IV. Niemieckie obozy zagłady

1. Niemieckie obozy natychmiastowej zagłady

Główna Komisja Badania Zbrodni Hitlerowskich w Polsce podzieliła obozy niemieckie rozmieszczone na ziemiach polskich na: ośrodki zagłady natychmiastowej, obozy koncentracyjne, więzienia i obozy dla wysiedlonych i zakładników, obozy pracy, obozy jenieckie, getta żydowskie.
Istniała ogromna liczba obozów filialnych – około 900 przyporządkowanych trzynastu obozom koncentracyjnym. Jak wykazały obliczenia statystyczne wykonane po wojnie, we wszystkich niemieckich obozach zginęło około 10 milionów osób. Dane te opublikował były więzień KL Auschwitz, Kazimierz Smoleń, pełniący po wojnie funkcję dyrektora ówczesnego Państwowego Muzeum w Oświęcimiu utworzonego na części terenu byłego KL Auschwitz .

2. Kombinat śmierci KL Auschwitz – Birkenau

Biorąc średnią przeciętną ilość, 560 dni eksploatacji krematoriów nr II, III, IV i V, i mnożąc przez 6.000 zwłok na dobę, otrzymamy 3,3 milionów unicestwionych ofiar ludzkich podczas trwania tej morderczej masakry, jaką była II wojna światowa. Ponieważ krematoria miały ograniczoną zdolność spalania zwłok, uciekano się do likwidowania pozostałych zagazowanych osób na stosach i w dołach: 30 metrów długich i 15 metrów szerokich. W ten sposób zdołano spalić dodatkowo około 1,5 miliona zwłok ludzkich, czyli ogółem unicestwiono około 4,8 mln ludzi.
Informacje z ostatnich lat, jakoby w KL Auschwitz zginęło od 1 miliona do 1,2 miliona osób, można włożyć między bajki. Jaki byłby sens budowania krematoriów o trzykrotnie większej przepustowości od potrzeb oraz komór gazowych o sześciokrotnie większej przepustowości od potrzeb? A przecież budowniczowie niemieccy umieli dobrze liczyć! Wielokrotne pomniejszenie dokonanego ludobójstwa leży w interesie naszego zachodniego sąsiada.
Oprócz kombinatu śmieci KL Auschwitz – Birkenau istniało na terenie ówczesnej Polski 5 dalszych ośrodków natychmiastowej masowej zagłady: w Bełżcu, Sobiborze, Majdanku, Treblince i Chełmnie nad Nerem.

3. SS – Sonderkommando Bełżec

Od listopada 1941 r. do czerwca 1943 r. istniał  ośrodek pn. SS-Sonderkommando Bełżec lub Dienststelle Bełżec der Waffen  SS. W Bełżcu unicestwiono ok. 600 tys. osób, w tym 550 tys. obywateli polskich pochodzenia żydowskiego (przeważnie z dystryktu Galicji), a także z terenów Austrii, Węgier, Belgii, ZSRR, Czechosłowacji, Rumunii, Niemiec i innych krajów.
Na zagładę do tego ośrodka przywożono Polaków, głównie za udzielanie pomocy Żydom lub działalność w konspiracji .

4. Ośrodek masowej zagłady „Treblinka II”

Budowę ośrodka masowej zagłady „Treblinka II", w odróżnieniu od czynnego już od połowy 1941 r. karnego obozu pracy Treblinka I, rozpoczęto wiosną 1942 r. W lipcu tegoż roku Treblinka II (SS – Sonderkommando Treblinka) przyjęła pierwsze transporty z getta warszawskiego. O śmiercionośnej „przepustowości" Treblinki świadczy fakt, że w niektórych dniach przywożono tu od 7 do 13 tys. osób. Przybywały tam transporty Żydów z terenu Generalnej Guberni, a także ze wszystkich niemal krajów okupowanej Europy. Procedura eksterminacji w Treblince nie odbiegała od innych ośrodków zagłady. Liczba wymordowanych w ciągu czternastu miesięcy przekroczyła tam 750 tys. osób, głównie obywatelipolskich pochodzenia żydowskiego. Wśród ofiar znajdowali się tam również Polacy .

5. Ośrodek masowej zagłady „Majdanek”

Majdanek – położony w południowo-wschodniej części Lublina – stał się miejscem, gdzie w 1941 r. został zbudowany i istniał do lipca 1944 r. wielki obóz  „Konzentrationslager Lublin”. Przez obóz ten, mający kilka filii (m.in. w Lublinie, Puławach, Radomiu, a nawet w Warszawie – tzw. Gęsiówka), przewinęły się setki tysięcy więźniów, z których wymordowano na miejscu ok. 360 tys. osób .

6. „SS – Sonderkommando Sobibór”

Od maja 1942 r.  do października 1943 r.  istniał ośrodek zagłady pn.  SS – Sonderkommando Sobibor. W obozie tym zgładzono 250 tys. osób, głównie Żydów, Polaków, jeńców radzieckich i Cyganów .

7. Ośrodek masowej zagłady: Chełmno nad Nerem

Dnia 8 grudnia 1941 r. Niemcy założyli obóz natychmiastowej zagłady w Chełmnie nad Nerem, w którym zamordowano około 310.000 osób, głównie Polaków oraz Żydów z getta łódzkiego .

8. Podsumowanie

Reasumując, w ośrodkach masowej zagłady zginęło 7.070.000 osób. Śmiertelność w obozach koncentracyjnych była zastraszająca: w KL Auschwitz-Birkenau – 90%, KL Neuengamme – 77%, KL Majdanek – 72%, KL Stutthof – 71%, KL Ravensbrück ( obóz kobiecy) – 70%, KL Flossenburg – 66%, KL Dachau – 55% .
Uzasadnieniem „misji dziejowej”  Niemiec zajął się hitlerowski aparat propagandowy. Rasistowskie poglądy o konieczności wyeliminowania „niższych ras” i skolonizowania  ziem przez „germańskich nadludzi” znajdowały  szerokie zastosowanie w praktyce. W nakładzie 3.860 tys. egzemplarzy wydano broszurę propagandową pt. „Untermensch”, która ukazała się w 1942 r. przy współpracy Głównego Urzędu SS, Ministerstwa Spraw Zagranicznych oraz Ministerstwa Informacji i Propagandy. W publikacji tej opisano cechy „podludzi”.
„Podczłowiek” jest to pod względem biologicznym podobny do człowieka stwór przyrody, mający ręce, nogi, pewien rodzaj mózgu, oczy i usta. Jest to jednak straszliwa kreatura […], mająca tylko rysy twarzy zbliżone do człowieka, jednak pod względem duchowym niżej stojąca od każdego zwierzęcia. W duszy tej istoty panuje okrutny chaos […], instynktowna chęć niszczenia, prymitywna żądza, nieukrywana podłość. „Podczłowiek”… nic poza tym! […] Biada ci, jeśli o tym zapomnisz!”

    W pierwszej dekadzie maja 1945 r. byłe wielkie mocarstwo totalitarne III Rzeszy skapitulowało. 150 tysiącom hitlerowskich zbrodniarzy udało się uniknąć odpowiedzialności po klęsce Trzeciej Rzeszy. W USA i w Ameryce Południowej przebywało na wolności pod koniec XX wieku około 40.000 hitlerowców, którzy  uniknęli kary. W Niemczech przebywa nadal na wolności kilka tysięcy dotychczas nieukaranych zbrodniarzy hitlerowskich. Sprawa ścigania i karania powyższych zbrodniarzy jest nadal otwarta, a miejsca ich pobytu są znane .

K. Smoleń, Oświęcim 1940-1945. Przewodnik po muzeum, Katowice 1980, s. 16.

K. Grünberg, SS – czarna gwardia Hitlera, Warszawa 1985, s. 403-404.

 

Ibidem, s. 403-404.

Ibidem, s.403-404.

Ibidem, s. 403-404.

Ibidem, s.392.

Ibidem, s.540.

Comments are closed.