał dwa biskupstwa: w Hildesheim (1724) i w Osnabrück (1728). 17 lipca  1732  został  wielkim  mistrzem  zakonu krzyżackiego.Podczas wojny sukcesyjnej polskiej opowiedział się po stronie Francji, pozwalając przejść jej wojskom przez swoje terytoria. W czasie wojny sukcesyjnej austriackiej wspierał swojego brata w staraniach o koronę cesarską .12 lutego 1742 r koronował Karola VII we Frankfurcie nad Menem.Klemens August Wittelsbach rezydował głównie w Bonn, ufundował kilka wspaniałych rezydencji i pałaców.Zmarł nagle 6 lutego 1761 na zamku Ehrenbreitstein. Pochowany został w katedrze w Kolonii.

Clemens August Erzbischof zu Cöllen, des Heiligen Römischen Reichs durch Italien Ertzkanzler und Churfürst legatus natus des heiligen Apostolischen Stuhls zu Rom, Administrator des Hochmeisterthumbs in Preußen, Meister teutschen Ordens in teutsch und welschen Landen, Bischof zu Paderborn, Hildesheim, Münster und Osnabrück, in Ob- und Niederbayern, auch der Obern Pfaltz in Westphalen und zu Engern Hertzog, Pfalzgraf bei Rhein, Landgraf zu Leuchtenberg, Burggraf zu Stromberg,[Graf Pyrmont, Herr zu BorkelnWerthFreudenthal und Eulenberg. In der Titelei nicht genannt wurde aus nicht bekannten Gründen die Grafschaft Arnsberg und einige weitere Territorien.

 Er zeugte mit der Bonner Harfenistin Mechthild Brion seine Tochter Anna Maria, die später geadelt wurde (Anna Maria zu Löwenfeld (1735–1783)). Anna Maria heiratete später einen unehelichen Sohn (Franz Ludwig Graf von Holnstein (1723–1780)) seines Bruders Karl VII. Albrech

 

15 – 19 listopada 1980 RFN
Cel pielgrzymki-Uczczenie 700. rocznicy śmierci św. Alberta Wielkiego.

15 listopada
KOLONIA: Powitanie na lotnisku Kolonia-Bonn przez władze kościelne i państwowe RFN (na czele z prezydentem K. Carstensem)Modlitwa przy grobie św. Alberta Wielkiego w dominikańskim kościele św. Andrzeja • Spotkanie z przedstawicielami świata nauki i studentami w katedrze • Modlitwa przy grobach Dunsa Szkota oraz ks. Adolfa Kolpinga w kościele oo. Franciszkanów •

Spotkanie z władzami państwowymi RFN w zamku Augustusburg

 

Pałace Augustusburg i Falkenlust – pałace arcybiskupów Kolonii w Brühl w Nadrenii.ałac Augustusburg leży we wschodniej części miasta Brühl, niedaleko Kolonii, jest otoczony przez wielki park pałacowy, w którym znajduje się pałacyk myśliwski Falkenlust.Już w XII w. arcybiskupstwo Kolonii posiadało tu włości. W latach 1284–98 koloński arcybiskup Siegfried von Westerburg (1260–1297) wybudował tu zamek na wodzie, który został wzmocniony za arcybiskupa Walrama von Jülicha (1304–1349). Zamek przetrwał aż do 1689 roku, kiedy to został wysadzony w powietrze przez wojska francuskie.

Augustusburg

Arcybiskup koloński Klemens August Wittelsbach (1700–1761) wybudował w miejsce zrujnowanego zamku pałac Augustusburg. Prace rozpoczęto w 1725 .Fundamenty poprzedniego zamku zostały zintegrowane z murami nowego pałacu. Stąd też osie okien w skrzydle bocznym nie są symetryczne, ponieważ szerokość pałacu w tym miejscu odpowiada szerokości dawnego zamku.Pałac Augustusburg składa się z trzech skrzydeł okalających cour d'honneur (pol. dziedziniec honorowy). Sala Ogrodowa na pierwszym piętrze jest ozdobiona żółtym i zielonym marmurem, a jej ściany podzielone są pilastramiPlafon jest dziełem Carlo Carlone (1686–1775).Carlone wykonał również malowidło sufitowe na klatce schodowej, przedstawiające złote popiersie księcia biskupa Klemensa Augusta.W kościele pałacowym, dawnej kaplicy zamkowej (1493), znajduje się ołtarz autorstwa Balthasara Neumanna.Pałac Augustburg był pomyślany jako rezydencja letnia i myśliwska, przybywano tu 4–6 tygodni w roku. Głównymi rezydencjami biskupów były wtedy pałace w Bonn (niem. Kurfürstliche Schloss i Poppelsdorfer Schloss).

W  1944-1945 pałac Augustburg został  zniszczony.przez Aliatnów –Do 1994 roku prezydent żydowskich Niemiec przyjmował tu gości państwowych.

FalkenlustPałac myśliwski Falkenlust został zbudowany w latach 1729–37 Wzorem był Amalienburg – pawilon myśliwski letniej rezydencji Wittelsbachów w Nymphenburgu.Falkenlust, podobnie jak Amalienburg, posiada na dachu taras widokowy, umożliwiający obserwację polowań z sokołami.W części południowej pałacu znajduje się klatka schodowa ozdobiona holenderskimi kaflami. Malowidło sufitowe przedstawiające polowanie z sokołami jest dziełem Laurenza de la Roque (1695–1742). W jadalni, nad kominkiem, znajduje się naturalnej wielkości portret księcia Karola Albrechta Bawarskiego, brata Klemensa Augusta i późniejszego cesarza Karola VII (1742–45).W 1730 wzniesiono w parku pałacu Falkenlust małą kaplicę, projektu Petera Laporterie (1702–1785), w kształcie groty, zdobioną muszlami.Obecnym właścicielem jest kraj związkowyNadrenia-Westfalia.

Wokół pałaców rozciąga się ogromny park, otoczony zaroślami. W latach 1933–35 udało się odtworzyć główną część ogrodu przed fasadą południową. W 1984 roku pałace zostały wpisane na listę dziedzictwa kulturowego UNESCO
BONN: Przemówienie do mieszkańców miasta w katedrze
16 listopada

OSNABRÜCK: Msza św. na stadionie Illos-Höhe • Spotkanie w muzeum diecezjalnym z przedstawicielami instytucji charytatywnych • Spotkanie z chorymi i Anioł Pański w katedrze
MOGUNCJA: Msza św. dla robotników na lotnisku • Spotkanie z niemiecką Polonią przed katedrą
17 listopada
MOGUNCJA: Spotkanie ekumeniczne z Radą Kościoła Ewangelickiego Niemiec, ze Wspólnotą Roboczą Kościołów Chrześcijańskich Niemiec i delegacją gminy żydowskiej w muzeum diecezjalnym • Spotkanie z robotnikami spoza Niemiec pracującymi w RFN
FULDA: Msza św. w katedrze (liturgiczne spotkanie z duchowieństwem) • Spotkanie z Konferencją Episkopatu RFN w budynku seminarium duchownego • Poświęcenie dzwonu dla najstarszej niemieckiej parafii w diecezji Limburg
18 listopada
FULDA: Spotkanie w katedrze z przedstawicielami zorganizowanego laikatu • Spotkanie z Komitetem Centralnym Katolików Niemieckich w budynku seminarium duchownego • Msza św. dla przedstawicieli związków i rad katolików świeckich na placu przed katedrą
19 listopada-ALTöTTING • Msza św. na rynku miasta • Spotkanie z profesorami teologii w klasztorze oo. Kapucynów
MONACHIUM: Msza św. na placu Theresienwiese • Spotkanie z artystami i przedstawicielami środków masowego przekazu w Herkulessaal – dawnej rezydencji królewskiej 
Pielgrzymka Papieża do RFN wiązała się z siedemsetną rocznicą śmierci św. Alberta Wielkiego, u grobu którego Ojciec Święty modlił się w pierwszym dniu pielgrzymki. Papież w ciągu pięciu dni pielgrzymki przebył ponad 2900 kilometrów, odprawił 7 mszy św. i wygłosił 24 przemówienia i homilie, W Moguncji spotkał się z Radą Kościoła Ewangelickiego Niemiec, członkami Wspólnoty Roboczej Kościołów Chrześcijańskich Niemiec i delegacją gminy żydowskiej. Homilię wygłoszoną podczas mszy św. w Kolonii Papież poświęcił chrześcijańskiej rodzinie. W sanktuarium maryjnym w Altötting zwrócił się do zakonników i zakonnic ze słowami, że to właśnie oni powołani są w sposób szczególny do uczestniczenia w tym duchowym zmaganiu, jakie toczy obecnie Matka Kościół; że dzisiaj, może bardziej niż kiedykolwiek, potrzeba właśnie w klasztorach i wspólnotach zakonnych nowych gwałtowników na miarę współczesnych zagrożeń.Ostatnią mszę św. podczas pielgrzymki do RFN Ojciec Święty odprawił w Monachium. Przybyło na nią ok. 800 tys. osób.W przemówieniu pożegnalnym Papież do życzeń dołączył wezwanie: Upłynęło już dość czasu, ażebyśmy pozostawili za sobą groźne widma ostatniej katastrofy wojennej, która jak trzęsienie ziemi przewaliła się przez Europę i przez nasze ojczyste kraje. A przecież także dzisiaj trzeba wciąż na nowo rzucać wezwanie, wezwanie w stronę świata, który, według słów Soboru Watykańskiego II, będzie światem «bardziej ludzkim» dla wszystkich ludzi na ziemi.

Wybrane cytaty z pielgrzymki
Małżeństwo i rodzina są dogłębnie związane z osobową godnością człowieka. Wynikają one nie tylko z popędu i namiętności lub też z samego uczucia; wynikają one przede wszystkim z decyzji wolnej woli, osobowej miłości, przez którą małżonkowie stają się nie tylko jednym ciałem, lecz także jednym sercem i jedną duszą. Wspólnota cielesna i płciowa jest czymś wielkim i pięknym. Ale ona jest tylko wtedy w pełni godna człowieka, kiedy jest zintegrowana z osobowym, uznanym przez cywilne i kościelne społeczeństwo związkiem. Pełna wspólnota płciowa między mężczyzną i kobietą ma dlatego swoje prawowite miejsce jedynie wewnątrz wyłącznej i definitywnej, osobowej więzi wierności w małżeństwie. Definitywność wierności małżeńskiej, która dzisiaj wydaje się wielu niezrozumiała, jest również wyrazem bezwzględnej godności człowieka. Nie można żyć tylko na próbę, nie można umierać tylko na próbę. Nie można kochać tylko na próbę, na próbę i na czas przyjmować człowieka.
Homilia podczas mszy św. na stadionie Butzweiler Hof, Kolonia, 15 listopada 1980

 

21 – 23 czerwca 1996 RFN

Cel pielgrzymki-Beatyfikacja kapłanów: Bernarda Lichtenberga i Karola Leisnera.

Przebieg wizyty w RFN

  • 21 czerwca-PADERBORN: Powitanie na lotnisku Lippstadt przez władze kościelne i państwowe Niemiec (na czele z prezydentem Romanem Herzogiem)
  • 22 czerwca-PADERBORN: Modlitwa z seminarzystami w kaplicy Collegium Leoninum • Msza św. na lotnisku wojskowym Senne • Spotkanie z przedstawicielami Kościołów ewangelickich w Niemczech oraz członkami prezydium Zespołu Roboczego Kościołów chrześcijańskich • Ekumeniczna Liturgia Słowa w katedrze • Spotkanie z niemieckim Episkopatem w Collegium Leoninum
  • 23 czerwcaBERLIN: Powitanie na lotnisku Tegel przez arcybiskupa i burmistrza miasta • Prywatna wizyta u prezydenta Niemiec • Msza św. na stadionie olimpijskim, beatyfikacja Bernarda Lichtenberga i Karola Leisnera (po jej zakończeniu modlitwa Anioł Pański) • Spotkanie z Prezydium Głównego Komitetu Katolików Niemieckich i Centralną Radą Żydów w siedzibie arcybiskupa – Bernhard Lichtenberg Haus • Prywatne spotkanie z kanclerzem federalnym Helmutem Kohlem • Modlitwa przy grobie bł. Bernarda Lichtenberga w katedrze św. Jadwigi • Oficjalna ceremonia pożegnalna przy Bramie Brandenburskiej

po raz pierwszy Papież mógł odwiedzić Berlin, stolicę zjednoczonych Niemiec Ojciec Święty w trakcie tej trzydniowej pielgrzymki odprawił dwie msze św. i wygłosił 11 oficjalnych przemówień. Oprócz Berlina odwiedził także Paderborn – miasto, w którym w roku 799 doszło do historycznego spotkania papieża Leona III z królem Franków Karolem Wielkim, podczas którego podjęto decyzję o utworzeniu Świętego Cesarstwa Rzymskiego. do  niebywałych wydarzenia pielgrzymki należy uznać: ekumeniczną Liturgię Słowa z modlitwą o jedność wszystkich chrześcijan z udziałem Kościołów: katolickiego, protestanckiego i prawosławnego w katedrze w Paderborn, mszę św. na stadionie olimpijskim w Berlinie, podczas której Papież dokonał beatyfikacji ks. Bernarda Lichtenberga i ks. Karola Leisnera, a także historyczne spotkanie przy Bramie Brandenburskiej.

. Na lotnisku wojskowym Senne w Paderborn Papież zaapelował do ponad 100 tys. wiernych: Miejcie w pamięci długą historię wiary chrześcijańskiej w waszym kraju! Nie pozwólcie, by ta wiara stała się słabsza i wątlejsza! Nie lękajcie się o przyszłość wiary chrześcijańskiej i Kościoła! Przeciwnie, wchodźcie w nowe tysiąclecie z odwagą i nadzieją w Jezusie Chrystusie. Podczas Ekumenicznej Liturgii Słowa w katedrze w Paderborn, w której uczestniczyli przedstawiciele różnych wyznań chrześcijańskich w Niemczech, Ojciec Święty przypomniał, że obowiązek ewangelizacji spoczywa na wszystkich chrześcijanach. Wymowny charakter miała msza św. odprawiona przez Papieża na stadionie olimpijskimBerlinie, który w latach 1936-1945 był miejscem manifestacji nazistowskich. W trakcie mszy św. Ojciec Święty dokonał beatyfikacji dwóch kapłanów: Bernarda Lichtenberga i Karola Leisnera – męczenników dyktatury nazistowskiej. Spotykając się z Centralną Radą Żydów w Bernhard Lichtenberg Haus w Berlinie, Papież wezwał chrześcijan i Żydów do współistnienia w klimacie pokoju i wzajemnego zrozumienia – współistnienia otwartego też na ludzi o innych przekonaniach.

Szczególną wymowę miała uroczystość pożegnalna pod Bramą Brandenburską. Przechodząc przez nią w towarzystwie kanclerza Niemiec i burmistrza Berlina, Papież podkreślił tym symbolicznym gestem odzyskaną jedność podzielonego niegdyś miasta. Podczas tego historycznego spotkania Ojciec Święty zaapelował: Czuję się zobowiązany, by w tym tak historycznym miejscu skierować gorący apel o wolność do was wszystkich, do obecnych tutaj, do narodu niemieckiego, do Europy, która też powołana jest do jedności w wolności (…). Człowiek jest powołany do wolności. Wolność jest niezwykle cenną wartością, za którą trzeba zapłacić wysoką cenę. Wymaga wielkoduszności i gotowości do ofiar; wymaga czujności i odwagi wobec zagrażających jej sił wewnętrznych i zewnętrznych (…). Nowy dom europejski, o którym mówimy, potrzebuje wolnego Berlina i wolnych Niemiec. Potrzebuje przede wszystkim powietrza do oddychania, otwartych okien, przez które będzie mógł wtargnąć duch pokoju i duch wolności. Dlatego również Europa potrzebuje ludzi umiejących otwierać bramy, to znaczy bronić wolności poprzez solidarność i odpowiedzialność. W tym celu nie tylko Niemcy, ale cała Europa potrzebuje nieodzownego wkładu chrześcijan

Przemówienie przed Bramą Brandenburską, Berlin, 23 czerwca 1996 

Brama Brandenburska jest od XVIII wieku symbolicznym miejscem dla budujących swoją jedność Niemiec i to w tamtych czasach nazwana została Bramą Pokoju. XX stulecie dramatycznie jednak zmieniło symboliczne znaczenie berlińskiej Bramy. To pod nią 30 stycznia 1933 narodowi socjaliści świętowali objęcie władzy, a potem urządzali uroczyste obchody ku czci III Rzeszy. To pod nią, w okresie późniejszym, odbywały się tryumfalne pochody dla uczczenia komunistycznych przywódców NRD. Od 1961 bramę odgradzał, dzielący Berlin i symbolizujący podział Europy na dwie części, mur, pod którym prezydent Reagan w 1987 wypowiedział historyczne słowa: Panie Gorbaczow, niech pan otworzy tę bramę! Panie Gorbaczow, niech pan zburzy ten mur!

To właśnie przez tę bramę, na zakończenie swej trzeciej pielgrzymki do Niemiec, a pierwszej po zjednoczeniu obu państw niemieckich, przeszedł w towarzystwie kanclerza Niemiec, burmistrza Berlina i przewodniczącego Konferencji Episkopatu Niemiec, Jan Paweł II. Wygłosił też ważne przemówienie, którego refrenem była fraza: Człowiek jest powołany do wolności, a kolejne akapity zamykały kolejne konkluzje: nie ma wolności bez prawdynie ma wolności bez solidarnościnie ma wolności bez ofiarnie ma wolności bez miłości.

Papież najpierw nawiązał do historii miejsca, w którym przemawiał. Brama Brandenburska była okupowana przez dwie dyktatury. Władcom narodowosocjalistycznym służyła jako imponujące tło dla paradnych marszów z pochodniami; tyrani komunistyczni tę bramę w środku miasta zamurowali. Ze strachu przed wolnością ideologowie zamienili bramę na mur. Właśnie w tym miejscu Berlina, które w nienaturalnie podzielonej Europie stało się jednocześnie punktem stycznym między Wschodem a Zachodem, ujawniło się wobec całego świata ponure oblicze komunizmu, dla którego podejrzane były ludzkie pragnienia wolności i pokoju. Przede wszystkim jednak komunizm bał się wolności ducha. Także ją pragnęli zamurować brunatni i czerwoni dyktatorzy.

Następnie przeszedł do współczesnych problemów z wolnością, zwracając się do całego świata: Czuję się zobowiązany, by w tym tak historycznym miejscu skierować gorący apel o wolność – do was wszystkich, do obecnych tutaj, do narodu niemieckiego, do Europy, która też powołana jest do jedności w wolności. Niech ten apel dotrze również do narodów, którym do dziś odmawia się prawa do samostanowienia, do tych licznych narodów, a jest ich doprawdy wiele, w których nie są gwarantowane podstawowe swobody jednostki ludzkiej, wiary i sumienia, a także wolność polityczna.

Apel ten prowadzi Papieża do rozważań nad naturą wolnościWolność nie oznacza prawa do samowoli. Wolność nie daje nieograniczonych przywilejów. Kto tak ją pojmuje, naraża wolność na śmiertelny cios. Człowiek wolny jest przede wszystkim zobowiązany do prawdy. Inaczej jego wolność nie będzie trwalsza niż piękny sen, który kończy się wraz z przebudzeniem… Idea wolności może być przeniesiona w realia życia tylko tam, gdzie ludzie wspólnie są o niej przekonani i nią przeniknięci, świadomi niepowtarzalności i godności człowieka oraz jego odpowiedzialności przed Bogiem i ludźmi. Tam – i tylko tam – gdzie wspólnie opowiadają się za wolnością i walczą o nią solidarnie, może ona zapanować i przetrwać.

Rozważania te, w których Papież analizuje sens ofiar ponoszonych dla wolności; solidarności, która ku wolności prowadzi; prawdzie, która wyzwala człowieka oraz miłości, będącej tej wolności zwieńczeniem, skłaniają Jana Pawła II do teologicznej konkluzji: Wam wszystkim, którzy mnie teraz słuchacie, mówię: pełnia i doskonałość tej wolności ma jedno imię – Jezus Chrystus. On jest Tym, który powiedział o sobie: "Ja jestem bramą". W Nim zostaje ludziom otwarty dostęp do pełni wolności i życia. On jest Tym, który czyni ludzi naprawdę wolnymi, rozpraszając mrok ludzkich serc i ukazując prawdę.


Podróż apostolska Papieża Jana Pawła II do Niemiec Paderborn Berlin 21-23 czerwca 1996 r.

Podróż apostolska Jana Pawła II do Niemiec była już trzecią Jego wizytą pasterską w tym kraju, – poprzednie podróże odbyły się w latach 1980 i 1987, gdy Niemcy były  podzielone. Tym razem zaś Jan Paweł II mógł odwiedzić Berlin, stolicę zjednoczonych Niemiec.

Nowość tej wizyty wynikała także z faktu, że zjednoczenie Niemiec rozpoczęło proces bardzo głębokich przemian ekonomicznych, społecznych i kulturowych w tym kraju. Są one źródłem silnych napięć, ale także nadziei dla wszystkich jego mieszkańców. Problemem jest również ostateczne rozliczenie się Niemców, w tym także chrześcijan, z nazistowską przeszłością, które nie było dotąd możliwe ze względu na podział kraju na część wschodnią i zachodnią. Kościół katolicki — podobnie zresztą jak Kościoły protestanckie i inne wspólnoty wyznaniowe — gromadzący ponad 28 mln mieszkańców kraju (34,8 % ludności), stoi także wobec trudnych zagadnień związanych z religijnym zobojętnieniem znacznej części społeczeństwa.

Te tematy poruszał Papież w swoich przemówieniach wygłaszanych podczas podróży, której trasa prowadziła do dwóch miast: Paderbornu i Berlina. Spod Bramy Brandenburskiej, która niegdyś była teatrem reżimowych manifestacji, a potem została zamurowana wbrew słusznym pragnieniom i nadziejom ludzi, Ojciec Święty mówi, co należy czynić, aby na starym kontynencie mogła zapanować prawdziwa «wolność ducha». Przypomina o więzi wolności z prawdą, domaga się solidarności, żąda gotowości do ofiary, proklamuje cywilizację miłości. Tak więc przy Bramie Brandenburskiej Jan Paweł II kładzie pieczęć na całej naszej epoce. Brama nie jest już znakiem pychy ani zniewolenia, ale symbolem nowych czasów — wielkich solidarnością i odpowiedzialnością.

Jan Paweł II przybył do Paderbornu wieczorem 21 czerwca. Na lotnisku oczekiwali go prezydent Niemiec Roman Herzog oraz przedstawiciele rządu federalnego i Kościoła. Po uroczystości powitalnej i przemówieniach Papież przejechał samochodem panoramicznym do centrum miasta, witany przez wiernych bardzo licznie zgromadzonych na ponad trzykilometrowej trasie wiodącej do Collegium Leoninum. Paderborn, miasto liczące 125 tys. mieszkańców, to historyczna stolica Westfalii i siedziba diecezji od 805 r. W 799 r. odbyło się tam spotkanie papieża Leona III z Karolem Wielkim, podczas którego podjęto decyzję o utworzeniu Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Archidiecezja Paderborn liczy prawie 5 mln mieszkańców, z czego 37,6% stanowią katolicy. Podlegają jej diecezje Fulda, Erfurt i Magdeburg. Collegium Leoninum, które stanowiło rezydencję Papieża podczas jego pobytu w Paderborn, powstało w 1860 r. jako dom dla studentów teologii, obecnie mieści się tam także seminarium wyższe i instytut ekumeniczny.

Ojciec Święty rozpoczął dzień 22 czerwca wspólną modlitwą z seminarzystami w kaplicy Collegium Leoninum. Uczestniczyli w niej rektor i wykładowcy seminarium oraz ok. 70 alumnów. Następnie udał się samochodem na lotnisko wojskowe Senne, położone ok. 10 km na północ od miasta. Odprawił tam Mszę św. dla wiernych archidiecezji, którą koncelebrowało z nim kilkunastu kardynałów i arcybiskupów, m.in. kardynałowie Józef Glemp i Franciszek Macharski. Przed ołtarzem została umieszczona urna z relikwiami św. Liboriusza, patrona archidiecezji, a w liturgii uczestniczyło także kilkunastu biskupów diecezji europejskich, mających tego samego patrona, m.in. biskup Le Mans (Francja), której pasterzem był w IV w. św. Liboriusz. Papież wygłosił homilię (tekst na s. 9), a na zakończenie Eucharystii podziękował ponad stutysięcznej rzeszy wiernych za udział w liturgii mimo niepewnej pogody, pozdrowił też szczególnie serdecznie chorych i młodzież. Po Mszy św. powrócił do Collegium Leoninum.

Po południu tego dnia Jan Paweł II spotkał się o godz. 16 z przedstawicielami niemieckich Kościołów protestanckich. W spotkaniu wzięli udział członkowie Stałej Rady Niemieckich Kościołów Ewangelickich (EKD), federacji zrzeszającej 27 autonomicznych Kościołów lokalnych, oraz członkowie prezydium Zespołu Roboczego Chrześcijańskich Kościołów Niemiec; w skład delegacji Kościoła katolickiego towarzyszącej Ojcu Świętemu weszli m.in. kardynałowie: Angelo Sodano, Sekretarz Stanu, Joseph Ratzinger, prefekt Kongregacji Nauki Wiary, i Edward Idris Cassidy, przewodniczący Papieskiej Rady ds. Popierania Jedności Chrześcijan. Po przemówieniu dr. Klausa Engelhardta, przewodniczącego Stałej Rady EKD, głos zabrał Ojciec Święty (teksty obydwu wystąpień publikujemy na s. 12-14).

Kontynuacją tego spotkania była ekumeniczna Liturgia Słowa, sprawowana o godz. 17 w katedrze w Paderbornie z udziałem Papieża, greckoprawosławnego metropolity Niemiec Augoustinosa Lambardakisa, biskupa luterańskiego dr. Horsta Hirschlera, superintendenta Kościoła reformowanego Waltera Herrenbrücka, arcybiskupa Paderbornu Johannesa Joachima Degenhardta oraz ok. 700 osób zgromadzonych w świątyni. Paderborn jest ośrodkiem intensywnej działalności ekumenicznej: istnieje tu m.in. ekumeniczny ośrodek im. Johanna Adama Möhlera, założony przez kard. Lorenza Jaegera, arcybiskupa Paderbornu w latach 1941-1973 i wielkiego promotora pojednania między chrześcijanami. Nabożeństwo rozpoczęło się procesją, która przeszła główną nawą świątyni do ołtarza, podczas gdy chór katedralny śpiewał hymny i psalmy. Po przemówieniu powitalnym, wygłoszonym przez abpa Degenhardta, odczytano fragment z Dziejów Apostolskich, do którego Ojciec Święty nawiązał w swoim przemówieniu (s. 15). Dwie kobiety — luteranka i katoliczka — odczytały następnie wezwania modlitwy powszechnej, po czym zgromadzeni odmówili wspólnie «Ojcze nasz». Na zakończenie Papież, metropolita Lambardakis i dr. Hirschler razem udzielili błogosławieństwa uczestnikom Liturgii Słowa.

Ostatnim punktem programu było tego dnia spotkanie Jana Pawła II z niemieckim Episkopatem, które odbyło się w refektarzu Collegium Leoninum. W Niemczech jest obecnie 102 biskupów (łącznie z biskupami seniorami). W spotkaniu uczestniczyli także kardynałowie i biskupi towarzyszący Papieżowi w podróży. W imieniu zgromadzonych powitał Ojca Świętego przewodniczący Niemieckiej Konferencji Episkopatu bp Karl Lehmann, po czym Papież wygłosił obszerne przemówienie, którego tekst publikujemy na s. 17. Wspólna wieczerza z niemieckimi biskupami zakończyła drugi dzień wizyty papieskiej w Niemczech.

Rano 23 czerwca Jan Paweł II udał się samolotem z Paderbornu do Berlina, gdzie na lotnisku Tegel powitał go arcybiskup tego miasta kard. Georg Maximilian Sterzinsky, burmistrz Berlina oraz jeden z ministrów rządu federalnego. Archidiecezja berlińska, utworzona w 1930 r., liczy 5 700 000 mieszkańców, z czego 7,24% to katolicy. Bezpośrednio z lotniska Ojciec Święty udał się helikopterem do zamku «Bellevue», gdzie złożył wizytę kurtuazyjną prezydentowi Republiki Federalnej Romanowi Herzogowi. Miała ona charakter prywatny, nie wygłaszano przemówień, Ojciec Święty spotkał się także z członkami najbliższej rodziny prezydenta.

Ok. godz. 10.40 Jan Paweł II po kolejnym przelocie helikopterem dotarł na berliński stadion olimpijski. Stadion ten został zbudowany przed Igrzyskami Olimpijskimi w 1936 r. i był również teatrem nazistowskich manifestacji w epoce hitlerowskiej. Papież objechał «papamobilem» bieżnię stadionu, pozdrawiając ponad stutysięczną rzeszę wiernych, zgromadzonych na trybunach i płycie boisk…

 

Er unternahm Wallfahrten nach KevelaerTelgteAltötting oder Loreto. ADes Weiteren suchte der Kurfürst den Kontakt zur Franziskanerin Maria Crescentia Höss und pflegte einen Briefwechsel mit ihr, Zur Zeit seines Episkopats wurde 1738 das Kölner Priesterseminar neu errichtet. Dieses wurde nach ihm Seminarium Clementinum genannt. Neu war die Bestimmung, dass jeder, der ein Priesteramt anstrebte, ein Jahr ein Seminar zu besuchen hatte. Zahlreiche Kirchen im Erzbistum profitierten vom Mäzenatentum des Erzbischofs. Er stiftete in Münster das Clemenshospital. In Clemenswerth bei Sögel gründete er ein Kapuzinerkloster auch zur Mission in den protestantischen Niederlanden.Wie auch in den anderen Hochstiften musste Clemens August in Paderborn vor seinem Amtsantritt eine Wahlkapitulation unterzeichnen, die im Wesentlichen die Rechte des Domkapitels gegenüber dem Landesherren bestätigte. Auch in Paderborn überließ er die geistliche Amtsführung einem Weihbischof und dem Generalvikar. Er stiftete verschiedene kirchliche Ausstattungsstücke. Auf seine Empfehlung hin erbaute sein Hofbaumeister Franz Heinrich Roth die Jesuitenkirche in Büren. Auf die Besetzung der Dompräbenden in Paderborn übte Clemens August einen großen Einfluss aus. Um ein Gegengewicht zum einheimischen Stiftsadel zu schaffen, bevorzugte er rheinische Adelige. Ein Höhepunkt seiner Amtszeit waren 1736 die Festlichkeiten zum 900-jährigen Jubiläum der Translation der Gebeine des heiligen Liborius von Le Mans nach Paderborn.[21]

Hildesheim hat Clemens August nur wenige Male besucht. Dort ließ er die barocke Umgestaltung des Mariendoms fortsetzen. Er ließ im Bistum einige Kirchen bauen.[22] Auch in Osnabrück beschränkte sich seine Wirksamkeit vor allem auf sein Mäzenatentum für kirchliche Einrichtungen.[23]

Als Hochmeister des Deutschen Ordens hatte Clemens August einen kleinen Stab von Ordensrittern und Beamten in Bonn zur Verfügung und regierte die Angelegenheiten des Ordens meist aus der Ferne. Er ließ Schloss Mergentheim prächtig umbauen.[24]

Prawnuk Króla Jana III Sobieskiego- Franz Ludwig von Holnstein (* 4. Oktober 1723; † 22. Mai 1780) war ein bayerischer Graf, General und natürlicher Sohn von Kurfürst bzw. Kaiser Karl Albrecht von Bayern.

Er war der uneheliche Sohn aus einer Liebesbeziehung zwischen Kurprinz Karl Albrecht von Bayern und der Hofdame Maria Caroline Charlotte Freiin von Ingenheim und hatte aus der gleichen Liaison noch die 1720 geborene Schwester Maria Josepha comtesse de Hochenfels de Bavière, die 1736 den Feldherrn und Halbbruder ihres Vaters, Emmanuel-François-Joseph Comte de Bavière (1695–1747), heiratete.[1]

Die Mutter ehelichte 1723, drei Tage vor ihrer Niederkunft, im Einvernehmen mit Karl Albrecht, den kurfürstlichen Kammerherrn, und späteren Oberstküchenmeister bzw. Feldmarschall-Leutnant Graf Hieronymus von Spreti.[2] Mit ihm hatte sie in 26 Ehejahren 14 Kinder.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Familienwappen der Grafen von Holnstein, mittig der sogenannte Bastardbalken

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Am 4. Oktober 1728 wurde Franz Ludwig unter dem Geschlechtsnamen Graf von Holnstein aus Bayern von seinem Vater legitimiert. Er war der erste dieses Adelsgeschlechtes, zählte mit seinen Nachkommen nicht zum Haus Wittelsbach, erhielt aber dessen Wappen, lediglich versehen mit einem sogenannten Bastardbalken.

Graf Franz Ludwig von Holnstein wurde im Kloster Ettal erzogen und schlug dann die militärische Laufbahn ein. Im Österreichischen Erbfolgekrieg fungierte er zunächst als Befehlshaber eines Regimentes, ab Oktober 1742 als Generaladjutant des Feldmarschalls Friedrich Heinrich von Seckendorff, 1753 übernahm er als Generalwachtmeister das Kommando über zwei bayerische Regimenter, die seinen Namen erhielten. Am Siebenjährigen Krieg nahm Graf Holnstein von 1758 bis 1760 als Oberkommandierender des bayerischen Reichskontingents teil, erst im Rang eines Generalmajors, dann als Generalleutnant. 1760 quittierte er den militärischen Dienst.

Am 5. Mai 1760 ernannte man Franz Ludwig von Holnstein zum kurfürstlichen Statthalter (Regierungschef) der Oberpfalz. Seine Residenz nahm er im Amberger Schloss, das er auch umgestalten ließ.[4] Von seinem Vater hatte er früher bereits das repräsentative Palais Holnstein in München erhalten, das heutige Erzbischöfliche Palais. 1768 erfolgte die Erhebung zum Reichsgrafen und zum Feldmarschall-Leutnant der Reichsarmee.[5] In Holnstein, wo er sich jedoch trotz des von ihm getragenen Namens eher selten aufhielt, ließ er ein neues Schloss errichten, das heute noch (verändert) erhalten ist.Nach seinem 1780 erfolgten Tod wurde er in der Theatinerkirche München beigesetzt.

1757 verheiratete sich Franz Ludwig von Holnstein mit seiner Cousine Anna Maria von Löwenfeld. Sie war eine illegitime Tochter des Kölner Kurfürsten Clemens August I. von Bayern und der Bonner Harfenistin Mechthild Brion.

Gemeinsam hatten sie 12 Kinder; dies waren:

  • Maria Anna Elisabeth Gräfin von Holnstein aus Bayern (1759–1798), verheiratet mit Anton Aloys Bonaventura Freiherr Horneck von Hornberg
  • Maximilian Joseph Graf von Holnstein aus Bayern (1760–1838)
  • Friedrich August Graf von Holnstein aus Bayern (1762–1826)
  • Clemens August Franz de Paula Aloys Anton de Padua Andreas Avelin Martin Graf von Holnstein aus Bayern (1763–1814)
  • Josepha Maria Magdalena Walburga Antonia Amalia Apollonia Agatha Gräfin von Holnstein aus Bayern (1765–1826), verheiratet mit Ludwig Freiherr Egkher von Kapfing-Lichtenegg
  • Joseph Graf von Holnstein aus Bayern (* 14. Januar 1766)
  • Ludwig Graf von Holnstein aus Bayern (* 30. März 1767)
  • Sigismund Joseph Marquard Anton von Padua Franz von Paula Graf von Holnstein aus Bayern (1768–1804)
  • Joseph Georg Anton Graf von Holnstein aus Bayern (1770–1809)
  • Anna Franziska Xaveria Gräfin von Holnstein aus Bayern (1772–1809)
  • Franz Xaver Maximilian Anton de Padua Aloys Guido Graf von Holnstein aus Bayern (1773–1834)
  • Maria Amalia Carolina Augusta Franziska de Paula, Gräfin von Holnstein aus Bayern (1775–1864), verheiratet mit Christia

 

 

30 kwietnia – 4 maja 1987 RFN

Beatyfikacja Edyty Stein (w karmelu s. Teresy Benedykty od Krzyża) oraz o. Ruperta Mayera.

  • 30 kwietniaKOLONIA: Powitanie na lotnisku Kolonia-Bonn przez władze kościelne i państwowe RFN (na czele z prezydentem Richardem Weizsäckerem) • Spotkanie z Konferencją Episkopatu i członkami Centralnego Komitetu Niemieckich Katolików w kaplicy Maternushaus
  • 1 maja BONN: Spotkanie z prezydentem RFN

     

     

     

     

    • KOLONIA: Msza św. na stadionie Müngersdorf- beatyfikacja karmelitanki s. Teresy Benedykty od Krzyża (Edyty Stein) • Spotkanie z przedstawicielami Centralnej Komisji Żydowskiej
    • MÜNSTER: Liturgia Słowa – spotkanie z mieszkańcami miasta na Scholssplatz • Nieszpory na placu przed katedrą • Modlitwa przy grobie kard. K.A. von Galena w katedrze
  • 2 maja KEVELAER: Wizyta w sanktuarium maryjnym • Homilia podczas liturgicznej modlitwy laudesów na Hülsparkstadion

     

     

     

     

    • BOTTROP: Spotkanie z przedstawicielami świata pracy na terenie kopalni Prosper-Haniel
    • ESSEN: Spotkanie z przedstawicielami władz miejskich i wiernymi na Burgplatz • Wizyta w katedrze
    • GELSENKIRCHEN: Wizyta w ośrodku przemysłowym • Msza św. na Parkstadion

Podobnie jak podczas pierwszej pielgrzymki do RFN, program tej podróży apostolskiej był bardzo bogaty. Ojciec Święty w ciągu pięciu dni odwiedził 10 miast, odprawił 5 mszy św. i wygłosił 22 przemówienia i homilie. Spotkał się z przedstawicielami władz państwowych i kościelnych, chorymi, przedstawicielami świata pracy i zakonnicami. Przewodniczył Ekumenicznej Liturgii Słowa z udziałem przedstawicieli różnych wyznań.

Głównym przesłaniem pielgrzymki było wezwanie do dawania świadectwa wierze za przykładem trzech wielkich świadków wiary: Edyty Stein, o. Ruperta Mayera i kard. Klemensa Augusta von Galena. uż w przemówieniu powitalnym Ojciec Święty powiedział o niej: Solidaryzując się z umęczonym ludem żydowskim, pełna chrześcijańskiej nadziei, poszła na śmierć drogą cierpienia swego narodu jako Żydówka i katolicka zakonnica. Ponownie obawę o to, że Kościół chce sobie przywłaszczyć tę osobę, odrywając ją niejako od jej narodu, Papież rozwiał podczas spotkania z Centralną Komisją Żydowską i w swojej homilii w trakcie mszy św. beatyfikacyjnej na stadionie Müngersdorf w Kolonii słowami: Przyjęcie chrztu w żadnym wypadku nie oznaczało dla Edyty Stein zerwania więzów z narodem żydowskim. Przeciwnie. Kończąc homilię, zaapelował: Otwórzcie się na przesłanie, jakie nam niesie ta kobieta, pełna ducha i wiedzy, ta, która zrozumiała, że szczytem wszelkiej mądrości jest wiedza Krzyża, wielka córka narodu żydowskiego i wierząca chrześcijanka, wśród milionów pomordowanych bliźnich.

Podczas spotkania z mieszkańcami miasta na Scholssplatz w Münster, nawiązał w swoim przemówieniu do postaci kardynała Klemensa Augusta von Galena (biskupa Münster w okresie II wojny światowej)Podczas wizyty w sanktuarium Matki Bożej w Kevelaer zapalił świece przed cudownym wizerunkiem Maryi i odmówił akt powierzenia Kościoła Niemieckiego Matce Bożej. Swoje przemówienie na terenie kopalni Prosper-Haniel w Bottrop Ojciec Święty poświęcił problemom społecznym Zagłębia Ruhry, a zakończył apelem: Podtrzymujcie mocno w sercach i dłoniach światło życia, światło wiary! Wtedy nie będziecie musieli lękać się o jutro. W homilii na Parkstadion w Gelsenkirchen Ojciec Święty ukazał trudności, na jakie natrafia człowiek w kontaktach z Panem Bogiem, a po zakończeniu Eucharystii zachęcił młodzież do przyjaźni z Chrystusem, na której nigdy się nie traci. Na Olympiastadion w Monachium przewodniczył mszy św. i dokonał beatyfikacji o. Ruperta Mayera, przy grobie którego modlił się po zakończonej liturgii. Deszcz ze śniegiem stanął na przeszkodzie odprawieniu mszy św. na stadionie w Augsburgu, dlatego Papież sprawował Eucharystię w katedrze augsburskiej. W ostatnim dniu pielgrzymki Ojciec Święty dokonał otwarcia nowego gmachu seminarium duchownego, a następnie przewodniczył Liturgii Słowa. Kończąc swą pielgrzymkę na lotnisku sportowym w Spirze, Papież podkreślił znaczenie dokonanych beatyfikacji, spotkań ekumenicznych i szczególną odpowiedzialność Niemiec w jeszcze ściślejszej współpracy ekumenicznej. (FM)

Beatyfikacja Edyty Stein, Kolonia, 1 maja 1987

Ta pochodząca z Wrocławia niemiecka Żydówka, to postać niezwykle bliska duchowo Janowi Pawłowi II (w teologii – z racji umiłowania karmelitańskiej duchowości, w filozofii – z racji posługiwania się metodą fenomenologii). Papież jedenaście lat później kanonizował Edith Stein, a w następnym roku ogłosił patronką Europy. W ten sposób Jan Paweł II przybliżył całemu światu postać wybitnej intelektualistki, świętej karmelitanki i Żydówki zamordowanej w Auschwitz. Pozdrawiamy dzisiaj z głęboką czcią i ze świętą radością córkę narodu żydowskiego – mówił w Kolonii Papież – bogatą w mądrość i męstwo. Wychowana w surowej szkole tradycji Izraela, naznaczona życiem pełnym cnoty i umartwienia w zakonie, wykazała heroiczność ducha w czasie swej drogi do obozu zagłady. Zjednoczona z ukrzyżowanym Panem, dała swe życie "za prawdziwy pokój" i "za naród".

uczennica Huserla, po swoim nawróceniu wstąpiła do klasztoru karmelitanek w Kolonii. Jednakże po wydarzeniach Kristallnacht, aby uniknąć nazistowskich represji, przełożone podjęły decyzję o przeniesieniu jej do klasztoru w Echt w Holandii. Po podbiciu w maju 1940 Holandii przez Hitlera schronienie to przestało być bezpieczne. Edyta Stein miała co prawda okazję wyjazdu do Szwajcarii, ale zrezygnowała z niej, bo musiałaby porzucić swoją siostrę. Nieco ponad dwa lata później, w reakcji na list prymasa Holandii potępiający deportacje Żydów, SS rozpoczęło akcję aresztowania Żydów nawróconych na katolicyzm i deportowania ich do Auschwitz. Opuszczając klasztor [w Echt] – mówił Papież – Edyta wzięła za rękę swą siostrę i powiedziała to jedno: "Chodź, idziemy za nasz naród". Dzięki mocy płynącej z naśladowania Chrystusa, naśladowania pełnego gotowości do ofiary, nawet w swej pozornej niemocy widziała jeszcze jeden sposób wyświadczenia ostatniej przysługi swemu narodowi. Już kilka lat wcześniej porównała się do królowej Estery przebywającej na wygnaniu na perskim dworze. W jednym z jej listów czytamy: "Ufam mocno, że Pan przyjął moje życie za wszystkich… Raz po raz muszę myśleć o królowej Esterze, która dlatego została wzięta z pośrodku swego narodu, żeby stanąć przed królem za wielu. Jestem bardzo biedną i bezsilną małą Esterą, ale Król, który mnie wybrał, jest nieskończenie wielki i miłosierny". Dlatego – kontynuował Jan Paweł II – w obozie zagłady ginęła jako córka Izraela "dla oddania chwały Najświętszemu imieniu Boga", a równocześnie jako siostra Teresa Benedykta od Krzyża – "Pobłogosławiona przez Krzyż".

6 luty urodziny 

Johann Adam Weishaupt (ur. 6 lutego 1748 w Ingolstadt, zm. 18 listopada 1830 w Gocie) – założyciel zakonu iluminatów,

Urodził się 6 lutego 1748 w Ingolstadt, w królestwie Bawarii. Jego ojciec Johann Georg Weishaupt (1717-1753) zmarł, gdy Adam miał 5 lat. Wtedy zaopiekował się nim jego ojciec chrzestny  Johann Adam von Ickstatt. Zarówno ojciec, jak i ojciec chrzestny byli profesorami prawa na Uniwersytecie w Ingolstadt. Adam Weishaupt rozpoczął edukację w wieku 7 lat w szkole jezuickiej. W 1768 roku został doktorem prawa, zaś w 1772 został jego profesorem. W tym samym roku ożenił się z Afrą Sausenhofer z Eichstätt. Po tym jak papież Klemens XIV zniósł Zakon Jezuitów w 1773 roku objął on katedrę prawa kanonicznego, dotąd zarezerwowaną tylko dla członków zakonu. uważany  za "wcielonego diabła" (Augustin Barruel.Pierwszym stowarzyszeniem, założonym 1 maja 1776 roku, było Bund der Perfektibilisten ("Koło Doskonalących się"), w którym przyjął pseudonim Spartakus. Organizacja ta jednak nie spełniła jego oczekiwań, tak jak i obserwowane z pewnego dystansu loże masońskie. Tworzy zatem Illuminatenorden, stowarzyszenie mające na celu propagowanie wartości Rewolucji francuskiej (wolność, równość i braterstwo), podkreślając, ze wiedza oświeceniowa nie oznacza znajomości rzeczy abstrakcyjnych, które "napawają ducha niepotrzebną dumą", ale znajomości rzeczy praktycznych, które czynią ludzi lepszymi[6].

W 1780 roku, Weishaupt spotkał masona barona Knigge, współpracując z którym rozwinął swoje stowarzyszenie. Knigge, według Mouniera, był osoba o wątpliwej reputacji, która sprawiła, że ideały oświeceniowe Illuminati zeszły na drugi plan, a ceremonie inicjacyjne i hierarchia instytucjonalna zaczęły być coraz istotniejsze. Knigge opuścił Iluminatów w 1783 roku, w atmosferze kłótni (prawdopodobnie wiedział także, że wkrótce Karol IV Teodor Wittelsbach zakaże wszelkich tajnych stowarzyszeń w Bawarii).

Od roku 1784 Weishaupt musiał się ukrywać w wyniku zakazów wprowadzonych przez Karola IV Wittelsbacha, stracił pracę na uniwersytecie (1785) i znalazł schronienie w mieście Gotha, gdzie mieszkał do końca życia, i gdzie napisał większość swoich dzieł. Pozostawił po sobie żonę Annę Marię (ur. Sausenhofer) i dzieci (Nanette, Charlotte, Ernst, Karl, Eduard i Alfred)[7].

Weishaupt wierzył, że książęta i narody znikną z powierzchni ziemi bez użycia przemocy, rasa ludzka stanie się jedną rodziną, a świat – siedzibą ludzi rozumnych

Elekcja Króla Władysława IV  1632   
Wybór nowego monarchy Rzeczypospolitej Obojga Narodów po śmierci króla Zygmunta III Wazy 30 kwietnia 1632 roku. Elekcja rozpoczęła się 27 września 1632 roku, a zakończyła 8 listopada 1632 roku obraniem Władysława IV Wazy na króla Polski i wielkiego księcia litewskiego.
Zygmunt III Waza zmarł 30 kwietnia 1632 roku prawdopodobnie na skutek udaru mózgu, przekazując dzień wcześniej prawa do dziedziczonej korony szwedzkiej najstarszemu synowi Władysławowi Zygmuntowi Wazie.[1] Tym samym uczynił go najpoważniejszym kandydatem do objęcia tronu Rzeczypospolitej, tak że kontaktujący się z Gustawem Adolfem czy Gaborem Bethlenem długo przed śmiercią króla protestanci, nie odważyli się ujawnić publicznie planów wyboru któregoś ze swoich współwyznawców. Władzę podczas wyjątkowo spokojnego bezkrólewia objął prymas Jan Wężyk, który wyznaczył datę rozpoczęcia sejmu konwokacyjnego na 22 czerwca 1632 roku. Marszałkiem sejmu został kalwin hetman polny litewski Krzysztof Radziwiłł. Postanowił wykorzystać czas bezkrólewia na załatwienie spraw wyznaniowych, czy relacji między stanem świeckim a duchownym. Chodziło głównie o kwestię przechodzenia ziemi szlacheckiej w ręce Kościoła katolickiego, zagwarantowania i rozszerzenia praw dysydentów protestanckich i prawosławnych oraz zwrot Cerkwi greckiej majątków przejętych przez unitów. Kwestie te ostatecznie nie zostały rozwiązane, a uzgodniona na konwokacji, konfederacja generalna warszawska w której m. in. zaspokojono część postulatów szlachty różnowierczej, już po jej podpisaniu została oprotestowana przez senatorów katolickich, niwecząc szanse trwałego pokoju wyznaniowego.[2] Zakończony 17 sierpnia sejm konwokacyjny wyznaczył datę rozpoczęcia elekcji na 26 września 1648 roku.
Podobnie jak podczas ostatniej elekcji zarówno magnaci katoliccy jak i protestanccy zjawili się z własnymi oddziałami zbrojnymi. Po kilku dniach wybrano marszałka sejmu, którym został Jakub Sobieski, parlamentarzysta z dużym doświadczeniem, dobry mediator i tolerancyjny katolik, który mógł zapobiec ewentualnemu konfliktowi zbrojnemu między katolikami a dysydentami.[3] Podobnie jak na sejmie konwokacyjnym, sejm elekcyjny zdominowały problemy wyznaniowe. Powstały trzy komisje do rozwiązania bieżących spraw, a te na które się zgodzono, czyli m.in. zagwarantowanie wolnej elekcji, utrzymanie pokoju religijnego, zobowiązanie do mediacji między unitami a dyzunitami oraz zakaz rozpoczynania wojny bez zgody sejmu weszły do paktów konwentów.[4] Resztę postulatów wpisano w reces, czyli dokument nakładający obowiązek rozpatrzenia tych spraw w pierwszej kolejności podczas następnego sejmu, w tym przypadku sejmu koronacyjnego.[.Kandydatura Władysława Wazy była oczywista. Jego bracia: Jan Kazimierz, Jan Albert i Karol Ferdynand poparli go i pojawiali się w towarzystwie najstarszego królewicza. Władysław posiadał poparcie papieża (w osobie posła Honorata Viscontiego) oraz cesarza (reprezentowanego przez Juliusza Neidharda). Jednocześnie królewicz podczas sejmu elekcyjnego angażował się w spory wyznaniowe dążąc do ugody i porozumiewał się z najbardziej wpływowymi urzędnikami w państwie, podnosząc swój autorytet i szanse na wybór. Sama elekcja odbyła się 8 listopada i ze względu na fakt, że nie było żadnego oficjalnego konkurenta nie wzbudziła większych kontrowersji. Wyboru dokonano w pół godziny.[6] Posłowie szwedzcy Steno Bielke, Jan Nikodem Ahausen i burmistrz Rygi Jan Olrich, którzy mieli zgłosić kandydaturę Gustawa Adolfa w celu wywołania zamieszania zrezygnowali z tego.[7] 6 lutego 1633 roku odbyła się koronacja Władysława IV Wazy na króla Polski i wielkiego księcia Litwy.

Bł Józef Bécavin,  (ur. 6 lutego 1767 w Carquefou, zamęczony  2 września 1792 w Paryżu) – błogosławiony Kościoła katolickiegomęczennik, ofiara antykatolickich prześladowań okresu rewolucji francuskiej[1][2][3].

Był duchownym diecezji paryskiej[1]Święcenia kapłańskie przyjął 15 kwietnia 1792 roku[4]. W okresie gdy w rewolucyjnej Francji nasiliło się prześladowanie katolików, został aresztowany i przewieziony do klasztoru karmelitów gdzie 2 września 1792 roku został zamordowany[2][5][4]. Był jednym z oddanych przez komisarza Violette`a w ręce zgromadzonego tłumu odmawiających złożenia przysięgi na cywilną konstytucję kleru, zasieczonych szablami i bagnetami, a którzy uszli z rozpoczętej wcześniej masakry w ogrodzie[2][5]. Ofiary mordu zostały pochowane w zbiorowych mogiłach na terenie cmentarza Vaugirard, część z nich wrzucono do studni klasztornej, a po ekshumacji w 1867 roku ich relikwie spoczęły w krypcie kościoła karmelitów.

 

Ingolstadt – miasto w   Bawari. Leży ok. 80 km na północ od Monachium,Po raz pierwszy wzmiankowane w dokumencie wystawionym przez Karola Wielkiego 6 lutego 806 roku, jako Ingoldes stadt (pol. miasto Ingolda). Około 1250 otrzymało prawa miejskie. W latach 13921447 stolica księstwa Bawaria-Ingolstadt (połączonego później z księstwem Bawaria-Landshut) i rezydencja książąt bawarskich. Książę Ludwik VII Brodaty wybudował tutaj tzw. Nowy zamek, W 1472 książę Ludwik IX Bogaty założył w mieście uniwersytet, który w 1800 został przeniesiony do Landshut, a następnie do Monachium. 1  maja  1776 roku profesor Uniwersytetu Ingolstadt, Adam Weishaupt zakłada tajne stowarzyszenie Iluminatów. W czasie II wojny światowej miasto zostało częściowo zniszczone wskutek bombardowań.  Aliantów  W Ingolstadt znajduje się centrala sieci handlowych Saturn i Media Markt

W mieście zachowało się wiele zabytków architektury, tzw. Herzogskasten – stary zamek książęcy, najstarsza budowla świecka w Ingolstadt.,Kościół św. Maurycego (St. Moritz);Kościół Najświętszej Marii Panny (Liebfrau);Kościół Maria de Victoria (tzw. Asamkirche);Kościół franciszkanów;Kościół klasztorny St. Johann im Gnadenthal;tzw. Tillyhaus – dom w którym zmarł 30  kwietnia  1632 r. hrabia von Tilly

Kościół franciszkanów w Ingolstadt (pod wezwaniem Wniebowzięcia Matki Boskiej.Zbudowany ok. 1275 r.Przebudowany w XIV w., był przez następne stulecia miejscem pochówku najdostojniejszych mieszkańców miasta: namiestników książęcych, wybitnych dowódców wojskowych, profesorów miejscowego uniwersytetu itp. Dokumentuje to ok. 90, w ogromnej większości renesansowych, nagrobków i epitafiów nagrobnych.W 1621 r. klasztor i kościół przejęli franciszkanieSekularyzowany w 1802 r., w latach 18571918 i ponownie w latach 19351945 pełnił funkcję katolickiego kościoła garnizonowego. W 1945 r. stał się znów kościołem klasztornym

Kościół św. Maurycego Kościół ma formę gotyckiej, trójnawowej bazyliki z licznymi, dobrze widocznymi elementami romańskimi. W swym pierwotnym kształcie pochodził z IX w., tj. z okresu tuż po założeniu miasta. W 1148 r. patronami kościoła byli jeszcze św. Salwator i św. Maria, jednak z biegiem czasu ustąpili miejsca św. Maurycemu, dzisiejszemu patronowi miasta. Swój obecny kształt kościół otrzymał w 1234 r., jest więc najstarszą zachowaną praktycznie bez zmian budowlą w Ingolstadt. Wydłużone prezbiterium zamknięte jest trójbocznie, nawy sklepione krzyżowo. W prostym wnętrzu zwraca uwagę dziesięć masywnych, okrągłych kolumn podtrzymujących sklepienie nawy głównej, wykonanych z łamanego kamienia wapiennego. W kościele znajduje się grobowiec Franza von Mercy (zm. 1645), generała, naczelnego wodza armii bawarskiej i feldmarszałka armii cesarsko-bawarskiej Ligi Katolickiej w czasach wojny trzydziestoletniej.

Kościół Najświętszej Marii Panny w Ingolstadt Jego budowę, finansowaną ze środków księcia Ludwika VII Bawarskiego z dynastii Wittelsbachów, rozpoczęto w 1425 r.,Do 1447 r. był kościołem dworskim i miejscem pochówku tutejszych książąt, w latach 14721800 kościołem uniwersyteckim, a od 1974 r. pełni rolę katedry. W świątyni zachowało się szereg wybitnych dzieł sztuki rzeźbiarskiej i malarskiej od gotyku po XIX w. Wspaniały gotycko-renesansowy ołtarz główny autorstwa Hansa Mielicha pochodzi z 1572 r. Został on wystawiony dla uczczenia 100. rocznicy założenia tutejszego uniwersytetu. Trzy malowidła na tylnej stronie ołtarza przedstawiają dysputę św. Katarzyny Aleksandryjskiej z pięćdziesięcioma pogańskimi mędrcami. 

Kościół Maria de Victoria (niem. Kirche Maria de VictoriaAsamkirche Maria de Victoria) – kościół katolicki w Ingolstadt w Bawarii, w Niemczech.

Budowlę rozpoczęto wznosić w kwietniu 1732 r. z przeznaczeniem na salę zgromadzeń i oratorium dla członków studenckiej Kongregacji Mariańskiej (niem. Die Akademische Marianische Kongregation), działającej przy miejscowym kolegium jezuickim. Budynek stanął w sąsiedztwie zabudowań kolegium i ówczesnego kościoła pod wezwaniem św. Krzyża. Budową kierował najprawdopodobniej ówczesny miejski mistrz murarski w Ingolstadt i budowniczy kolegium jezuickiego Michael Anton Prunthaller. W przedsięwzięciu wyraźnie widoczne są wzory występujące w innych budowlach jezuickich, w tym znaczne podobieństwo do wzniesionej w latach 17091710 w Monachium tzw. Bürgersaal. Kościół został poświęcony 1 lipca 1736 r.Kompozycja ołtarzowa z 1759 r. obejmuje obraz z 1675 r., przedstawiający Zwiastowanie Najświętszej Marii Pannie Wyjątkowym obiektem, przechowywanym w zakrystii kościoła, jest pochodząca z 1708 r. tzw. Monstrancja z Lepanto – jeden z najcenniejszych tego rodzaju obiektów na świecie

6 lutego 1940 – Został przedstawiony tzw. plan Pabsta  architekta  Grosa , przewidujący 10-krotne zmniejszenie i przebudowę Warszawy.

6 lutego 1947 – Józef Cyrankiewicz z Tarnowa  przebywający w Oświęcimiu został premierem.

.6 luty 2006   pierwszy raz byłam w Ingolstadt w 1200 rocznicę powstania miasta 

Ingolstädter Münster außen. Foto: Kurt ScheuererRem-Kreuz. Foto: Kurt Scheuerer

Foto: Kurt ScheuererRem-Kapelle. Foto: Kurt Scheuerer

6 lutego 1633 – Władysław IV Waza został koronowany w katedrze na Wawelu na króla Polski.