7 lipca 2016 Rok Bożego Miłosierdzia Józef Dambek Gryf Pomorski -Tusk i Angela Merkel

 Kaszubi zawsze byli i pozostali wierni Kościołowi. Na Kaszubach, w okresie Reformacji i w okresie rozbiorów, obrona katolicyzmu złączyła się nierozerwalnie z obroną polskości. W latach przed pierwszą wojną światową duchowni zapoczątkowali ożywioną pracę samokształceniową i spółdzielczą wśród rybaków i chłopów kaszubskich, mającą na celu obronę przed germanizacją. Także świeccy działacze kaszubscy łączą obronę polskości z religią. Słynny Antoni Abraham często zaczynał rozmowę od słów: "Jeśli jesteś Polakiem i wierzysz w Boga..." Ten sam motyw przewija się w twórczości wybitnych kaszubskich poetów. Hieronim Jarosz Derdowski napisał w jednym z utworów: "Czujce tu ze serca toni skład nasz apostolści: Nie ma Kaszub bez Polonii, a bez Kaszub Polści" (O panu Czorlińscim, co do Pucka po sece jachoł); on też kończy refren hymnu kaszubskiego tak dobrze nam znanymi słowami: "My trzymamy z Bogiem!". Aleksander Majkowski mawiał: "Z Polską łączą nas krew, dzieje i Kościół jeden".

4 marca 1944  Polacy są najbardziej inteligentnym narodem ze wszystkich, z którymi spotkali się Niemcy podczas tej wojny w Europie…Polacy, są jedynym narodem w Europie, który łączy w sobie wysoką inteligencję z niesłychanym sprytem.Jest to najzdolniejszy naród w Europie, ponieważ żyją ciągle w niesłychanie trudnych warunkach politycznych, wyrobił w sobie wielki rozsądek życiowy, nigdzie niespotykany.

4 marca 1944 r w Słońsku   zamordowano  Rene Lefrebvre ojca Kardynała Lefrebvre z bractwa  św Piusa X
4 marca 1944 r agenci polskojęzycznego gestapo  zamordowali  Józefa Dambka założyciela Gryfa Pomorskiego –

wykonawcą  był  Jan  Kaszubowski  vel Hans  Kassner  krewny Angeli Dorothey Kassner

Polskość to nienormalność  po latach stwierdza przestępca    

Donald Tusk  wnuk  Józefa Tuska  adiutanta  Maxa Pauly w KZ Stutthof i w KZ Neuegamme 

 Dziadek Donalda Tuska ( żyda z Dawidowskich ) był adiutantem komendanta Maxa Pauly   w KL Stutthof i KZ Neuegamme 
(szefa tymczasowego namiotowego obozu Stutthof  od 2 wrzesień1939 roku.
 w obu KL,zaginęły dokumenty dotyczące adiutanta, który był prawą ręką. Maxa Pauly. 
Największymi nowo powstałym obozami były (w kolejności ich powstawania): Stutthof (sierpień 1939), Auschwitz (wiosna 1940), Neuengamme (czerwiec 1940), Natzweiler-Struthof (lipiec 1940), Gross-Rosen (1940), Bergen-Belsen (październik 1940), Majdanek (październik 1941), Hertogenbosch (styczeń 1942), Ryga-Kaiserwald (Salaspils – maj 1943), Mittelbau-Dora (koniec 1943).  
Na tej liście znajdują się  dwa obozy koncentracyjne Stutthof i Neuengamme, w których był ten sam komendant i dziadek Tuska, Józef,

Uczestnik egzekucji Pocztowców Gdańskich -Uczestnik mordu rytualnego Ks Bronisława Komorowskiego 

Pierwszym komendantem obozu Stuthof był: SS-Hauptsturmführer Max Pauly od dnia 2 września 1939 do dnia 31 sierpnia 1942 roku- a następnie został przeniesiony na komendanta obozu koncentracyjnego Neuengamme koło Hamburga i tam funkcję pełnił do 1945 roku.

Franisci 

Angela urodziła się 17 lipca 1954 r w Hamburgu 

czytaj  

4 marca 1944 gdy wnuk Samuela Rothschilda -aktor Adolf Hitler  pisał o Polskim Narodze do Henryka Himmlera –w obozie koncentracyjnym w Słonsku  został zamordowany Rene  Lefebvre –

 ojciec  39 letniego Kardynała Marcela  Lefebvre założyciela Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X. polskiego Papieża przepowiedzianego 3 maja 1863 przez Anioła Stróża Polski

( Słonsk od 1695 r było  był własnoscią Królowej Polski Katarzyny Opalińskiej Leszczyńskiej  )

Założenie organizacji "Gryf Kaszubski"

Zaraz po napaści Niemiec na Polskę w 1939 r. do walki z najeźdźcą stanęli również Kaszubi. Z inicjatywy por. Józefa Dambka, nauczyciela – kierownika jednej z sieci dywersji pozafrontowej, kaszubscy patrioci związani głównie ze Stronnictwem Narodowym, 24 grudnia 1939 r. w miejscowości Czarlino, gmina Sulęczyno powołali organizację wojskową pod nazwą Tajna Organizacja Wojskowa "Gryf Kaszubski".

Gryf Pomorski"  był  organizacją apolityczną, stawiającą sobie za cel nadrzędny wyzwolenie kraju.
We wszystkich dokumentach programowych silnie zostały zaakcentowane pierwiastki chrześcijańskie i katolickie

Zebranie organizacyjne odbyło się w nocy z 6 na 7 lipca 1941 r. w Czarnej Dąbrowie w powiecie bytowskim w gospodarstwie Bolesława Żmudy-Trzebiatowskiego, gdzie wówczas ukrywał się ks. Wrycza. W zebraniu tym uczestniczyli również: Józef Dambek, Leon Kulas, Klemens Bronk, Bronisław Brunka, Jan Gierszewski, Franciszek Borzyszkowski, Józef Kulas, Anastazy Witkowski i Juliusz Koszałka.

Ks. ppłk JÓZEF WRYCZA(1884-1961)  "GRYF POMORSKI" Ps. "Rawycz", "Delta"

leftWrycza3

Józef Dambek

Por. Józef Dambek ps. Lech założył i kierował największą na Pomorzu organizacją konspiracyjną walczącą z okupantem niemieckim Tajną Organizacją Wojskową „Gryf Pomorski”. Swoim zasięgiem obejmowała ona obszar od Szczecina po Królewiec. Por. Józef Dambek przed wojną zaangażował się w przygotowanie kadry konspiracyjnej na wypadek zajęcia przez Niemcy Pomorza. – 24 grudnia 1939 r. utworzył w Czarlinie koło Stężycy Tajną Organizację Wojskową „Gryf Kaszubski”, którą dowodził. Do wstąpienia w jej szeregi udało mu się namówić ks. ppłk. Józefa Wryczę .Kapłan cieszył się wielkim autorytetem na Pomorzu. 7 lipca 1941 r. nastąpiło przyłączenie innych grup konspiracyjnych. Wówczas zmieniono nazwę na TOW „Gryf Pomorski”. Od tej pory organizacja poszerzała swoje szeregi i według ustaleń osiągnęła liczbę 20 tys. członków i osób wspomagających. Była to największa organizacja konspiracyjna na Pomorzu. Swoim zasięgiem obejmowała obszar od Szczecina do Królewca i od Torunia po Bałtyk. „Gryf Pomorski” współpracował w działaniach wywiadowczych i kontrwywiadowczych z Armią Krajową. – Uznawał rząd RP na uchodźstwie i zwierzchnictwo Naczelnego Wodza Polskich Sił Zbrojnych gen. Kazimierza Sosnkowskiego. Por. Dambka   zamordowano 4 marca 1944 r. we wsi Gołubie nad jeziorem Dąbrowskim. -został ugodzony strzałem w plecy przez gestapowca Hansa Kassnera (Jan Kaszubowski), który po wojnie współpracował z NKWD i bezpieką. -w miejscu śmierci został postawiony krzyż 

 W statucie Gryfa Pomorskiego była mowa o wyzwoleniu Ojczyzny i Kościoła katolickiego z niemieckiego brunatnego faszyzmu i sowieckiej czerwonej zarazy.

Część działaczy „Gryfa Pomorskiego” wymordowano, innych więziono bez sądów lub wywieziono do łagrów. W ich inwigilacji „zasłużył” się znany nam już Kassner vel Kaszubowski.  

Porucznik Józef Dambek (7 lipca 1903 – 4 marca 1944)
W okresie międzywojennym pracował między innymi w szkołach w: Sławutówku, Domatowie, Leśniewie, Żarnowcu, Gowidlinie, Kobylu, w których w większości pełnił stanowisko kierownika szkoły, ostatnio w Kobylu aż do wybuchu wojny.
Z okresu pracy w szkole w Żarnowcu zachowała się deklaracja z okazji uroczystych obchodów odzyskania niepodległości, którą Józef Dambek, ówczesny kierownik szkoły wraz ze swoimi uczniami przygotował i zakopał pod lipą. Akt ten miał upamiętniać to wydarzenie. 

W 1943 "Gryf Pomorski" skupiał już kilkanaście pomorskich grup konspiracyjnych z terenów Pomorza. Szacunkowo liczył wówczas od 6 do 8 tys. członków. Szybki rozrost organizacji był po części zasługą charyzmatycznego przywódcy – ks. ppłk. Józefa Wrycza. Ksiadz-żołnierz był symbolem oporu przeciwko okupantowi. Faktyczne przwyództwo leżało w rękach jego zastępcy por. Józefa Dambka. Wśród gryfowców około 500 sformowanych było w partyzanckie brygady leśne, które rozlokowane były w Borach Tucholskich, w solidnych ziemnych bunkrach.

Choć "Gryf" współpracował z AK, to nigdy nie nastąpiło połączenie organizacji. Zgubną okazała się współpraca z organizacją podziemną "Miecz i Pług", która była głęboko infiltrowana przez Gestapo. To spowodowało falę aresztowań i wywózek do obozów koncentracyjnych żołnierzy "Gryfa". Od 1944 datuje się też rozpracowywanie gryfowców przez polskojÄzyczne gestapo   Ostatni dowódca "Gryfa", Augustyn Westphal,nakazał 21 marca 1945 złożenie broni i rozwiązanie organizacji. Nie uchroniło to wielu żołnierzy "Gryfa" od dostania się w ręce NKWD i UB.

Augustyn Westphal ps. „Echo”, „Dzwon”, „Piotr Morski”, „Czapla” (ur. 13 sierpnia 1885 r. w Rębie, pow. Kartuzy, zamęczony zmarł  27 września 1946 r. wWejherowie

W dniach 12-13 stycznia 1946 r. wziął udział w pierwszym po wojnie kongresie działaczy kaszubskich w Wejherowie, otwierając go uroczystym przemówieniem.

Pod koniec lutego 1946 r. został aresztowany przez UB pod fałszywym zarzutem współpracy z Niemcami i szpiegostwa i poddany 2-miesięcznemu brutalnemu śledztwu. Zmarł 27 września 1946 r. z powodu uszkodzenia nerki podczas przesłuchań. Pochowano go w Wejherowie, przechowywane przez niego archiwum organizacji prawdopodobnie przejęło UB.

. Wybitni partyzanci "Gryfa", jak Jan Gończ z Kościerzyny – główny archiwista "Gryfa" i por. Augustyn Westphal z Wejherowa – zastępca dowódcy "Gryfa" – i inni wystawiali tysiące dowodów tożsamości (na zmienione nazwiska) polskich i niemieckich przepustek, kart urlopowych ludziom różnych narodowości przeznaczonych do likwidacji w hitlerowskich obozach zagłady, ratując w ten sposób tysiące ludzi od niechybnej śmierci.

Tajna Organizacja Wojskowa "Gryf Pomorski" była doskonale zorganizowana. Porucznik Józef Dambek był dobrym konspiratorem. Świadczy o tym najdobitniej fakt, że jako mobilny i operatywny dowódca przez cztery i pół roku, do 4 marca 1944 r., kiedy zginął od kuli gestapowca, nie tylko nie został aresztowany, ale nawet rozpoznany przez Niemców. Była to sytuacja w polskiej konspiracji niepodległościowej wyjątkowa nie tylko na Pomorzu, ale również w Generalnej Guberni. Niemcy dopiero jakiś czas po śmierci Dambka dowiedzieli się jak naprawdę się nazywał, wcześniej znali tylko jego pseudonimy "Jur" i "Lech". Porucznik Józef Dambek był nie tylko głównym założycielem i dowódcą "Gryfa", ale również wybitnym politykiem kaszubskim. W statucie ideowym "Gryfa", który sam opracował, zawarł myśli o wielkości Kaszub, ich należytej randze, o pielęgnacji tradycji kulturowych, w tym języka. Walczył o odzyskanie całego Pomorza, które zostało wydarte Polsce przed wiekami. Walka bohaterów "Gryfa" o wolną Polskę nie poszła na marne. Ich ideały przejęli synowie i wnukowie. To nie był przypadek, że na Ziemi Kaszubskiej miało miejsce Powstanie Grudniowe 1970 r. oraz że tutaj powstała "Polska Solidarność", To właśnie na sztandarach "Solidarności" w sierpniu 1980 r. były hasła walki o całkowitą niepodległość Polski, które również miał w swoim programie "Gryf Pomorski".

 

Angela Merkel urodziła się 17 lipca 1954 r. w Hamburgu. Była pierwszym dzieckiem Horsta i Herlind Kassner. Matka obecnej pani kanclerz urodziła się w Gdańsku  Wrzeszcu na ul Batorego  8 lipca 1928 r. była nauczycielką łaciny i angielskiego. Horst Kassner pochodził z Berlina. Studiował teologię najpierw w Heidelbergu później w Hamburgu. Po ukończeniu studiów, jeszcze w 1954 r. przeprowadził się wraz z żona i  Angelą do NRD.Powodem tej przeprowadzki było życzenie (prawdopodobnie) biskupa Hamburskiego Hansa Otto Wölbera, który w związku z malejącą liczba pastorów w regionie Branderburgii, postanowił wzmocnić kościół ewangelicki na wschodzie osobą pastora Kasnera.
 
Po przeprowadzce zamieszkali w małej miejscowości Quitzow ( dzisiaj liczy ok. 350 mieszkańców ) położonej obok miasta Perleberg ( północno-zachodnia część Branderburgii ) . Przez trzy lata mieszkali w tamtejszej plebani, gdzie Kasner pełnił obowiązki pastora.
W 1957 rrodzina osiedla się w prowincjonalnym Templinie w Brandenburgii – miejscowości oddalonej o około 80 km na północ od Berlina – gdzie Horst Kasner w ośrodku Waldhof, zajmuje się kształceniem młodych duchownych oraz kieruje domem opieki dla niepełnosprawnych.
 Ojciec Angeli, nazywany w NRD Czerwonym Kasnerem, działał w organizacji współpracującej z rządem, a także w chrześcijańskim ruchu pacyfistycznym (Prager Christlichen Friedenskonferenz – CFK), kontrolowanym przez Moskwę.
 
Lojalność i współpraca z reżimem dawały npewne przywileje, z których korzystała rodzina, powiększona z czasem o rodzeństwo Angeli, młodszego od niej o trzy lata brata Marcusa i urodzoną w 1964 r. siostrę Irenę. Jedynie matka, Herlind Kasner, jako żona pastora nie mogła być nauczycielką. Jej wielokrotne podania w tej sprawie zawsze były załatwiane odmownie.
 W 1961 r. Angela rozpoczyna naukę w Politechnicznej Szkole Średniej w Templinie – Polytechnischen Oberschule in Templin (POS).Jako zwyciężczyni szkolnej olimpiady języka rosyjskiego pojechała w nagrodę do Moskw- należała najpierw do Organizacji Pionierskiej następnie do komunistycznej młodzieżówki Freien Deutschen Jugend (FDJ).-przygotowywała się do religijnej konfirmacji . Po zdanej  maturze rozpoczęła studia w instytucie fizyki na Uniwersytecie Karola Marksa w Lipsku. -podczas studiów działała jako sekretarz ds. agitacji i propagandy w ramach młodzieżówki SED (Sozialistische Einheitspartei Deutschlands – Socjalistyczna Partia Jedności Niemiec).  Angela Merkel skończyła studia w 1978 r.Rok wcześniej wyszła za mąż za kolegę ze studiów Ulricha Merkla. Ślubu udzielił sam pastor Kasner. Młodzi zamieszkali w Berlinie, gdzie Angela rozpoczęła pracę badawczą w Centralnym Instytucie Chemii Fizycznej Akademii Nauk NRD gdzie w 1986 r. obroniła swoja pracę doktorska.Polityczny przełom 1989 r. Angela Merkel zrezygnowała z pracy naukowej i zajęła się polityką. Joachim Sauer, korzystając z otwartych granic, wyjechał na dwa lata do kalifornijskiego San Diego, a po powrocie do Berlina podjął pracę na Uniwersytecie Humboldta. Ich wieloletni wolny związek doczekał się w końcu krytyki ze strony konserwatywnego kardynała z Kolonii Joachima Meisnera, który nie omieszkał publicznie wyrazić zdziwienia: „Jak to możliwe, by ministrem ds. rodziny (Merkel pełniła wówczas ten urząd w rządzie Frakisty Helmuta Kohla) była rozwiedziona kobieta żyjąca z rozwiedzionym mężczyzną?” W grudniu 1998 r. w berlińskim urzędzie stanu cywilnego odbył się cichy ślub, o którym poinformował anons w dzienniku „Frankfurter Allgemeine Zeitung”.
 
Przełomową rolę w jej biografii spełnić miało otoczenie ojca. Działał tu nie tylko ojciec Angeli, ale też inny wysoki funkcjonariusz Kościoła ewangelickiego Manfred Stolpe (minister komunikacji w ostatnim rządzie Schrödera), a także sekretarz stanu ds. kościelnych Klaus Gysi, ojciec Georga Gysi, obecnego lidera Partii Lewicy.
Absolwentem ośrodka Waldhof był m.in. Rainer Eppelmann, późniejszy założyciel partii Przełomu Demokratycznego (Demokratischer Aufbruch), w której po 1989 r. rozpoczęła się polityczna kariera obecnej pani kanclerz. Do środowiska tego należeli również znani prawnicy

w 1999 r. wybuchła tzw. „afera Kiepa” – finansowanie partii CDU z nielegalnych kont. -Główne odium winy spadło na H. Kohla. Wieloletni kanclerz 30 listopada 1999 r. potwierdził natomiast, że istniały specjalne konta CDU, prowadzone poza oficjalnym budżetem partii.
Wówczas Merkel, jako pierwsza wyraźnie zdystansowała się wobec swego politycznego mentora, publikując, bez wiedzy Wolfganga Schäublego, nowego szefa CDU, 22 grudnia 1999 r. w „Frankfurter Allgemeine Zeitung” artykuł wzywający partię do wyjaśnienia zarzutów i wyzwolenia się z zależności od Kohla.
 

Zbrodniarz

Jan Kaszubowski (ur. 5 października 1902 w Bolesławowie, zm. prawdopodobnie w 1971 r w NRD) – kolaborant i agent gestapo (szef polskojęzycznej grupy gestapo zGdańska) oraz NKWD i UB, odpowiedzialny za liczne akcje przeciwko polskiej konspiracji niepodległościowej na Pomorzu Gdańskim, ps. "M-14", przybrane nazwisko Hans Kassner.

W latach 19091916 uczęszczał do niemieckiej szkoły powszechnej w Nygucie. Od 1919 uczył się w szkole średniej handlowej w Gdańsku. Jednocześnie odbywał praktykę w przedsiębiorstwie handlowym artykułami kolonialnymi. Od 1923 pracował w szwedzkiej firmie "Optimus" z centralą w Gdańsku-Oliwie. W 1931 podjął pracę w gdyńskim przedsiębiorstwie "Triumf", którą w 1933 zamienił na firmę "Elektro-Lux". Od 1937 był akwizytorem w prywatnym przedsiębiorstwie motoryzacyjnym "Kenenberg-Automobile GmBH"– nawiązał kontakty z policją w Gdańsku i uczestniczył w antypolskich akcjach wywiadowczych na terenie polskiego Pomorza– został zwerbowany do polskiej siatki dywersji pozafrontowej o kryptonimie "Związek Jaszczurczy", "Jaszczurka".

Po zajęciu Pomorza przez wojska niemieckie był szoferem prezydium policji w Gdyni (uczestniczył  we współpracy z gestapo w zbrodniach hitlerowskich na Pomorzu na ludności polskiej

Od września 1940 pracował w urzędzie osiedleńczym i przesiedleńczym SS i policji w Gdyni. Pod koniec 1941 na stałe związał się z gdańskim gestapo (miał stopień Unterscharfürera SS i policji), rozpracowując polskie organizacje podziemne, zwłaszcza Tajną Organizację Wojskową "Gryf Pomorski". Korzystał przy tym ze swoich przedwojennych kontaktów. Wśród jego akcji najgłośniejszą było zastrzelenie w zasadzce 4 marca 1944 we wsiSikorzyno w pow. kartuskim komendanta naczelnego TOW "Gryf Pomorski", por. Józefa Dambka oraz przejęcie archiwum szczebla kierowniczego organizacji. Odpowiadał za zesłanie do obozu koncentracyjnego Stutthof kilkuset Polaków i za rytualne zamordowanie Ks Bronisława Komorowskiego 

Z innych jego działań można wymienić rozpracowywanie sieci wywiadu AK na Pomorzu oraz sieci łączności i przerzutów do Szwecji.

Na początku 1945 ułatwił kilku Polakom ucieczkę ze Stutthofu  dla alibi po wojnie ,w  lutym tego roku ukrył się wraz z rodziną we wsi Dzierżążno koło Kartuz, gdzie doczekał wkroczenia Armii Czerwonej. 26 marca został aresztowany przez NKWD pod zarzutem współudziału w zbrodniach hitlerowskich, ale wkrótce go zwolniono. Pozyskano go wówczas do akcji zwalczania polskiego podziemia niepodległościowego (bardzo szeroka wiedza o TOW "Gryf Pomorski" i innych pomorskich organizacjach), a także niemieckiego Werwolfu.

17 kwietnia został ponownie aresztowany pod zarzutem działalności w organizacji niemieckiej i uniewinniony wyrokiem sowieckiego sądu wojskowego w Szczecinie. Jednocześnie od sierpnia pozostawał w dyspozycji polskiego WUBP w Gdańsku. Według charakterystyki MBP był sprytnym, inteligentnym kombinatorem, lubiącym pieniądze. Na przełomie lat 1945/1946 ściśle współpracował z NKWD i UB w akcjach prowokacyjnych wymierzonych w byłych członków TOW "Gryf Pomorski" i AK, przyczyniając się do wielu aresztowań. W tym czasie przeniósł się wraz z rodziną do Wrocławia.

1948 zbiegł z Polski do sowieckiej strefy okupacyjnej Niemiec w obawie przed dekonspiracją. 25 lutego 1952 aresztowano go w Berlinie i przekazano polskim władzom, które osadziły go w więzieniu mokotowskim w Warszawie. -proces był upozorowany przez UB- W sierpniu 1954 Sąd Wojewódzki w Warszawie przekazał jego sprawę do Gdańska. 2 listopada tego roku został skazany na karę dożywocia- W kwietniu 1956 został przeniesiony z więzienia w Sztumie do Wronek, gdzie był więziennym bibliotekarzem. 24 grudnia 1958 Sąd Wojewódzki w Gdańsku zwolnił go warunkowo

Po wyjściu na wolność nadal współpracował z SB. W 1968 J. Kaszubowski wyjechał do   Hamburga 

 

Bolesławowo (do 1950 Modrowo w powiecie starogardzkim, w gminie Skarszewy.

13 lutego 1950 zmieniono nazwę miejscowości z Modrowo na Bolesławowo

Celem zmiany nazwy było uczczenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, I sekretarza KC PZPR Bolesława Bieruta

Bolesław Bierut(ur. 18 kwietnia 1892Rurach Brygidkowskich[, zm. 12 marca 1956 w Moskwie) –  polityk, , agent NKWD

utworzona 11 grudnia 1921 z inicjatywy działaczy Polskiej Partii Socjalistycznej  w Warszawie na Żoliborzu

 była osrodkiem szkolenia swoich ludzi 

24 stycznia 1922 spółdzielnia została zarejestrowana.

Członkami założycielami spółdzielni  byli: Jan HempelBolesław Bierut, Michał Pankiewicz, Stefan Wejroch, Maria Orsetti, Wanda Szczepańska, Anna Tołwińska, Antoni Zdanowski, Maria Lewińska, Stanisław Tołwiński, Stanisław Rotsztajn, Jan Wojnar, Stanisław Szwalbe, Alina Tołwińska, Jan Strzelecki, Mieczysław Sułkowski, Władysława Głodowska, Ignacy Tom, Kazimierz Domosławski, Aleksander Ostrowski. Do pierwszego Zarządu powołano Bolesława Bieruta i Stanisława Szwalbe, którego przejściowo zastąpił Michał Feldblum

 na koniec 1938 do WSM należało 2050 członków

W Kotłowni WSM (róg ul. Suzina i Próchnika) rozpoczęło się 1 sierpnia 1944 Powstanie warszawskie o godz. 13.30 (oficjalnie w Warszawie dopiero o 17.00)

W  maju 2011 r wywiadzie dla niemieckiego “Die Welt”  w Hamburgu Władysław Bartoszewski zapytany, czy w czasie okupacji obawiał się swoich sąsiadów, odpowiedział: “Mieszkałem w domu pełnym inteligencji, przy ul. Mickiewicza 37, piętro drugie. Ale jeśli ktoś się bał, to nie Niemców. Jeżeli funkcjonariusz zobaczył mnie na ulicy i nie było polecenia aresztowania, nie miałem się czego bać. Ale gdy sąsiad Polak zauważył, że kupiłem więcej chleba niż normalnie, wtedy musiałem się bać”

Może nie wszyscy wiedzą, że ul. Mickiewicza przechodzi przez pl. Inwalidów, a obok Żoliborza Oficerskiego był jeszcze Żoliborz Urzędniczy i powstały nieco później Żoliborz Dziennikarski.

Żoliborz Oficerski zbudowany został na gruntach należących do państwa przez spółdzielnię, którą powołali oficerowie Wojska Polskiego w latach 20. Obejmował ulice między placem Słonecznym a placem Inwalidów. Osiedle nawiązywało do podobnych dzielnic w angielskich miastach, charakteryzujących się udanym połączeniem zabudowy miejskiej i ogrodowo-parkowej. Wśród najbardziej znanych mieszkańców byli m.in. gen. Marian Kukiel i gen. Stefan Grot-Rowecki. Obaj mieszkali przy ul. Śmiałej, równoległej do ul. Mickiewicza. Mieszkańcami Żoliborza byli także: gen. Władysław Bortnowski (ul. Forteczna 7), gen. Stanisław Sosabowski (ul. Hauke-Bosaka 11), płk Artur Oppman, piewca starej Warszawy, znany jako Or-Ot, a także prezydent Warszawy Stefan Starzyński.

 

Kogo bał się Bartoszewski? – Wojciech Reszczyński

Steinmeier und Merkel im Bundestagsplenum