Królowa Polski Małgorzata Brandenburska z Berlina -Praprawnuczka św Jadwigi,

10 kwietnia 1315 w Ratzenburgu  umiera Polska Królowa  Małgorzata  Brandenburska  . Praprawnuczka św Jadwigi i Henryka Brodatego 

7

urodziła się 25 sierpnia 1270 r w Berlinie( założonym przez jej dziadka Ottona III pobożnego -, zmarła 10 kwietnia  1315 r. w Ratzeburgu  założonym przez jej przodka Hernryka Lwa ) –
córka margrabiego brandenburskiego Albrechta III i Matyldy,córki króla duńskiego Krzysztofa I,
trzecia żona swojego krewnego Przemysła II, królowa Polski, od 1302 r. księżna Saksonii.
Ślub Małgorzaty z Przemysłem odbył się  13 kwietnia 1293 w Poznaniu . Koronacja pary małżeńskiej miała miejsce 26 czerwca 1295 r. w Gnieźnie. Po zabójstwie Przemysła, 8 lutego 1296 r., królowa wyjechała z Polski, wraz z pasierbicą Ryksą opuściła Polskę.  Małgorzata pozostawiła zapisaną jej przez męża w Wielkopolsce oprawę wdowią i  wywiozła córkę zamordowanego króla do swojej ojczyzny. Wyszła ponownie za mąż za księcia Saksonii-Lauenburg Albrechta III.Zmarła 10 kwietnia 1315, została pochowana w katedrze w Ratzeburgu.przed którą Lew przypomina 

POCZET WŁADCÓW POMORZA – DYNASTIA SOBIESŁAWICÓW


Sobiesław I

Dzieje Kaszubów są spinane trzema ogniwami: władcami pomorskimi z Dynastii Sobiesławiców, a zwłaszcza Świętopełkiem czytaj

Sobiesław I (ur. ok. 1130, zm. ok. 1177 lub 1179), Mieli dwóch synów: Sambora I i Mściwoja I. Od jego imienia powstała nazwa dynastii. Mianowany przez księcia senioralnego Bolesława IV Kędzierzawego na namiestnika Pomorza Gdańskiego. Był inicjatorem wybudowania klasztoru oliwskiego, ten pomysł zrealizował jego syn Sambor I 

(ur. ok. 1150, zm. przed 1205) syn Sobiesława I i siostry wojewody mazowieckiego Żyrona. Mianowany na namiestnika Pomorza Gdańskiego w roku 1177 przez księcia senioralnego Kazimierza Sprawiedliwego. Fundator klasztoru oliwskiego z murowanym oratorium (namalowanym w tle portretu namiestnika), w roku 1186. Klasztor przekazany cystersom sprowadzonym z Kołbacza. Zakonnicy otrzymali także gród Puck, wieś Starzyno z dobrami ziemskimi, wieś Gowino i część wsi Rumia. Urodził mu się syn Sobiesław II.

Sambor II-pradziadek Królowej Polski Małgorzaty 

Mszczuj  Msciwój -dziadek Królowej Danii Małgorzaty –  Prapradziadek Królowej Polski Małgorzaty 

Mściwój I gdański namiestnik pomorski 1205-1219/20

Mestwin albo Mszczuj (data urodzenia nieznana, zm. w 1220). Młodszy syn Sobiesława I i siostry wojewody mazowieckiego Żyrona. Ożenił się w  1190 z księżniczką Zwinisławą z rodu Piastów, córką Mieszka II Starego ( praprawnuka 1 Królowej Polski Bł Rychezy  .Około roku 1205 książę senioralny Władysław Laskonogi mianował go namiestnikiem Pomorza Gdańskiego. Władzę przejął po zmarłym bracie Samborze I. Urodziło mu się 9 dzieci, w tym 4 synów: Świętopełk, Warcisław, Sambor II i Racibor. Po jego śmierci rządy odziedziczył Świętopełk, jego najstarszy syn.

W roku 1212 Mściwój I gdański i jego żona Zwinisława ufundowali w Żukowie klasztor norbertanek. Przywilej fundacyjny spisano w l. 1212-1214, co należy uznać za datę założenia miejscowości. W kościele ponorbetańskim na ścianie przy wejściu wisi napisana odręcznie wzmianka o początkach Żukowa w języku polskim.

Kościół św. Michała Archanioław Gdyni

Kościół św. Michała Archanioła –  z 1224 r kościół w gdyńskiej dzielnicy Oksywie. 

Klasztor żukowski istniał do 20 listopada 1834, kiedy to został skasowany przez władze pruskie.

Sambor II

(ur. 1211 lub 1212, zm. 30 grudnia 1277 lub 1278). Książę lubieszewsko-tczewski, syn Mściwoja I, ojciec Małgorzaty – przyszłej królowej Danii. Do uzyskania pełnoletniości, przez 12 lat, pozostawał pod opieką starszego brata Świętopełka. Ożenił się w roku 1233 z Matyldą, córką Henryka Borwina – księcia meklemburskiego. Zarządzał księstwem złożonym z ziem: gniewskiej, gorczyńskiej, kościerskiej, lubiszewskiej, starogardzkiej, zaborskiej oraz żuławskiej – ze stolicą w Lubiszewie. W obronie interesów księstwa i własnych zawiązywał sojusze z zakonem krzyżackim, Świętopełkiem, bratem Raciborzem czy książętami piastowskimi. Długotrwały spór ze Świętopełkiem zakończył się arbitrażem legata papieskiego Jakuba z Leodium. W roku 1252 rozpoczął budowę grodu w Tczewie. W roku 1253, po zawarciu pokoju Świętopełka z Krzyżakami, Sambor II odzyskał w całości swoją dzielnicę z nową stolicą w Tczewie. Nowy gród miał lepszą lokalizację umożliwiającą pełną kontrolę szlaku wiślanego. Jest fundatorem klasztoru cystersów w Pogódkach (1258). W roku 1276 Mściwój II przeniósł klasztor do Pelplina. Z małżeństwa Sambora z Matyldą urodził się syn Sobiesław, który zmarł młodo, oraz pięć córek: Małgorzata, Zwinisława, Eufemia, Salomea i Gertruda.

Kościół św. Michała Archanioła w Gdyni -Oksywie  1224 gdy został ufundowany przez księcia gdańskiego Świętopełka II.

Powołana w roku 1253 przezbiskupa Michała parafia obejmowała swoim zasięgiem obszar Kępy Oksywskiej i prawie całe terytorium administracyjne obecnej Gdyni. Z pierwotnej konstrukcji średniowiecznej do dnia dzisiejszego zachowała się jedynie ściana zachodnia świątyni. W XIV wieku dokonano rozbudowy o wieloboczną część prezbiterium i o nawę boczną od strony północnej. W okresie wojen szwedzkich kościół został zniszczony i ograbiony z wyposażenia. Odbudowa świątyni nastąpiła w roku 1687, w tym samym roku kościół wzbogacił się o nową drewnianą wieżę zwieńczoną barokowym hełmem. W latach 19251927 przeprowadzono kolejną restaurację kościoła, kładąc tym razem szczególny nacisk na północną ścianę nawy głównej. W okresie II wojny światowej substancja budowlana świątyni uległa dwukrotnemu częściowemu zniszczeniu

Brat  Sambora II    pradziadka Królowej Małgorzaty-Świętopełk II Wielki+11  stycznia  1266

Pomnik Świętopełka 

Stołeczny Gdańsk otrzymał nadane przez  Świętopełka II Wielkiego  prawa miejskie na wzór Lubeki w  1224 , Powstały klasztory: dominikanów w Gdańsku, cysterekŻarnowcu (była to żeńska filia opactwa w Oliwie) i cystersów w Bukowie koło Darłowa w ziemi sławieńskiej.

Świętopełk II Wielki(ur. przed 1195, zm. 11 stycznia 1266). Namiestnik i książę Pomorza Gdańskiego, najstarszy syn Mściwoja I ( prapradziadek Królowej Małgorzaty )i księżnej wielkopolskiej Zwinisławy. Jego zoną była Eufrozyna, siostra Władysława Odonica Plwacza, który z kolei ożenił się z siostrą Świętopełka – Jadwigą. Tuż po śmierci ojca, ok. 1220 roku, mianowany przez Leszka Białego namiestnikiem Pomorza Gdańskiego. Świętopełk, latem 1223 roku, wspólnie z bratem Warcisławem I oraz książętami: Henrykiem Brodatym( prapradziadek Królowej Małgorzaty ), Leszkiem Białym i Konradem Mazowieckim, wziął udział w krucjacie przeciwko Prusom. W 1225 roku zdobył ziemię słupską. W 1227 roku podczas krótkiego konfliktu ze szwagrem Odonicem odebrał mu Nakło. W listopadzie tego samego roku podczas wiecu w Gąsawie został zamordowany Leszek Biały. . Po tym wydarzeniu i osłabieniu się Polski dzielnicowej Świętopełk przypisał sobie godność książęcą i ogłosił Księstwo Pomorskie wolnym. W 1229 roku po śmierci brata Warcisława I przejmuje księstwo świeckie. W 1233 stoczył bitwę z Krzyżakami w okolicach Świecia, którą przegrał. Po tym zdarzeniu stał się zawziętym wrogiem Krzyżaków. W 1238 najechał na Kujawy, zdobywając Bydgoszcz. W 1242 wziął udział w powstaniu pruskim przeciwko Zakonowi. W tym też roku Krzyżacy zabrali mu punkt celny w Sartowicach. Rozpoczął budowę nowego zamku w Świeciu, aby wzmocnić granicę z Zakonem. W 1246 ponownie najechał na Kujawy. W 1248 zawarł pokój z Zakonem, na mocy którego Wisła stała się granicą jego państwa. Za czasów jego panowania nastąpił rozwój gospodarczy Pomorza Gdańskiego. Stołeczny Gdańsk otrzymał prawa miejskie na wzór Lubeki. Powstały klasztory: dominikanów w Gdańsku, cysterek w Żarnowcu i cystersów w Bukowie koło Darłowa w ziemi sławieńskiej. Świętopełk II był najwybitniejszym władcą z tej linii dynastycznej, miał wizję wielkiego i silnego państwa. Pochowany został w kościele cystersów w Oliwie. Po śmierci Świętopełka II Wielkiego jego synowie Mściwoj II i Warcisław zaczęli walczyć o władzę. Przedwczesna śmierć Warcisława uczyniła Mściwoja II faktycznym, ale też ostatnim panem Pomorza Gdańskiego z dynastii Sobiesławiców.

Syn ŚwiętopełkaII ,bratanek Mściwój II (ur. ok. 1220, zm. 25 grudnia 1294) – książę świecki od ok. 1250 i gdański od1270.Mściwoj II był najstarszym synem księcia pomorskiego Świętopełka II i Eufrozyny, Od najmłodszych lat był przygotowywany przez ojca do objęcia rządów na Pomorzu, aktywnie uczestnicząc w jego wojnach z Krzyżakamiksiążętami wielkopolskimi Przemysłem I i Bolesławem Pobożnym ikujawskim Kazimierzem.W 1243 r. Świętopełk II został zmuszony oddać swojego syna Mściwoja jako zakładnika Krzyżakom, co miało stanowić gwarancję zachowania pokoju. W niewoli krzyżackiej, na terenie ich posiadłości w Austrii Mściwój przebywał aż do 1248 r.10 stycznia 1266 r. zmarł Świętopełk II. Pozostawił on do podziału między swoich synów Mściwoja i Warcisława całość Pomorza Gdańskiego z wyjątkiem ziemi tczewskiej znajdującej się w 1266 r. w rękach stryja książąt Sambora i być może ziemi białogardzkiejrządzonej przez drugiego stryja Racibora. – młodszy Warcisław otrzymał stolicę Pomorza Gdańsk wraz przynależną do grodu ziemią. Mściwoj oprócz otrzymanej już wcześniej ziemi świeckiej otrzymał  ziemię słupską i sławieńską wraz z formalnym zwierzchnictwem nad Pomorzem Gdańskim.Śmierć Świętopełka usiłowali wykorzystać książę szczeciński Barnim i Krzyżacy. Zwłaszcza atak tego pierwszego zagroził stanowi posiadania obu braci, gdyż Barnimowi udało się wówczas zagarnąć Sławno wraz z okręgiem.Ostatecznie ze stratą Sławna przyszło się Świętopełkowicom tymczasowo pogodzić, gdyż toczyli oni aż do początku 1268 r. drobne utarczki z Krzyżakami.

1 kwietnia 1269 r. Mściwój II na zjeździe w Choszcznie zdecydował się złożyć hołd lenny margrabiom brandenburskim Janowi IIOttonowi IV oraz Konradowi pochodzącym z dynastii askańskiej linii na Stendal.Także w tym przypadku nie znamy powodów tak radykalnego posunięcia Mściwoja. Możemy tylko podejrzewać, że chodziło o znalezienie sojusznika, który umożliwiłby siłowe zjednoczenie Pomorza Gdańskiego.Jakie by nie były jego powody porozumienie z Brandenburgią nie przyniosło Mściwojowi spodziewanych efektów, gdyż wywołało ono bunt rycerstwa świeckiego, oraz zbrojne wystąpienie brata Warcisława i stryja Sambora II. Mimo tak niekorzystnej sytuacji księciu udało się jednak zająć za pomocą nieznanych sił (być może właśnie dzięki pomocy Brandenburgii) z zaskoczenia stolicę księstwa Warcisława – Gdańsk. Zdrada części otoczenia i uwięzienie Mściwoja przez Warcisława i Sambora spowodowała jednak, że najstarszy syn Świętopełka znalazł się o krok od całkowitej klęski[W niewoli Mściwój II nie przebywał długo, gdyż już w 1270 r. przebywał on na wolności, którą odzyskał zapewne za zwrot Warcisławowi Gdańska. Wymuszonemu układowi Mściwój nie zamierzał się jednak podporządkowywać i chcąc zabezpieczyć swój stan posiadania wydał stolicę Pomorza margrabiemuKonradowi, zawierając jednocześnie układ sojuszniczy z księciem wielkopolskim Bolesławem Pobożnym.Przystąpienie po stronie Mściwoja Bolesława Pobożnego radykalnie zmieniło układ sił na Pomorzu. Warcisław zdecydował się wówczas udać po pomoc do Krzyżaków i księcia inowrocławskiego Siemomysła. Na Kujawach znalazł się zresztą wkrótce także Sambor II pokonany (przejściowo uwięziony) i usunięty z księstwa tczewskiego przez Bolesława Pobożnego.

25 sierpnia 1270 r w Berlinie urodziła się Małgorzata .Królowa Polski 

6 kwietnia około 1275 r. zmarł w posiadłościach krzyżackich w Grecji na wyspie Rodos były książę białogardzki Racibor..

Trzy lata później 30 grudnia 1278 r. zmarł także drugi ze stryjów Mściwoja – Sambor II.

1278 r. Mściwój II zdecydował się wesprzeć Bolesława Pobożnego w jego kampanii przeciwko Brandenburgii. Tym razem książę pomorski wytrwał w kampanii, co przyniosło odzyskanie wielkopolskich strat na rzecz Brandenburczyków.

Śmierć w kwietniu 1279 r. Bolesława Pobożnego nie zahamowała współpracy wielkopolsko-pomorskiej, co więcej nie mający męskiego następcy Mściwój zdecydował się na dalsze pogłębianie sojuszu z Wielkopolską w osobie kuzyna i bratanka Bolesława – Przemysła II.Wiosną 1294 r. Mściwój II odwiedził Przemysła II. W czerwcu tegoż roku nastąpiła rewizyta na Pomorzu księcia wielkopolskiego, gdzie m.in. zatwierdzał w Słupsku dokumenty księcia pomorskiego.Szybko pogarszający się stan zdrowia Mściwoja skłonił Przemysła II do ponownej wizyty na Pomorzu jesienią 1294 r.

Mściwoj zmarł 25 grudnia 1294 r. w Gdańsku. Ostatni książę pomorski z rodzimej dynastii został pochowany w opactwie Cystersów w Oliwie. Jego grobowiec nie zachował się do dnia dzisiejszego

Za rządów Mściwoja II doszło  do wzmocnienia i rozbudowy administracji terytorialnej. Do powstania nowych kasztelanii doszło w Pucku iChmielnie

Mściwój II był trzykrotnie żonaty. Jego pierwszą żoną była od ok. 1250 r. Judyta, córka Dytryka I hrabiego Brenny i Wettinu. Zmarła ona po 1275 r. Drugą żoną została od ok.1275 r. Eufrozyna opolska, córka księcia opolsko-raciborskiego Kazimierza, wdowa po księciu kujawskim Kazimierzu, matka m.in. Władysława Łokietka. Małżeństwo to zakończyło rozwodem w 1288 r. Ostatnią, trzecią żoną księcia pomorskiego została 26 sierpnia 1288 r. Sulisława, będąca wcześniej zakonnicą w klasztorze Premonstratensek w Słupsku. Sulisława zmarła po 1292 r.Ze związków tych Mściwój doczekał się wyłącznie córek Katarzyny, urodzonej przed 1255 r., wydanej ok. 1269 r. za księcia meklemburskiego na Parchimie Przybysława II, zmarłej po 1312 r. oraz Eufemii, urodzonej w  1260 r., wydanej za mąż  w 1273 r. za Adolfa V hrabiego Holsztynu, zmarłej w 1317 r.

Graf Adolf V. (* um 1252; † 1308) war Graf von Holstein-Kiel (1263–1273) und Graf von Holstein-Segeberg (1273–1308) aus dem Geschlecht der Grafen von Schauenburg und Holstein.1273 kam es zu einer Landesteilung zwischen Adolf V. und seinem Bruder Johann II. auf der einen Seite und ihrem Onkel Gerhard I. von Holstein-Itzehoe auf der anderen Seite, wobei Gerhard I. sich die Grafschaft Schaumburg sicherte. Dabei erhielt Adolf V. ein sich vom Plöner See bis zur Elbe erstreckendes Gebiet sowie nordwestlich von Hamburg umfangreiche Ländereien im Unterelberaum. Er nannte sich in seinen Urkunden fortan Graf von Holstein und Stormarn. Seinen Hauptsitz nahm er auf der mächtigsten Burg der Grafschaft, der Siegesburg auf dem Segeberger Kalkberg. Er starb 1308.

Bł Jolanta Helena                        i Bolesław  Pobożny   prapradziadkowie Króla Polski św Jadwigi 

Wnuk Msciwoja Gdańskiego -prapradziadka królowej Małgorzaty Bolesław Pobożny prapradziadek Króla Polski  św Jadwigi  (ur. 1227, zm. 14 kwietnia 1279 w Kaliszu)Bolesław Pobożny był drugim pod względem starszeństwa synem księcia wielkopolskiego Władysława Odonica (prawnukiem założyciela wielkopolskiej linii Piastów Mieszka III Starego) i Jadwigi córki rządcy Pomorza Gdańskiego: Mściwoja I)Jadwiga (zm. 29 grudnia 1249) – księżna wielkopolska, żona Władysława Odonica. była wnuczką  Świętej Jadwigi.książę.Bolesław, tak jak i jego starszy brat Przemysł I posiedli umiejętność czytania i pisania po łacinie.W 1273 roku po zwycięskiej wyprawie przeciw Brandenburgii Przemysł II  otrzymał od wuje  dzielnicę poznańską.- ożenił go z Ludgardą córką księcia meklemburskiego Henryka Pielgrzyma, a wnuczką księcia  Barnima I.Bolesław, wydał swoją pierworodną córkę Elżbietę za księcia legnickiego Henryka V Brzuchatego. Nie mając jednak męskiego potomka, pozostawił całość swojego dziedzictwa jedynemu bratankowi.Bolesław kontynuował politykę brata Przemysła I  Dbał też o dobre stosunki z kościołem szczególnie upodobał sobie franciszkanówsprowadzając ich w 1259 roku do Gniezna. Rozpoczął też fundację klarysek w Gnieźnie dokończoną już za czasów Przemysła II. W 1264 roku wydał – Statut kaliski. dla Żydów.Bolesław Pobożny,zmarł 14 kwietnia 1279 roku w Kaliszu, pochowany w katedrze w Poznaniu. Przed śmiercią przekazał  rządy w księstwie gnieźnieńsko-kaliskim swemu bratankowi  Przemysławowi II  oraz opiekę nad żoną Jolentą Heleną i swoimi trzema córkami:Elżbieta, w chwili śmierci ojca zamężna za Henryka V Brzuchatego, legnickiego,Jadwiga wydana przez Przemysła II za Władysława Łokietka, królowa Polski,Anna, która wstąpiła do klasztoru klarysek w Gnieźnie.

 Jolenta urodziła się w 1244 r. w Ostrzyhomiu jako ósme z rzędu dziecko węgierskiego króla Beli IV i Marii z cesarskiego rodu Laskarisów. imię Jolenta otrzymała dla pamięci ciotki, królowej aragońskiej (+ 1251). Z jej najbliższej rodziny aż 4 osoby dostąpiły chwały ołtarzy: obie jej siostry – św. Kinga i św. Małgorzata Węgierska, ciotka – św. Elżbieta i stryjenka – bł. Salomea.


Ówczesnym zwyczajem jako kilkuletnia dziewczynka Jolenta przybyła do Krakowa na dwór swej siostry, św. Kingi, żony Bolesława Wstydliwego, i tu się wychowywała. W 1256 r. zaręczył się z Jolentą książę kaliski, Bolesław. Miała wówczas 12 lat, podczas gdy książę liczył wówczas lat 35. Uroczysty ślub odbył się gdy Jolenta miała lat 14. Ślubu udzielił biskup krakowski, Prandota. Z małżeństwa tego urodziły się trzy córki: Jadwiga, Elżbieta i Anna.Jolenta była wzorową żoną i matką. W roku 1257 zmarł książę Wielkopolski, Przemysł I i prawem spadku cały ten obszar przeszedł pod panowanie jego brata Bolesława. Kochający książę Bolesław wciągał do swoich rządów także bł. Jolentę. "umiłowana małżonka, pani Jolenta". Książę stał się opiekunem Kościoła. Sprowadził franciszkanów do Kalisza, Gniezna, Obornik, Pyzdr i Śremu; uposażył w trzy wsie klaryski w Zawichoście, gdzie ksienią była wówczas bł. Salomea; powiększył także uposażenie cystersek w Ołoboku i benedyktynów w Mogilnie. Czynił to nie bez udziału żony. Jolenta chętnie opiekowała się także biednymi i chorymi.Po śmierci męża w kwietniu 1279 r postanowiła oddać się wyłącznie zbawieniu własnej duszy. Wraz z siostrą Kingą wstąpiła do klasztoru klarysek w Starym Sączu. Po śmierci siostry  Kingi przeniosła się w 1284 r. do klarysek w Gnieźnie gdzie zmarła  17 czerwca 1298 roku.  Beatyfikacja odbyła się  14 czerwca 1827 r. Leon XII wyznaczył na dzień święta Jolenty 17 czerwca 

Prapradziadek-Konrad II von Landsberg (ur. przed 13 września 1159, zm. 6 maja 1210) – syn margrabiego Dedona III (V) z dynastii Wettynów.
Po śmierci ojca w 1190 został margrabią Dolnych Łużyc (niem. Niederlausitz, część Marchii Miśnieńskiej). Poślubił Elżbietę, córkę księcia polskiego Mieszka III Starego, wdowę po księciu czeskim Sobiesławie II. Małżeństwo zostało zawarte celem umocnienia politycznych związków czesko-wettyńskich.

Więzienie w Lansberg zostało zbudowane około 1910  Najbardziej znanym więźniem był Adolf Hitler, który przebywał w więzieniu Landsberg w 1924 po skazaniu za zdradę stanu poprzez zorganizowanie puczu monachijskiego. W czasie pobytu w więzieniu, z pomocą swego sekretarza Rudolfa Hessa, podyktował i napisał Mein Kampf.

Podczas okupacji alianckiej Niemiec po II wojnie światowej Armia Stanów Zjednoczonych przeznaczyła więzienie Landsberg na „Więzienie dla przestępców wojennych nr 1” Wielu niemieckich przestępców wojennych zostało straconych w więzieniu Landsberg przez powieszenie(m.in. Karl Brandt i inni w tzw. procesie lekarzy). Ostatnie siedem egzekucji miało miejsce 7 czerwca 1951. Były to również ostatnie wyroki śmierci wykonane na terytorium Republiki Federalnej Niemiec.Obecnie zakład karny jest administrowany przez Zarząd Więziennictwa Bawarskiego Ministerstwa Sprawiedliwości.

Bildergebnis für Landsberg  adolf hitlerBildergebnis für Landsberg  adolf hitler

Bildergebnis für Landsberg  adolf hitler

Hamburg -Prapradziadek Królowej Małgorzaty fundator Kaplicy św Mikołaja w Hamburgu 1195 

ilustracjaWieża kościoła św. MikołajaKościół  św. Mikołaja w Hamburgu – był jednym z pięciu głównych kościołów Hamburga

Adolf III Holsztyński (ur. w 1160, zm. 3 stycznia 1225) – hrabia szauenburski i holsztyński, jedyny syn hrabiego Adolfa II z dynastiiSchaumburgów. Był założycielem osiedla handlowego i targowego na prawym brzegu Alster (obecnie centrum Hamburga), co dało, wraz z późniejszymi przywilejami, początek rozwojowi miasta Hamburg.Władcą Holsztynu był w latach 11641203. Najpierw władzę sprawowała w jego imieniu matka Mechthild von Schwarzburg-Käfernburg jako jego prawna opiekunka.Hrabia Adolf III był pierwotnie podporą Henryka Lwa, któremu towarzyszył w walkach przeciwko Filipowi I von Heinsbergowi, arcybiskupowi Kolonii. Walczył u boku Bernarda I von Ratzeburga i otrzymał decydujące prawa od Henryka Lwa na obszarze środkowejWezery. Obszary te zostały włączone do hrabstwa Schaumburg wzmacniając tym pozycję Adolfa.1180 odłączył się od Henryka, za co ten przegnał go z Holsztynu. Wtedy Adolf postanowił stanąć u boku Fryderyka I Barbarossy, który pomógł mu po upadku Henryka Lwa w 1181 odtworzyć jego panowanie w Holsztynie. Fryderyk I ograniczył jednak prawa Adolfa do Lubeki w 1188 na podstawie tzw. przywileju Barbarossy.U boku Barbarossy brał udział w III wyprawie krzyżowej. W 1190 osiągnął Tyr, ale musiał opuścić wyprawę, żeby wrócić do domu broniąc ponownie swoich ziem przed Henrykiem Lwem, który wrócił z wygnania i zagarnął ziemie hrabstwa.W  1203 został usunięty z Holsztynu przez króla Danii Waldemara II; hrabstwo odzyskał dopiero w 1225 jego syn Adolf IV.Hrabia Adolf III był dwukrotnie żonaty; najpierw z Matyldą von Assel, która zmarła 25 grudnia 1185, a później z Matyldą von Querfurt.Miał pięcioro dzieci:Adolfa IV,Konrada,Brunona von Schauenburg, biskupa Ołomuńca,Matyldę,Małgorzatę

Wraz z powstaniem osadnictwa w rejonie dzisiejszego kościoła św. Mikołaja i założeniem portu nad rzeką Alster  w 1195 r  erygowana została kaplica  Patronem kaplicy został św. Mikoła.W ten sposób wzniesiony został, najpierw jako budowla drewniana, drugi po Katedrze Hamburskiej, kościół w rozwijającym się mieście.Jako centralny punkt czterech hamburskich wspólnot parafialnych był kościół św. Mikołaja wmieszany w ożywione dysputy teologiczne w  czasie  rodzącej się reformacji. Po ustąpieniu w 1524 dotychczasowego proboszcza Henninga Kissenbrügge mieszczanie wybrali na nowego proboszcza, wbrew stanowisku Rady miasta, znanego kaznodzieję Johannesa Bugenhagena, zwolennika reform, zaufanego Marcina Lutra.Konserwatywna Rada Miasta-wybrała na to stanowisko Johanna Zegenhagena z Magdeburga. Ostatecznie spór zakończył się kompromisem – w 1528 w mieście pojawił się ostatecznie Bugenhagen i został kaznodzieją w kościele św. Mikołaja. Kres dawnego kościoła św. Mikołaja nastąpił w maju 1842, kiedy to cały Hamburg ogarnął wielki pożar. Wybuchł on w nocy z 4 na 5 maja i szalał przez 3 następne dni. Spłonęły trzy kościoły, hamburski ratusz i wiele innych budynków; – życie straciło 51 osób a ok. 20000 straciło dach nad głową.  W samym kościele św. Mikołaja akurat rano odbywało się nabożeństwo, po którym miano wybrać nowego proboszcza. Nabożeństwo zostało pospiesznie przerwane, – nie udało się powstrzymać szybko rozprzestrzeniającego się ognia.  O godz. 4 po południu w wyniku szalejącego pożaru zawaliła się wieża kościoła, niszcząc doszczętnie jego nawę.W 1846 Kościół został wzniesiony wzdłuż osi południowo-wschodniej, niedaleko dawnego zamku (Neue Burg). 27 września 1863  zostać konsekrowany..Wieżę ukonczono  w 1874. Osiągnęła ona wysokość 147,88 m (486 stóp) i była wówczas najwyższą budowlą świata[.Wyglądem przypominała wieże katedry w KoloniiPrzez 3 lata, do czasu ukończenia katedry w Rouen w 1877, wieża kościoła św. Mikołaja była najwyższą budowlą świata.Jako najwyższy punkt w Hamburgu służył kościół św. Mikołaja w czasie wojny jako cel i i  punkt orientacyjny dla pilotów sił alianckich podczas nalotów na miasto. 28 lipca 1943 podczas nalotu kościół został silnie uszkodzony – zapadł się dach świątyni niszcząc całe jej wnętrze. Ściany zarysowały się, pojawiły się na nich pęknięcia, ale nie runęły; podobnie wieża.obecny stan kościoła św. Mikołaja (wieża i resztki prezbiterium) jnie są rezultatem bombardowań miasta w czasie wojny ale celowych wyburzeń. Kościołowi nadano status pomnika ofiar wojny

 

Katedrze Najświętszej Marii Panny w Rouen  wyższego od koscioła św Mikołaja  znajduje się grobowiec Ryszarda Lwie Serce zawierający serce króla oraz niezwykła XI-wieczna półkolista krypta Najwyższy kościół we Francji,-wieża ma 151 m wysokości

 2 sierpnia 2016 ( dzień śmierci Kardynała Macharskiego który sprzedał Polski kosciół żydom  )odbył się pogrzeb zamordowanego przez Islamistów  ks. Jacquesa Hamela.

Kapłan został zabity 26 lipca 2016 przez dwóch islamistów w trakcie odprawiania mszy.czytaj

KsJacques Hamel urodził się 30 listopada 1939 roku na przedmieściach Rouen.Święcenia kapłańskie otrzymał w 1958 roku, w 2008 obchodził złoty jubileusz kapłaństwa.

fotBildergebnis für ksiądz w Rouen

Obecnie .we Francji jest 2131 miejsc kultu muzułmańskiego (w tym 318 w departamentach zamorskich). we Francji mieszka ok. 4,5 mln muzułmanówPrzytłaczająca większość takich miejsc to zwykłe sale modłów. Meczetów jest 90.Koszt utworzenia miejsc kultu waha się od kilkuset tysięcy euro w przypadku sal modlitewnych do kilku milionów, gdy chodzi o meczety. Budżet budowy najnowszego i zarazem największego – w Marsylii – ocenia się na 22 mln euro.

Kosciół Mikołaja 

Die Bronzefigur Prüfung, 2004 von Edith Breckwoldt ist  Gedenkstätte des ehemaligen Stammlagers Sandbostel gewidmet, das, 60 km westlich von Hamburg gelegen, von 1939 bis 1945 eines der größten deutschen Kriegsgefangenenlager war. Mehr als 50.000 Menschen fanden dort den Tod, darunter etwa 10.000 Häftlinge aus dem KZ Neuengamme

Pradziadek Królowej Małgorzaty

ilustracja Pradziadek    Sambor II  (ur. 1211, zm. 30 grudnia 1277  1278) – książę lubiszewsko-tczewski,ojciec Królowej Małgorzaty.                         

Pradziadek -Adolf IV (ur. przed 1205 rokiem, zm. 8 lipca 1261 roku w Kilonii) – hrabia Holsztynu od 1225 do 1238 roku.Adolf IV był synem hrabiego Holsztynu Adolfa III i Adelajdy z Kwerfurtu. Jego ojciec w 1203 roku został zmuszony do zrzeczenia się swego hrabstwa Holsztynu. Adolf IV odzyskał ojcowiznę, gdy w 1224 roku król Danii Waldemar II Zwycięski został wzięty do niewoli przez Henryka, hrabiego Schwerina – odzyskanie wolności okupił m.in. zwrotem terenów nad dolną Łabą. Adolf przypieczętował ten fakt w 1225 roku uczestnicząc w bitwie pod Mölln (gdzie pokonany i wzięty do niewoli został hrabia Holsztynu z duńskiego nadaniaAlbrecht II z Orlamünde) i  22 lipca  1227 roku pokonując na czele sprzymierzonych książąt i miast północnoniemieckich próbującego odzyskać utracone włości króla duńskiego w bitwie pod Bornhöved.W 1238 r. Adolf wziął udział w krucjacie przeciwko Liwom, a w 1239 roku, pozostawiwszy opiekę nad swoimi niedorośniętymi jeszcze synami swemu zięciowi Ablowi wstąpił do zakonu franciszkanów w ufundowanym przez siebie jako dziękczynienie za zwycięstwo pod Bornhöved klasztorze w Hamburgu. Odbył pielgrzymkę do Rzymu, po której otrzymał święcenia kapłańskie. Ostatnie lata życia spędził w także przez siebie założonym klasztorze w Kilonii zbombardowanym przez Anglików Żoną Adolfa IV była Jadwiga, córka Hermana II z Lippe. Z małżeństwa tego pochodziło pięcioro dzieci, w tym:Matylda (ok. 1225-1288), żona króla Danii Abla, a następnie regenta Szwecji jarla Birgera,Jan I (1229-1263), hrabia Schauneburga,Gerard I (1231/2-1290), hrabia Holsztynu.

7 maja   351 – Nad Jerozolimą ukazał się wielki świetlisty krzyż. 

7 maja   558 – W wyniku trzęsienia ziemi zawaliła się kopuła świątyni Hagia Sophia w Konstantynopolu.

7 maja 1189 – Hamburg uzyskał od cesarza niemieckiego Fryderyka I Barbarossy zezwolenie na handel bezcłowy i status Wolnego Miasta Rzeszy.

Fryderyk I Barbarossa (Rudobrody) (ur. ok. 1122, zm. 10 czerwca 1190) – z dynastii Hohenstaufów, syn księcia Szwabii – Fryderyka II i księżniczki Judyty, córki księcia Bawarii Henryka IX Czarnego (zm. 1126) z rodu Welfów, konkurencyjnego w tamtym okresie wobec Hohenstaufów. Po śmierci ojca (1147) przyjął tytuł księcia Szwabii (jako Fryderyk III), 4 marca 1152 został wybrany na króla niemieckiego, a 18 czerwca 1155 został koronowany na Świętego Cesarza Rzymskiego. W latach 1154–1186 był również królemWłoch.W latach 1156–1190 był hrabią Burgundii-Franche Comte poprzez swe małżeństwo z Beatrycze I Burgundzką. W swych rządach wzorował się na najważniejszych cesarzach, między innymi Justynianie I Wielkim i Karolu Wielkim.Konflikt rozpoczęło starcie z legatem papieskim Rolandem (późniejszym papieżem Aleksandrem III) podczas sejmu Rzeszy wBesançon w roku 1157. Wtedy to legat papieski oświadczył, że korona cesarska stanowi kościelne „beneficjum” (słowem cesarz jest lennikiem papieża)Kolejne starcie nastąpiło podczas sejmu na Polach Ronkalskich w roku 1158. Ponieważ postanowień ronkalijskich nie uznały miasta lombardzkie, Fryderyk postanowił uśmierzyć oporne miasta z wykorzystaniem siły zbrojnej. Pierwszy opór stawiła sprzymierzona z Mediolanem Brescia, która szybko skapitulowała. 6 sierpnia 1158r. rozpoczęło się oblężenie Mediolanu, który skapitulował dnia 7 września. Jednak już w lutym 1159 r. miasto odmówiło uznania nowych postanowień ronkalijskich z 1158 r. W międzyczasie w czerwcu rozpoczęło się 7-miesięczne oblężenie Cremy, która padła 27 stycznia 1160 r. Po zdobyciu Cremy Niemcy stoczyli nieudaną bitwę pod Carcano (czerwiec 1160), po czym ponownie przystąpili do oblężenia Mediolanu (sierpień 1161). Miasto padło w końcu 7 marca 1162 r. i zostało zburzone przez zwycięzców. Po Mediolanie poddały się inne miasta Lombardii, które wróciły pod władzę cesarza.

Od 1167 prowadził wojny z miastami północnowłoskimi, które 7 kwietnia 1167 w obronie przed nim zawiązały Ligę Lombardzką. Miesiąc później Fryderyk obległ Ankonę, a jego wojska rozbiły Rzymian w bitwie pod Tuskulum 29 maja 1167 r. Zwycięstwo umożliwiło Fryderykowi zdobycie Rzymu, z którego zbiegł papież Aleksander III. W sierpniu 1167 roku w zajętym przez Niemców Rzymie wybuchła epidemia gorączki malarycznej, która zmusiła cesarza do opuszczenia miasta, a następnie Italii. Po klęscepod Legnano w maju 1176 r. z wojskami Ligi Lombardzkiej cesarz zawarł porozumienie pokojowe i uznał Aleksandra III jako jedynego prawowitego papieża. Konflikt został zakończony ukorzeniem się Fryderyka I przed papieżem Aleksandrem III 24 lipca 1177 roku wWenecji. Ostatnia wyprawa do Italii miała miejsce w latach 11841186 i zakończyła się pojednaniem cesarza z Mediolanem i uzyskaniem korony Sycylii.Jego pradziadek to 

Fryderyk z Büren (ur. ok. 1020 r.; zm. krótko po 1053 r.) – protoplasta rodu Hohenstaufów.Był synem Fryderyka hrabiego Riesgau w 1030 r. i palatyna Szwabii. Jego matką była Adelajda von Filsgau, córka i dziedziczka Waltera. Fryderyk z Büren w1042 r. poślubił Hildegardę (ur. ok. 1028 r., zm. jesienią 1094 r.), córkę hrabiego Gerharda III Egisheim-Dagsburg.-Hildegarda von Schlettstadt lub przypisywano ją do rodu hrabiów Mömpelgard. Określenie von Schlettstadt powstało od ufundowanego przez nią klasztoru św. Fidesa w Schlettstadt (ok. 10871094), który jest najstarszą nekropolią Staufów. W tym klasztorze Hildegarda została pochowana.Fryderyk z Büren i Hildegarda mieli sześcioro dzieci. Czwartym synem był Fryderyk I Szwabski, książę Szwabii i budowniczy zamku Hohenstaufen.

Przodek Królowej Polski  Małgorzaty 7 lat młodszy kuzyn wnuk Cesarza Lotara i Rychezy z Nordheim

Henryk Lew  (ur. 1129, zm. 6 sierpnia 1195 w Brunszwiku) – książę Saksonii Henryk III 11421180 i Bawarii Henryk XII 11561180 z dynastii Welfów.

Henryk Lew był synem księcia bawarskiego Henryka Pysznego i wnukiem po kądzieli cesarzaLotara III. Po dojściu do władzy Konrada III, króla Niemiec z rodu Hohenstaufów, jego ojciec został wygnany z kraju, a dziedzictwo Henryka przepadło (Bawarię otrzymali Babenbergowie, a SaksonięAskańczycy). Dopiero po śmierci Henryka Pysznego (w 1139 r.), Saksonia wróciła w ręce Henryka Lwa (w 1142 r.), za sprawą wstawiennictwa jego babki Richezy, żony Lotara III. W 1156 r. odzyskał Bawarię również za sprawą kobiety. Jego owdowiała matka Gertruda (córka cesarza Lotara III i Richezy) została bowiem wydana za Henryka Jasomirgotta z rodu Babenbergów, który wówczas władał Bawarią. Kiedy Babenberg został księciem Austrii Bawaria przypadła jego pasierbowi. Henryk Lew ożenił się z Matyldą Plantagenet (córką króla Anglii – Henryka II), z którą miał syna –Otto IV z Brunszwiku, późniejszego cesarza niemieckiego.W 1147 podjął nieudaną wyprawę przeciw państwu plemiennemu Obodrzyców na terenach obecnej Meklemburgii, jednak zmusił książąt Pomorza Zachodniego (określanego również jako Pomorze Przednie) do uznania jego władzy w stosunku lennym. W latach 11601163 ostatecznie podbił ziemie Obodrzyców, następnie wraz z Danią pokonał Wieletów, zdobył wpływy na Pomorzu Zachodnim i wyspie przybrzeżnej Rugii. Wprowadzał chrześcijaństwo w nadbałtyckich ziemiach słowiańskich, gdzie lokował osadników niemieckich. Potęgą dorównywał niemal kuzynowi cesarzowi niemieckiemu Fryderykowi I Barbarossie, jednak w 1176 popadł w zatarg z nim, następnie został osądzony i skazany na banicję. Ostatecznie Henryk Lew utracił długo budowane dziedzictwo Welfów, które następnie uległo rozpadowi.

1154 – Ratzeburg -14 czerwca 1158 – Monachium1159 – Lubeka (Lübeck) na miejscu obodrzyckiej osady handlowej zdobytej w roku 11581160 – Schwerin-Przebudował Brunszwik na swą rezydencję jako symbol swej potęgi i w 1166 zlecił, aby ustawiono tam pomnik lwa, w 1173 zlecił rozpoczęcie budowy katedry w Brunszwiku

Babcia Królowej Małgorzaty z Lubiszewa Małgorzata Sambiria (Samborówna)– córka księcia pomorskiego Sambora II, królowa Danii (ur. 12301234 – zm. w grudniu (po 4 grudnia) 1282 r. w Rostocku).

1248 r. poślubiła Krzysztofa I, który w 1252 r. został królem Danii. Koronacja małżonków odbyła się 25 grudnia 1252 r. w katedrze w Lund  Gdy po śmierci Krzysztofa na tron wstąpił niepełnoletni Eryk Glipping, Małgorzata sprawowała w jego imieniu faktyczną władzę. Jednym z jej działań podczas panowania był zbrojny atak na południową Jutlandię, co zakończyło się niewolą w Holsztynie i koniecznością zawarcia układów z księciem Albrechtem brunszwickim. Małgorzata po 1260 r. korzystała ze wsparcia Albrechta,

Królowa samodzielnie panowała w Estonii, którą otrzymała w dożywocie tytułując się od 1266 r. panią Estonii.

Małgorzata i Krzysztof I mieli piątkę  dzieci: Eryka, Matyldę i Małgorzatę, Mikołaja, Waldemara i Ingeborgę).  ok. 1262 roku Małgorzata uzyskała zgodę papieża na dziedziczenie tronu duńskiego przez kobiety. . W1282 r. możni zmusili ją do opuszczenia Danii. Królowa zamieszkała w Rostocku, gdzie zmarła  w ufundowanym przez siebie klasztorze św. Krzyża. Została pochowana w klasztorze cystersów w Doberanie.

strona klasztoru 

Das Kloster zum Heiligen Kreuz wurde im Jahre 1270 durch Königin Margarete mit Zustimmung ihres Vetters Waldemar von Rostock als Sühne gestiftet.Das Rostocker Kloster ist nach der Gründungsreliquie, einem Splitter vom Kreuz Jesu Christi, benannt, die Margarete von der Pilgerfahrt aus Rom nach Rostock gebracht haben soll. Die verwitwete Königin lebte die letzten Jahre ihres Lebens im 1276 von Papst Innozenz V. + 1276 r bestätigten Kloster.

Klasztor Doberan gdzie w 1282 pochowano Królową  Danii  Małgorzatę z Lubiszewa-babcię 12 letniej Małgorzaty Królowej Polski od 26 czerwca 1295r

Przybysław (zm. 30 grudnia 1178 r. w Lüneburgu) – pierwszy książę Meklemburgii w latach 11601178.Przybysław był jednym z trzech synów księcia Obodrytów Niklota. Po śmierci ojca wraz z bratem Warcisławem otrzymał w 1161 r. od księcia saskiego Henryka Lwa wschodnią część państwa obodryckiego.  Podczas walk wojennych  Warcisław został wzięty do niewoli w 1164 r. i publicznie stracony w Malechowie z rozkazu księcia saskiego.1166 r. Henryk Lew mając kłopoty w Saksonii zwrócił Przybysławowi jego ziemie jako lenno, jednak bez grodu Zwierzyn(Swarzyn).

Był wiernym sługą Henryka Lwa. Za jego czasów ziemia obodrzycka zaczęła powoli tracić słowiański charakter. rozpoczęła się kolonizacja niemiecka,zakładanie klasztorów przez osiedlonych kolonistów. Rozpoczął się okres przeistaczania się księstwa słowiańskiego w terytorialne państwo niemieckie. W 1171 r. Przybysław ufundował klasztor cystersów w Doberanie i wspierał biskupstwo w Schwerinie. Rok później towarzyszył Henrykowi Lwu w pielgrzymce do Jerozolimy.Przybysław zmarł w wyniku ran odniesionych podczas turnieju w Lüneburgu.Żoną Przybysława była Wojsława, córka księcia pomorskiego Warcisława I.Jego następcą został syn Henryk Borwin I, ożeniony z Mechtyldą, córką Henryka Lwa.

Potomek Mieszka I i  Ody – Henryk Borwin I (zm. 28 stycznia 1227 r.) – książę Meklemburgii od 1178 r.Henryk Borwin był synem księcia Meklemburgii Przybysława i Wojsławy, córki księcia pomorskiego Warcisława I. W 1178 r. został następca ojca jako pan Meklemburgii. Nadał prawa miejskie Roztoce (niem. Rostock) i Wyszomierzowi (niem. Wismar), dbał o rozwój klasztorów w swym kraju, wspierał niemieckie osadnictwo.Żoną Henryka Borwina była Matylda, córka z nieślubnego łoża potężnego księcia saskiego i bawarskiego Henryka Lwa. Miał troje dzieci:Henryk Borwin II (ok. 1170–1226)-ojciec żony Sambura II z  Lubiszewa ,Mikołaj II (ok. 1170–1225),Elżbieta (ok. 1180–1265), ksieni w Wienhausen

Rynek z pomnikiem Mieszka I

Mieszko I w Mieszkowicach

Mieszko I (ur. 922945, zm. 25 maja 992) w sprawujący władzę od ok. 960 r. Syn Siemomysła, wnukLestka. Ojciec Bolesława I ChrobregoŚwiętosławy-SygrydyMieszkaLamberta i Świętopełka. Brat Czcibora. Po kądzieli dziadekKanuta Wielkiego. Uważany za  twórcę państwowości polskiej.Poprzez przyjęcie chrztu 14 kwietnia  966 r w Regensburgu . oraz ślub (w 965 r.) z Dobrawą Przemyślidką Mieszko włączył swoje państwo w zachodni krąg kulturychrześcijańskiejZe swoją drugą żoną, Odą Dytrykówną, córką Dytryka (Teodoryka), margrabiego Marchii Północnej miał trzech synów: Mieszka,Świętopełka i Lamberta. Władzę w kraju przejął najstarszy syn Bolesław, natomiast jego przyrodni bracia i macocha zostali wygnani.

Oda Dytrykówna (ur. zap. ok. 955, zm. 1023  w Kwedlinburgu) – pierworodna córka Dytryka (Teodoryka zm. 25 sierpnia 985 r.) margrabiego Marchii Północnej z rodu Haldensleben, druga żona księcia Polski Mieszka I.Wychowywała się w klasztorze pod wezwaniem Świętego Wawrzyńca w Kalbe (Milde) nad rzeką Mildą,W   980 została żoną księcia polskiego Mieszka I.-w wyniku zawarcia małżeństwa uwolniono jeńców wojennych. W 978 roku Otton II pokonał Czechy  musiał pozyskać Mieszka I. Datę 980 przyjmuje się na podstawie jedynej wzmianki w Gesta episcoporum cameracensium o wyprawie Ottona II na Słowian w 979 roku. Mieszko I wyszedł zwycięską ręką z tego najazdu, co doprowadziło do ugody polsko-niemieckiej, przypieczętowanej małżeństwem Ody i księcia polskiego.Małżeństwo spotkało się z potępieniem  dostojników kościelnych Związek Mieszka I z margrabianką przyniósł jednak liczne korzyści. Zwiększyła się liczba wyznawców chrześcijaństwa oraz uwolniono jeńców wojennych.Wraz z mężem i dwoma synami, Mieszkiem i Lambertem, wystąpiła na dokumencie Dagome iudex, w którym Mieszko oddał swe państwo pod opiekę papiestwu.Po śmierci męża, następcą Mieszka został pasierb margrabianki, Bolesław, zaś Oda objęła współrządy, Oda została wraz z synami wygnana z kraju w 995,Po powrocie do Niemiec przebywała w jednym z klasztorów kwedlinburskich gdzie zmarła w 1023, zgodnie z przekazem Roczników kwedlinburskich

 

Stiftungsbild des Klosters zum Heiligen Kreuz, 1705/1756

ziemia mieszkowicka została zajęta przez margrabiów brandenburskich, którzy rozpoczęli wkrótce intensywną akcję kolonizacyjną, sprowadzając osadników niemieckich na tereny zamieszkane w większości przez ludność słowiańską. w obrębie miasta,istniał zamek wczesnośredniowieczny. Lokatorem miał być margrabia Albrecht III,-Ojciec 14 letniej Królowej Polski Małgorzaty do którego ziemia mieszkowicka należała od 1284 r . Pierwsza wzmianka o mieście pochodziz jego z dokumentu z 30 sierpnia 1295 r., dotyczącego nadania dóbr na rzecz klasztoru w Pełczycach. Określenie civitas pojawia się w 1298 r. w dokumencie nadania praw kolegiackich kościołowi w Myśliborzu.  Przez Mieszkowice biegł ważny szlak handlowy z Frankfurtu nad Odrą przez Kostrzyn i Chojnę w kierunku Szczecina i na północny wschód; w mieście znajdowała się komora celna

Ojciec Małgorzaty Albrecht III (ur. ok. 1250, zm. 1300) – margrabia brandenburski na Salzwedel (wraz z braćmi) od 1267 z dynastii askańskiej.Był trzecim synem margrabiego z Salzwedel Ottona III Pobożnego i jego żony Bożeny, córki króla Czech Wacława I. Po śmierci ojca w 1267 wraz ze starszymi braćmi Janem III (wkrótce zmarłym), Ottonem V Długim oraz młodszym Ottonem VI Małym objęli rządy w odziedziczonej części Brandenburgii. Tytuł margrabiowski bracia dzielili także z trzema kuzynami ze Stendal.Jego syn Otton był zaręczony z córką Przemysła II Elżbietą Ryksą, późniejszą królową Polski i jednocześnie pasierbicą jego własnej siostry- wobec śmierci swoich synów, Jana i Ottona, w 1299, uczynił swoim spadkobiercą w pozyskanym w międzyczasie Stargardzie zięcia, księcia meklemburskiego Henryka II.Był żonaty z Matyldą, córką króla duńskiego Krzysztofa I. Oprócz wspomnianych synów miał dwie córki: Beatrycze, żonę Henryka II meklemburskiego, i Małgorzatę, żonę króla polskiego Przemysła II, a następnie księcia Saksonii-Lauenburga Albrechta III.

ilustracjailustracja

Dziadek Małgorzaty Krzysztof I (ur. 1219, zm. 29 maja 1259 w Ribe) – król Danii w latach 12521259, syn Waldemara II Zwycięskiego, brat poprzednich królów Abla i Eryka IV zwanego Denarem od pługa.wspólnie z bratem Ablem walczył przeciwko Erykowi IV. Abel w 1250 został królem Danii. Na następcę króla Abla wyznaczony był jego syn Waldemar (zm. 1257). Jednak w momencie śmierci Abla w 1252 trzynastoletni wówczas Waldemar nie był obecny w Danii – w drodze powrotnej ze swoich studiów w Paryżu został porwany dla okupu, przebywając w niewoli biskupa Kolonii. W tej sytuacji na tron wstąpił Krzysztof I. – niemal natychmiast po jego koronacji Dania została zaatakowana od południa przez popierających młodego Waldemara holsztyńskich hrabiów. Korzystając z tego ataku i z ogólnego osłabienia ówczesnej Danii, do ataku przyłączył się król norweski Haakon IV Stary. Opanowanie sytuacji drogo kosztowało Krzysztofa: musiał on ustanowić południowąJutlandię (czyli późniejszy Szlezwik) samodzielnym hrabstwem zarządzanym przez Waldemara.Sytuacja ta ciążyła nad historią Danii przez kolejne siedemset lat, a jej skutki są odczuwalne do dziś. Za panowania króla ukształtował sięparlament duński (Danehof). Przez cały okres swojego panowania Krzysztof I był w konflikcie z kościołem duńskim i papieżem. W 1259 król uwięził arcybiskupa, co spowodowało obłożenie królestwa interdyktem, ale większość biskupów stanęła po stronie króla.  pozostali biskupi wezwali na pomoc wojska księcia Rugii Jaromara II i księcia Szlezwika Eryka, syna króla Abla. Najeźdźcy pokonali wojska królewskie, zdobyli Kopenhagę i Bornholm. Podczas przygotowań do odparcia ataku król Krzysztof zmarł nagle w wieku czterdziestu lat 29 maja 1259 w Ribe

Dziadkiem Króla Krzysztofa był Waldemar I Wielki (ur. 14 stycznia 1131, zm. 12 maja 1182) – król Danii w latach 11461157 wspólnie ze Swenem III Grade i Kanutem V, następnie samodzielnie 11581182.Syn (pogrobowiec) księcia Kanuta Lavarda i księżniczki ruskiej Ingeborgi, córki Mścisława I Haralda (→władcy Rusi Kijowskiej). Przyszedł na świat 8 dni po zamordowaniu ojca.1152 niemiecki król (później cesarz) Fryderyk Barbarossa poparł dążenia Kanuta do zapanowania nad całym terytorium Danii. Waldemar został królem całej Danii w 1158. – za namową Absalona wypowiedział wojnę pogańskim plemionom słowiańskim zamieszkującym tereny Pomorza oraz Rugię,  w momencie objęcia władzy przez Waldemara niemal 1/3 kraju była wyludniona. Pierwsza wyprawa pod osobistym dowództwem Absalona wyruszyła w 1160 r., a przypieczętowaniem krucjaty było podbicie Rugii i zrujnowanie rańskiej Arkony w 1168 r. (gród w Gardźcu poddał się bez walki kilka dni później).

Biskup Absalon obala posąg Świętowita wArkonie

Ludność wyspy została ochrzczona, dotychczasowy wódz Ranów Tesław złożył hołd królowi duńskiemu i dał początek dynastii książąt rugijskich wasalnych wobec Danii do 1325 r., a cała wyspa została włączona do diecezji Roskilde bullą papieża Aleksandra III w 1169 r.  W 1170 r. Waldemar i Absalon rozbili kolejny ich ośrodek – leżący nieco dalej na wschód Dievenow (Dziwnów?) na Wolinie. Stworzyli oni podstawy do militarnej dominacji Danii w tym rejonie Europy przez kolejne trzy pokolenia.Zaangażował się również w proces kanonizacyjny swego ojca Kanuta, dzięki jego staraniom uznanego za męczennika za sprawiedliwość i kanonizowanego w 1169 r. przez papieża Aleksandra III. Relikwie św. Kanuta zostały ceremonialnie złożone wsanktuarium w Ringsted 25 czerwca 1170. Uroczystość ta połączona była z pierwszą duńską koronacją, siedmioletniego wówczas syna Waldemara, Kanuta VI. Waldemar zmarł 12 lat później a Kanut VI objął po nim tron.

Kanut Lavard, (ur. 12 marca 1096 w Roskilde, zm. 7 stycznia 1131  – książę duńskiksiążę jutlandzki (Szlezwiku), mąż Ingeborgi Nowogrodzkiejmęczennik za sprawiedliwośćświęty Kościoła katolickiego.Był drugim, synem duńskiego króla Eryka I zwanego Zawsze Dobry, bratankiem króla Kanuta IV Świętego, Był praprawnukiem córki Mieszka I i Dąbrówki Swiętosławy 

Świętosława, w Danii jakoGunhilda, po słowiańsku Świętosława) (ur. 972, zm. po 1016) – królowa SzwecjiDanii i Norwegii. Córka Mieszka I i Dobrawy, siostra Bolesława Chrobrego.W  984 ojciec wydał ją za Eryka Zwycięskiegokróla Szwecji.Jedynymi znanymi dziećmi z tego małżeństwa byli Olof Skötkonung, późniejszy król Szwecji oraz Holmfryda Eriksdotter. Sygryda owdowiała około 995roku. Olaf sprawował już wówczas pełnię władzy. Królowa doprowadziła w tym czasie do zawarcia sojuszu szwedzko-duńskiego wymierzonego przeciw Norwegii, pieczętując go swoim małżeństwem z królem Danii i Norwegii – Swenem Widłobrodym, który powrócił z wygnania. Małżeństwo to zostało zawarte około 996 roku. Z tego związku urodziło się co najmniej pięcioro dzieci, w tym dwaj kolejni duńscy królowie: Harald II Svensson i Kanut II Wielki oraz córki: Estryda oraz Świętosława.  W  1002 , schroniła się ona u brata, Bolesława Chrobrego w Polsce. Swen w 1013 r. został królem Anglii. Po śmierci duńskiego króla Swena ich synowie Harald i Kanut przybyli do Polski, prosząc ją, aby wróciła do Danii. Kanut w 1016 r. podbił Anglię.  matka towarzyszyła mu podczas jego panowania w Anglii

Prapradziadek Małgorzaty Waldemar I Wielki (ur. 14 stycznia 1131, zm. 12 maja 1182) – król Danii 

Dziadek Małgorzaty założyciel Berlina Otton III Pobożny (ur. 1215, zm. 9 października 1267 w Brandenburgu) – margrabia brandenburski w latach 1220-1267.Był młodszym synem Albrechta II z rodu Askańczyków i bratem Jana I.1243 poślubił Bożenę (Beatrycze), córkę Wacława I Przemyślidykróla Czech, w rezultacie czego Łużyce Górne jako posag przeszły we władanie Brandenburgii. Jego córka Matylda została trzecią żoną księcia pomorskiego Barnima I.

Prapradziadek Królowej Małgorzaty Henryk Borwin II (ur. ok. 1170 r., zm. 5 czerwca 1226 r.) – książę z dynastii meklemburskiej.Henryk Borwin II był synem księcia Meklemburgii Henryka Borwina I i Matyldy, córki księcia saskiego i bawarskiego Henryka Lwa. założył miasto Güstrow w 1222 r. . Nadał prawa miejskieParchimowi. zmarł przed śmiercią swego ojca – książętami Meklemburgii zostali w 1227 r. jego synowie.Żoną Henryka Borwina II byłaKrystyna, córka króla Szwecji Swerkera II Młodszego.

 

Babcia Małgorzaty Bożena Przemyślidka (ur. przed 1230; zm. 27 maja 1290 we Wrocławiu– królewna czeska, margrabina brandenburska. była praprawnuczką  Cesarza Fryderyka  I Barbarossy (ur. ok. 1122, zm. 10 czerwca 1190) 18 czerwca 1155 został koronowany na Świętego Cesarza Rzymskiego. W latach 1154–1186 był również królemWłoch.

Prapradziadek królowej Małgorzaty Przemysł Ottokar I ur. ok. 1155, zm. 15 grudnia 1230 w Pradze) – książę Czech w latach 11921193 i 11971198, król w latach 11981230 z dynastii Przemyślidów. Syn króla Czech Władysława II Przemyślidy i Judyty, córki landgrafa TuryngiiLudwika I.15 sierpnia 1198 otrzymał od króla niemieckiego Ottona IV Welfa koronę królewską (koronowany w 1203, potwierdzenie koronacji przezpapieża w 1204)26 września 1212 z rąk cesarza Fryderyka II otrzymał w Bazylei Złotą Bullę Sycylijską, potwierdzającą dziedziczność korony czeskiej. W 1216 wyznaczył na swego następcę syna Wacława

Praprababcia Małorzaty Konstancja węgierska (ur. ok. 1180, zm. 6 grudnia 1240) – królewna węgierska z dynastii Arpadów, królowa czeska. Córka króla Węgier Beli III. 

Prapradziadek Królowej Małgorzaty Otton (Otto) I (ur. ok. 1130, zm. 7 marca 1184) – margrabia brandenburski od 1170, syn i następca Albrechta Niedźwiedzia z dynastii askańskiej.Był najstarszym synem Albrechta Niedźwiedzia, założyciela w 1157 Marchii Brandenburskiej i jego żony, Sophie von Winzenburg. Już za życia Albrechta odgrywał znaczną rolę w rządach. Po śmierci ojca, która nastąpiła 18 listopada 1170, objął rządy w marchii. Fundator klasztoru cysterskiego w Lehninie. Był dwukrotnie żonaty. Pierwszą żoną, poślubioną 6 stycznia 1148 w Kruszwicy, była Judyta, córka Bolesława III Krzywoustegoksięcia polskiego. Po jej śmierci, która nastąpiła w pierwszej połowie lat 70. XII wieku (11711175), ożenił się,  w kwietniu 1176,z Adelajdą. Z pierwszego małżeństwa pochodziło  dwóch synów: Otton i Henryk (późniejszy hrabia Gardelegen. Adelajda urodziła mu natomiast zapewne trzeciego syna, Albrechtał.Margrabia zmarł 7 marca 1184 i został pochowany w klasztorze cysterskim w Lehninie.

Praprababcia Królowej Małgorzaty  św Jadwiga  Śląskie (ur  1180 Andechsie, zm. 15 października 1243 w Trzebnicy) – wnuczka Jadwigi Wittelsbach  Bawarska  z DACHAU zm. 16 lipca 1176 święta Kościoła Katolickiego, żona Henryka I Brodategoksięcia wrocławskiego, matka Henryka II Pobożnego, córka hrabiego Bertolda VI von Andechs, księcia Meranii, fundatorka kościołów i klasztorów.

 DAG Alfred Nobel Krzystkowice

założyła ok  20 fundacji kościelnych.;klasztor cysterek w Trzebnicy (1209),szpital św. Ducha we Wrocławiu (1214),klasztor Augustianów w Nowogrodzie Bobrzańskim (1217),szpital dla trędowatych w Środzie Śląskiej (1230),kilkanaście kościołów parafialnych.

Babcia  Henryka Lwa – Rycheza von Northeim (ur. ok. 1087-89, zm. 10 czerwca 1141 r.) – cesarzowa Świętego Cesarstwa Rzymskiego.Rycheza była córką hrabiego Northeim Henryka Tłustego (zm. 1101 r.) i Gertrudy von Braunschweig pochodzącej z saskiej rodziny Brunonów.Rycheza ok. 1100 r. poślubiła księcia saskiego Lotara III, późniejszego cesarza. Jej jedyna córka Gertruda (ur. 1115 r., zm. 1143 r.) poślubiła księcia bawarskiego Henryka Dumnego (zm. 1139 r.) i wniosła mu w posagu dobra Northeim. W walce o księstwo saskie popierała swojego wnuka Henryka Lwa przeciw Albrechtowi Niedźwiedziowi.Rycheza została pochowana obok męża i Henryka Lwa w kościele benedyktyńskim w Königslutter am Elm.

Ilustracjailustracja

Dziadek  Henryka Lwa – Lotar III z Supplinburga (ur. 1075, zm. 4 grudnia 1137) – książę Saksonii od 1106król Niemiec od 1125Święty Cesarz Rzymski od1133.Pochodził z saskiego rodu, jego ojcem był Gerhard von Supplinburg, hrabia Harzgau, matką Jadwiga von Formbach, która owdowiawszy poślubiła w 1080 r. księcia Lotaryngii Teodoryka II.24 sierpnia 1125 na zjeździe książąt niemieckich w Moguncji został wybrany królem rzymskim (niemieckim) wbrew woli Henryka V, który umierając wyznaczył na następcę tronu władcę Szwabii Fryderyka II Hohenstaufa. W 1135 roku Lotar wreszcie zmusił Staufow do posłuszeństwa i zlikwidował dwuwładzę w Niemczech.W latach 11361137 przeprowadził udaną kampanię na Sycylii, zakończoną przyłączeniem Apulii do cesarstwa jako lenna. W 1134 roku osadził Albrechta Niedźwiedzia w Marchii Północnej a w 1136 roku Konrada Wettyna w Marchii Miśnieńskiej i Łużyckiej, dając obu za zadanie podporządkowanie Niemcom terenów połabskich. W 1135 król Danii Eryk II Pamiętny uznał się jego wasalem i wszedł doReichstagu. Doprowadził do zakończenia wojny polsko-czeskiej, przypieczętowanego podporządkowaniem księcia Bolesława Krzywoustego i zapłaceniem przez Polskę trybutu. Co więcej, Bolesław musiał uznać Pomorze Zachodnie i Rugię jako lenna cesarstwa (traktat w Merseburgu).Lotar III zmarł podczas drugiej wyprawy przeciw Normanom na Sycylię. 

Opactwo w Fontevraud  gdzie pochoano Ryszarda Lwie Serce 

Opactwo z lotu ptakaHenryk II Andegaweński (ur. 5 marca 1133 roku w Le Mans, zm. 6 lipca 1189 w Chinon) – od 1151 hrabia Andegawenii, od 1154 król AngliiSkonfliktowany z Thomasem Becketem,. W roku 1171 podbił Irlandię, w 1175 podporządkował sobie Szkocję.Od 1173 walczył z królami Francji, którzy popierali jego zbuntowanych synów – najpierw Henryka Młodego Króla, później Ryszarda Lwie Serce.

Opactwo w Fontevraud – opactwo królewskie założone przez Roberta d'Arbrissel1110, położone w pobliżu Saumur wAndegawenii . Największa tego typu budowla we Francji, w przeszłości zamieszkiwana przez dwie wspólnoty zakonne – żeńską i męską, kierowane każdorazowo przez kobietę – przełożoną.

 15 września 1119 papież Kalikst II poświęcił klasztor. Henryk II Plantagenet zmienił jego status na opactwo królewskie, biorąc w bezpośrednią opiekę, i ustanowił miejscem pochówku dla swojej rodziny. W opactwie oprócz króla spoczęli: jego żona Eleonora Akwitańska, syn Ryszard I Lwie SerceIzabela z Angoulême, żona Jana bez Ziemi.

 Od 1115 (tj. od śmierci założyciela) do rozwiązania opactwa w 1792 na czele klasztoru stało 36 przeorysz, z czego 14 pochodziło z wielkich rodów arystokratycznych, a 5 z nich – z królewskiej dynastii Burbonów., opactwo znajdowało się w znakomitej sytuacji finansowej. Wywodzący się z niego mnisi założyli 123 nowe klasztory,-przetrwało bez szwanku wojnę stuletnią, Sprawowanie funkcji przeoryszy w Fontevraud przez księżniczki z rodziny Burbonów (od XVI wieku), pozwoliło na sute finansowanie opactwa

2 listopada 1789 majątki kościelne we Francji zostały znacjonalizowane. Jesienią 1792 ostatnia przeorysza, Julia Pardaillan d'Antin, opuściła klasztor razem z całą wspólnotą. Do końca Wielkiej rewolucji francuskiej obiekt stał pusty.

Grobowiec Ryszarda w opactwie Fontevraud –  Inskrypcja wyryta na ścianie przez więźnia Fontevrau

 W 1804 Napoleon Bonaparteprzeznaczył kompleks budynków na więzienie.Fontevraud stało się jednym z cięższych więzień we Francji. mieściło często ok. 1200 więźniów płci obojga w XIX wieku notowano średnio 2 zgony na tydzień .Więzienie mieściło się w Fontevraud do 1963.