Wielkanoc 2016 Rok Bożego Miłosierdzia

 

27 marca 2016   Wielkanoc   Rok Bożego Miłosierdzia 

27 marca 1785-Ludwik XVII Burbon, książę Normandii (zm. 1795)

https://www.youtube.com/watch?v=N0DJLPZ8b_o

Gorczycki Missa Paschalis Gloria i Agnus Dei 

 Katedra Wawelska, Gorczycki był tam kapelmistrzem od 1698 do końca życia (1734)

Urodził się w 1665 w Rozbarku koło Bytomia w rodzinie Adama i Anny Gorczyców, właścicieli folwarku.

Od ok. 1678 do 1683 studiował na Uniwersytecie w Pradze , następnie teologię w Wiedniu

W 1689 rzybył do Krakowa, gdzie 23 grudnia 1690 przyjął cztery niższe święcenia kapłańskie,

W 1692 święcenia kapłańskie-i  zmienił  nazwisko z Gorczyca na Gorczycki.

1 października 1694 objął funkcję wikariusza Katedry na Wawelu, w 1696 został spowiednikiem katedralnym

10 stycznia 1698 otrzymał stanowisko kapelmistrza

Piastując tę funkcję uzyskiwał jednocześnie kolejne godności kościelne: kanonika kolegiaty w Skalbmierzu – 1705

proboszcza kościoła Bożego Miłosierdzia na przedmieściu Krakowa zwanym Smoleńskiem

przed 1727 (wiązało się to ze sprawowaniem opieki nad szpitalem przykościelnym), egzaminatora w seminarium duchownym – 1728.

Jeszcze przed powołaniem na kapelmistrza katedralnego został opiekunem więźniów osadzonych w basztach Zamku na Wawelu.

Wszystkie te obowiązki wykonywał do końca życia. Zmarł 30 kwietnia 1734 w Krakowie.

Pamięć jego uhonorowano umieszczeniem w Katedrze Wawelskiej tablicy pamiątkowej, na której został nazwany "klejnotem kapłaństwa".

Grzegorz Gerwazy Gorczycki był niemal wyłącznie kompozytorem muzyki religijnej

Swoje utwory sygnował charakterystycznymi inicjałami G. G. G.

Grzegorz Gerwazy Gorczycki Missa Paschalis

 

25 listopada 2001

uroczystość Chrystusa Króla Wszechświata

Był także nad Nim napis (…): 'To jest Król żydowski'» (Łk 23, 38).

 Przed Boskim Królem ukrzyżowanym stanęli święci :

Józef Marello, Paula Montal Fornés od św. Józefa Kalasantego, Leonia Franciszka Salezja Aviat i Maria Crescentia Höss.

W bazylice św. Piotra w Watykanie 
kanonizacja  czworga błogosławionych:

Włocha Giuseppe Marello (1844-1895), biskupa, założyciela
zgromadzenia oblatek św. Józefa (józefitek);

Hiszpanki Pauli Montal Fornés de San José de
Calasanz (1799-1889), dziewicy, założycielki Instytutu Córek Maryi od Szkół Chrześcijańskich;
Francuzki Léonii Françoise de Sales Aviat (1844-1914), dziewicy, założycielki zgromadzenia
oblatek św. Franciszka Salezego;

Niemki Marii Crescentii Höss (1682-1744), dziewicy, tercjarki
franciszkańskiej.

Założycielka Zgromadzenia Sióstr Oblatek św. Franciszka Salezego 

Święta Leonia Franciszka Aviat 

Kanonizacja bp. Józefa Marello

San Giuseppe Marello1.jpg

 

W 101 rocznicę urodzin Komendanta Auschwitz Rudolfa Höss 25 listopada 2001. odbyła się kanonizacja Crescentii Höss z Kaufbeuren

Oddawać cześć Chrystusowi Królowi było pragnieniem św. Marii Crescentii Höss już od dzieciństwa.

Jemu oddała swoje zdolności.

Bóg obdarzył ją pięknym głosem i już jako dziewczynka była solistką w chórze, nie dla własnej sławy, lecz dlatego, by grać i śpiewać Chrystusowi Królowi.

Również swoją wiedzę oddała na służbę Panu.

Ta franciszkanka była bardzo cenioną doradczynią.

Ludzie tłumnie przybywali do niej do klasztoru, i to nie tylko proste kobiety i mężczyźni, ale również książęta i władcy, kapłani i zakonnicy, opaci i biskupi.

Stała się jakby «akuszerką prawdy», pomagała bowiem odnajdować ją w sercach ludzi, którzy prosili o radę.

Nie zostało jej także oszczędzone cierpienie.Długotrwałe cierpienie sprawiło, że dojrzała w niej cnota cierpliwości.

Została przełożoną, a przewodzenie duchowe siostrom oznaczało dla niej służenie.

Św. Maria Crescentia ukochała zdanie, w którym ukazany jest sens Królestwa Chrystusowego:

«Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili» (Mt 25, 40).

 «Dziękujcie Ojcu, który was uzdolnił do uczestnictwa w dziale świętych w światłości» (Kol 1, 12).

Te słowa św. Pawła budzą w nas — w takich jak  Wielkanoc 2016 — żywy oddźwięk!

Rzeczywiście, świętych obcowanie pozwala nam już teraz zasmakować Królestwa Niebieskiego,

a jednocześnie wzywa nas, abyśmy budowali je w świecie i w dziejach.

«Oportet illum regnare», «Trzeba bowiem, ażeby królował» (1 Kor 15, 25), pisał Apostoł, mając na myśli Chrystusa.

Urodziła się 20 października 1682 r. w Kaufbeuren w Niemczech, mieście którego dwie trzecie mieszkańców stanowili protestanci. J

17 czerwca 1703 r. wstąpiła do Trzeciego Zakonu Franciszkańskiego w Kaufbeuren,

a w rok później 17 czerwca 1704 r  złożyła śluby zakonne. 

12 lipca 1704 -Królem Polski wybrano Stanisława Leszczyńskiego urodzonego 

17 lipca 1704 -Monachium Kością Mariacki –Trzy Stany ślubują budowę Koscioła Trójcy Swiętej 

Od 1710 r. była w klasztorze furtianką, a w 1717 r. powierzono jej funkcję mistrzyni nowicjatu.

W 1741 r. została wybrana przełożoną klasztoru.Zmarła w opinii świętości 5 kwietnia 1744 r.

Jej beatyfikacji dokonał Leon XIII 7 października 1900 w dniu urodzin zbrodniarza Henryka Himmlera 

Heinrich Himmler urodzony 7 października 1900 w Monachium został zlikwidowany  23 maja 1945. 

Rudolf Höss urodził się 25 listopada 1901 roku w Baden-Baden.

zeznanie 15 kwietnia 1946  Norymberga patrz   przybycie Rudolfa do Warszawy 1946  patrz -powieszony 16 kwietnia 1947 r w Auschwitz patrz

Kto napisał Mein Kampf

W 1923 r. Bernhard Stempfle należał już do najbliższego grona współpracowników Hitlera. Został wręcz jego powiernikiem. Na zdjęciu Hitler i jego ochrona (1923).

Po niepowodzeniu nieudolnego puczu monachijskiego Hitler trafił za kratki, gdzie napisał "Mein Kampf". Jednak czy aby na pewno był jedynym autorem?"Mein Kampf" - nazistowska biblia. Wiele wskazuje na to, że za jej ostatecznym kształtem stał katolicki ksiądz Bernhard Stempfle.

30 czerwca 1934 roku, ciało ojca Bernharda Stempfla znaleziono w lesie nieopodal Monachium. 

Jego serce przeorały trzy pistoletowe kule, a kark był strzaskany

 

Młode nazistki szalejące na widok Hitlera, jak fanki gimnazjalistki na koncercie Biebera. Bez wsparcia pewnego księdza ta obsesja nie miałaby szans zaistnieć...

Naziści maszerują... zapewne na pomoc Polakom!

 

W trakcie nocy długich noży Hitler pozbył się wszystkich, których uważał za zagrożenie z Ernstem Röhmem na czele (w środku). Wśród ofiar znalazł się również Bernhard Stempfle.

 

Czlowiek ktory umarł dwa razy

Pierwsza wzmianka o Berlinie  pochodzi z 1237.

teren Spandau był zasiedlony  od VI wieku  przez połabskie plemię słowiańskie Hawelan, którzy ok.720  roku zasiedlili tereny wokół rzek Haweli  i Sprewy. Na wyspie utworzonej przez rzekę Hawelę ok. roku 750 powstał gród (obecna berlińska dzielnica Spandau). Berlin nazwa pochodzi od prasłowiańskiego *brloznaczającego bagno – miasto na bagnach.Położony jest nad rzeką Sprewą i Hawelą oraz ich dopływami. Sprewa w dzielnicy Spandau wpada do Haweli, prawego dopływu Łaby. W 1197 po raz pierwszy wzmiankowano zamek Spandow. Wokół tego zamku powstała osada Spandow, która w1232 uzyskała prawa miejskie, nadane przez margabiów Branenburgii Jana I i Ottona III. W drugiej połowie XVI wieku wzniesiono istniejącą do dziś twierdzę bastionową. W 1878 zmieniono pisownię nazwy miasta ze Spandow na Spandau.

1 października 1920 włączono Spandau do Berlina.zdjęcia 

brama wejściowa do Cytadeli, której strzegą wartownicy - halabardziści

Założyciel Berlina Otton III ojciec Albrechta III był dziadkiem Polskiej Królowej Małgorzaty urodzonej w Spandau 25 sierpnia 1270 r 

Otton III –jako ojciec Ottona V  był  dziadkiem -Królowej Niemiec  Beatrycze Swidnickiej   która 1309 roku wyszła za mąż za księcia Górnej Bawarii Ludwika IV (1 kwietnia 1282 – 11 października 1347), syna księcia Górnej Bawarii Ludwika II Mocnego i Matyldy, córki króla Niemiec Rudolfa I Habsburga.

Otton III był dziadkiem Judyty   , siostry Królowej Beatrycze-żona księcia Dolnej BawariiStefana I. Matki  Henryka XIV i Ottona IV. ślub  jej odbył się  1297 na Śląsku w Świdnicy. Małżeństwa ta  omawiane w Spandau   były dziełem ich  brata, księcia Bernarda Świdnickiego, który chciał sojuszem z Bawarią zabezpieczyć byt swojego księstwa.

 

 

 

Berlinskie więzienie -Spandau  20 stycznia 1871 r umiera Karmelita Augustyn Maria od Najswiętszego Sakramentu  jako duszpasterz francuskich więzniów 

Berlińskie więzienie Spandau zasłynęło tym, że przez czterdzieści lat w jego murach zamieszkiwali hitlerowscy zbrodniarze wojenni

Byli to: dowódca Kriegsmarine Karl Doenitz (wyrok 10 lat), protektor Czech i Moraw Konstantin von Neurath (15 l.), przywódca Hitlerjugend Baldur von Schirach (20 l.), minister ds. zbrojeń i architekt Hitlera Albert Speer (20 l.), dowódca Kriegsmarine Erich Reader, prezes Banku Rzeszy Walther Funk i minister Rzeszy Rudolf Hess (wszyscy trzej dożywocie). Sześciu spośród nich opuściło więzienie przed odsiedzeniem całej kary, przy czym ostatni z nich – von Schirach i Speer – w roku 1966.

W ponurych murach Spandau został samotny, pilnowany przez ponad 40-osobową załogę Rudolf Hess…

patrz 

17 sierpnia 1987 r  93-letni  Rudolf  został zlikwidowany 

czterdzieści sześć lat spędził w niewoli i w zakładach karnych,

czytaj 

Walter Richard Rudolf Hess urodził się 26 kwietnia 1894 roku w Aleksandrii w Egipcie

.Za udział w puczu monachijskim w 1923 r. został aresztowany.

W twierdzy Landsberg, służył swojemu wodzowi a od 1925 r. był jego osobistym sekretarzem.

W 1932 r. został przewodniczącym NSDAP, zaś od kwietnia 1933 r. był zastępcą Führera.

W roku 1939 wyznaczony został drugim  następcą Hitlera.

Dla Ivone'a Kirkpatricka, brytyjskiego dyplomaty, który przesłuchiwał Hessa, zastępca Hitlera był po prostu postacią niepoważną, a nawet zabawna. Na zdjęciu Hess spogląda wymownie na swojego wodza.

10 maja 1941 r w Monachium Hess pożegnał się z żoną i synem, powiedział, że wróci za kilka dni-

wsiadł do samolotu Messerschmitt Bf 110 i poleciał do Wielkiej Brytanii.

Celem tej wyprawy było poprowadzenie negocjacji pokojowych między III Rzeszą a Wielką Brytanią.

Po dotarciu do Szkocji Rudolf Hess został jednak aresztowany i osadzony w więzieniu.

Samolot  rozbił się 10 maja 1941 roku o godz. 23.09 około 50 km od rezydencji.

...i jego nieszczęsny samolot. A raczej to co z niego zostało.

Człowiekiem, który „powitał” Hessa na ziemi, był zwykły farmer, który powiadomił miejscową komórkę Gwardii Narodowej.

W tym czasie w Szkocji stacjonowały polskie oddziały- pierwszymi osobami, które rozmawiały z Hessem, byli: oficer polskiego wywiadu i nieznany nam z nazwiska członek gabinetu Sikorskiego (ten ostatni rozmawiał z Niemcem ponad godzinę), co doprowadziło Brytyjczyków do furii.

O przybyciu Hessa wiedziało spore grono wysoko postawionych osób. Następnego dnia w Glasgow pojawili się: książę Hamilton, książę Kentu i… generał Sikorski

Po spotkaniu Hamilton zadzwonił do Churchilla.

 

  Churchil wiadomość o lądowaniu Hessa w Szkocji zlekceważył i powiedział, że ogląda film Marx Brothers Go West i że jest weekend.

Przybysz został natychmiast przesłuchany przez Ivone’a Kirkpatricka z MSZ,

16 maja 1941 Heß pod zbrojną eskortą pojechał do Londynu, gdzie spędził 4 dni w londyńskiej Tower[

26 czerwca 1941 przewieziono go do Wojennego Szpitala .Został potraktowany jako jeniec wojenny

16 czerwca 1941 Heß w akcie desperacji rzucił się z pierwszego piętra , złamał nogę- umieszczony do końca wojny w szpitalu psychiatrycznym[

Dokumenty dotyczące pobytu Heßa na terenie Wielkiej Brytanii, w tym rozmów z Brytyjczykami, zostały utajnione przez Brytyjczyków na 75 lat, do 2016 roku

Nazwisko Heßa, jego fotografie i cytaty jego przemówień  zalecono usuwać

10 października 1945 został przywieziony do Norymbergi,

30 listopada 1945  w czasie procesu wstał i powiedział, że nie jest niepoczytalny i że wszystko pamiętazostał skazany na karę dożywocia

Od 18 lipca 1947  Heß odbywał karę w więzieniu Spandau w Berlinie, gdzie spędził czterdzieści lat, z których przez ostatnich dwadzieścia jeden (po 1 października 1966) był tam jedynym więźniem

a więzienie mogło pomieścić 600 więźniów. Więźniom zostały nadane numery, ponieważ nie miały być używane ich nazwiska. Heß do końca życia został numerem siedem

Zakład karny był strzeżony kolejno przez cztery zwycięskie mocarstwa (Stany Zjednoczone, Wielką Brytanię, ZSRR i Francję)

Heß, „najdroższy więzień świata” Do spotkania z żoną Ilse Heß i synem Wolfem Rüdigerem doszło 24 grudnia 1969 roku na terenie brytyjskiego szpitala wojskowego

ZSRR sprzeciwiał się możliwości wypuszczenia go na wolność

Heß w wieku 93 lat

eß zmarł, gdy więzieniem administrowali Brytyjczycy, – został pochowany w grobie rodzinnym na cmentarzu ewangelickim w Wunsiedel, w Bawarii. W nocy z 19 na 20 lipca 2011 władze Wunsiedel zlikwidowały grób Heßa

 

Rudolf  

akta 

10 maj 1941 

 film 

 

W 1906 roku jego rodzice Paulina i Franz Xaver, katolicy przenieśli się do Mannheimu,

w którym Rudolf skończył szkołę podstawową i gimnazjum. Wspominał po latach:

„Między moimi rodzicami istniał stosunek pełen dobroci, miłości i wzajemnego szacunku”. 

Mając 13 lat, Rudolf Höss przeżył poważny kryzys wiary

W  1928 roku Höss został przedterminowo zwolniony z więzieni wstąpił do związku Artamanów,

którzy praktykowali pogański kult germański i byli wrogami chrześcijaństwa.,spadkobiercą związku Artamanów była zbrodnicza hitlerowska policja SS,

do której Höss wstąpił w 1933 roku. Podczas pobytu u Artamanów, Höss poznał Hedwig Hensel, z którą ożenił się 17 sierpnia 1929 roku.

Höss bez skrupułów wydawał rozkazy masowego mordu niewinnych ludzi, a z drugiej strony był przykładnym ojcem rodziny i dobrym mężem. Napisał: „Miałem dwie gwiazdy przewodnie, które nadawały kierunek memu życiu: moją ojczyznę, a później moją rodzinę”. Dwóch synów i trzy córki Hössa wiedziały, że w obozowych komorach gazowych morduje się ludzi na gigantyczną skalę, a ich ciała pali się w krematoriach. Dzieci Hössa wzrastały w atmosferze antyludzkiej ideologii i naśmiewały się z wiary w Boga. 

Hitler nienawidził chrześcijaństwa, a szczególnie Kościoła katolickiego. Jedno z haseł hitlerowskiej propagandy głosiło: „Kościół musi upaść, aby Niemcy mogły żyć”. Oddziały szturmowe SA śpiewały pieśń z refrenem: „Towarzysze z oddziałów szturmowych, wieszajcie Żydów, stawiajcie księży pod ścianę.. Ostatecznym celem nazistów, obok eksterminacji całych narodów, było zniszczenie Kościoła katolickiego.„To, co chrześcijańskie, nie jest germańskie! Katolickie duchowieństwo w pierwszej kolejności byli przeznaczeni do całkowitej eksterminacji.Höss otrzymał zadanie zorganizowania obozów koncentracyjnych na polskich terenach, okupowanych przez Niemcy. Decyzja o eksterminacji polskiej inteligencji dokładnie zaplanowano w 1935 r w Oliwie . Polacy wysyłani do obozów koncentracyjnych traktowani byli jako podludzie, przeznaczeni do likwidacji. Höss na swoim procesie zeznał: „W sztabie Himmlera, w Berlinie 20 stycznia 1942 r ułożono plan, aby narody słowiańskie, najpierw polski, a potem czeski, biologicznie wytępić w Oświęcimiu II”.30 kwietnia 1940 roku Höss przybył do Oświęcimia. Został mianowany komendantem obozu koncentracyjnego i dowódcą garnizonu SS w Auschwitz, który liczył 2000 esesmanów. W Auschwitz najpierw zaczęto uśmiercać polską inteligencję, później Żydów i ludzi innych narodowości. Warunki życia i pracy były tak straszne, że średnia długość przeżycia w obozie wynosiła 7 miesięcy. 

Po klęsce III Rzeszy, po  zamordowaniu  Hitlera 30 kwietnia 1945 r w Berlinie , Himmlera 25 maja 1945 r i Goebbelsa, Rudolf Höss  ukrywał się jako robotnik w gospodarstwie rolnym obok Flensburga. 11 marca 1946 roku został aresztowany przez angielską policję i brutalnie potraktowany. Po kilku dniach przekazano go Międzynarodowemu Trybunałowi Wojskowemu w Norymberdze.

Höss składał zeznania, przyznając się do odpowiedzialności za wymordowanie około 3 milionów Żydów oraz 2,5 miliona Polaków i obywateli innych narodowości.

Na początku głównej rozprawy w Warszawie 3 marca 1947 roku przewodniczący składu sędziowskiego mówił: „Pomni wielkiej odpowiedzialności naszej wobec zmarłych i żywych, nie traćmy z oczu tego, o co się toczył bój miłujących wolność narodów. Poszanowanie godności człowieka stanowiło ten wielki cel, niechże będzie ono również udziałem oskarżonego, bowiem przed sądem staje przede wszystkim człowiek”. Tak uczy Chrystus, który każe widzieć w każdym człowieku, także w największym grzeszniku i zbrodniarzu, najwyższą wartość i godność dziecka Bożego.

Miłość nieprzyjaciół, to nie jest teoria oderwana od rzeczywistości. Chrystus miłował tych, którzy skazali Go na śmierć, i modlił się za nich.

Höss   ufnie oddał się w ręce nieskończonego Miłosierdzia Boga. Höss uznał swoją winę i współodpowiedzialność za zbrodnie dokonane w Auschwitz

2 kwietnia 1947 roku ogłoszony został wyrok śmierci. Höss przyjął go ze spokojem, podziękował obrońcom i zrezygnował z prośby o ułaskawienie. Został przeniesiony do więzienia w Wadowicach i tam oczekiwał wykonania wyroku.

4 kwietnia 1947 roku w więzieniu w Wadowicach Höss poprosił o spotkanie z katolickim księdzem.

10 kwietnia 1947 r. przyjechał do niego z Krakowa jezuita o. Władysław Lohn, który był profesorem dogmatyki na uniwersytecie Gregorianum w Rzymie i biegle mówił po niemiecku. Odbył on z Hössem wielogodzinną rozmowę. Po jej zakończeniu Höss złożył katolickie wyznanie wiary i oficjalnie powrócił do Kościoła katolickiego. Pełen skruchy i wielkiego żalu za popełnione zbrodnie wyznał wszystkie swoje grzechy w sakramencie pokuty. Kiedy następnego dnia przyjmował Chrystusa w Komunii św., płakał, klęcząc na środku więziennej celi. 11 kwietnia 1947 roku w liście pożegnalnym do swojej żony prosił ją: „Moje chybione życie nakłada na Ciebie, Najukochańsza, święty obowiązek wychowania naszych dzieci w duchu prawdziwego, płynącego z serca człowieczeństwa” (Autobiografia, s. 180).

Rudolf Höss stanął w prawdzie, zaufał Bożemu Miłosierdziu

12 kwietnia 1947 roku, trzy dni przed egzekucją, napisał

Oby mi Bóg wybaczył kiedyś moje czyny. Naród polski proszę o przebaczenie. 

W przeddzień egzekucji Rudolf Höss jeszcze raz wyspowiadał się u o. Lohna.

Wyrok został wykonany 16 kwietnia 1947 r na terenie obozu Auschwitz.

Rudolf Höss został powieszony między starym krematorium, a swoją willą.-umierał z godnością.

Ratunek w Miłosierdziu Boga Zmartwychwstałego 

Wejście na drogę, która doprowadziła Hössa do zbrodni ludobójstwa, rozpoczęło się w chwili, kiedy odrzucił Chrystusa i Kościół katolicki. 

Dopiero w polskich więzieniach Höss na nowo odkrył i poznał, czym jest człowieczeństwo. 

Doprowadziło go to do odkrycia prawdy o Bożym Miłosierdziu. 

Jest to wstrząsająca prawda o Bogu, który do tego stopnia ukochał nas, grzeszników, że stał się prawdziwym człowiekiem i wziął na siebie wszystkie nasze grzechy i cierpienia. 

W swojej męce i śmierci krzyżowej doświadczył wszystkich konsekwencji ludzkich grzechów, łącznie z prawdziwą ludzką śmiercią.

W swoim zmartwychwstaniu Jezus Chrystus przebaczył wszystkie grzechy i definitywnie zwyciężył szatana i śmierć. 

A teraz w swoim Kościele Katolickim zaprasza wszystkich grzeszników, aby w sakramencie pokuty otrzymywali od Niego dar przebaczenia wszystkich grzechów.

Pan Jezus mówi: „Rozkosz mi sprawiają̨ dusze, które się̨ odwołują̨ do Mojego miłosierdzia.

Nie mogę karać, choćby ktoś był największym grzesznikiem, jeżeli on się odwołuje do Mej litości, ale usprawiedliwiam go w niezgłębionym i niezbadanym miłosierdziu Swoim. 

Napisz: nim przyjdę jako Sędzia sprawiedliwy, otwieram wpierw na oścież drzwi miłosierdzia Mojego. 

Kto nie chce przejść przez drzwi miłosierdzia, ten musi przejść przez drzwi sprawiedliwości Mojej” (Dz. 1146). 

Rudolf Höss nie wzgardził i nie odrzucił Bożego Miłosierdzia. 

W ostatnich dniach swego życia na ziemi poszedł do spowiedzi i otrzymał dar przebaczenia wszystkich grzechów. 

Bóg przebaczył mu, ponieważ w torturowanych i zabijanych więźniach Auschwitz cierpiał i umierał sam Chrystus, ale Jego męka uobecniała się także w sercach i sumieniach oświęcimskich oprawców, którzy deprawowali i zabijali swoje człowieczeństwo. „

Rudolf Höss w sakramencie pokuty przyjął dar przebaczenia wszystkich swoich grzechów, ale nie zdjęło to z niego odpowiedzialności za cierpienia ludzi. 

W rzeczywistości czyśćca Höss musi współcierpieć z kolejnymi pokoleniami ludzi, którzy cierpią z powodu konsekwencji jego grzechów i będzie tak długo współcierpiał,

aż konsekwencje jego grzechów zostaną całkowicie przezwyciężone. 

Dopiero wtedy będzie mógł osiągnąć radość zbawionych w niebie.

 

 Z wielkim zaangażowaniem wziął udział w nieudanym puczu monachijskim 8 i 9 listopada 1923, kiedy uzbrojony wkroczył razem z Hitlerem do monachijskiej piwiarni Bürgerbräukeller

1 kwietnia 1924 zapadły bardzo niskie wyroki dla puczystów Heß poddał  się sprawiedliwości. Otrzymał wyrok osiemnastu miesięcy pozbawienia wolności, Wspólnie z Hitlerem przebywał w twierdzy Landsberg, a od końca lutego 1925 był jego osobistym sekretarzem (z miesięczną pensją 300 marek) -wniósł znaczny wkład w powstanie książki Hitlera Mein Kampf.. Opuścił więzienie 1 stycznia 1925 dwanaście dni po Hitlerze. – w lutym 1925 została reaktywowana NSDAP, Heß otrzymał legitymację członkowską nr 16.

 W 1928 roku Heß, działając za pośrednictwem bankiera i przemysłowca Fritza Thyssena, zdobył fundusze na zakup pałacu w Monachium, który stał się siedzibą partii (Brunatny Dom)

Hitler powierzył mu kontrolę nad partią. Heß organizował wystąpienia publiczne Hitlera i pracował z nim nad przemówieniami. 4 kwietnia 1929 Heß uzyskał licencję pilota cywilnego. W lipcu 1930 stał się właścicielem samolotu  BFW M23b, który otrzymał w prezencie od partyjnej nazistowskiej gazety Völkischer Beobachter. Od 21 kwietnia 1933 był zastępcą führera w NSDAP.

 

 

Nachdem der bayerische Kurfürst Maximilian I. im Jahr 1629 zum Dank für seinen Sieg 8-11-1620  über die Protestanten in der Schlacht am Weißen Berg ein Kloster der Unbeschuhten Karmeliten in München gegründet hatte, äußerte seine Gemahlin Kurfürstin Maria Anna den Wunsch, auch dem weiblichen Zweig dieses strengen Reformordens eine Heimat in der bayerischen Residenzstadt zu bieten. Trotz Verhandlungen mit dem Orden und dem Freisinger Fürstbischof konnten diese Pläne damals nicht in die Tat umgesetzt werden. Der entscheidende Impuls erfolgte erst während der österreichischen Besetzung Bayerns im Spanischen Erbfolgekrieg. Die Legende erzählt, dass die tiefgläubige Münchner Bürgerstochter und spätere Karmelitin Maria Anna Lindmayr (1657–1726) in einer Vision erfahren habe, dass München von der Verwüstung verschont bleiben würde, wenn die Gemeinde eine Kirche zu Ehren der Heiligen Dreifaltigkeit errichten ließe. Daraufhin gelobten am 17. Juli 1704 die drei Stände Klerus, Adel und Bürger den Kirchenbau. Tatsächlich wurde die Stadt im Gegensatz zum übrigen Bayern weder belagert noch von der Pest heimgesucht. Anna Maria Lindmayr soll 1705 auch den Frieden zwischen dem österreichischen Kaiser und dem bayerischen Kurfürsten vermittelt haben.

1710 erwarb sie in der Münchner Altstadt nahe dem Karlsplatz das gräflich Arco`sche Haus, um es dem Orden der Unbeschuhten Karmelitinnen zur Verfügung zu stellen. Für ihre Klosterpläne konnte sie Kaiserin Eleonora gewinnen. Diese beauftragte den kaiserlichen Administrator Graf Karl von Löwenstein mit der Organisation der Gründung. Am 16. September 1711 trafen die ersten vier Ordensschwestern aus Prag in München ein und wurden feierlich empfangen. Am 21. Oktober 1711 wurde der Grundstein zum Bau der Dreifaltigkeitskirche gelegt; zwei Tage später erfolgte durch Abt Plazidus von Ettal die Grundsteinlegung für das benachbarte Kloster, das 1714 bezogen werden konnte. Baumeister des Klosters war der Karmelit P. Dominicus a S. Euphrosyna. Die Dreifaltigkeitskirche wurde ab 1711 von dem kurfürstlichen Hofbaumeister Giovanni Antonio Viscardi (1645–1713) entworfen und von Enrico Zuccali und Johann Ettenhofer ausgeführt. 1718 weihte der Freisinger Fürstbischof Johann Franz Eckher (1696–1727) das Gotteshaus ein. An das Eingangsportal setzte man die Worte: „Die Stadt läg in dem Grund, wan dise Kirch nit stund.“ Maria Anna Lindmayr galt seitdem als „rettender Engel Münchens“. 1712 trat die damals 55-Jährige als Novizin in das Dreifaltigkeitskloster ein. Sie erhielt den Namen Maria Anna Josepha a Jesu und diente dem Konvent anfangs als Krankenschwester. 1716 wurde sie Priorin des Klosters, 1722 Novizenmeisterin. Ihre Visionen dauerten an und festigten ihren Ruf als Mystikerin. In ihrer Autobiografie widmete sie sich vor allem dem Leiden der Armen Seelen im Fegefeuer. Eine Freundschaft verband Maria Anna Lindmayr mit Maria Crescentia Höß von Kaufbeuren (1682–1744), einer Franziskaner-Mystikerin aus dem Maierhof-Kloster. Unmittelbar nach dem Tod von Maria Anna Lindmayr leitete Fürstbischof Eckher von Freising den Prozess zur Seligsprechung ein, doch kam dieser zum Erliegen, als Eckher starb (1727).

Im Zuge der Säkularisation wurde 1802/03 auch das Münchner Karmelitinnenkloster aufgehoben. Aller Besitz wurde vom Staat eingezogen. Die kostbaren Paramente und Gefäße aus der Sakristei der Dreifaltigkeitskirche und sogar die wertvolle Fassung der Reliquien des hl. Märtyrers Florentius wurden an das Münzamt zur Verwertung übergeben. 1802 mussten die Nonnen ihr Kloster verlassen und in das Zentralkloster nach Pielenhofen übersiedeln. Die sterblichen Überreste der Ordensangehörigen aus der Klostergruft wurden 1803 an unbekannter Stelle auf dem Münchner Südfriedhof vergraben. Darunter befanden sich auch die Gebeine von Maria Anna Lindmayr. In das Klostergebäude zog dasKurfürstliche Pfand- u. Leihhaus ein. Der Großteil der Gebäude in der heutigen Rochusstraße wurde 1877 abgerissen und an seiner Stelle ein Mietshaus errichtet. Als einzige Kirche in der Innenstadt Münchens blieb die Dreifaltigkeitskirche von der Zerstörung durch Bomben im Zweiten Weltkrieg verschont.

Die Dreifaltigkeitskirche gilt als erster Sakralbau Münchens im spätbarocken Stil. Er ist ein Zentralbau in Form eines (griechischen) Kreuzes; der Hauptraum wird von einer Kuppel überwölbt. Die doppelgeschossige Südfassade zur Pacellistraße springt aus der Häuserfront hervor. Cosmas Damian Asam gestaltete in diesem Gotteshaus 1714/15 das erste barocke Kuppelfresko in München. Es zeigt die Verehrung der Dreifaltigkeit durch die Engel, Tugenden, Apostel und Heilige. Die weitere Innenausstattung erfolgte durch eine Reihe hervorragender Künstler wie Joseph Ruffini (Altarblatt „Hl. Josef“ für den Josefsaltar), Andreas Faistenberger (Figuren des hl. Petrus und hl. Johannes d. T. am Josefsaltar), Johann Baptist Straub (Tabernakel mit Emmausszene im Relief) und Johann Georg Baader (Stukkaturen). Das Patrozinium wird zum Fest der Allerheiligen Dreifaltigkeit (Sonntag nach Pfingsten) begangen. Die Dreifaltigkeitsdarstellung auf dem Hochaltarblatt von Johann Anton Wolff, in der der Heilige Geist als Jüngling erscheint, soll durch Visionen der Maria Anna Lindmayr inspiriert sein. Einige Reliquien der Mystikerin werden heute im Münchner Karmelitenkloster St. Theresia aufbewahrt. Zum 300-jährigen Jubiläum des Gelöbnisses, das zum Bau der Dreifaltigkeitskirche führte, erarbeitete das Archiv des Erzbistums München und Freising 2004 eine umfangreiche Ausstellung. Bis heute ist dieses Gotteshaus eine Erinnerung an den Spanischen Erbfolgekrieg, ein eindrucksvolles Zeugnis barocker Frömmigkeit und eine der schönsten Kirchen Münchens.

Aus dem Leben der Maria Anna Josepha a Jesu Lindmayr OCD

1657 –Geburt der Lindmayrin am 24.09.1657 (zwischen 2 und 3 Uhr nachts) als Tochter von Franz und Eva Maria Lindmayr (geborene Prämer). Das Geburtshaus ist das gegenwärtige Hotel Schlicker, Tal 8, 80331 München, gleich unterhalb der Heilig Geist Kirche und nahe an der Gasse zum Dreifaltigkeitsplatz.

1657-Getauft noch am selben 24.09 in St. Peter, der ältesten Pfarrkirche Münchens, als Maria Anna. Insgesamt hat sie als Geschwister 8 Mädel und 6 Buben (eine Schwester wird Karmelitin in Prag, kommt 1711 nach München; vier Buben werden Priester: zwei Karmeliter, einer Prämonstratenser und einer Diözesanpriester). Der 24. September als Fest 'Maria vom Loskauf der Gefangenen' bekam für Maria Anna tiefen symbolischen Wert.

1665-Erster Bericht einer Marienvision der Achtjährigen daheim beim Spielen mit Geschwistern.

1667-Die Zehnjährige nimmt Lateinunterricht – sie denkt an einen Ordensberuf.

1668-Umzug der Familie ins 'Altomünsterhaus' gegenüber der damaligen Karmeliterkirche (jetzt Pacelli-Straße), wo die Lindmayrin wohnen bleibt bis 1708.

1669-Die Zwölfjährige beginnt sich um die Armen Seelen zu sorgen.

1672-Die Fünfzehnjährige hat ein tief bewegendes Bekehrungserlebnis, macht ihre Generalbeichte und entschließt sich zur opferbereiten Nachfolge Jesu Christi, die sie von da an unter die strenge Begleitung der Jesuiten von St. Michael und der benachbarten Karmeliten stellt.

1672-Einschreibung in die Skapulier-Bruderschaft.

1675-Nach Ablehnung einer Aufnahme in den Karmel schlug nacheinander der Eintritt in die Klöster St. Wallburg (Augsburg), am Anger (München) und Schönenfeld (Eichstätt) aus plötzlichen gesundheitlichen Gründen fehl. Entschluss, Gott 'in der Welt' zu dienen.

1676-Weitere Ausbildung, besonders im Singen. Mithilfe im Elternhaus in der Erziehung der jüngeren Geschwister.

1684-Häufung ungewöhnlich auffallender Zeichen (Eingebungen; Arme-Seelen-Kontakte, Fasten, Leiden). Sie wird weit bekannt als Helferin, aber auch verdächtigt, angefeindet, verleumdet. Wiederholt Vorschläge aus ihrer Umgebung, sie solle heiraten.

1687-Am Skapulierfest (16. Juli) empfängt die 30-jährige das Große Skapulier und wird in den Säkularzweig der Karmeliten aufgenommen (mit den 3 Gelübden Armut, Keuschheit und Gehorsam). Damit auch Beginn des Noviziates als 'Terziarin' (der 3. Orden lebt 'in der Welt', der 1. Orden für Männer und der 2. Orden für Frauen in Klöstern).

1690-Ihr Vater stirbt 69-jährig.

1691-Der Dekan der Frauenkirche verbietet ihr den Gebrauch außergewöhnlicher Gaben (bis 1693).

1692-Christusvision über das Versagen des geistlichen Personals der Kirche und der Herrscherhäuser.

1693-Ihre Mutter stirbt 57-jährig. Maria Anna wird 36-jährig zur Mutter der jüngeren Geschwister.

1693-Erlebnis einer 5 Jahre dauernden mystischen Finsternis (bis 1698).

1694 

1697-Die 40-jährige erhält von Christus verstärkte Warnungen vor dem Unglauben in Kirche und Land.

1704-Am 17. Juli legen die 3 Münchener Stände auf Veranlassung der Lindmayrin das Gelübde ab, die Dreifaltigkeitskirche zu bauen.

 

1711-Am 21.10. Grundsteinlegung zur Dreifaltigkeitskirche; 06.10 1714 erstes Amt gefeiert vom Dom-Dekan; 29.05.1718 feierliche Weihe; 21.05.1730 Übergabe an die Karmelitinnen).

1711-Am 23.10. Grundsteinlegung zum Dreifaltigkeitskloster der Karmelitinnen; die ersten Karmelitinnen wohnen vorerst am benachbarten Grundstück im Perusa-Haus, gemeinsam mit Maria Anna und anderen Anwärterinnen; am 10.11.1714 wird das Kloster bezogen.

1712-Am 22.05: Einkleidung der Lindmayrin (55-jährig) mit dem Namen "Schwester Josepha a Jesu"; am 25.05.1713 Ordensprofeß; am 10.06.1713 das Schleierfest, dann Arbeit als Krankenschwester.

1716-Priorin des Klosters bis 1722, dann Novizenmeisterin bis 1726.

1721-Im April kommt (die 2001 heiliggesprochene) Sr. Kreszentia Höß vom Franziskanerinnenkloster Kaufbeuren nach München um sich in ernster Bedrängnis bei Sr. Maria Anna Rat zu holen.

1726-Am 06. Dezember, kurz nach 22 Uhr, stirbt Maria Anna Josepha a Jesu Lindmayr im Kloster; beerdigt in der Gruft am 17.12.1726.

1726-Am 18.12. beantragt der Karmeliten-Prior P. Friedrich a Jesu die ersten Schritte einer Seligsprechung, die der Fürstbischof Eckher am 10.01.1727 aufnimmt. Sein Nachfolger führt 1735 diese Arbeit weiter, die seither aber auf Fortsetzung wartet.

1802-Säkularisation mit Klosteraufhebung: die Karmelitinnen werden (mit dem kleinen Nachlass ihrer Lindmayrin) im Juni aus München in den Karmel von Neuburg an der Donau vertrieben.

1803-Am 19.01, um 3 Uhr nachts, wird nach einem Polizeibericht im Zuge der Säkularisation der Leichnam der Lindmayrin (mit den Gebeinen ihrer 42 Gefährtinnen) aus der Kirchengruft auf einem Düngewagen zum Südlichen Friedhof St. Stephan gebracht und in ein Massengrab geworfen!

1804-Das ehem. Zisterzienserinnen-Kloster Pielenhofen wird an der Naab zum Aussterbekloster aller Karmelitinnen bestimmt, wo bis in die Gegenwart der Sühnemessbund (Kath. Pfarramt, Rogeriusstr. 4, 93188 Pielenhofen) das Andenken an die Lindmayrin als geschätzte Pilgerstätte bewahrt hat (Original des 'Ecce-Homo-Bildes').

1844-Die letzte Karmelitin stirbt im Kloster Pielenhofen, das von 1838 bis 2010 den Salesianerinnen gehörte.

1896-Als Neuanfang: Der Karmel Aufkirchen, Marienplatz 1, 82335 Berg (Starnberg), eingerichtet von österreichischen Karmelitinnen. 1921 Auch die Karmeliter kommen nach München zurück (St. Theresia, Dom-Pedro-Str. 39, 80637 München).

1945-Die Dreifaltigkeitskirche hat die umgebende Vernichtungswelle des 2. Weltkrieges unbeschädigt überstanden.

1962-Die Karmelitinnen von Bonn richten den Karmel von Dachau ein: Alte Römerstr. 91, 85221 Dachau.

1979-Teile des Erzbischöflichen Ordinariats beziehen das renovierte Karmelitinnen-Kloster in der Rochusstraße.

2003-Auf Initiative des Seelsorgereferates der Erzdiözese München und des Münchner Karmel wird der Lindmayr-Freundeskreis gegründet. Das Haus Habsburg stiftet eine Kopie des Pielenhofener 'Ecce-Homo' für die Münchener Dreifaltigkeitskirche.

2005-Internet-Seite für Maria Anna Josepha a Jesu Lindmayr durch den Sankt Michaelsbund, München

 

27 marca 2010  Monachium umiera nagle O Konstanty Kurzhals OCD

Rok 2010 ogłoszono

"Es warten die Engel als Boten des Lebens"

pater_konstantin_3Der Pfarrverband Kiefersfelden, Oberaudorf und Reisach trauert um Pater Konstantin Kurzhals, Pfarrer von Oberaudorf und Prior vom Karmelitenkloster Reisach, der im Alter von 65 Jahren plötzlich und unerwartet verstorben ist. Im September 2009 wurde der beliebte Seelsorger zum Pfarrer der katholischen Pfarrei "Zu unserer lieben Frau" in Oberaudorf ernannt. Bis 2008 war der Pater 15 Jahre Provinzial der deutschen Ordensprovinz der Karmeliten. Gleichzeitig bestimmte das Kapitel Pater Konstantin zum Provinzrat und Prior des Kloster Reisach.Bürgermeister Hubert Wildgruber zeigte sich vom Tod Pater Konstantins tief betroffen. Nicht nur menschlich, sondern gerade im Hinblick auf die derzeit im kirchlichen Bereich laufende Umstrukturierung hinterlasse der Pater eine große Lücke, so Wildgruber.

Als ein besonderes Vermächtnis des viel zu früh verstorbenen Seelsorgers können die im österlichen Pfarrbrief der Oberaudorfer Pfarrei enthaltenen Zeilen gewertet werden. So schrieb Pater Konstantin mit Blick auf die Frohbotschaft: "Am Grab, dem Inbegriff des Todes, warten die Engel als Boten des Lebens. Sie haben eine gute Nachricht für die Trauernden, die sich nun ihrerseits zu verändern beginnen. Das genaue Hinsehen auf die Leidens- und Todessituation lässt hinter dem Kreuzesdunkel den Ostermorgen aufsteigen. Man muss nur "aufschauen", weg vom Grab, eine andere Perspektive wagen, sich vom Hinstarren auf die Todeszone lösen, "sich umdrehen", wie Maria, um die veränderbare und schon veränderte Situation wahrnehmen zu können."

 

10 kwietnia:

27 marca 

27 marca   997 – Biskup praski Wojciech dokonał masowego chrztu mieszkańców Gdańska.
27 marca 1818 – Rozpoczęło się inauguracyjne posiedzenie Sejmu Królestwa Polskiego w Warszawie.

Uroczystą przemowę wygłosił  przyjaciel masona Adama Czaroryskiego  car Aleksander I Romanow-od 3 maja 1815 Król Polski 
1925 – Ratyfikowano konkordat między Polską a Stolicą Apostolską.
1942 – Niemcy wymordowali wszystkich pacjentów i część personelu Szpitala Żydowskiego w Lublinie.
1943 –  rozstrzelano 140 więźniów Pawiaka.
1944 – Ukraińskie oddziały 14. Dywizji Grenadierów SS i Wehrmachtu dokonały brutalnej pacyfikacji wsi Smoligów w powiecie hrubieszowskim.zginęło 300 Polaków (w tym większość cywilów) oraz 50 Ukraińców i Niemców.
1945-Armia Czerwona zajęła Rumię.
 W Pruszkowie NKWD podstępnie aresztowało 16 przywódców Polski Podziemnej, których wywieziono samolotem do Moskwy i osadzono w więzieniu na Łubiance.
Żołnierze Armii Czerwonej podpalilikościół św. Józefa w Gdańsku. W pożarze zginęło około 100 Niemieckich kobiet i dzieci 
1976 – Utworzono drugi rząd Piotra Jaroszewicza.
1991 – Kraków został podzielony 18 dzielnic oznaczonych cyframi rzymskimi i nazwami.
2010 – 2 wrogów Polski -przestępców ..Bronisław  Maria  Komorowski pokonał Radosława Sikorskiego w prawyborach na kandydata Platformy Obywatelskiej w nadchodzących wyborach prezydenckich…przygotowania do 10 kwietnia 2010


1625 – Karol I Stuart został królem Anglii, Szkocji i Irlandii.
1764 – Prawnuk Królowej Polski Eleonry ,brat Królowej Francji Marii Antoniny ,mąż prawnuczki Krola Jana III Sobieskiego -Józef II Habsburg został wybrany na króla Niemiec.

27 marca 1785-Ludwik XVII Burbon, książę Normandii (zm. 1795)
1944 – Około 1800 osób, głównie kobiet i dzieci, zostało zamordowanych w getcie żydowskim w Kownie.
1958 – Nikita Chruszczow został premierem ZSRR po rezygnacji Nikołaja Bułganina.

ilustracja
27 marca 1785-Ludwik XVII Burbon, książę Normandii (zm. 1795)

Ludwik XVII, właściwie: Ludwik Karol Burbon (ur. 27 marca 1785, zm. 8 czerwca 1795) – książę Normandii, syn Ludwika XVI i Marii Antoniny. Dziedzic Korony Królestwa Francji i Nawarry (tzw. król z prawa od 21 stycznia 1793 do 8 czerwca 1795). Jego starszym rodzeństwem byli: Maria Teresa Charlotta i Ludwik Józef, a młodszą siostrą Zofia Helena Beatrycze.

Pojęcie „króla z prawa” wywodzi się z koncepcji praw fundamentalnych monarchii francuskiej – że korona Francji jest niedysponowalna – dlatego następca tronu staje się królem automatycznie, natychmiast po śmierci swojego poprzednika. Król / następca tronu Francji nie może abdykować lub odmówić przyjęcia korony. Wszelkie czynności i uroczystości urzędowe lub religijne (np. namaszczenie i koronacja w katedrze w Reims) są tylko potwierdzeniem wcześniej zaistniałego faktu. Po śmierci Ludwika XVI jego jedyny syn Ludwik Karol był naturalnym następcą tronu, jako Ludwik XVII (król Francji) i Ludwik VI (król Nawarry).Urodził się wpół do ósmej rano w wielkanocną niedzielę 27 marca 1785. Od urodzenia do 1789 znany jako Louis-Charles, książę Normandii. W latach 1789-1791 jako Louis-Charles, delfin Viennois. W latach 1791-1793 jako Louis-Charles, Prince Royal Francji. W 1792 w czasie Wielkiej Rewolucji Francuskiej, razem z rodziną został uwięziony w twierdzy Temple, w Paryżu. Oboje jego rodzice oraz ciotka – Madame Elisabeth zostali zgilotynowani, a on odseparowany od starszej siostry, został oddany na wychowanie szewcowi-pijakowi Antoniemu Simonowi i jego żonie. Chłopiec pozostał sam w swojej celi, piętro niżej od celi swojej siostry

Został zamordowany w 1795 w wieku 10 lat,Po jego śmierci imię Ludwik XVII nadano księciu Enghien z młodszej linii Burbonów.

Po śmierci Ludwika XVII, w Temple  sekcję zwłok przeprowadził Philippe-Jean Pelletan, który był wstrząśnięty-na  ciele chłopca znajdowały się ślady po maltretowaniu – blizny po chłoście pokrywały jego tułów z przodu i tyłu, oraz ramiona, nogi i stopy. Doktor Pelletan podczas sekcji, postępując zgodnie z tradycją zachowywania królewskich serc, wyjął serce chłopca i przemycił na zewnątrz. Wdowa po nim wysłała serce do arcybiskupa Paryża i zostało ono u niego aż do rewolucji lipcowej w 1830. Przez jakiś czas znajdowało się w Hiszpanii. Przed 1975 było przechowywane w kryształowej wazie w kaplicy królewskiej w bazylice Saint-Denis – miejscu pochówku królów Francji i obojga rodziców Ludwika XVII.Testy dowiodły, że serce naprawdę należało do Ludwika XVII,

8 czerwca 2004 serce zostało pochowane w bazylice Saint-Denis.