Królowa Polski -Lubomirscy -Miłosierdzie i Karmel w Oswięcimiu

Lubomirscy herbu Szreniawa bez Krzyża


Lubomirscy – ród książęcy herbu Szreniawa bez Krzyża

wywodzący się  z rodu Szreniawitów żyjących w zakolach rzeki Szreniawy

koło Proszowic w czasach Mieszka I.

Za protoplastę rodziny Lubomirskich uważany jest Piotr (zm. 1480),

dziedzic Lubomierza, miejscowości od której przyjął nazwisko.

Rodzinne włości, poczynając od Gdowa i Szczyrzyca, które były w posiadaniu rodu już w XIII wieku, znacznie się rozrosły. W XVII i XVIII wieku obejmowały między innymi LubomierzNowy WiśniczBochnięWieliczkęŁańcutBaranów SandomierskiPuławyRzeszówRówneTarnówJarosław,PrzeworskJanowiec nad Wisłą.

Wiele posiadłości znajdowało się na terenie największych polskich miast: Warszawy (np. MokotówUjazdów (Warszawa)Czerniaków), Krakowa(Wola JustowskaKamienica Pod Baranami), Rzeszowa (zamek) SandomierzaLwowa. Prestiż podkreślało utrzymywanie rezydencji w DreźnieWiedniuParyżu.

Lubomirscy mieli wpływy polityczne, wojskowe i ekonomiczne, które koncentrowały się w głównej mierze w województwie krakowskim, sandomierskim, stanisławowskim i ruskim, aby w późniejszym czasie objąć cały teren Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Taki stan posiadania utrzymali do upadku państwa polskiego, kiedy została pozbawiona wielu włości na skutek kar za działalność niepodległościową.

Członkowie rodziny pełnili między innymi następujące funkcje państwowe: dzierżyli urzędy marszałków, starostów, wojewodów, hetmanów. Czterech książąt Lubomirskich piastowało godność Marszałka Wielkiego Koronnego: Jerzy Sebastian, Józef Karol, Stanisław Herakliusz i Stanisław. Aktywnie działali na polu politycznym przewodnicząc sejmom, tworząc prywatne wojsko, pełniąc funkcje królewskich posłów na dworach całej Europy. Wielokrotnie mieli decydujący wpływ na wybór monarchów.  czytaj

W 1647 roku Lubomirscy w osobie Stanisława uzyskali od cesarza Ferdynanda III 

( brata Polskiej Królowej Cecylii Renaty ,ojca Polskiej Królowej Eleonory ) dziedziczny tytuł księcia Świętego Cesarstwa Rzymskiego

  Historia Warszawskiego Karmelu  fundacji Lubomirskich 

20 lutego 1641 r Małżonkowie Teofila z Daniłowiczów i Jakub Sobiescy rodzice 14 letniego Marka i 13 letniego Jana (pózniejszego Króla Jana III Sobieskiego )

uzyskali pozwolenie papieskie na założenie klasztoru karmelitanek bosych we Lwowie.

Teofila SobieskaMarek SobieskiJan III Sobieski
 21 maja 1642 roku,wybranyo  sióstryZostały nimi m. Teresa Marchocka i s. Teresa Maria od św. Józefa( krewna Króla Jana Kazimierza ).
W sobotę, 24 maja 1642 robie fundatorki zostały pożegnane przez zgromadzenie,w  pożegnaniu wzięli  udział obaj synowie Sobieskich:
czternastoletni Marek oraz o rok młodszy Jan, który później jako król kontynuował budowę klasztoru i kościoła,

spełniając w ten sposób testament swoich rodziców.W 1648 roku, z powodu Powstania Chmielnickiego, karmelitanki musiały uchodzić do Krakowa,

czytaj

Patronka Karmelu w Oświęcimiu  

W 1649 r. Jerzy Ossoliński, kanclerz wielki koronny, wraz z żoną Izabelą (z Żurowa Daniłłowiczówną) sprowadził do Warszawy

uchodzące przed Chmielnickim Zgromadzenie Lwowskie

 wysłane tam przez Teofilę i Jakuba Sobieskiego ( rodziców Króla Jana III Sobieskiego )

Stolica Apostolska udzieliła pozwolenia na fundację warszawską  już 4 maja 1622 r., przez legata papieskiego Cosmę de Torres.
20 maja 1649 r. Karmelitanki Bose, pod przewodnictwem Matki Teresy od Jezusa (Marchockiej), przybyły z Krakowa do Warszawy.

2 czerwca 1649 r  odbyła się ich uroczysta introdukcja z kościoła Karmelitów Bosych na Krakowskim Przedmieściu do nowego, drewnianego klasztoru.

W uroczystości tej wziął udział król Jan Kazimierz  z żoną Marią Ludwiką i królewiczem Karolem.

Przełożoną Klasztoru była Matka Teresa Marchocka, aż do swojej śmierci (19 kwietnia 1652 r.).
Z powodu inwazji szwedzkiej na Polskę, 10 sierpnia 1655 r. Siostry opuściły klasztor, udając się na Spisz do Podoleńca.

Do 1658 r. zamieszkały w zamku Lubomirskiego. Z wygnania wróciły do Warszawy 19 czerwca 1663 r., zatrzymując się tymczasowo w wynajętym drewnianym dworku.

Córka fundatorów, Helena Tekla (z Ossolońskich) i jej mąż Aleksander Lubomirscy, koniuszowie koronni,

zakupili Pałac Kazanowskich (na Krakowskim Przedmieściu), z przeznaczeniem jego części na klasztor dla Karmelitanek Bosych.

Siostry przeprowadziły się tu 30 października 1663 r. powstał  nowy dom zakonny pod wezwaniem Ducha Świętego.

1 lutego 1788 r w Klasztorze odbyły się egzekwie za Karmelitanką Teresę od Sw Augustyna 

z rodziny Lubomirskich -Opalińskich -Leszczyńskich

KAZANIE NA UROCZYSTYCH EGZEKWIACH
ZA NIEŚMIERTELNEJ PAMIĘCI LUDWIKĘ MARYĘ
Z KRÓLEWNY FRANCUSKIEJ KARMELITKĘ BOSĄ
w kościele WW. PP. tegoż Zakonu dnia 1-go lutego 1788 r miane przez
J. X. AUGUSTYNA LIPIŃSKIEGO KANONIKA KATEDRALNEGO PŁOCKIEGO W WARSZAWIE.

Karmelitanka Teresa od Św. Augustyna-wnuczka Królowej Polski z Poznania -Katarzyny Opalińskiej -Leszczyńskiej
 Księżniczka Maria Ludwika, urodzona  15 lipca 1737 r. wstąpiła do klasztoru karmelitanek w St. Denis

gdzie zmarła w opinii świętości 23  grudnia 1787r

przed rewolucją której ofiarami był jej bratanek  Król Ludwik XVI  , bratanica Elżbieta 

  znane jej zgilotynowane 17 lipca 1794 r Karmelitanki Teresa od św. Augustyna i Towarzyszki

św Rafał Kalinowski  ułożył prośbę modlitewną do Bł Teresy od św Augustyna 
,A jako z matki twojej, wzięłaś też cząstkę krwi polskiej, pamiętaj przed Bogiem i o naszej ojczyźnie.
Niech cię zmiękczy smutny stan jej, wsród ogromnych mocarstw położonej, a w samej tylko opiece niebios nadzieję ocalenia swojego pokładającej. 
Proś o jej całość, swobodę, szczęśliwość i koniec tych niezgód własnych jej synów, które ją smutnie dzielić zwykły. 
Ty zaś, wielki Boże, wysłuchaj łaskawie próśb tej wiernej sługi Twojej, którą do chwały Twojej wezwałeś,

a jeżeliby się jej zostały jeszcze jakie zmazy do oczyszczenia (bo któż zgruntuje głębokość sądów Twoich?),
jeżeliby się znalazł w tak pięknem jej życiu cień jaki, któregoby słońce sprawiedliwości Twojej jeszcze nie rozpędziło, wysłuchaj za nią modlitw naszych, 

które Ci dziś w tej świątyni przytomni czynimy. Niech ta krew najdroższa Niepokalanego Baranka, 

którą Ci ten wielki kapłan najwyższego rządcy Kościoła godny namiestnik na tym ołtarzu ofiarować będzie,
 
zgładzi je i obmyje, a oraz przyspieszy tej świętej duszy wiecznej szczęśliwości osiągnienie.

4 pazdziernika 1705   w Warszawie Królową Polski zostaje  Katarzyna Opalińska – Leszczyńska

prawnuczka Stanisława Lubomirskiego 

Mányoki Catherine Opalińska.jpg

Jedynaczka Zofii i Jana Karola Opalińskich przyszła na świat 13 października 1680 r  w Poznaniu .
odziedziczyła po ojcu około 60 miast i 150 wsi.Jej mężem został Stanisław, pochodzący z  bogatego i wpływowego rodu Leszczyńskich.
Ślub magnackich dzieci odbył się 13  maja 1698 roku w Krakowie w kościele fundacji jej

praprababci Anny Branickiej  

Pradziadkiem  Królowej Polski Katarzyny  był  Stanisław Lubomirski (ur. 1583 roku – zm. 16 czerwca 1649 roku)

– wojewoda krakowski od 1638 roku, ruski w latach 1629-1638, marszałek Trybunału Głównego Koronnego w 1625 roku

Właściciel 18 miast, 313 wsi i 163 folwarków.

 

—————

Książę Stanisław Herakliusz Lubomirski (1642-1702) był właścicielem rezydencji w Puławach, Czerniakowie (gdzie ufundował klasztor i kościół bernardynów) i w Ujazdowie (dziś część Warszawy). Kontakty łączyły go z dworem francuskim, hiszpańskim czy członkami rodziny Mediccich

Książę Aleksander Lubomirski (1802-1893) ufundował zakłady dla biednych chłopców w centrum Krakowa (dzisiejsza siedziba Uniwersytetu Ekonomicznego) i dziewcząt w Łagiewnikach (dzisiejsze sanktuarium gdzie objawień doznała święta siostra Faustyna)

 

Sanktuarium Bożego Miłosierdzia (kaplica św. Józefa) 

zwanego Józefowem wzniesionego w latach 18891893 z fundacji Aleksandra Lubomirskiego

Uroczystego poświęcenia kościoła dokonał 20 sierpnia 1891 arcybiskup Albin Dunajewski.

Książę Stanisław Sebastian Lubomirski (1875-1932) w 1910 założył Warszawskie Towarzystwo Lotnicze Aviata.


7 października 1918 roku z inicjatywy księcia Regenta Zdzisława Lubomirskiego, po 123 latach została ogłoszona polska deklaracja niepodległości.

Książę Regent Zdzisław Lubomirski (1865-1943) był wieloletnim prezydentem Warszawy i politykiem. Jako prezes Komitetu Obywatelskiego i prezydent Warszawy rozbudował samorząd, organizował prace interwencyjne, kasy pożyczkowe, dbał o szpitalnictwo i warunki mieszkaniowe warszawiaków. Swoimi działaniami wyznaczył kierunki pracy dla kolejnych polityków niepodległego państwa.

W 1926 roku podjął się roli mediatora między stronami konfliktu.

W latach 30. XX wieku był senatorem, pracował w komisjach spraw zagranicznych i wojskowej.

torturowany przez gestapo. Zmarł na skutek odniesionych w więzieniu ran

Z inicjatywy księcia Regenta, jeszcze podczas pierwszej wojny światowej rozpoczęto tworzenie zrębów polskiej administracji. Przejmowano istniejące urzędy od okupantów i tworzono nowe władze.

Instytucje okazały się trwałe.

Pracowały w latach 20. XX wieku, często były poobsadzane tymi samymi ludźmi

Stefan Lubomirski (1898-1948) w czasie okupacji był członkiem Związku Zachodniego. Znalazł się na liście do rozstrzelania, jednak zbiegł do Krakowa, -został aresztowany i przetrzymywany w więzieniu na Montelupich. Cudem uniknął rozstrzelania. 

Eugeniusz Lubomirski (1895-1982) został aresztowany przez NKWD, siedział na Łubiance, gdzie poznał generała Andersa. W czasie długotrwałych walk generała, został jego adiutantem. Był kandydatem na Prezydenta Polski na Uchodźstwie

Hieronim Lubomirski w wieku 17 lat został zamordowany na Pawiaku 26 marca 1943 r.

Jerzy Ignacy Lubomirski (1882-1945) był bardzo aktywny w środowisku lokalnym.. W 1944 roku został aresztowany.torturowany w tarnobrzeskim więzieniu. Został zamordowany przez MBP

Podczas trwania wojny i po jej zakończeniu, rodzina Lubomirskich była często nękana i inwigilowana przez gestapo, NKWD i MBP/SB. Majątek rodzinny został skonfiskowany, a rodzina wysiedlona ze swoich domów rodzinnych.

Karmelitanki Bose
Karmel Świętych Obcowania w Oświęcimiu

Służebnica Boża s.Teresa od Jezusa (Marianna Marchocka)

Kalendarium konfliktu oświęcimskiego marzec 1983 – wrzesień 1998

 

Maryjo Królowo świata

św Papieżu  Benedykcie V  zmarły  4 lipca 965 r w Hamburgu

św Benedykto od Krzyża ( Edyto Stein )

tracąca wiarę w Hamburgu wstawiajcie się za nami